[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69e347cd8d451090a931bbda":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",99,"ការគំរាមកំហែង (Threaten)","\u003Cdiv>សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដើរចូលមកយ៉ាងរំភើយ កឺ ឡា (Ge La) ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។ គេធ្លាប់បានឃើញសិស្សថ្មីដែលមានចរិតលេចធ្លោបែបនេះជាច្រើនមកហើយ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់មានទីបញ្ចប់ល្អឡើយ។ ការបំបាក់ស្មារតីរបស់សិស្សថ្មីក្នុងអំឡុងពេលជ្រើសរើស គឺជាប្រពៃណីមិនផ្លូវការមួយនៅក្នុង សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy)។ អ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការជ្រើសរើស ជាធម្មតាមានទេពកោសល្យខ្ពស់។ មនុស្សទាំងនេះក៏ច្រើនតែត្រូវបានគេលើកតម្កើងនៅក្នុងគ្រួសារ និងកម្រជួបប្រទះការចំអក ឬការឌឺដងណាស់។ ការនាំយកអាកប្បកិរិយាបែបនេះចូលទៅក្នុង សាលា ជា ណាន ដែលពោពេញទៅដោយបុគ្គលឆ្នើមៗ នឹងបង្កឱ្យមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នាបានយ៉ាងងាយស្រួលដោយសារតែជម្លោះពាក្យសម្តី។ នៅទីបញ្ចប់ វានឹងបង្កតែបញ្ហាមិនចាំបាច់ប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយ នៅពេលជ្រើសរើសសិស្សថ្មី វាជារឿងសំខាន់ដែលត្រូវឱ្យពួកគេយល់ច្បាស់ពីសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន និងកម្ចាត់ភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ពួកគេចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅចំពោះមុខច្បាប់មិនផ្លូវការនេះ សូម្បីតែគ្រូៗនៃ សាលា ជា ណាន ក៏មិនមានការជំទាស់ដែរ។ ដូច្នេះហើយ ច្បាប់នេះនៅតែបន្តបន្សល់ទុកពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្តាប់កណ្តាប់ដៃ និងអនុញ្ញាតឱ្យកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដ៏ខ្សោយរបស់គេព័ទ្ធជុំវិញវា កឺ ឡា ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។ កាលពីគេទើបតែចូលរៀននៅ សាលា ជា ណាន ដំបូង គេក៏ធ្លាប់តវ៉ាដោយផ្អែកលើទេពកោសល្យរបស់គេដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រៀមច្បងម្នាក់ដែលមានកម្រិតលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយពីរ បានប្រើតែកណ្តាប់ដៃមួយប៉ុណ្ណោះ មុនពេលដែលគេដឹងខ្លួន និងរត់ទៅឈរនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែងអស់រយៈពេលកន្លះម៉ោង។ ភាពអាម៉ាស់ផ្ទាល់ខ្លួននេះ បានបង្កើនបំណងប្រាថ្នារបស់គេក្នុងការបំបាក់ស្មារតីសិស្សថ្មីគ្រប់រូបដែលគេបានជួប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមក្រសែភ្នែកយាមកាមរបស់អ្នកជុំវិញខ្លួន យុវជនម្នាក់នោះទីបំផុតបានឈប់នៅចំពោះមុខ កឺ ឡា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យូអឺ (Yu Er) ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនឃាត់គេ? ការនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ គឺល្អជាងការរងរបួសលើរាងកាយឆ្ងាយណាស់»។ ឃើញស្នាមញញឹមដ៏កំណាចរបស់ កឺ ឡា ក្រុមក្មេងស្រីដែលនៅក្បែរ ស៊ាវយូ (Xiao Yu) បានស្តីបន្ទោសនាងបន្តិចបន្តួច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅក្បែរ ស៊ាវយូ សួយ នី (Xue Ni) បាននឹកឃើញដល់ការវាយតម្លៃដែល ស៊ាវយូ មានចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន ហើយភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងក៏បានធ្មេចបន្តិច។ នាងសម្លឹងមើលយុវជនដែលនៅតែបន្តញញឹមតិចៗដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ។ នាងចង់ដឹងថាតើ ស៊ាវយូ និយាយត្រូវដែរឬទេ ដែលថាយុវជនឈ្មោះ ស៊ាវយ៉ាន ម្នាក់នេះ ពិតជាមានទេពកោសល្យអាចប្រៀបធៀបជាមួយ \"អាបធ្មប់\" ម្នាក់នោះបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បិទបបូរមាត់ក្រហមឆ្អៅរបស់នាងយ៉ាងណែន សួយ នី ដាក់ដៃនៅពីមុខដើមទ្រូងរបស់នាង ខណៈដែលភាពរំភើបបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងភាពក្រហមនៅលើផ្ទៃមុខដែលមិនទាន់សាបរលត់ ស៊ាវយូ មើលទៅមានមន្តស្នេហ៍យ៉ាងខ្លាំង។ នាងលើកដៃឡើងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស និងរុញសក់ខ្មៅដែលនៅពីមុខថ្ងាសចេញ។ ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលខ្នងរបស់យុវជនម្នាក់នោះ នាងបាននិយាយខ្សឹបៗដោយមិនសូវខ្វល់ថា៖ «វាពិបាកនិយាយណាស់ថា តើអ្នកណានឹងត្រូវរងទុក្ខ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលបុរសពីរនាក់នៅក្នុងតង់ដែលហៀបនឹងចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធគ្នា សិស្សថ្មីជាងម្ភៃនាក់ដែលនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ បានបង្វែរក្រសែភ្នែកមករកពួកគេដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ។ មុនពេលសម្រេចចិត្តសុខចិត្តនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ពួកគេក៏ធ្លាប់ព្យាយាមតវ៉ាដែរ ប៉ុន្តែការតវ៉ាទាំងនោះត្រូវបានបង្ក្រាបយ៉ាងងាយស្រួលដោយរៀមច្បងដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាង។ ឃើញម្នាក់ទៀតចង់សាកល្បងកម្លាំងរបស់រៀមច្បងទាំងនេះ ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមត្រេកអរលើទុក្ខរបស់អ្នកដទៃ ខណៈដែលពួកគេត្រៀមខ្លួនមើលពីរបៀបដែលគេធ្វើឱ្យខ្លួនឯងខ្មាសគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយឬនៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រីករាយនឹងការក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍របស់គ្រប់គ្នា ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ កឺ ឡា កាន់តែរីកធំឡើង។ ភ្នែកតូចៗរបស់គេក្រឡេកមើល ស៊ាវយ៉ាន និងនិយាយទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាប់ផ្តើមទៅ»។ ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែអេះចង្ការបស់គេយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ អាល្អិត។ ស្មារតីរបស់ឯងមិនអន់ទេ»។ ប្រឈមមុខនឹងអាកប្បកិរិយារបស់ ស៊ាវយ៉ាន កឺ ឡា មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ គេមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារពីខាងក្នុង។ តើនេះគឺជាការប៉ុនប៉ងមើលងាយគេមែនទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដកដង្ហើមចេញតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន មិនខ្វល់នឹងនិយាយរឿងមិនសមហេតុផលឡើយ។ គេគ្រាន់តែសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដែលខឹងសម្បារបស់គូប្រកួតដោយក្រសែភ្នែកខ្ជិលច្រអូស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្អណាស់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់គូប្រកួតបានធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់កិត្តិយសរបស់ កឺ ឡា។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ គេបានសម្រុកទៅមុខយ៉ាងខ្លាំងដោយក្តាប់កណ្តាប់ដៃស្តាំយ៉ាងណែន និងមានកម្លាំងធាតុប្រមូលផ្តុំនៅលើវា។ ភ្លាមៗនោះ កណ្តាប់ដៃដែលអមដោយខ្យល់បក់បានវាយសម្រុកយ៉ាងសាហាវឆ្ពោះទៅកាន់ក្បាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទស្សនាជុំវិញខ្លួន នៅពេលឃើញ កឺ ឡា ប្រើកម្លាំងខ្លាំងបែបនេះដាក់សិស្សថ្មី ពួកគេក៏ជ្រួញចិញ្ចើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងើបត្របកភ្នែកឡើងតិចៗ និងសម្លឹងមើលកណ្តាប់ដៃដ៏ធំដែលសម្រុកមករកគេ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល។ គេលើកបាតដៃរបស់គេឡើងទៅកន្លែងដែលកណ្តាប់ដៃហៀបនឹងវាយមកដល់ និងបានបញ្ឈប់កណ្តាប់ដៃរបស់ កឺ ឡា យ៉ាងណែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបញ្ឈប់កណ្តាប់ដៃនោះ បាតដៃរបស់គេមិនមានចលនាបន្តិចសោះឡើយ។ កណ្តាប់ដៃដែលមានថាមពល និងកម្លាំងដ៏មហិមា បែរជាមិនបង្កើតឱ្យមានប្រតិកម្មបន្តិចសោះ ហាក់ដូចជាកំពុងវាយខ្យល់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្បឿន យឺត! កម្លាំង ខ្សោយ! តើឯងពិតជាសិស្សមកពី សាលា ជា ណាន មែនទេ?» ងើបមុខឡើង ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងនិយាយខ្សឹបៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការឌឺដងនៅក្នុងពាក្យខ្សឹបរបស់យុវជនម្នាក់នេះ បានធ្វើឱ្យមនុស្សជុំវិញខ្លួនស្រឡាំងកាំង។ ម្នាក់ៗសម្លឹងមើលទៅកន្លែងដែលកណ្តាប់ដៃ និងបាតដៃប៉ះគ្នាដោយក្រសែភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើល។ វាពិតជាពិបាកនឹងស្រមៃណាស់ថា សិស្សថ្មីម្នាក់អាចទប់ស្កាត់ការវាយប្រហារពីលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ បានយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) ដែលដើមឡើយពោពេញទៅដោយស្នាមញញឹម ទឹកមុខក៏ប្រែជាស្រអាប់បន្តិចម្តងៗ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពនេះ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេពោពេញទៅដោយភាពត្រជាក់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងញញឹមតិចៗ។ មើលទៅគេហាក់ដូចជាបានបង្កើតកំហុសហើយ។ ប្រសិនបើគេដឹងមុន គេប្រាកដជាឱ្យអ្នកដែលខ្លាំងជាងនេះចូលប្រយុទ្ធមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាតិរច្ឆាន! តើឯងចង់ងាប់មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ត្រូវបានឌឺដងជាសាធារណៈដោយសិស្សថ្មីបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ កឺ ឡា បានប្រែជាក្រហមងាំង ខណៈដែលគេស្រែកខ្លាំងៗ។ ជើងស្តាំរបស់គេតម្រង់ទៅរកពោះខាងក្រោមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងបានទាត់យ៉ាងសាហាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខរាបស្មើ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីដៃឆ្វេងដែលមិនទាន់បានប្រើប្រាស់យ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ដូចជាការដេញរុយអញ្ចឹង។ ទីបំផុត ជាមួយនឹងសំឡេង \"ផាច់\" គេបានវាយចំកជើងរបស់ កឺ ឡា ហើយស្នាមជាំក៏បានលេចឡើងភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹស!» (សំឡេងស្រូបដង្ហើមដោយការឈឺចាប់)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងបានជះចេញពីកជើង ដែលធ្វើឱ្យ កឺ ឡា ស្រូបខ្យល់ត្រជាក់មួយមាត់ធំ។ កំហឹងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេកាន់តែខ្លាំងឡើង។ គេប្រញាប់ថយក្រោយមួយជំហាន និងដកខ្លួនចេញពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ជើងស្តាំរបស់គេបានច្រានដី និងប្រើកម្លាំងដើម្បីហក់ឡើងទៅលើអាកាស។ ង្វិលខ្លួនភ្លាមៗ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងខ្ចីបានលេចឡើងនៅលើជើងស្តាំរបស់គេ។ កាំរស្មីដូចជាផ្លែដាវខ្យល់បានគ្របដណ្តប់លើជើងរបស់គេ មុនពេលដែលវាវាយកាត់យ៉ាងសាហាវឆ្ពោះទៅកាន់លលាដ៍ក្បាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឥតអៀនខ្មាស។ ហ៊ានប្រើដល់ទៅ \"ផ្លែដាវពន្លឺខ្យល់\" (Wind-Light Edge) ផង។ នេះគឺជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់លឿង (Huang) កម្រិតខ្ពស់។ អាម្នាក់នេះពិតជាឥតអៀនខ្មាសខ្លាំងណាស់»។ សម្លឹងមើលផ្លែដាវពន្លឺដែលព្រិលៗនៅលើជើងរបស់ កឺ ឡា ក្រុមក្មេងស្រីដែលពោពេញទៅដោយកំហឹងបានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញសកម្មភាពរបស់ កឺ ឡា ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយូ ជ្រួញបន្តិច មុននឹងធូរស្រាលវិញក្នុងពេលឆាប់ៗ។ កាលពីមុន សូម្បីតែបន្ទាប់ពីប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតខ្ពស់ ក៏ដៃរបស់ ជា លីអាវ (Jia Lie Ao) នៅតែត្រូវបានកម្ទេចដោយ ស៊ាវយ៉ាន ដែរ។ នាងមិនជឿថាគ្រាន់តែកម្លាំងរបស់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ អាម្នាក់នេះអាចធ្វើអ្វីដែលជាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងដល់ ស៊ាវយ៉ាន នោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងើបមុខឡើង ខ្យល់ដ៏មុតស្រួចបន្តិចបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញ័រតិចៗ។ គេលើកបាតដៃឡើងយឺតៗ និងតម្រង់ទៅរក កឺ ឡា ដែលកំពុងធ្លាក់ចុះមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ចាត់ចេញទៅ!» បន្លឺបបូរមាត់ សំឡេងដ៏រាបស្មើបានបន្លឺឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលសំឡេងស្រែកបានរលាយបាត់ កម្លាំងដ៏សាហាវ និងគ្មានរូបរាងមួយបានសម្រុកចេញពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងបានវាយចំដើមទ្រូងរបស់ កឺ ឡា ដែលកំពុងធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងពេញទំហឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ភូ!» (សំឡេងក្អួតឈាម)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលដើមទ្រូងរបស់គេទទួលរងការវាយប្រហារយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដែលមិនដឹងប្រភព ផ្ទៃមុខដ៏ត្រជាក់របស់ កឺ ឡា ក៏ប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក រាងកាយរបស់គេត្រូវបានរុញទៅក្រោយ ខណៈដែលគេក្អួតឈាមចេញមកមួយមាត់ធំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឌាំង!» (សំឡេងបោកទង្គិច)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីរាងកាយរបស់គេត្រូវបានគ្រវែងទៅក្រោយជាងដប់ម៉ែត្រ វាក៏បានបោកទៅលើថ្មមួយដុំដែលត្រូវបានដុតកម្ដៅនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ។ រាងកាយរបស់ កឺ ឡា ញាក់តិចៗ ខណៈដែលផ្ទៃមុខដ៏ភ័យខ្លាចរបស់គេសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងឈរនៅចម្ងាយបន្តិច ដោយបាតដៃនៅតែលាតសន្ធឹង។ ដើមទ្រូងរបស់គេមានអារម្មណ៍ថាថប់ៗ និងចក្ខុវិញ្ញាណរបស់គេប្រែជាងងឹតស្លុប រហូតដល់គេសន្លប់បាត់ស្មារតីទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលវេលាចាប់តាំងពីការវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ កឺ ឡា រហូតដល់ពេលដែលគេត្រូវបានគ្រវែងទៅក្រោយដោយគ្មានមូលហេតុច្បាស់លាស់ គឺមានរយៈពេលតែជាងដប់វិនាទីប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញពីរបៀបដែលជ័យជម្នះត្រូវបានសម្រេចក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបែបនេះ មនុស្សទាំងក្នុង និងក្រៅជំរុំសុទ្ធតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ដោយឯកច្ឆន្ទ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែង សិស្សថ្មីទាំងឡាយសម្លឹងមើល កឺ ឡា ដែលបានសន្លប់នៅក្បែរពួកគេទាំងភ្លីភ្លើ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ក្រសែភ្នែកដ៏រំភើបរបស់ពួកគេបានបង្វែរមករកយុវជនដែលកំពុងឈរនៅក្រោមម្លប់។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលពួកគេបានឃើញសិស្សថ្មីយកឈ្នះរៀមច្បង។ លើសពីនេះ សិស្សថ្មីម្នាក់នេះហាក់ដូចជាមានអាយុក្មេងជាងពួកគេបន្តិចទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីដែលស្អាតៗក្នុងចំណោមសិស្សថ្មី បានសម្លឹងមើលយ៉ាងងប់ងុលទៅកាន់យុវជនក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅដែលមានផ្ទៃមុខរាបស្មើ។ ភ្នែករបស់ពួកគេពោពេញទៅដោយពន្លឺនៃភាពគោរពកោតសរសើរ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែបរិយាកាសមិនសមរម្យទេនោះ ពួកគេប្រហែលជាស្រែកហ៊ោមួយដងឬពីរដងដើម្បីបញ្ចេញអារម្មណ៍កោតសរសើររបស់ពួកគេមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតជា... ទេពកោសល្យដ៏គួរឱ្យខ្លាចមែន»។ សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ សួយ នី ដកដង្ហើមធំទាំងភ្ញាក់ផ្អើល និងគ្រវីក្បាល។ កម្លាំងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានបង្ហាញថាអ្វីដែល ស៊ាវយូ បាននិយាយពីមុន គឺជាការពិត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យូ... យូអឺ។ ម្នាក់នេះមកពីគ្រួសារឯង តើកម្រិតកម្លាំងរបស់គេពិតប្រាកដគឺនៅកម្រិតណា? មើលទៅ ហាក់ដូចជាគេបានក្លាយជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់រួចហើយ មែនទេ?» ខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលយុវជនក្នុងឈុតខ្មៅទាំងភាំងស្មារតី ក្រុមក្មេងស្រីនៅក្បែរ ស៊ាវយូ បានសួរទាំងត្រដុតត្រដាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិតជាកំប្លែងមែន។ ការដែលអាចវាយលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ ឱ្យទៅជាបែបនេះបាន កម្លាំងរបស់គេប្រាកដជាខ្លាំងជាងមនុស្សភាគច្រើននៅទីនេះទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយូ ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងឈរនៅកន្លែងដែលការប្រយុទ្ធបានកើតឡើង។ ពន្លឺដែលមិនអាចពន្យល់បានបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់នាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានធ្វើតាមអាកប្បកិរិយារបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រវីដៃ ខណៈដែលនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ប្រសិនបើពួកយើងត្រូវប្រយុទ្ធគ្នា សូម្បីតែយើងក៏មិនអាចយកឈ្នះគេបានដែរ។ តើឯងគិតថាគេគឺជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ច្ចឹសៗ! ជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់តាំងពីអាយុតិចបែបនេះ។ សូម្បីតែនៅក្នុង សាលា ជា ណាន នេះក៏ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាទេពកោសល្យកំពូលម្នាក់ដែរ។ ហិហិ យូអឺ មើលទៅឯងពិតជាមានភ្នែកមើលមនុស្សមែន។ ប៉ុន្តែគេគឺជាបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ឯង មែនទេ? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនចែកឱ្យពួកយើងខ្លះទៅ?» នារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់និយាយលេងសើចឌឺដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ មីស្រីព្រាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលឡើងក្រហម ស៊ាវយូ រុញក្មេងស្រីនោះចេញ។ នៅក្នុងចិត្តរបស់នាង ស៊ាវយូ បានរអ៊ូរទាំដោយគ្មានហេតុផលថា៖ «យើងបាននិយាយហើយតើ។ មិនមានទំនាក់ទំនងឈាមជ័ររវាងគេ និងយើងឡើយ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការលេចឡើងភ្លាមៗនៃអារម្មណ៍ចេញពីក្នុងចិត្ត បានធ្វើឱ្យចុងត្រចៀករបស់ ស៊ាវយូ ឡើងកម្ដៅ។ នាងប្រញាប់ស្ដីបន្ទោសខ្លួនឯង មុននឹងសម្រួលអារម្មណ៍ ដោយមិនហ៊ានឱ្យការស្រមើស្រមៃរបស់នាងដើរហួសព្រំដែនឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បើប្រៀបធៀបទៅនឹងសំឡេងសើចនៅខាង ស៊ាវយូ ផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ កាន់តែប្រែជាស្រអាប់ទៅៗ។ គេសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលជ្រុងមាត់របស់គេកន្ត្រាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនចាំបាច់ចេញទៅក្រៅទៀតទេ មែនទេ?» សម្រួលដៃអាវរបស់គេដោយមិនសូវខ្វល់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើល ឡូ ប៊ូ និងញញឹមតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗ ឯងហាក់ដូចជាមានសមត្ថភាពលាក់ទុកខ្លះមែន»។ លាក់បាំងភាពត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខ ឡូ ប៊ូ បានបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយម្តងទៀត។ ដើរមកមុខ គេបានទះស្មារបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងលក្ខណៈហាក់ដូចជាស្និទ្ធស្នាល ខណៈដែលគេខ្សឹបយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «អាល្អិត ឯងកុំក្រអឺតក្រទមពេក។ ទោះបីជាឯងមានទេពកោសល្យខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្តែមានមនុស្សជាច្រើននៅក្នុង សាលា ជា ណាន ដែលឆ្នើមជាងឯង។ ជាមួយនឹងអាកប្បកិរិយាបែបនេះ ឯងនឹងជួបស្ថានភាពមិនល្អនៅក្នុង សាលា ជា ណាន មិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អរគុណសម្រាប់ការរំលឹក»។ ងក់ក្បាលទាំងញញឹម ស៊ាវយ៉ាន និយាយថា៖ «ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿថា ឯងមិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើបែបនោះឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន មិនមែនជាមនុស្សល្ងីល្ងើឡើយ។ ភាពជាសត្រូវរបស់ ឡូ ប៊ូ ចំពោះគេ គឺជាអ្វីដែលគេយល់ច្បាស់។ ហេតុដូច្នេះហើយ វាមិនចាំបាច់ធ្វើជាមិនដឹងមិនឮនៅចំពោះមុខគេឡើយ។ ទោះបីជាត្រូវប្រយុទ្ធគ្នា ក៏ ស៊ាវយ៉ាន មិនខ្លាចគេដែរ។ ប្រសិនបើគេនៅតែបន្តរំខានទៀត... វាមិនមែនជាលើកទីមួយទេ ដែលគេសម្លាប់មនុស្ស និងបំបាត់ដានសាកសពនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាភាពជាសត្រូវរបស់ ឡូ ប៊ូ ចំពោះគេ កើតចេញពីការយល់ច្រឡំក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន មិនមានអារម្មណ៍ចង់ពន្យល់ឡើយ។ បើនិយាយឱ្យចំទៅ គឺ ឡូ ប៊ូ មិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើបែបនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើសពីនេះ ស៊ាវយូ ប្រហែលជាឈ្លោះជាមួយគេរៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន មិនចង់ឱ្យនាងរងគ្រោះដោយសារតែមនុស្សមុខពីរម្នាក់នេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្តាប់ពាក្យសម្តីដ៏គ្មានសុជីវធម៌របស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយរបស់ ឡូ ប៊ូ ក៏រលាយបាត់ទៅជាភាពត្រជាក់ម្តងទៀត។ ភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់គេសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងមុត និងផ្ទៃមុខរបស់គេកន្ត្រាក់។ ពន្លឺដ៏ត្រជាក់នៅក្នុងភ្នែករបស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងកាប់ចិញ្ច្រាំ ស៊ាវយ៉ាន ជាច្រើនកំណាត់ក្នុងចិត្តអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន មិនខ្វល់នឹងការវាយប្រហារតាមក្រសែភ្នែកដែលគ្មានប្រយោជន៍នោះឡើយ។ ស្នាមញញឹមដ៏រាបស្មើនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេ គឺពិតជាផ្តល់ចំណាប់អារម្មណ៍ល្អដល់អ្នកដទៃជាងស្នាមញញឹមមុខពីរដែលសម្តែងធ្វើជាល្អនោះទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្អិតក្រអឺតក្រទម។ នៅពេលដែលឯងចាប់ផ្តើមចូលរៀននៅ សាលា ជា ណាន យើងនឹង \"មើលថែ\" ឯងឱ្យបានល្អក្នុងនាមជារៀមច្បង»។ ឡូ ប៊ូ ខាំធ្មេញ និងនិយាយទាំងញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ះផ្ទៃមុខរបស់គេ ស៊ាវយ៉ាន និយាយតិចៗថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងពីរឿងផ្សេងទៀតឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងនៅតែបន្តធ្វើចរិតបែបនេះទៀត ជឿខ្ញុំចុះ ខ្ញុំអាចធ្វើឱ្យឯងមិនអាចចាកចេញពីទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) បានឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួមភ្នែកតូច ស៊ាវយ៉ាន ជ្រុងមាត់របស់ ឡូ ប៊ូ កន្ត្រាក់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នេះ។ នៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅទាំងនោះ គេបានរកឃើញជម្រៅនៃភាពរាបស្មើដែលមិនអាចស្មានដល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាងកាយរបស់គេញ័រតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួន។ នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅដ៏ត្រជាក់ស្រឹបទាំងនោះ ឡូ ប៊ូ ពិតជាមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ដែលគួរឱ្យខ្លាច។ អារម្មណ៍នេះស្រដៀងទៅនឹងអារម្មណ៍ដែលគេទទួលបាន នៅពេលដែលគេប្រឈមមុខនឹង \"ចចកវិញ្ញាណ\" (Mystical Wolf) ដ៏សាហាវម្នាក់ឯង ក្នុងអំឡុងពេលបេសកកម្មចុងក្រោយរបស់គេអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឡូ ប៊ូ លួចលេបទឹកមាត់ដោយសម្ងាត់។ ពាក្យគំរាមកំហែងដែលហៀបនឹងចេញពីមាត់របស់គេ ក៏ត្រូវបានលេបចូលទៅវិញដោយបង្ខំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្អណាស់»។ ឡូ ប៊ូ ដកដង្ហើមចេញយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាមានបំណងបណ្តេញភាពត្រជាក់ដ៏គួរឱ្យខ្មាសអៀនដែលគេមានអារម្មណ៍ចេញ។ ខាំធ្មេញ និងងក់ក្បាល គេបានធ្វើការសម្រេចចិត្តរួចហើយ។ ប្រសិនបើគេមានឱកាស គេនឹងរកនរណាម្នាក់មកជួយ \"បង្កើន\" ទំនាក់ទំនងល្អជាមួយក្មេងម្នាក់នេះមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើល ឡូ ប៊ូ យ៉ាងរាបស្មើ ស៊ាវយ៉ាន កំពុងពិចារណាថាតើគួររកឱកាសធ្វើឱ្យអាម្នាក់នេះបាត់ខ្លួនពីទីក្រុង អ៊ូថាន់ ដើម្បីចៀសវាងបញ្ហានៅថ្ងៃអនាគតដែរឬទេ ស្រាប់តែសំឡេងនារីដ៏ស្រទន់ម្នាក់ចេញពីក្នុងតង់ បានធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន ទន់ភ្លន់មកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ អាល្អិតម្នាក់នេះពិតជាមានទេពកោសល្យអស្ចារ្យមែន។ លើកនេះ មើលទៅខ្ញុំប្រហែលជាបានរកឃើញរតនសម្បត្តិហើយ»។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-18T08:58:53.565Z","69e347cd8d451090a931bbda","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69e342128d451090a931bbd0",98,"ការធ្វើរឿងឱ្យលំបាក (Making Things Difficult)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69e34de38d451090a931bbe4",100,"ការបែងចែកកម្រិតសក្តានុពល (The Classification of One’s Potential)",322,1790177382351]