[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69d915c2343d7ce7b46ca072":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",92,"ការប្លន់ (Rob)","\u003Cdiv>នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ភ្ញាក់ពីដំណេក មេឃក៏ភ្លឺខ្លាំងបាត់ទៅហើយ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏កក់ក្ដៅបានចាំងចូលតាមចន្លោះបង្អួច បន្សល់ទុកនូវដានពន្លឺនៅលើការ៉ូ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងើបពីដំណេក ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន នៅហាក់ស្រវាំងនៅឡើយ ខណៈដែលគេអង្គុយលើគ្រែ និងសម្លឹងមើលទៅមុខយ៉ាងភ្លីភ្លើអស់មួយសន្ទុះធំ មុននឹងជម្រុះចោលនូវបំណងចង់ដេកបន្ត។ គេគ្រវីក្បាលឱ្យស្វាង រួចចុះពីគ្រែទាំងខ្ជិលច្រអូស និងលុបមុខយ៉ាងរហ័ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រាន់តែលុបមុខរួចរាល់ភ្លាម សំឡេងគោះទ្វារតិចៗក៏បន្លឺឡើង។ វាអមដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់ និងទន់ភ្លន់របស់យុវតីម្នាក់៖ «បង ស៊ាវយ៉ាន តើបងមិនទាន់ភ្ញាក់ទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសំឡេងនេះ ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញាក់បន្តិច។ គេប្រញាប់ជូតទឹកចេញពីផ្ទៃមុខ និងដើរសំដៅទៅរកទ្វារ។ សំឡេងទ្វារបន្លឺឡើង «គ្រឺត» ខណៈដែលគេទាញវាបើកយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបើកទ្វារ ពន្លឺដ៏ចាំងភ្នែកបានបាញ់ចូលមកក្នុងបន្ទប់ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន បិទភ្នែកដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកភ្នែកយឺតៗ និងងាកក្រសែភ្នែកទៅរកយុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតង ដែលកំពុងឈរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នៅមាត់ទ្វារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្ងៃនេះ ស៊ុនអឺ (Xun Er) ស្លៀកឈុតពណ៌បៃតងម្ដងទៀត។ សម្លៀកបំពាក់ដ៏សមសួនរបស់នាង សមជាមួយនឹងរូបរាងដ៏បរិសុទ្ធដូចផ្កាឈូក ដែលធ្វើឱ្យយុវជននៅក្នុងបន្ទប់លួចសរសើរក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីឆ្វៀលមើលរូបរាងដ៏តូចច្រឡឹងរបស់ ស៊ុនអឺ ក្រសែភ្នែករបស់គេក៏មកទើរលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលហាក់ស្លេកស្លាំងបន្តិច។ ចិញ្ចើមរបស់គេមិនអាចទប់មិនឱ្យជ្រួញចូលគ្នាបានឡើយ៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងភ្នែកដ៏មានមន្តស្នេហ៍សម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងមិនឃើញមានអ្វីក្រៅពីការបន្ទោស ស៊ុនអឺ ក៏ប្រញាប់ឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមភ្លាមថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមិនសូវស្រួលខ្លួនបន្តិចបន្តួច។ វាមិនមែនជារឿងធំដុំឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនស្រួលខ្លួន?» ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញាក់បន្តិច ខណៈដែលគេដើរចេញពីបន្ទប់។ បន្ទាប់ពីបិទទ្វារ គេក៏ចាប់កាន់ដៃតូចរបស់ ស៊ុនអឺ ភ្លាមៗ។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដ៏កក់ក្ដៅ និងខ្សោយមួយ ក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃវិញ្ញាណរបស់គេ បានហូរចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ ស៊ុនអឺ យឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយសន្ទុះក្រោយមក ស៊ាវយ៉ាន ដក កម្លាំងធាតុ មកវិញដោយទឹកមុខរាបស្មើ និងលួចដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត។ មើលទៅ វិជ្ជាសម្ងាត់ ដែល ស៊ុនអឺ បានប្រើកាលពីយប់មិញ គឺពិតជាស៊ីកម្លាំងខ្លាំងណាស់។ នៅក្នុងរាងកាយរបស់នាងពេលនេះ មានត្រឹមតែ កម្លាំងធាតុ ដ៏ខ្សោយបំផុតដែលកំពុងហូរ។ ច្បាស់ណាស់ នេះគឺជាផលប៉ះពាល់បន្ទាប់ពីការប្រើ វិជ្ជាសម្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលព្រឹកព្រលឹម មានសមាជិកត្រកូលជាច្រើនបានភ្ញាក់ពីដំណេកដើម្បីហ្វឹកហាត់។ ពួកគេម្នាក់ៗពោរពេញដោយភាពច្រណែន នៅពេលឃើញ ស៊ាវយ៉ាន កាន់ដៃ ស៊ុនអឺ ខណៈដែលឈរនៅមាត់ទ្វារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បង ស៊ាវយ៉ាន» ស៊ុនអឺ ខ្សឹបតិចៗទាំងផ្ទៃមុខក្រហមព្រាលៗ ខណៈដែលនាងព្យាយាមដកដៃចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បងមិនដឹងថាឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងប្រែជាទន់ខ្សោយបែបនេះ?» លែងដៃតូចរបស់ ស៊ុនអឺ ចុះ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើទឹកមុខមាំ និងនិយាយតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីភ្នែកដ៏ឆ្លាតវៃទាំងគូសង្កេតមើលផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងមិនឃើញអ្វីម្ដងទៀត ស៊ុនអឺ លួចដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល និងញញឹមថា៖ «កាលពីម្សិលមិញ ខ្ញុំបានព្យាយាមហ្វឹកហាត់ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou technique) ដែលខ្ពស់ជាងកម្រិតរបស់ខ្ញុំ ហើយលទ្ធផលគឺបែបនេះឯង។ ខ្ញុំនឹងមិនអីឡើយ បន្ទាប់ពីសម្រាកពីរបីថ្ងៃ។ បង ស៊ាវយ៉ាន មិនបាច់បារម្ភឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ និងជូន ស៊ុនអឺ ទៅញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក។ បន្ទាប់ពីនោះ គេក៏រកលេស និងលួចចាកចេញពីត្រកូលបាត់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន បានដើរដោយគ្មានគោលដៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) និងសាកសួរព័ត៌មានអំពីត្រកូលជាលៀ។ ការបាត់ខ្លួនរបស់ លីវស៊ី (Liu Xi) ប្រាកដជាបង្កឱ្យមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងត្រកូលជាលៀមិនខាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ផ្ទុយពីការរំពឹងទុក គេមិនបានឃើញមានភាពមិនប្រក្រតីណាមួយក្នុងត្រកូលជាលៀឡើយ។ ទីផ្សារនៅតែបន្តដំណើរការ ហើយថ្នាំព្យាបាលរបួសនៅតែបន្តលក់ដាច់។ គ្មានអ្វីខុសប្លែកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹស! មិនខុសពីមេត្រកូលម្នាក់ឡើយ ជាលៀពី (Jia Lie Bi) ម្នាក់នេះពិតជាអាចបិទបាំងព័ត៌មាននេះបានមែន។ ប៉ុន្តែ គេអាចបិទបាំងបានត្រឹមតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ គេមិនអាចបិទបាំងវាជារៀងរហូតឡើយ។ ចាំមើលពេលដែលថ្នាំព្យាបាលដែលនៅសេសសល់លក់អស់ តើគេនឹងធ្វើអ្វីបន្ត»។ ស៊ាវយ៉ាន សើចយ៉ាង ត្រជាក់ មួយសន្ទុះ មុននឹងសំដៅទៅរកសាលដេញថ្លៃ អភិជន (Primer Auction House) នៅកណ្ដាលទីក្រុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅកន្លែងដាច់ស្រយាលមួយខាងក្រៅសាលដេញថ្លៃ ស៊ាវយ៉ាន បានពាក់អាវធំពណ៌ខ្មៅដូចដែលគេតែងតែធ្វើ និងដើរចូលទៅក្នុងសាលដេញថ្លៃដ៏មមាញឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលចូលដល់ខាងក្នុង ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបាននាំទៅកាន់បន្ទប់ VIP យ៉ាងគួរសមដោយស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់។ គេរង់ចាំមួយសន្ទុះ មុនពេលដែល យ៉ាហ្វី (Ya Fei) ដែលមានរូបរាងដ៏ស្រស់សង្ហា បង្ហាញខ្លួនឡើងទាំងស្នាមញញឹមនៅចំពោះមុខ ស៊ាវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗ ភ្ញៀវដ៏សំខាន់។ ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន តើមានរឿងអ្វីទើបមកសាលដេញថ្លៃបែបនេះ?» លើកកំសៀវតែ នាងឱនខ្លួនចុះ និងចាក់តែមួយពែងជូន ស៊ាវយ៉ាន ខណៈដែលនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនថាដោយចេតនា ឬអចេតនាឡើយ ស្បែកពណ៌សស្អាតដូចព្រិលនៅត្រង់ទ្រូងរបស់ យ៉ាហ្វី បានលេចឡើងព្រាលៗ ខណៈដែលនាងឱនខ្លួនចាក់តែ។ វាធ្វើឱ្យអ្នកដទៃពិបាកនឹងដកក្រសែភ្នែកចេញណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រឹះ...» ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្ទើរតែវង្វេងក្នុងទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យនោះ ប៉ុន្តែគេបានប្រើឆន្ទៈដ៏មាំមួន និងងាកក្រសែភ្នែកចេញទាំងក្អកស្ងួត។ ភ្នែករបស់គេមិនងាកចេញពីពែងតែឡើយ ខណៈដែលគេដកចិញ្ចៀនស្ដុកទុកពណ៌ក្រហមចាស់ចេញពីហោប៉ៅអាវ និងដកដបត្បូងតូចៗចំនួនប្រាំចេញមក។ ដោយសំឡេងរាបស្មើ គេនិយាយថា៖ «ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមកដើម្បីសម្រេចកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់យើង»។ ដោយសារតែ យ៉ាហ្វី បានដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់គេហើយ ដូច្នេះ ស៊ាវយ៉ាន មិនបណ្ដោយឱ្យ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) និយាយជំនួសឡើយ និងប្រើប្រាស់សំឡេងយុវជនរបស់គេផ្ទាល់តែម្ដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រសែភ្នែករបស់ យ៉ាហ្វី មិនបានងាកចេញពីដបត្បូងតូចៗទាំងនោះឡើយនៅពេលវាបង្ហាញខ្លួន។ ភាពរីករាយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាហ្វី អង្គុយលើកៅអីក្បែរ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងឆើតឆាយ។ នាងលើកដបត្បូងមួយមកពិនិត្យមើលយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក នាងបើកដបបន្តិច។ ថ្នាំគ្រាប់មូលៗពណ៌បៃតងមួយ បានរមៀលចេញពីក្នុងដបយ៉ាងរស់រវើក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដកដង្ហើមធំស្រូបយកក្លិនថ្នាំដែលបក់ប៉ះច្រមុះ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វី រួមតូច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើប យ៉ាហ្វី ដាក់ថ្នាំគ្រាប់ចូលក្នុងដបវិញយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ នាងផ្ដល់ស្នាមញញឹមដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងស្រស់ស្អាតទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលនៅក្បែរនាង។ «មើលទៅ ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន ត្រៀមខ្លួនចាត់ការត្រកូលជាលៀហើយមែនទេ? បើមិនដូច្នោះទេ ហេតុអ្វីបានជាប្អូនប្រុសប្រញាប់មកសម្រេចកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់យើងមុនកំណត់បែបនេះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ គេក៏គ្រវីស្មា ដោយមិនបដិសេធ ឬទទួលស្មានឡើយ។ គេដករមូរ​មួយទៀតដែលផ្ទុកនូវឈ្មោះឱសថមួយចំនួនចេញមក។ ឱសថទាំងនេះមានសមត្ថភាពជួយឱ្យកម្លាំងឆាប់ជាសះស្បើយឡើងវិញ។ ពិតណាស់ នេះត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់ ស៊ុនអឺ។ ឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំង និងទន់ខ្សោយរបស់នាង ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងចិត្តណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទទួលយករមូរពី ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាហ្វី ដែលមានបទពិសោធន៍រឿងបែបនេះជាច្រើន បានដឹងពីបំណងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ភ្លាម។ ដោយមិនចាំបាច់និយាយច្រើន នាងក៏ហៅស្រីបម្រើម្នាក់ឱ្យទៅរៀបចំអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងបញ្ជីយ៉ាងរហ័ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អង្គុយក្នុងបន្ទប់ VIP ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ ក៏និយាយភ្លាមថា៖ «មើលទៅ ត្រកូលជាលៀបានទៅទីក្រុងផ្សេងទៀត ដើម្បីស្វែងរកប្រភពឱសថថ្មីហើយមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឹម ត្រកូលជាលៀឥឡូវនេះកំពុងសហការជាមួយអ្នកផ្គត់ផ្គង់ឱសថនៅទីក្រុង ថឺឡាន (Te Lan City)។ ទោះជាយ៉ាងណា តម្លៃឱសថដែលពួកគេទិញពីទីនោះ គឺថ្លៃជាងនៅទីក្រុង អ៊ូថាន់ រហូតដល់ទៅបួនដង»។ យ៉ាហ្វី ងក់ក្បាល និងយល់ស្របទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិននឹកស្មានថាពួកគេហ៊ានចំណាយដល់ថ្នាក់នេះសោះ»។ គ្រវីក្បាលទាំងចម្អក ស៊ាវយ៉ាន បន្តទាំងស្នាមញញឹម។ «តើអ្នកនាងអាចផ្ដល់ព័ត៌មានខ្លះៗអំពីការដឹកជញ្ជូនឱសថទាំងនេះឱ្យខ្ញុំបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ដៃរបស់ យ៉ាហ្វី ដែលកំពុងកាន់ពែងតែបានញ័រតិចៗ។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងសម្លឹងមើលយុវជននៅក្បែរនាងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងនិយាយថា៖ «តើប្អូនប្រុសគ្រោងនឹងធ្វើអ្វី?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្លន់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីញញឹមយ៉ាងជូរចត់ យ៉ាហ្វី ដកដង្ហើមធំម្ដងទៀត៖ «ត្រកូលជាលៀពិតជាស៊យណាស់ ដែលមកជួបអាល្អិតបិសាចដូចជាប្អូន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រវីក្បាលរួច យ៉ាហ្វី ក៏ស្ងាត់ទៅវិញ។ ទីបំផុត នាងក៏ក្រោកឈរ និងដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្រោយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ចេញមកវិញជាមួយនឹងរមូរមួយ និងហុចឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន។ នាងខ្សឹបតិចៗថា៖ «ខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានខ្លះពីសាលដេញថ្លៃនៅទីក្រុង ថឺឡាន។ កាលពីពីរថ្ងៃមុន ត្រកូលជាលៀបានបញ្ជាទិញឱសថដែលមានតម្លៃរហូតដល់បួនសែនកាក់មាស។ ឱសថបាច់នេះគួរតែមកដល់ទីក្រុង អ៊ូថាន់ នៅរសៀលថ្ងៃនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រកូលជាលៀបានបង់ប្រាក់កក់ត្រឹមតែមួយសែនកាក់មាសប៉ុណ្ណោះសម្រាប់ឱសថនេះ។ រីឯបីសែនកាក់មាសដែលនៅសល់ គឺជំពាក់សិន។ អ្នកដែលការពារឱសថទាំងនេះ គឺជាយុទ្ធជននៃត្រកូលជាលៀ រួមមាន លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) បីនាក់ និង លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ម្នាក់។ ក្រៅពីនេះ នៅមានអ្នកយាមរាប់សិបនាក់ទៀត ដែលមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe)»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បួនសែន? ពិតជាចំនួនដ៏ច្រើនមែន»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយទាំងស្នាមញញឹម ខណៈដែលគេដាក់រមូរចូលក្នុងចិញ្ចៀនស្ដុកទុក។ សំណើចរបស់គេចាប់ផ្ដើមប្រែជា ត្រជាក់ ជាងមុន។ «ប្រសិនបើឱសថនេះបាត់បង់ ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា តើពួកគេនឹងដោះស្រាយជាមួយអ្នកផ្គត់ផ្គង់ឱសថយ៉ាងដូចម្ដេច។ ជាមួយនឹងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ត្រកូលជាលៀដែលជិតក្ស័យធន ឥណទានបីសែនកាក់មាសនេះ នឹងក្លាយជាការវាយប្រហារចុងក្រោយដែលធ្វើឱ្យពួកគេដួលរលំមិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងើបក្បាលឡើង ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលស្រីបម្រើម្នាក់ដែលទើបតែដើរចូលមក។ បន្ទាប់ពីលើកដៃសំពះអរគុណ យ៉ាហ្វី គេក៏ដើរទៅទទួលយកឱសថ រួចដើរចេញពីសាលដេញថ្លៃដោយមិនងាកក្រោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អង្គុយលើកៅអី និងសម្លឹងមើលការចាកចេញយ៉ាងដាច់ខាតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាហ្វី សើចយ៉ាងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ នាងដកដង្ហើមធំតិចៗ៖ «សកម្មភាពរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះ មិនសមស្របនឹងអាយុរបស់គេទាល់តែសោះ។ តាចាស់ ជាលៀពី ម្នាក់នោះ ប្រហែលជានឹងជួបគ្រោះធំមិនខាន...»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-10T15:22:42.400Z","2026-04-17T13:39:21.850Z","69d915c2343d7ce7b46ca072","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"69d910cd343d7ce7b46ca068",91,"ការជួបគ្នានៅពេលរាត្រី (A Meeting in the Night)",{"id":26,"number":27,"title":28},"69d91635343d7ce7b46ca07c",93,"ការកម្ទេចឱសថនៅកណ្ដាលផ្លូវ (Midway Destruction of Medicine)",322,1790177381802]