[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69d90645343d7ce7b46ca054":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",89,"រាត្រីដ៏ខ្មៅងងឹត និងខ្យល់បក់ខ្លាំង (Dark and Windy Night)","\u003Cdiv>ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់មួយដួងខ្ពស់នៅលើមេឃ បញ្ចេញពន្លឺព្រាលៗគ្របដណ្ដប់លើដីដូចជាស្រទាប់ប្រាក់ ដែលមើលទៅគួរឱ្យអាថ៌កំបាំងបំផុត។ បន្ទាប់ពីភាពចលាចលនៅពេលថ្ងៃ ទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) បានប្រែជាខ្មៅងងឹត និងស្ងប់ស្ងាត់នៅពេលយប់។ តាមដងផ្លូវខ្លះ លេចឮតែសំឡេងសកម្មភាពពេលរាត្រីតិចតួចចេញពីក្នុងផ្ទះតែប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងបន្ទប់មួយនៅខាងក្រោយវិមានត្រកូលស៊ាវ យុវជនម្នាក់កំពុងដេកនៅលើគ្រែ។ ភ្នែករបស់គេដែលខ្មៅងងឹតដូចមេឃនាពេលរាត្រី ពោរពេញទៅដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រូ តើកម្លាំងរបស់លោកក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នស្ថិតនៅកម្រិតណាដែរ?» បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងយូរ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ក៏សួរឡើងតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេតុអ្វី?» ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅដែលគេពាក់បានបញ្ចេញចម្លើយមកវិញ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ក៏និយាយថា៖ «ទោះបីជាបច្ចុប្បន្នខ្ញុំស្ថិតក្នុងទម្រង់វិញ្ញាណក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនមានបញ្ហាក្នុងការដោះស្រាយជាមួយពួក \"រុយ\" តូចតាចដូចជាពួក លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ឬ លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ជាមួយនឹងអណ្ដាតភ្លើងឋានសួគ៌របស់ខ្ញុំឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ភាពត្រេកអរក៏លេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ភ្នែករបស់គេនៅតែមានភាពត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងចង់សម្លាប់អាល្អិតកាលពីថ្ងៃត្រង់នោះមែនទេ?» ឃើញអាកប្បកិរិយារបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ ក៏សួរដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) មិនស័ក្តិសមនឹងឱ្យខ្ញុំចំណាយកម្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ»។ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម និងខ្សឹបថា៖ «រយៈពេលពីរខែកាន់តែខិតជិតមកដល់ ហើយខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមអស់ភាពអត់ធ្មត់ក្នុងការអូសបន្លាយការប្រកួតប្រជែងជាមួយត្រកូលជាលៀដែរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងអាចលួចសម្លាប់ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ម្នាក់នោះដែលមានឈ្មោះថា លីវស៊ី (Liu Xi)។ នៅពេលដែលវាស្លាប់ ត្រកូលជាលៀដែលគ្មានថ្នាំព្យាបាល នឹងបាត់បង់ចំណែកទីផ្សារដែលនៅសេសសល់មិនខាន។ នៅពេលរឿងនោះកើតឡើង ទោះបីជាត្រកូលពួកគេអាចបន្តរស់រានមានជីវិត ក៏កម្លាំងរបស់ពួកគេនឹងធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង ហើយមិនអាចគំរាមកំហែងដល់ត្រកូលស៊ាវបានទៀតឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ! ឯងពិតជាអស់ភាពអត់ធ្មត់មែនឬ? មើលទៅចរិតឯង ឯងមិនមែនជាមនុស្សដែលឆេវឆាវបែបនេះទេ»។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ សំឡេងបង្អាប់របស់ យ៉ាវ ឡៅ ក៏ចេញពីក្នុងចិញ្ចៀនមក៖ «មើលទៅ ឯងប្រហែលជាបារម្ភពីក្មេងស្រីឈ្មោះ ស៊ុនអឺ (Xun Er) ខ្លាំងណាស់ហើយ។ អាម្នាក់នោះគ្រាន់តែធ្វើចរិតអសុរោះបន្តិចសោះ ឯងបែរជាចងគំនុំជ្រៅដល់ថ្នាក់នេះ។ ពិតជាក្មេងដែលចេះប្រច័ណ្ឌមែន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ចាប់ផ្ដើមឡើងកម្ដៅ។ ភាពអៀនខ្មាសដែលត្រូវបានគេមើលធ្លុះគំនិតបានធ្វើឱ្យគេខឹង៖ «តាំងពីដំបូងមក ខ្ញុំមិនសូវមានពេលច្រើនទេ។ តើខ្ញុំអាចបន្តលេងជាមួយពួកគេបានដោយរបៀបណា? ទោះបីជាថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនបានជួបអាម្នាក់នោះ ក៏ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមប្រើល្បិចខ្លះៗដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យល់ហើយ យល់ហើយ វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងក្មេងស្រីម្នាក់នោះទេ...» ឃើញឫកពារបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡៅ ក៏សើចយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងសើចចំអកនោះធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល (Roll eyes) ទាំងទាល់តម្រិះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្នុងពេលដែលឯងចង់ធ្វើសកម្មភាពហើយ តោះពួកយើងទៅ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាវិញ្ញាណ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវការខ្ចីដៃឯងប្រើ»។ យ៉ាវ ឡៅ បញ្ឈប់ការសើច និងនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័ស និងលោតចុះពីលើគ្រែ។ គេយកចិញ្ចៀនស្តុកទុកពណ៌ក្រហមចេញពីហោប៉ៅអាវ និងដកយកអាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមួយដែលគេបានត្រៀមទុកជាមុន។ គេគ្របវាលើខ្លួនយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ហើយរាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងរបស់យុវជនម្នាក់នេះ ក៏ប្រែទៅជាបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តោះទៅ។ ឯងមិនចាំបាច់ធ្វើអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែទុកឱ្យខ្ញុំគ្រប់គ្រងរាងកាយឯងទៅបានហើយ។ ជាមួយនឹងវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំដែលគ្រប់ដណ្ដប់លើឯង ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភថាមានអ្នកណាចំណាំឯងតាមរយៈក្លិនឡើយ»។ ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ត្រៀមខ្លួនបានល្អបែបនេះ យ៉ាវ ឡៅ ក៏រំលឹកទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ»។ ដោយងក់ក្បាល ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដើរទៅក្បែរបង្អួច និងពិនិត្យជុំវិញខ្លួនដូចជាចោរ។ ភ្លាមនោះ គេក៏លោតចេញទៅ ហើយរាងកាយរបស់គេក៏ចុះមកក្រោមយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក ថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លា និងអាថ៌កំបាំងមួយត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីចិញ្ចៀននៅលើម្រាមដៃរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាមពលដ៏អាថ៌កំបាំងនោះបានគ្របដណ្ដប់រាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទាំងមូលភ្លាមៗ។ រូបរាងដែលកំពុងធ្លាក់យ៉ាងលឿនស្រាប់តែហោះអណ្ដែតនៅលើអាកាស។ ដោយជាន់ដំបូលផ្ទះតិចៗ រូបរាងពណ៌ខ្មៅរបស់គេប្រៀបដូចជាសត្វឥន្ទ្រី ដែលកំពុងហោះចេញពីវិមានត្រកូលស៊ាវយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ និងបាត់ខ្លួនទៅក្នុងរាត្រីដ៏ងងឹត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាត្រីដ៏ងងឹត និងមានខ្យល់បក់ខ្លាំង គឺជាឱកាសដ៏ល្អសម្រាប់ការសម្លាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie clan)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោក លីវ ពិតជាអាចចម្រាញ់ថ្នាំផ្សេងទៀតបានមែនឬ?» នៅក្នុងសាលដែលមានពន្លឺភ្លើងច្បាស់ ជាលៀពី (Jia Lie Bi) ដែលកំពុងតែភ័យព្រួយ ក៏ស្រាប់តែភាំងស្មារតីបន្ទាប់ពីឮការប្រកាសរបស់ លីវស៊ី មុននឹងសួរដោយភាពរីករាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមានការពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអាកប្បកិរិយាភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ ជាលៀពី លីវស៊ី បានលើកពែងតែនៅក្បែរខ្លួន និងក្រេបបន្តិច។ ទឹកមុខរបស់គេមើលទៅមានមោទនភាពណាស់៖ «ក្រៅពីថ្នាំព្យាបាល ខ្ញុំអាចចម្រាញ់របស់ម្យ៉ាងដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលប្រើប្រាស់។ ថ្នាំគ្រាប់នោះមានឈ្មោះថា \"ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង\" (Explosive Strength Pill)។ វាអាចបង្កើនកម្លាំងរបស់អ្នកប្រើប្រាស់បានដប់ភាគរយក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ភាពរីករាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី កាន់តែរីកធំឡើង។ ប្រសិនបើថ្នាំដែលមានប្រសិទ្ធភាពបែបនេះអាចចម្រាញ់បាន គេអាចប្រើវាជាការផ្សព្វផ្សាយដើម្បីទាក់ទាញមនុស្សជាច្រើន។ គេថែមទាំងអាចបង្ក្រាបត្រកូលស៊ាវបានម្ដងទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជាអកុសល \"ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង\" នេះ មិនអាចចម្រាញ់ក្នុងចំនួនច្រើនដូចថ្នាំព្យាបាលឡើយ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបារម្ភថាអាចចម្រាញ់បានតែម្ភៃគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយថ្ងៃ»។ លីវស៊ី និយាយក្នុងសំឡេងស្ដាយក្រោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗ ម្ភៃគ្រាប់ក៏បានដែរ។ ពួកយើងអាចបង្កើតការដេញថ្លៃមួយ ដែលអ្នកដាក់តម្លៃខ្ពស់បំផុតនឹងទទួលបានវា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ថ្នាំព្យាបាលគឺជាគោលដៅចម្បងរបស់យើង។ យើងគ្រាន់តែប្រើរបស់នេះដើម្បីបង្កើនប្រជាប្រិយភាពប៉ុណ្ណោះ»។ ជាលៀពី គ្រវីដៃ និងនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៎ែ! មេត្រកូល ជាលៀ ខ្ញុំពិតជាអាចបង្កើត \"ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង\" នេះបានមែន ប៉ុន្តែយោងតាមកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់យើង ខ្ញុំមានទំនួលខុសត្រូវតែលើការផលិតថ្នាំព្យាបាលប៉ុណ្ណោះ»។ ឃើញថា \"ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង\" បានទាក់ទាញចិត្ត ជាលៀពី ហើយ គំនិតមួយក៏បានលេចឡើងក្នុងចិត្ត លីវស៊ី ហើយគេក៏និយាយឡើងភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី ក៏ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ បុរសដ៏មានល្បិចម្នាក់នេះដឹងច្បាស់ថាអាម្នាក់នេះកំពុងមានគម្រោងអ្វី។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្នុងដំណាក់កាលនេះ គេអាចត្រឹមតែសើចស្ងួត និងសួរថា៖ «តើលោក លីវស៊ី ចង់មានន័យយ៉ាងណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាៗ ធ្វើចិត្តឱ្យស្រួលទៅ។ ខ្ញុំដឹងថាស្ថានភាពត្រកូលជាលៀបច្ចុប្បន្នស្ថិតក្នុងកម្រិតណា ដូច្នេះខ្ញុំមិនទាមទារច្រើនឡើយ»។ សម្លឹងមើល ជាលៀពី ដែលកំពុងធូរចិត្ត ស្នាមញញឹមដ៏កំណាចមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់ លីវស៊ី៖ «អ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន គឺឱ្យមេត្រកូល ជាលៀ ជួយនាំខ្លួនក្មេងស្រីឈ្មោះ ស៊ុនអឺ មកឱ្យខ្ញុំ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលដែលស្នាមញញឹមអាចលេចឡើង ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី ក៏រឹងកំព្រឹស។ ជ្រុងភ្នែករបស់គេបានកន្ត្រាក់។ គេមិននឹកស្មានថាអាម្នាក់នេះ ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយចំណង់តណ្ហាខ្លាំងក្លា បែរជាហ៊ានតម្រង់គោលដៅទៅរកសមាជិកត្រកូលស៊ាវដោយផ្ទាល់បែបនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោក លីវស៊ី ប្រសិនបើត្រកូលជាលៀរបស់យើងប៉ះពាល់សមាជិកត្រកូលស៊ាវ ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) ប្រាកដជាមានលេសដើម្បីវាយប្រហារពួកយើងដោយចំហមិនខាន។ ដល់ពេលនោះ វាមិនមែនត្រឹមតែជាការប្រកួតប្រជែងអាជីវកម្មឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាការប្រើអំពើ កាចសាហាវ ពិតប្រាកដ...» ដោយដកដង្ហើមធំ ជាលៀពី ញញឹមដោយភាពជូរចត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយគោះម្រាមដៃលើតុ លីវស៊ី និយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «នេះមិនមែនជារឿងដែលខ្ញុំត្រូវពិចារណាឡើយ។ ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាមេត្រកូលមានគម្រោងចាប់បង្ខំ ឬលួចដាក់ថ្នាំសន្លប់នាងនោះទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំខ្វល់គឺលទ្ធផល។ ឱ្យតែលោកអាចនាំនាងមកឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមចម្រាញ់ \"ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង\" ភ្លាម»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជ្រុងភ្នែករបស់ ជាលៀពី បានកន្ត្រាក់។ ទោះបីជាកំហឹងកំពុងពុះកញ្ជ្រោល ក៏គេបានត្រឹមតែបង្ខំសើច៖ «តើលោកអាចផ្ដល់ពេលវេលាឱ្យខ្ញុំគិតបានទេ? ខ្ញុំនឹងផ្ដល់ចម្លើយឱ្យលោកនៅថ្ងៃស្អែក?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹកៗ! ក៏បានដែរ។ មេត្រកូល លោកអាចគិតវាចុះ។ មុនពេលខ្ញុំទៅ ខ្ញុំចង់បន្ថែមរឿងម្យ៉ាង។ ត្រកូលជាលៀ និងត្រកូលស៊ាវ បានក្លាយជាសត្រូវស្លាប់រស់នឹងគ្នាទៅហើយ តើហេតុអ្វីលោកត្រូវបារម្ភពីការបន្ថែមគំនុំមួយទៀត?» សើចយ៉ាងព្រងើយ លីវស៊ី ក៏ក្រោកឈរ ទះគូទរបស់គេ និងដើរចេញពីសាលយ៉ាងឫកពា។ ដោយជំហានយ៉ាងលឿន គេបានសំដៅទៅរកបន្ទប់របស់គេនៅខាងក្រោយ។ រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតដូចផ្កាឈូករបស់យុវតីកាលពីថ្ងៃនេះ បានដុតបញ្ឆេះតណ្ហានៅក្នុងខ្លួនគេ។ អ្វីដែលគេចង់ធ្វើឥឡូវនេះ គឺរកស្រីបម្រើក្មេងស្រីស្អាតម្នាក់ដើម្បីរំសាយតណ្ហារបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើល លីវស៊ី ដែលបាត់ខ្លួននៅជ្រុងម្ខាង ជាលៀពី កាន់តែមានទឹកមុខស្រពោន។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលយ៉ាងយូរ គេក៏ដកដង្ហើមធំ និងនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «អាតិរច្ឆានម្នាក់នេះ ដែលក្នុងក្បាលពេញទៅដោយរឿងស្រីៗ មិនយូរមិនឆាប់ប្រាកដជាស្លាប់ក្រោមដៃស្រីណាម្នាក់មិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងបន្ទប់មួយនៅខាងក្រោយវិមាន ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលសន្លប់បាត់ស្មារតីនៅលើគ្រែទាំងទាល់តម្រិះ។ រាងកាយរបស់នាងត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយអាវស្ដើងមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរាងកាយដែលស្ទើរតែអាក្រាតជាច្រើនកន្លែង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាម្នាក់នោះមកវិញហើយ»។ យ៉ាវ ឡៅ ខ្សឹបប្រាប់ពីក្នុងចិញ្ចៀន ដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់ចូលទៅជ្រកក្នុងជ្រុងដែលបិទបាំងមួយ។ តាមរយៈចន្លោះតូចមួយ ភ្នែករបស់គេអាចសង្កេតមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងបន្ទប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្រាក...» ទ្វារឈើត្រូវបានរុញបើកយឺតៗ។ សំឡេងសើចរបស់ លីវស៊ី បានបន្លឺឡើងភ្លាមៗនៅក្នុងបន្ទប់។ «ហាៗ អូនសម្លាញ់ បងមកហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាល្ងង់ដែលខួរក្បាលពេញទៅដោយរឿងតណ្ហា។ យ៉ាវ ឡៅ ត្រៀមខ្លួនវាយប្រហារ»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយក្នុងចិត្ត ខណៈដែលគេញញឹមយ៉ាងត្រជាក់ និងគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្អ... ចាំបន្តិច មានការប្រែប្រួល!» យ៉ាវ ឡៅ ស្រែកព្រមាន ចំពេលដែលលោកហៀបនឹងយល់ព្រម ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឡើងតឹងភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្ងាសរបស់គេពោរពេញទៅដោយញើស បន្ទាប់ពីត្រូវបានបំភ័យដោយសំឡេងស្រែកព្រមានរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស៊ាវយ៉ាន នៅស្ងៀមមួយកន្លែង មិនហ៊ានធ្វើចលនាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នៅខាងឆ្វេងឯង!» ក្នុងចិត្តរបស់គេ សំឡេងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ បានលេចឡើងម្ដងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយស្ដាប់តាមការព្រមាន ស៊ាវយ៉ាន ងាកក្បាលយឺតៗ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានងាកទៅរកបង្អួចនៅខាងឆ្វេង ហើយភ្នែករបស់គេស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បង្អួចដែលពីដំបូងបិទជិត ស្រាប់តែត្រូវបានបើកដោយមិនដឹងខ្លួន ដែលអនុញ្ញាតឱ្យពន្លឺព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ជះចូលទៅក្នុងបន្ទប់។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ភាពទទេរស្អាតនៅមាត់បង្អួច និងជុំវិញនោះ ត្រូវបានជំនួសដោយយុវតីម្នាក់ក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌មាសយ៉ាងចម្លែក។ នៅក្រោមរ៉ូបពណ៌មាសនោះ គឺជាប្រអប់ជើងតូចៗពណ៌សស្អាតដូចត្បូងមរកត ដែលកំពុងធ្វើចលនាដ៏មានមន្តស្នេហ៍នៅលើអាកាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពន្លឺព្រះច័ន្ទជះចូលក្នុងបន្ទប់ បំភ្លឺលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតគ្មានពីររបស់យុវតីម្នាក់នោះ។ នាងមើលទៅហាក់ដូចជាទេពធីតានៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទ ស្រស់ស្អាតផង និងអាថ៌កំបាំងផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលការលេចមុខភ្លាមៗរបស់យុវតីម្នាក់នោះ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាបំពង់ករបស់គេប្រែជាស្ងួត។ បេះដូងរបស់គេបានលាន់ឮឈ្មោះមួយតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ុន... ស៊ុនអឺ?»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-10T14:16:37.968Z","69d90645343d7ce7b46ca054","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69d7c8498029153902f0ee3c",88,"ទីបញ្ចប់ (Conclusion)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69d90d03343d7ce7b46ca05e",90,"ការរៀបចំគ្រប់យ៉ាង (Arranging Everything)",322,1790177381558]