[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69d910cd343d7ce7b46ca068":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",91,"ការជួបគ្នានៅពេលរាត្រី (A Meeting in the Night)","\u003Cdiv>«តើលោកជានរណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់យុវតីម្នាក់នេះ បុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅបានត្រឹមតែគ្រវីស្មារបស់គេទាំងទាល់តម្រិះ។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ សំឡេងដ៏ចំណាស់មួយបានបន្លឺឡើងយឺតៗថា៖ «ខ្ញុំជឿថា អ្នកនាងប្រហែលជាធ្លាប់ឃើញខ្ញុំនៅវិមានត្រកូលស៊ាវហើយមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រវីប្រអប់ជើងពណ៌សស្អាតដូចព្រិលតិចៗ ស៊ុនអឺ (Xun Er) បានឆ្វៀលមើលជុំវិញខ្លួន។ នាងសួរដោយសំឡេងស្រទន់យ៉ាងរំភើយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកទៅវិមានត្រកូលជាលៀ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំត្រូវបានគេពឹងពាក់ឱ្យមកដោះស្រាយបញ្ហាមួយចំនួន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រូវបានគេពឹងពាក់?» ស៊ុនអឺ ប្រញាប់សួរទាំងរួមភ្នែកតូច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ... រឿងនេះខ្ញុំមិនអាចបង្ហើបឱ្យដឹងបានឡើយ»។ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) គ្រវីដៃ និងនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹង»។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមព្រាលៗលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតគ្មានពីរ ស៊ុនអឺ បានលោតមកខាងមុខ។ រាងកាយរបស់នាងហាក់ដូចជាហោះអណ្ដែតនៅលើអាកាស។ នៅលើម្រាមដៃរបស់នាង អណ្ដាតភ្លើងពណ៌មាសស្លេកដែលមានចុងស្រួច កំពុងតែត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងរហ័ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹកៗ! ក្មេងស្រី ខ្ញុំដឹងថាបច្ចុប្បន្នឯងខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែវានៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបញ្ឈប់បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះបានឡើយ»។ យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុនអឺ ជ្រួញចិញ្ចើម ប៉ុន្តែនាងមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ នាងលើកម្រាមដៃឡើង ធ្វើឱ្យផ្លែដាវភ្លើងពណ៌មាសជាច្រើនបន្តលេចឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញថា ស៊ុនអឺ មិនព្រមបោះបង់ បុរសទាំងពីរនៅក្នុងអាវធំពណ៌ខ្មៅចាប់ផ្ដើមឈឺក្បាល។ ដោយដកដង្ហើមធំម្ដងទៀត យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងទាល់តម្រិះថា៖ «ខ្ញុំមិនចង់ប្រយុទ្ធជាមួយឯងឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើឱ្យឯងរងរបួសដោយអចេតនា អាល្អិតម្នាក់នោះប្រាកដជាខ្លោចចិត្តស្លាប់មិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក៏បានៗ! ខ្ញុំខ្លាចឯងហើយ។ ថ្ងៃនេះ មានអាម្នាក់ល្ងង់ខ្លៅហ៊ានបៀតបៀនក្មេងស្រីម្នាក់ដែលបុរសម្នាក់ទៀតស្រឡាញ់ និងឱ្យតម្លៃបំផុត។ បុរសម្នាក់នោះចៃដន្យស្គាល់ខ្ញុំ ដូច្នេះហើយទើបគេពឹងពាក់ខ្ញុំឱ្យមកធ្វើការងារខ្លះ។ អូ! តើឯងគិតថាវាជារឿងងាយស្រួលសម្រាប់បុរសចំណាស់ដូចជាខ្ញុំ ដែលត្រូវរត់ចុះឡើងនៅពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត្របែបនេះមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រោមភ្នែកវែងៗរបស់ ស៊ុនអឺ ញាក់តិចៗ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមព្រាលៗ។ នាងក្រឡាប់ដៃ ហើយផ្លែដាវភ្លើងក៏បាត់ទៅវិញយឺតៗ។ សម្លឹងមើលបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅ នាងនិយាយទាំងស្នាមញញឹមរីកច្បាស់ថា៖ «ពិតមែនហើយ លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ និងបង ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាមានទំនាក់ទំនងនឹងគ្នា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹស! ប្ដូរការហៅរកខ្ញុំលឿនណាស់»។ យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងស្នាមញញឹម។ «ខ្ញុំបារម្ភថា ឯងប្រហែលជាទាយដឹងពីទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំជាមួយ ស៊ាវយ៉ាន តាំងពីយូរមកហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កាលពីមុន វាគ្រាន់តែជាការស្មានដែលខ្ញុំមិនទាន់ប្រាកដក្នុងចិត្តប៉ុណ្ណោះ»។ ស៊ុនអឺ គ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹម។ នាងឱនគោរព យ៉ាវ ឡៅ ខណៈដែលកំពុងស្ថិតនៅលើអាកាស និងនិយាយថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងពីប្រវត្តិរបស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ក៏ខ្ញុំជឿជាក់ថា លោកច្បាស់ជាមានចំណែកជួយឱ្យបង ស៊ាវយ៉ាន អាចរំដោះខ្លួនពីភាពទន់ខ្សោយកាលពីមួយឆ្នាំមុនមិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាវ ឡៅ សើចតិចៗ ដោយមិនបដិសេធ ឬបញ្ជាក់ពីការស្មានរបស់នាងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតសម្លឹងមើលបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅ ស៊ុនអឺ ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម និងខ្សឹបថា៖ «មិនថាគោលបំណងដើមរបស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យក្នុងការចូលក្បែរបង ស៊ាវយ៉ាន គឺជាអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកនឹងមិនមានបំណងអាក្រក់ណាមួយចំពោះគាត់ឡើយ។ ស៊ុនអឺ នឹងចាត់ទុកអ្នកណាដែលជាការគំរាមកំហែងដល់បង ស៊ាវយ៉ាន គឺជាសត្រូវ។ លោកព្រឹទ្ធាចារ្យអាចនឹងខ្លាំងពូកែ ប៉ុន្តែសូមជឿខ្ញុំចុះ ខ្ញុំមានសមត្ថភាពអាចនិយាយពាក្យបែបនេះបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ឺៗ! ពិតជាក្មេងស្រីដែលខ្លាំងមែន»។ ឮសម្ដីបង្កប់ដោយការគំរាមបន្តិចបន្តួចរបស់ ស៊ុនអឺ យ៉ាវ ឡៅ ភាំងស្មារតី និងលាន់មាត់សរសើរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បំណងតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ គឺមិនចង់ឱ្យបង ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវគេបោកប្រាស់ ឬរងការឈឺចាប់ពីអ្នកដទៃឡើយ»។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមតិចៗ ស៊ុនអឺ បានឱនគោរព យ៉ាវ ឡៅ ម្តងទៀត និងនិយាយថា៖ «វាយបជ្រៅណាស់ហើយ ខ្ញុំត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកនឹងមិនប្រាប់បង ស៊ាវយ៉ាន នូវអ្វីដែលលោកបានឃើញនៅយប់នេះឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កុំបារម្ភ ខ្ញុំនឹងមិននិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់»។ យ៉ាវ ឡៅ ងក់ក្បាល។ ក្នុងចិត្តរបស់លោក លោកក៏បន្ថែមដោយការលេងសើចថា៖ «ព្រោះគេបានឃើញគ្រប់យ៉ាងដោយខ្លួនឯងបាត់ទៅហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮការឆ្លើយតបរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស៊ុនអឺ ក៏ញញឹម។ ចំពេលដែលនាងងាកខ្លួនចេញ ស្រមោលពណ៌បៃតងមួយក៏លេចឡើងភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីភាំងមួយភ្លែត ដៃតូចរបស់ ស៊ុនអឺ ក៏ឈោងចាប់វាទុកក្នុងបាតដៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុនអឺ ភ្ញាក់ផ្អើលខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលដបត្បូងនោះ។ នាងងាកក្រសែភ្នែកទៅរកបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដោយសារបានប្រើ វិជ្ជាសម្ងាត់ ឯងប្រហែលជានឹងទន់ខ្សោយក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃខាងមុខ។ ដបនេះមានផ្ទុក \"ម្សៅបំពេញថាមពល\" (Energy Replenishment Powder)។ ទុកវាទៅ និងឆាប់ជាសះស្បើយឡើងវិញ។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកណាម្នាក់នឹងខ្លោចចិត្តនៅពេលឃើញឯងមានសភាពឈឺថ្កាត់បែបនេះ»។ យ៉ាវ ឡៅ និយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ផ្ទៃមុខតូចរបស់ ស៊ុនអឺ ប្រែជាក្រហម។ កាន់ដបត្បូងក្នុងដៃ នាងងក់ក្បាលដោយដឹងគុណទៅកាន់បុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅ មុននឹងជាន់អាកាសតិចៗ។ រាងកាយរបស់នាងក៏ស្ទុះចូលទៅក្នុងភាពងងឹត និងបាត់កំបាំងពីភ្នែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅលើដំបូលផ្ទះ និងសម្លឹងមើលរូបរាងដែលបាត់ទៅនោះ យ៉ាវ ឡៅ ស្រាប់តែដកដង្ហើមធំ និងរអ៊ូថា៖ «កាលណោះ ពេលដែលឯងលួចចូលបន្ទប់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះ និងនឹកឃើញគំនិតឥតប្រយោជន៍ក្នុងការជួយកម្ដៅសរសៃឈាម ឯងបានឆក់យកបេះដូងនាងដោយអចេតនាបាត់ទៅហើយ។ អូ! និយាយទៅ សំណាងរបស់ឯងពិតជាធ្វើឱ្យអ្នកដទៃច្រណែនមែន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅ ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលច្រមុះរបស់គេ។ គេដឹងច្បាស់ថា ប្រសិនបើគ្មានរឿងរ៉ាវកាលពីក្មេងនោះទេ ស៊ុនអឺ ដែលពេញវ័យ ប្រាកដជាប្រព្រឹត្តចំពោះគេដូចដែលនាងធ្វើចំពោះអ្នកដទៃមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិតណាស់ ការគិតសន្មតទាំងនេះមិនមានតម្លៃនៅចំពោះមុខការពិតឡើយ។ ហាៗ គេបានលួចចូលទៅក្នុងបេះដូងរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់ ក្នុងគ្រាដែលនាងទន់ខ្សោយបំផុត និងបានបន្សល់ទុកនូវការចងចាំដែលមានតែរូបគេម្នាក់គត់នៅក្នុងបេះដូងនាងដោយមិនដឹងខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សើចដោយមោទនភាពបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន បានដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល និងបណ្ដោយឱ្យ យ៉ាវ ឡៅ គ្រប់គ្រងរាងកាយរបស់គេ។ រាងកាយរបស់គេក៏ហោះសំដៅទៅរកវិមានត្រកូលស៊ាវយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលមកដល់វិមានត្រកូលស៊ាវ ស៊ាវយ៉ាន បានដើរជៀសសួនច្បារដែលជាកន្លែងបន្ទប់របស់ ស៊ុនអឺ យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ដើម្បីកុំឱ្យនាងដឹងពីវត្តមានរបស់គេ។ គេបានចុះចតនៅសួនច្បារក្បែរបន្ទប់របស់គេ និងប្រញាប់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ រួចបិទទ្វារយឺតៗតាមក្រោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងបន្ទប់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់ដោះអាវធំពណ៌ខ្មៅចេញ និងរក្សាទុកក្នុងចិញ្ចៀនស្ដុកទុក។ ពេលនោះហើយ ទើបគេដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ គេដេកលើគ្រែទាំងទន់ដៃទន់ជើង និងរអ៊ូម្នាក់ឯងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូសថា៖ «អូ! ពិតជាយប់ដ៏ស្រស់ស្អាតមែន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃបន្ទាប់ នៅវិមានត្រកូលជាលៀ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ ជាលៀពី (Jia Lie Bi) នាពេលនេះ គឺស្រពោន និងគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ ដាននៃថាមពលដ៏ ត្រជាក់ ត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីរាងកាយរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងលុតជង្គង់ញ័រទទ្រើតដោយភាពភ័យខ្លាច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រឡេកមើលពេញបន្ទប់ដែល លីវស៊ី (Liu Xi) ធ្លាប់ស្នាក់នៅ ជាលៀពី និយាយយ៉ាងខ្លីថា៖ «ឯងថា លីវស៊ី បាត់ខ្លួន?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស លោកមេត្រកូល។ កាលពីយប់មិញ ខ្ញុំម្ចាស់ស្រាប់តែសន្លប់បាត់ស្មារតីដោយគ្មានមូលហេតុ ហើយទើបតែដឹងខ្លួននៅព្រឹកនេះ។ លោកម្ចាស់ លីវស៊ី បានបាត់ខ្លួនបាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំម្ចាស់បានសួរពួកអ្នកយាមនៅខាងក្រៅដែរ ប៉ុន្តែពួកគេក៏មិនបានឃើញលោកម្ចាស់ លីវស៊ី ដូចគ្នា»។ ស្រីបម្រើនិយាយយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នទាំងញ័រខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តាំងពីពេលដែលគេត្រឡប់មកបន្ទប់វិញកាលពីយប់មិញ ខ្ញុំមិនបានដឹងថាគេចាកចេញឡើយ។ លើសពីនេះ មានអ្នកយាម លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) នៅតាមច្រកចូលទាំងពីរនៃវិមានត្រកូលជាលៀ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់ លីវស៊ី គេមិនអាចចាកចេញពីទីនេះដោយគ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំម្ចាស់ក៏មិនដឹងដែរ»។ ផ្ទៃមុខរបស់ស្រីបម្រើប្រែជាស្លេកស្លាំង។ នាងបារម្ភថា ជាលៀពី នឹងទម្លាក់កំហុសលើនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាលៀពី មានអារម្មណ៍ថាជ្រុងភ្នែករបស់គេកន្ត្រាក់។ អារម្មណ៍របស់គេកំពុងតែច្របូកច្របល់ ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំ និងមិនខ្វល់ពីស្រីបម្រើដែលកំពុងញ័រនោះឡើយ។ គេដើរយឺតៗទៅកាន់គ្រប់ជ្រុងនៃបន្ទប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញសកម្មភាពរបស់ ជាលៀពី ស្រីបម្រើមិនហ៊ាននិយាយអ្វីឡើយ។ រាងកាយដែលកំពុងលុតជង្គង់របស់នាង មិនទាំងហ៊ានកម្រើកសូម្បីតែបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលកំពុងដើរកាត់បន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ជាលៀពី ស្រាប់តែបញ្ឈប់ជំហាននៅជ្រុងម្ខាង។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅភក់ផេះតូចមួយនៅជ្រុងបន្ទប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងបេះដូងដែលលោតញាប់យ៉ាងខ្លាំង ជាលៀពី បានឱនចុះ។ គេប្រើម្រាមដៃដូសយកម្សៅផេះខ្លះ និងយកមកហិតនៅក្រោមច្រមុះ។ ភ្លាមនោះ ទឹកមុខដ៏ ត្រជាក់ បានប្រែទៅជាភាពភ័យរន្ធត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាលៀពី ដកដង្ហើមធំ។ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាជើងរបស់គេចាប់ផ្ដើមស្ពឹកស្រពន់។ អារម្មណ៍ដ៏ ត្រជាក់ កំពុងតែកើតឡើងយឺតៗ ប៉ុន្តែមិនអាចគ្រប់គ្រងបានចេញពីជម្រៅនៃបេះដូងរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លីវស៊ី... ពិតជាត្រូវបានគេសម្លាប់នៅក្រោមការមើលថែរបស់ខ្ញុំមែនឬ?»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-10T15:01:33.549Z","69d910cd343d7ce7b46ca068","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69d90d03343d7ce7b46ca05e",90,"ការរៀបចំគ្រប់យ៉ាង (Arranging Everything)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69d915c2343d7ce7b46ca072",92,"ការប្លន់ (Rob)",322,1790177381688]