[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69e342128d451090a931bbd0":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",98,"ការធ្វើរឿងឱ្យលំបាក (Making Things Difficult)","\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅកាន់តង់ដ៏ធំ។ ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ដើរតាមពីក្រោយគេទាំងសម្លក់ខ្នងគេដោយកំហឹង និងខាំធ្មេញគ្រឺតៗ។ នាងនឹកស្មានមិនដល់ថា ស៊ាវយ៉ាន ហ៊ានបដិសេធការផ្តល់ជូនរបស់នាង និងមិនទុកមុខឱ្យនាងទាល់តែសោះបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលក្រុមនេះកាន់តែខិតជិតដល់តង់ពណ៌បៃតងដ៏ធំ ពួកគេបានឃើញមនុស្សជាងដប់នាក់កំពុងជួបជុំគ្នានៅក្រោមម្លប់តង់នោះ។ ពួកគេត្រូវបានបែងចែកជាក្រុមតូចៗ និងកំពុងជជែកគ្នា។ ផ្អែកលើទឹកមុខដ៏រំភើយរបស់ពួកគេ គេអាចនិយាយបានថាពួកគេទាំងអស់គឺជាសិស្សមកពីសាលាតែមួយជាមួយ សួយ នី (Xue Ni) ពោលគឺ សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខាងក្រៅម្លប់ដ៏ត្រជាក់នៃតង់ មានយុវជន និងយុវតីជាងម្ភៃនាក់កំពុងអង្គុយនៅលើដីក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែង។ ទោះបីជាកម្ដៅធ្វើឱ្យពួកគេចេញញើសមិនឈប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់ពួកគេនៅតែបង្ហាញពីភាពរារែក និងខ្លាចរអែង។ មើលមួយភ្លែត ពួកគេហាក់ដូចជាសិស្សថ្មីដែលទើបតែប្រឡងជាប់ការជ្រើសរើសនៅខាងក្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រុមក្មេងស្រីដែលកំពុងជជែកគ្នានៅក្នុងតង់ ស្រាប់តែងើបក្បាលឡើង និងបានឃើញ ស៊ាវយូ ព្រមទាំងក្រុមរបស់នាងកំពុងដើរមករកពួកគេ។ ទឹកមុខរបស់សិស្សទាំងនោះស្រាប់តែភ្លឺថ្លាឡើងភ្លាមៗ និងបានរត់មកយ៉ាងលឿនទាំងសើចមិន​ឈប់​ដើម្បីចោមរោម ស៊ាវយូ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាវិលមុខបន្តិចចំពោះការវាយលុកដោយសំឡេងដ៏ទ្រហឹងអឺងកងភ្លាមៗបែបនេះ គេមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សំឡេង ការស្រែកខ្លាំងៗររបស់ក្រុមក្មេងស្រីវ័យជំទង់ទាំងនេះឡើយ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅសិស្សស្រីដែលនៅក្មេង និងស្រស់ស្អាតទាំងនេះ។ តាមរយៈទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ពួកគេ ស៊ាវយ៉ាន ដឹងថាទំនាក់ទំនងរបស់ ស៊ាវយូ នៅក្នុងសាលាហាក់ដូចជាល្អខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាយ៉ា! សូមមេត្តាអ្នកទាំងអស់គ្នា ជួយធ្វើខ្លួនឱ្យសមរម្យបន្តិចបានទេ?» ស៊ាវយូ និយាយទាំងទាល់តម្រិះ។ នាងមិនដឹងថាគួរយំឬសើចឡើយ ខណៈដែលនាងត្រូវបានបង្ខំឱ្យរុញមិត្តភក្តិពីរបីនាក់ដែលព្យាយាមលោតមកអោបនាងមិនឈប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យូអឺ (Yu Er) យើងមិនបានជួបឯងពីរខែហើយ មើលទៅឯងហាក់ដូចជាមានសាច់ឈាមជាងមុនមែនទេ? ប្រាប់តាមត្រង់មក តើឯងបាន... អ្ហាស?» នារីម្នាក់ដែលមានផ្ទៃមុខស្រស់ស្អាតបានលួចស្ទាបដើមទ្រូងរបស់ ស៊ាវយូ មុននឹងដាក់ដៃលើស្មារបស់នាងទាំងនិយាយលេងសើច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្បែរនោះ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំទាំងទាល់តម្រិះ និងសម្លឹងមើល ស៊ាវយូ ដោយក្រសែភ្នែកចម្លែក។ ហេតុអ្វីបានជាមិត្តភក្តិរបស់នាងម្នាក់ៗសុទ្ធតែដូចជាពួកស្រីព្រាន (female leechers) បែបនេះ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ មីស្រីខូច។ កុំមកធ្វើចរិតមិនសមរម្យដាក់យើងបែបនេះ»។ ឡើងក្រហមមុខ ស៊ាវយូ រុញក្មេងស្រីនោះចេញពីដើមទ្រូងរបស់នាង។ នៅពេលដែលនាងឃើញថាក្មេងស្រីផ្សេងទៀតកំពុងបម្រុងនឹងលោតមកលើនាងដែរនោះ នាងក៏ប្រញាប់ថយក្រោយមួយជំហាន ចង្អុលទៅ ស៊ាវយ៉ាន និងក្រុមរបស់គេ រួចក៏ប្រញាប់ណែនាំពួកគេភ្លាមៗ។ ជាសំណាងល្អ ទង្វើនេះបានធ្វើឱ្យក្រុមក្មេងស្រីទាំងនោះបញ្ឈប់បំណងចង់បង្កើនដាក់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ ពិតជាក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតមែន»។ បន្ទាប់ពីក្រសែភ្នែកសម្លឹងចំ ស៊ុនអឺ (Xun Er) និង ស៊ាវម៉ី (Xiao Mei) សម្រស់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ពួកគេបានធ្វើឱ្យសិស្សស្រីទាំងនេះលាន់មាត់សរសើរទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមងាកមករក ស៊ាវយ៉ាន។ ចំណែកឯ ស៊ាវនីង (Xiao Ning) វិញ គេត្រូវបានក្រុមក្មេងស្រីទាំងនេះមើលរំលងដោយសារតែទំនាក់ទំនងជាបងប្អូនបង្កើតជាមួយ ស៊ាវយូ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន ក្មេងជាង ស៊ាវយូ ពីរទៅបីឆ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែរូបរាងរបស់គេអាចប្រៀបធៀបជាមួយ ស៊ាវយូ បានយ៉ាងងាយស្រួល បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរអស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រហែលជាមើលទៅហាក់ដូចជានៅក្មេង និងសុភាពបន្តិច ប៉ុន្តែគេមានភាពចាស់ទុំដែលមិនសមនឹងអាយុ។ ភាពផ្ទុយគ្នានៃរូបរាងនេះ បានធ្វើឱ្យក្រុមក្មេងស្រីមិនអាចទប់ចិត្តនឹងសម្លឹងមើលគេម្តងទៀតបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហីហី ពិតជាយុវជនដ៏សង្ហាមែន។ យូអឺ តើគេជាបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ឯងមែនទេ? បងប្អូនជីដូនមួយបង្កើតមែនទេ? ប្រាប់តាមត្រង់មក តើឯងលួចទុកគេសម្រាប់ខ្លួនឯងមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន មានភាពស្ងប់ស្ងាត់កម្រិតណាក៏ដោយ នៅពេលដែលឮនារីទាំងនេះសួរសំណួរដ៏ក្លាហាននៅចំពោះមុខសាមីខ្លួនបែបនេះ ជ្រុងមាត់របស់គេមិនអាចទប់ការកន្ត្រាក់បានឡើយ។ ក្រសែភ្នែកដែលគេប្រើសម្លឹងមើល ស៊ាវយូ កាន់តែចម្លែកទៅៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីឮការបំពានរបស់ក្មេងស្រីទាំងនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ បង្ហាញទាំងភាពអៀនខ្មាស និងភាពទាល់តម្រិះ។ នាងបម្រុងនឹងពន្យល់ ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់នាងបានប្រទះឃើញរូបរាងបុរសម្នាក់កំពុងដើរមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ បានប្រែប្រួល និងជ្រួញចិញ្ចើម។ ភ្លាមៗនោះ ភាពក្រហមព្រឿងៗដោយការភ័យអរបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាង ខណៈដែលនាងនិយាយបែបលេងខ្លួនថា៖ «យើងមិនមានទំនាក់ទំនងឈាមជ័រជាមួយគេឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនឈប់លេងសើចជាមួយគេទៅ? គេគឺជាមនុស្សអៀនច្រើនតាំងពីក្មេងមកម្ល៉េះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ...» ឮពាក្យទាំងនោះ សិស្សស្រីទាំងអស់ស្រាប់តែគាំងធ្មឹង។ សម្លឹងមើល ស៊ាវយូ ដែលបង្ហាញទឹកមុខភ័យអរដែលពួកគេមិនធ្លាប់ឃើញពីមុនមក ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមដោះដូរក្រសែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក។ ដើមឡើយ ពួកគេគ្រាន់តែមានបំណងចង់លេងសើចប៉ុណ្ណោះ ពួកគេមិននឹកស្មានថា ស៊ាវយូ នឹងចេញមកពន្យល់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បែបនេះឡើយ។ លើសពីនេះ សំឡេងដែលនាងប្រើ... វាហាក់ដូចជាកំពុងព្យាយាមភូតកុហកពាក់កណ្តាលអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សូម្បីតែ ស៊ុនអឺ និងអ្នកដែលដើរតាមពីក្រោយ ស៊ាវយូ ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះសំឡេងដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវយូ ដែរ។ ពួកគេដោះដូរក្រសែភ្នែកគ្នា ខណៈដែលម្នាក់ៗសុទ្ធតែបង្ហាញពីភាពស្រងាកចិត្ត (eyes foggy)។ តើទំនាក់ទំនងរវាង ស៊ាវយូ និង ស៊ាវយ៉ាន ល្អបែបនេះតាំងពីពេលណា?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅម្ខាង ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលការសម្តែងរបស់ ស៊ាវយូ ដោយក្រសែភ្នែកត្រជាក់។ គេបម្រុងនឹងលាតត្រដាងនាងទៅហើយ ខណៈដែល ស៊ាវយូ ប្រញាប់លូកដៃចេញមកយ៉ាងលឿន។ ដៃម្ខាងរបស់នាងបានចាប់ដៃរបស់គេយ៉ាងណែន ខណៈដែលដៃម្ខាងទៀតអង្អែលធូលីចេញពីសម្លៀកបំពាក់របស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អា...» ឃើញសកម្មភាពភ្លាមៗរបស់ ស៊ាវយូ អ្នកដែលនៅជុំវិញនោះសុទ្ធតែមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ តើពួកគេធ្លាប់ឃើញ ស៊ាវយូ ប្រព្រឹត្តដាក់បុរសផ្សេងក្នុងលក្ខណៈបែបនេះតាំងពីពេលណា?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ាវយូ ឯង... មិនបានជួបគ្នាជាយូរហើយ»។ នៅពេលដែលគ្រប់គ្នាកំពុងភាំងស្មារតី សំឡេងបុរសម្នាក់ក៏បន្លឺឡើងភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសំឡេងនោះ គ្រប់គ្នាបានផ្អៀងក្បាលទៅមើល។ យុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ប្រផេះកំពុងឈរនៅពីក្រោយពួកគេ ញញឹមយ៉ាងរីករាយដាក់ពួកគេ។ យុវជនម្នាក់នោះសង្ហាគួរសម ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយនោះ មើលទៅហាក់ដូចជាក្លែងក្លាយចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន និងអ្នកដទៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខភ័យអរនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ក៏សាបរលត់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ ងាកក្រោយទាំងដៃនៅតែកាន់ដៃ ស៊ាវយ៉ាន នាងក្រឡេកមើលយុវជនម្នាក់នោះ និងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) មិនបានជួបគ្នាជាយូរហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កិ កិ»។ ងក់ក្បាល និងសើច យុវជនម្នាក់ដែលឈ្មោះ ឡូ ប៊ូ បានក្រឡេកមើលដៃដែលកំពុងកាន់គ្នាដោយចៃដន្យ។ ភ្លាមៗនោះ ភាពត្រជាក់ និងកំហឹងបានឆាបឆេះកាត់ក្រសែភ្នែកដែលគេសម្លឹងទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កិ កិ ឯងប្រាកដជាបាននាំមនុស្សពីរបីនាក់នេះមក មែនទេ?» ឡូ ប៊ូ សួរទាំងស្នាមញញឹម ខណៈដែលគេដើរមករកពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រូវហើយ»។ ងក់ក្បាលដោយមិនសូវខ្វល់ ស៊ាវយូ ក៏បានណែនាំ ស៊ាវយ៉ាន និងអ្នកដទៃម្តងទៀត។ នាងនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «យើងនាំពួកគេមកទីនេះដើម្បីប្រឡង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ អញ្ចឹងមែនទេ?» ងក់ក្បាលទាំងញញឹម ឡូ ប៊ូ បានដកគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់ពណ៌ក្រហមដែលមានទំហំប៉ុនកណ្តាប់ដៃចេញមក។ គេគ្រវីវា និងនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ស្របពេលដែលគ្រូ រ៉ួ លីង (Teacher Ruo Ling) ទើបតែឱ្យគ្រីស្តាល់ពិនិត្យកម្លាំងមកយើង។ ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនឱ្យពួកគេសាកល្បងទៅ? គ្រីស្តាល់ពិនិត្យផ្សេងទៀតត្រូវបានគេយកទៅច្រកទ្វារប្រឡងនៅខាងមុខអស់ហើយ។ ប្រសិនបើឯងមិនប្រើរបស់យើងទេ ឯងនឹងត្រូវរង់ចាំមួយសន្ទុះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ស៊ាវយូ រារែកបន្តិចមុននឹងងក់ក្បាល។ នាងផ្អៀងក្បាល និងពន្យល់ខ្សឹបៗប្រាប់ ស៊ាវយ៉ាន ថា៖ «គ្រីស្តាល់ពិនិត្យនេះគឺសាមញ្ញណាស់។ ដរាបណាកម្លាំងរបស់ឯងឈានដល់កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) កម្រិត ៨ វានឹងភ្លឺឡើង។ នៅពេលដែលវាកើតឡើង មានន័យថាឯងបានជាប់ការពិនិត្យបឋមហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លែងដៃទៅ»។ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលនាងយ៉ាងរឹងរូស និងបញ្ជាយ៉ាងរាបស្មើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ»។ ស៊ាវយូ ងក់ក្បាលទាំងញញឹម និងលែងដៃរបស់នាងដោយស្ដាប់បង្គាប់។ ឃើញចរិតស្ដាប់បង្គាប់របស់នាងបែបនេះ ការក្តាប់របស់បុគ្គលឈ្មោះ ឡូ ប៊ូ ទៅលើគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់ក៏កាន់តែណែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ុនអឺ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនទៅមុនទៅ»។ រុញកដៃដែលឡើងក្រហមដោយសារការចាប់របស់ ស៊ាវយូ ស៊ាវយ៉ាន ប្រាប់ ស៊ុនអឺ ទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងក់ក្បាលទាំងញញឹម ស៊ុនអឺ, ស៊ាវម៉ី និង ស៊ាវនីង បានដើរនាំមុខទៅមុន។ មិនយូរប៉ុន្មាន បន្ទាប់ពីបាតដៃរបស់ពួកគេប៉ះគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់ វាក៏ភ្លឺឡើង ហើយពួកគេក៏ដើរថយក្រោយវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញពួកគេទាំងបីនាក់ទទួលបានជោគជ័យ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដើរទៅមុខ និងប៉ះគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់ដោយមិនសូវខ្វល់ ហើយក៏ទទួលបានលទ្ធផលដូចគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កុំបារម្ភអី ប្រសិនបើពួកគេគ្មានសមត្ថភាពជាប់ការប្រឡងទេ យើងក៏មិនធ្វើតាមចិត្តខ្លួនឯងដោយនាំពួកគេចូលមកទីនេះដែរ»។ សម្លឹងមើលភាពជោគជ័យរបស់មនុស្សទាំងបួននាក់ ស៊ាវយូ និយាយយ៉ាងរាបស្មើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កិ កិ មិនមែនយើងមិនទុកចិត្តឯងឡើយ ប៉ុន្តែនេះគឺជាច្បាប់»។ បង្ហាញស្នាមញញឹមបែបសុំទោសដាក់ ស៊ាវយូ ឡូ ប៊ូ ក៏ទុកគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់នោះទៅវិញ។ ម្រាមដៃរបស់គេចង្អុលទៅកាន់អ្នកដែលនៅខាងក្រៅ ដែលកំពុងអង្គុយក្រោមពន្លឺថ្ងៃ។ ងាកមករក ស៊ាវយ៉ាន និងក្រុមរបស់គេ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «អបអរសាទរដែលបានជាប់ការពិនិត្យបឋម។ ឥឡូវនេះ សូមទៅអង្គុយនៅខាងក្រៅកន្លះម៉ោង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឡូ ប៊ូ តើនេះមានន័យយ៉ាងម៉េច?» ឮសម្ដីរបស់ ឡូ ប៊ូ ស៊ាវយូ ជ្រួញចិញ្ចើម និងសួរទាំងសំឡេងត្រជាក់ស្រឹប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ាវយូ ឯងក៏ជាសិស្សនៅទីនេះដែរ។ ឯងគួរតែដឹងថា នេះគឺជាច្បាប់ក្នុងអំឡុងពេលជ្រើសរើសសិស្ស។ កិ កិ សិស្សថ្មីសម័យនេះកាន់តែមានចរិតឆេវឆាវឡើងៗហើយ។ ការបំបាក់ស្មារតីរបស់ពួកគេក្នុងអំឡុងពេលជ្រើសរើស នឹងផ្ដល់ផលចំណេញដល់ជីវិតអនាគតរបស់ពួកគេនៅក្នុងសាលា»។ ឡូ ប៊ូ ពន្យល់ទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហឹម។ ឡូ ប៊ូ យើងមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្វីដែលឯងប្រាប់សិស្សថ្មីឡើយ ប៉ុន្តែឯងមិនត្រូវយកច្បាប់ឆ្កួតឡប់ទាំងនេះមកដាក់លើមនុស្សដែលយើងនាំមកឡើយ»។ ស៊ាវយូ និយាយយ៉ាងត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នេះគឺជាច្បាប់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជ្រុងមាត់របស់ ឡូ ប៊ូ កន្ត្រាក់។ ការត្រូវបានស្តីបន្ទោសជាសាធារណៈដោយ ស៊ាវយូ ដោយមិនគិតដល់កិត្តិយសរបស់គេ បានរួមចំណែកដល់កំហឹង និងភាពច្រណែនឈ្នានីសនៅក្នុងខ្លួនគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឡូ ប៊ូ ឯងគួរតែឈប់បង្កើតរឿងទៅ។ ឯងដឹងច្បាស់ណាស់ថា ទាំងនេះគឺជាច្បាប់ដែលអាចលុបចោលបាន ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាឯងចង់ធ្វើរឿងតូចឱ្យក្លាយជារឿងធំ?» ក្រុមក្មេងស្រីដែលនៅជុំវិញនោះជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលពួកគេក៏មិនអាចទ្រាំនឹងទង្វើរបស់ ឡូ ប៊ូ ដែលកំពុងព្យាយាមបង្កើតរឿងដោយគ្មានហេតុផលដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កិ កិ សុំទោសផង។ ពួកគេបានជាប់ការពិនិត្យក្រោមការមើលខុសត្រូវរបស់យើង។ ផ្អែកលើច្បាប់ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ យើងគឺជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើពួកគេ»។ ឡូ ប៊ូ ញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយ។ ឃើញ ស៊ាវយូ កំពុងខឹងសម្បារ គេក៏ស្រាប់តែប្តូរពាក្យសម្តីភ្លាមៗ៖ «មិនអីទេ ដោយសារតែឃើញដល់មុខឯង មិនចាំបាច់ឱ្យពួកគេទាំងអស់គ្នាចេញទៅក្រៅឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនឱ្យនរណាម្នាក់ធ្វើជាតំណាងទៅ? អឺ... ចាំមើលចុះ។ យើងនឹងឱ្យ... ឱ្យក្មេងម្នាក់នេះធ្វើជាតំណាងចុះ។ កិ កិ គេគឺជាបុរស ដូច្នេះមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងប្រែជាខ្មៅដោយសារពន្លឺថ្ងៃឡើយ»។ បន្ទាប់ពីចង្អុលម្រាមដៃយឺតៗកាត់សិស្សថ្មីពីរបីនាក់ ទីបំផុតគេក៏ញញឹម និងឈប់នៅចំពោះមុខ ស៊ាវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន បើកភ្នែកធំៗ និងសម្លឹងមើលយុវជនដែលនៅចំពោះមុខដែលពោពេញដោយស្នាមញញឹមដោយក្រសែភ្នែករាបស្មើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចេញទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ។ ស៊ាវយ៉ាន ក៏នឹងមិនចេញទៅណាដែរ។ យើងនឹងទៅជួបគ្រូ រ៉ួ លីង ដោយផ្ទាល់ដើម្បីនិយាយពីរឿងនេះ។ មិនចាំបាច់ឱ្យឯងមកបញ្ជាការនៅទីនេះឡើយ!» បោះជំហានជើងវែងដ៏សិចស៊ីរបស់នាង ស៊ាវយូ បានឈរនៅពីមុខ ស៊ាវយ៉ាន និងនិយាយយ៉ាងត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ អា ឡូ ប៊ូ (Luo Bu Da-ge) មើលទៅឯងហាក់ដូចជាមានបញ្ហាខ្លះហើយ»។ ស្របពេលដែលពួកគេកំពុងឈ្លោះគ្នា ក្រុមបុរសដែលកំពុងសើចមួយក្រុមបានលេចមុខចេញពីម្លប់តង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្មានអ្វីក្រៅពីសិស្សថ្មីម្នាក់នេះមិនព្រមទៅនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃនោះទេ»។ ឡូ ប៊ូ កាន់គ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់របស់គេយ៉ាងណែន ខណៈដែលគេនិយាយដោយមិនសូវខ្វល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេ! មិនបានឃើញសិស្សថ្មីដែលមានចរិតក្រអឺតក្រទមបែបនេះយូរហើយ។ អា ឡូ ប៊ូ តើឯងត្រូវការជំនួយពីពួកយើងទេ?» ឮបែបនេះ យុវជនម្នាក់ដែលមានរូបផ្កាយមាសមួយនៅលើដើមទ្រូងបានញញឹមដាក់ ឡូ ប៊ូ តិចៗ។ ស្នាមញញឹមរបស់គេពោពេញដោយការបញ្ជោរដើម្បីយកចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ញញឹម និងងក់ក្បាល ឡូ ប៊ូ សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយូ ដែលមានទឹកមុខស្រអាប់ និងគិតមួយសន្ទុះ។ ស្រាប់តែគេញញឹម និងនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនធ្វើបែបនេះវិញ។ មិនចេញទៅក្រៅក៏បាន ប៉ុន្តែមានសិស្សថ្មីជាច្រើននៅខាងក្រៅកំពុងមើលមក។ ប្រសិនបើមានតែសិស្សពីរបីនាក់នេះដែលត្រូវបានលើកលែងមិនឱ្យនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ អ្នកផ្សេងទៀតប្រហែលជាមិនសប្បាយចិត្តឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលគេនិយាយ ឡូ ប៊ូ បានទះស្មារបស់យុវជនដែលនៅក្បែរគេ និងញញឹមដាក់ ស៊ាវយ៉ាន៖ «ដោយសារតែឯងមិនចង់ចេញទៅក្រៅ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនសាកល្បងក្បាច់គុនជាមួយ កឺ ឡា (Ge La) នៅទីនេះទៅ? ជាការពិតណាស់ ឯងមិនចាំបាច់យកឈ្នះគេឡើយ។ អ្វីដែលឯងត្រូវធ្វើ គឺគ្រាន់តែទប់ទល់ឱ្យបានម្ភៃទឹក (twenty rounds) នៅក្រោមដៃរបស់គេប៉ុណ្ណោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ នារីៗដែលនៅក្បែរ ស៊ាវយូ ក៏ចាប់ផ្ដើមស្តីបន្ទោស ឡូ ប៊ូ ភ្លាមៗដោយកំហឹង។ បន្ទាប់ពីឃើញស្ថានការណ៍បែបនេះ ទីបំផុតពួកគេបានយល់ថា អាម្នាក់នេះកំពុងតែច្រណែននឹង ស៊ាវយ៉ាន និងព្យាយាមប្រើអំណាចរបស់ខ្លួនដើម្បីធ្វើបាប ស៊ាវយ៉ាន ដោយសារតែគំនុំផ្ទាល់ខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បើប្រៀបធៀបទៅនឹងការស្រែកដោយកំហឹងរបស់អ្នកជុំវិញខ្លួន ស៊ាវយូ បែរជាប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងចម្លែក។ នាងផ្អៀងក្បាល និងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន នាងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា កម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺមិនខ្សោយជាងនាងឡើយ។ ការដោះស្រាយជាមួយលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ មិនមែនជារឿងពិបាកសម្រាប់គេនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមិនខ្វល់ពីក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយូ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើល ឡូ ប៊ូ ដែលកំពុងញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយដោយក្រសែភ្នែករាបស្មើ។ ភាពត្រជាក់បានពេញភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់គេ។ ដើមឡើយ គេមិនចង់ចេះដឹងរឿងមិនសមហេតុផលឡើយ ប៉ុន្តែអាម្នាក់នេះបែរជាបង្ខំឱ្យគេចេញដៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហិហិ មកចុះ អាល្អិត។ ឱ្យបងបង្រៀនឯងពីរបៀបគោរពរៀមច្បងបន្តិចទៅ។ បើមិនដូច្នោះទេ នៅពេលដែលឯងរងទុក្ខនៅក្នុងសាលានៅពេលអនាគត ឯងនឹងបន្ទោសពួកយើងមិនខាន»។ យុវជនឈ្មោះ កឺ ឡា បានដើរមកមុខ និងញញឹមដាក់ ស៊ាវយ៉ាន ដោយបំណងមិនល្អ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែលើកស្មារបស់គេនៅចំពោះមុខក្រសែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នា។ គេដើរទៅមុខពីរជំហាន។ នៅពេលដែលគេមកដល់ក្បែរ ស៊ាវយូ គេក៏ស្រាប់តែលូកដៃចេញយ៉ាងលឿន និងចាប់ចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាងយ៉ាងណែន រួចទាញនាងចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជួបប្រទះនឹងការវាយលុកភ្លាមៗរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បែបនេះ ស៊ាវយូ បានភាំងស្មារតីមួយភ្លែត មុនពេលដែលផ្ទៃមុខរបស់នាងឡើងក្រហមដូចភ្លើង។ ដោយសារតែឃើញថា ឡូ ប៊ូ នៅក្បែរនោះ នាងមានតែបញ្ឈប់ការរើបម្រះ និងខាំធ្មេញគ្រឺតៗ ខណៈដែលនាងជេរប្រទេចអាល្អិតម្នាក់នេះក្នុងចិត្ត ដែលហ៊ានឆ្លៀតឱកាសលើនាងជាសាធារណៈបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើឱ្យសិស្សស្រីទាំងអស់នៅជុំវិញនោះភាំងស្មារតីទាំងស្រុង។ វាក៏បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ ប្រែជាស្រអាប់ភ្លាមៗដែរ។ គេផ្អៀងក្បាល និងប្រាប់ កឺ ឡា យ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ចេញដៃឱ្យធ្ងន់បន្តិចទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ កឺ ឡា ញញឹមយ៉ាងកំណាច និងងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្បែរនោះ ស៊ុនអឺ និងពីរនាក់ទៀតបានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះចំពោះសកម្មភាពចម្លែកនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រឿងនេះពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន»។ ស៊ាវយ៉ាន ខ្សឹបយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលដៃរបស់គេអង្អែលចង្កេះរបស់ ស៊ាវយូ ពីរដងទៀត ហាក់ដូចជាមិនចង់លែងដៃឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនោះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏លែងដៃរបស់គេដោយមិនក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដែលក្រហមដូចមើមឆៃថាវរបស់ ស៊ាវយូ ឡើយ។ គេគ្រវីក ខណៈដែលមានស្នាមញញឹមនៅជ្រុងមាត់ និងដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅរក កឺ ឡា ដែលកំពឹងសម្លឹងមើលគេយ៉ាងកំណាច។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-18T08:34:26.667Z","69e342128d451090a931bbd0","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69e3398f8d451090a931bbc6",97,"សួយ នី (Xue Ni)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69e347cd8d451090a931bbda",99,"ការគំរាមកំហែង (Threaten)",322,1790177382270]