[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69d66dd91acc7d6c99b24207":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",84,"កម្ទេចឱ្យក្លាយជាជនពិការ (To Cripple)","\u003Cdiv>លីវស៊ី (Liu Xi) នាពេលនេះកំពុងមានអារម្មណ៍រំភើបយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រភពនៃភាពរំភើបរបស់គេ គឺយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតង ដែលកំពុងឈរនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លៀកបំពាក់របស់យុវតីម្នាក់នោះមានភាពថ្លៃថ្នូរ ហើយផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ចត់របស់នាងគឺគ្មានគ្រឿងសម្អាងអ្វីទាំងអស់ ដែលបង្ហាញពីភាពស្រស់ស្អាតតាមបែបធម្មជាតិ និងភាពបរិសុទ្ធ។ សក់ខ្មៅរលោងរបស់នាងដែលត្រូវបានចងដោយក្រណាត់ពណ៌បៃតងខ្លីមួយ បានទម្លាក់មកដល់ចង្កេះ។ នៅពេលដែលខ្យល់បក់មក សក់ដែលរសាត់តាមខ្យល់របស់នាងបានធ្វើឱ្យបេះដូងអ្នកដទៃញាប់ញ័រ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់យុវតីម្នាក់នោះ ខ្សែក្រវ៉ាត់ពណ៌ស្វាយខ្ចីបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នូវរាងរៅដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ក្នុងលក្ខណៈដែលសូម្បីតែភ្នែករបស់អ្នកដំណើរឆ្លងកាត់ក៏មិនអាចទប់ចិត្តមិនលួចសម្លឹងបានដែរ។ ក្នុងចិត្តរបស់ លីវស៊ី លួចគិតថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំបានឱបចង្កេះដ៏តូចបែបនេះ តើវានឹងមានក្ដីសុខយ៉ាងណាទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលផ្ទៃមុខដ៏ក្ដៅងំរបស់គេសម្លឹងមើលយុវតីម្នាក់នោះ បាតដៃរបស់ លីវស៊ី បានញ័រដោយសារតែភាពរំភើប។ យុវតីដ៏ទន់ភ្លន់នៅពីមុខគេនេះ គឺខុសគ្នាស្រឡះពីអ្នកផ្សេងទៀតដែលគេធ្លាប់សប្បាយជាមួយ។ បូករួមទាំងចរិតលក្ខណៈដ៏ថ្លៃថ្នូរដែលដូចទៅនឹងផ្កាឈូក លីវស៊ី ដែលពោរពេញដោយតណ្ហាមិនអាចទប់ចិត្តមិនចង់បាននាងភ្លាមៗឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រឡេកមើល ស៊ាវនីង (Xiao Ning) ដែលទើបតែត្រូវបានគេវាយឱ្យដួលទៅលើដីក្នុងមួយក្បាច់ លីវស៊ី សើចថា៖ «ការការពារយុវតីត្រូវការសមត្ថភាពពិតប្រាកដ ដែលឯងគ្មានទាល់តែសោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវនីង ប្រែជាក្រហម និងខាំធ្មេញយ៉ាងខ្លាំងដោយកំហឹង ខណៈដែលត្រូវបាន លីវស៊ី សើចចំអកឱ្យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ាវនីង ត្រឡប់មកវិញ។ ឯងមិនមែនជាគូប្រកួតរបស់គេឡើយ។» ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ស្រែកតិចៗ ខណៈដែលនាងឈានជើងទៅមុខ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងហាក់ដូចជាត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវនីង ខាំធ្មេញ។ គេបានវាស់ស្ទង់កម្លាំងទាំងសងខាងក្នុងចិត្ត និងបានត្រឹមតែដកថយវិញដោយមិនចង់។ ដោយសារតែបាត់បង់មុខមាត់នៅចំពោះមុខយុវតីដែលគេចូលចិត្ត ស៊ាវនីង មានអារម្មណ៍អាប់អោនយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីពិនិត្យរាងកាយរបស់ ស៊ាវយូ ដោយក្រសែភ្នែក ក្រសែភ្នែករបស់ លីវស៊ី ទីបំផុតបានឈប់នៅលើជើងដ៏វែង និងមានមន្តស្នេហ៍របស់នាង រួចគេមិនអាចទប់ចិត្តមិនសរសើរបានថា៖ «យុវតីលំដាប់ខ្ពស់ម្នាក់ទៀតហើយ។ មើលទៅសំណាងរបស់ខ្ញុំថ្ងៃនេះពិតជាល្អណាស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា បងប្រុស លីវស៊ី ពួកគេគឺជាសមាជិកនៃត្រកូលស៊ាវ។ យុវតីម្នាក់នេះឈ្មោះ ស៊ាវយូ។ នាងមានចរិតឆេវឆាវបន្តិច ហើយបុរសដែលគ្មានសមត្ថភាពនឹងមិនអាចយកឈ្នះនាងបានឡើយ។» ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) ដែលដើរមកជាមួយក្រុមបុរសមាឌធំ បានឈានជើងទៅមុខទាំងស្នាមញញឹម និងសើចយ៉ាងគួរឱ្យខ្លាច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខឺខឺ កាន់តែហឹរ... កាន់តែឆ្ងាញ់។» ក្រសែភ្នែករបស់ លីវស៊ី បានងាកទៅរកយុវតីដែលស្លៀកពាក់ពណ៌បៃតងដែលកំពុងឈរស្ងៀមម្តងទៀត ភ្នែករបស់គេបញ្ចេញនូវពន្លឺពណ៌បៃតង (ពន្លឺតណ្ហា)។ «តើយុវតីម្នាក់នេះជាអ្នកណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញថាមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ លីវស៊ី មាត់របស់ ជាលៀអូ បានញ័រតិចៗ។ គេបានជេរប្រទេចអាតិរច្ឆានដែលមានខួរក្បាលគិតតែរឿងកាមគុណម្នាក់នេះក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង មុននឹងឆ្លើយតបដោយអស់សង្ឃឹម។ «នាងគឺ ស៊ាវស៊ុនអឺ (Xiao Xun Er)។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឈ្មោះល្អ។» សើចបណ្ដើរងក់ក្បាលបណ្ដើរ លីវស៊ី បានឈប់និយាយឥតប្រយោជន៍ជាមួយ ជាលៀអូ។ គេឈានជើងពីរជំហានទៅមុខ និងធ្វើពុតជាសុភាពបុរស ខណៈដែលនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឈ្មោះ លីវស៊ី។ តើខ្ញុំអាចអញ្ជើញកញ្ញាទាំងពីរដើរកម្សាន្តក្នុងទីផ្សារនេះបានទេ? ហាហា ប្រសិនបើមានអ្វីនៅក្នុងទីផ្សារដែលកញ្ញាចាប់អារម្មណ៍ សូមកុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងចេញថ្លៃឱ្យទាំងអស់។» ខណៈដែលគេនិយាយ ដៃរបស់ លីវស៊ី បានបើកយឺតៗ បង្ហាញពីផ្លាកសញ្ញានៅលើទ្រូងរបស់គេ ដែលបង្ហាញពីមុខរបររបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើផ្លាកសញ្ញានោះមានរូបឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដ៏សាមញ្ញមួយ។ នៅលើផ្ទៃនៃឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំមានរលកពណ៌ប្រាក់ដែលជះពន្លឺយ៉ាងចម្លែកនៅពេលត្រូវកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ថ្នាក់ទី ១?» ឃើញផ្លាកសញ្ញានៅលើទ្រូងរបស់ លីវស៊ី ហ្វូងមនុស្សនៅជុំវិញស្រាប់តែដកដង្ហើមធំដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ស្នាមញញឹមរបស់ លីវស៊ី កាន់តែរីកធំឡើងនៅពេលឮសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលទាំងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮពាក្យថា \"អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ១\" ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ប្រែប្រួលបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណា ជាមួយនឹងចរិតលក្ខណៈរបស់នាង នាងនឹងមិនទៅដើរទិញឥវ៉ាន់ជាមួយមនុស្សដែលមានក្រសែភ្នែកមិនល្អត្រឹមតែដោយសារមុខរបររបស់គេនោះឡើយ។ នាងបាននិយាយដោយមិនបង្អង់ថា៖ «ពួកយើងមិនទំនេរទេ។ អ្នកអាចទៅរកអ្នកផ្សេងចុះ។» បន្ទាប់ពីនិយាយរួច នាងក៏ចាប់ដៃរបស់ ស៊ុនអឺ ហើយងាកក្រោយបម្រុងនឹងចាកចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលដែលនាងកំពុងងាកក្រោយ បុរសមាឌធំមួយចំនួនបានឈានជើងចេញពីក្នុងហ្វូងមនុស្ស។ ពួកគេញញឹមយ៉ាងព្រហើន ខណៈដែលមកបិទផ្លូវចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញបុរសមាឌធំមកបិទផ្លូវបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ស្រពោនចុះ។ នាងងាកក្រោយ និងនិយាយទៅកាន់ ជាលៀអូ យ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «នេះគឺជាទឹកដីរបស់ត្រកូលស៊ាវ។ តើឯងមិនមើលទៅហាក់ដូចជាក្រអឺតក្រទមពេកទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខឺខឺ ត្រកូលស៊ាវ? តើពួកគេខ្លាំងណាស់មែនទេ? អ្វីដែលពួកគេបានធ្វើគឺគ្រាន់តែទទួលបានប្រជាប្រិយភាពបន្តិចបន្តួចដោយសារជំនួយពីម្សៅឃាត់ឈាមប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ ខ្ញុំអាចកម្ទេចត្រកូលស៊ាវបានយ៉ាងងាយ។ \"ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក\" គ្រាន់តែជាថ្នាំព្យាបាលដែលខ្ញុំធ្វើឡើងតាមតែចិត្តប៉ុណ្ណោះ។» លីវស៊ី អង្អែលដៃអាវពណ៌សស្អាតរបស់គេ ខណៈដែលនិយាយដោយអំនួត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្ដីទាំងនេះ ស៊ាវយូ កាន់តែខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែនាងនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ជ្រៅក្នុងចិត្ត នាងដឹងពីសមត្ថភាពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ និងមិនហ៊ាននិយាយខ្លាំងៗពេកឡើយ ដើម្បីជៀសវាងការនាំបញ្ហាមិនចាំបាច់មកឱ្យត្រកូលស៊ាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ស៊ាវយូ អាចនឹងបារម្ភពីព័ត៌មានលម្អិតបែបនេះ ប៉ុន្តែ ស៊ុនអឺ មិនខ្វល់ខ្វាយពីបញ្ហាបែបនេះឡើយ។ ឥឡូវនេះនាងយល់ហើយថា សម្រាមដែលមានរូបរាងជាមនុស្សម្នាក់នេះកំពុងតែពន្យារពេលការជួបគ្នារបស់នាងជាមួយ ស៊ាវយ៉ាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ងើបភ្នែកឡើងតិចៗ និងសម្លឹងមើល លីវស៊ី ដែលកំពុងក្រអឺតក្រទម បបូរមាត់តូចរបស់ ស៊ុនអឺ បានបើកតិចៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា សម្ដីដែលនាងនិយាយចេញមក បានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភាំងស្មារតី។ «សម្រាមនៅតែជាសម្រាម។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីពាក់ស្បែកជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ក៏វានៅតែជាសម្រាមដដែល។ មនុស្សដូចជាឯងដែលដើរអួតអាងពីសមត្ថភាពបន្តិចបន្តួចរបស់ខ្លួន... បើប្រើពាក្យរបស់បងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន... គឺល្ងង់ខ្លៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដងផ្លូវប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ មនុស្សជាច្រើនបានភាំងស្មារតី។ យុវតីដែលមើលទៅថ្លៃថ្នូរបែបនេះ បែរជាពូកែជេរប្រទេចមនុស្សមិនចាញ់អ្នកណាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយូ ក៏ភាំងស្មារតីដូចគ្នា ខណៈដែលសម្លឹងមើល ស៊ុនអឺ នៅក្បែរនាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានពេបមាត់ដោយអស់សង្ឃឹម និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានប្រាប់ហើយថា ឯងនឹងត្រូវខូចដោយសារអាល្អិតម្នាក់នោះ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារតែត្រូវបាន ស៊ុនអឺ សើចចំអកឱ្យជាសាធារណៈបែបនេះ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ លីវស៊ី ដែលមានចិត្តចង្អៀតបានរលាយបាត់អស់។ គេនិយាយយ៉ាងស្រពោនថា៖ «ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ នាងគឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលហ៊ាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំក្នុងលក្ខណៈបែបនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតមែនឬ។ ពិតជាសម្តីដ៏ល្ងង់ខ្លៅមែន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលដៃតូចរបស់នាងអង្អែលថ្ងាសដ៏ភ្លឺថ្លា ស៊ុនអឺ ស្ទើរតែប្រាកដក្នុងចិត្តថា មនុស្សនៅពីមុខនាង ប្រហែលជាមនុស្សល្ងង់ ឬក៏ជាមនុស្សដែលក្រអឺតក្រទមជ្រុលហួសហេតុពេកហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជាលៀអូ ធ្វើវាទៅ! ដើមឡើយ ខ្ញុំចង់ប្រើវិធីសាស្ត្រត្រឹមត្រូវ។ វាពិតជាគួរឱ្យស្ដាយដែលនាងមិនដឹងគុណ។» លីវស៊ី ដែលមានផ្ទៃមុខស្រពោនបានគ្រវីដៃ និងបញ្ជាយ៉ាងត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ...» ជាលៀអូ ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គេអង្អែលក្បាលទាំងឈឺក្បាល។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ប្រុងប្រយ័ត្ន គេគិតថា៖ «តើអាម្នាក់នេះកំពុងគិតអ្វី? លោកពុកនិយាយត្រូវមែន។ ក្រៅពីការចម្រាញ់ថ្នាំ គេមិនដឹងអ្វីទាំងអស់។ តើមនុស្សបែបនេះអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបានដោយរបៀបណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដកដង្ហើមធំ ជាលៀអូ បានត្រឹមតែនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «បងប្រុស លីវស៊ី នាពេលបច្ចុប្បន្ន ត្រកូលជាលៀរបស់យើងមិនអាចតតាំងជាមួយត្រកូលស៊ាវបានឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រកូលស៊ាវ?» សើចយ៉ាងត្រជាក់ លីវស៊ី និយាយដោយការមើលងាយថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំអាចបាននាង ខ្ញុំនឹងជួយឯងកម្ទេចត្រកូលស៊ាវចោល។ ក្រៅពីម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក ខ្ញុំអាចផលិតថ្នាំបានពីរទៅបីប្រភេទផ្សេងទៀត។ នៅពេលដែលខ្ញុំចម្រាញ់ពួកវាចេញមក ខ្ញុំធានាថាត្រកូលស៊ាវនឹងត្រឡប់ទៅរកសភាពដ៏គួរឱ្យអាណិតដូចកាលពីមុនជាមិនខាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ដាប់ឮការធានាបែបនេះ ជាលៀអូ បានភ្ញាក់ផ្អើលម្ដងទៀត។ គេមិននឹកស្មានថា មនុស្សម្នាក់នេះនឹងបង្ហាញសន្លឹកបៀរទាំងអស់ក្នុងដៃយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះឡើយ។ ក្រៅពីលួចសប្បាយចិត្តក្នុងចិត្ត គេក៏បានដកដង្ហើមធំម្ដងទៀត។ តើនេះមានន័យថា កាលណាភាពល្ងង់ខ្លៅកាន់តែខ្លាំង ឱកាសដែលម្នាក់នោះក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំក៏កាន់តែខ្ពស់មែនទេ? ជាលៀអូ គ្រវីដៃ និងបញ្ជាថា៖ «ចាប់ពួកគេ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបញ្ជារបស់ ជាលៀអូ បុរសមាឌធំជាងដប់នាក់នៅពីក្រោយគេ ក៏បង្ហាញផ្ទៃមុខកាចសាហាវភ្លាមៗ ខណៈដែលពួកគេចូលទៅឡោមព័ទ្ធក្រុមរបស់ ស៊ុនអឺ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ស៊ាវយូ ក៏ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ បូករួមនឹងសំឡេងសើចចំអក ស៊ាវយូ បានដកខ្សែរំពាត់ពណ៌បៃតងវែងចេញពីចង្កេះរបស់នាង និងវាយយ៉ាងខ្លាំងទៅលើបុរសមាឌធំដែលកំពុងរត់មករកនាង។ \"ផាច់\"។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ស្នាមឈាមវែងមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសម្នាក់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ស៊ាវយូ ជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបី ក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រឈមមុខនឹងមនុស្សជាងដប់នាក់ដែលមានកម្លាំងប្រហាក់ប្រហែលនឹងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ នាងបានធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀប បន្ទាប់ពីវាយបកបុរសមាឌធំពីរទៅបីនាក់ចេញ។ នាងត្រូវបានបង្ខំឱ្យគេចចេញ ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍អាប់អោន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីធ្វើឱ្យបុរសមាឌធំម្នាក់ទៀតក្អួតឈាម និងដកថយទៅវិញ ស៊ាវយូ ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង ត្រូវបានបង្ខំឱ្យដកថយពីរបីជំហាន។ ងាកក្បាលទៅក្រោយ នាងបានបញ្ជា ស៊ាវនីង ថា៖ «នាំ ស៊ុនអឺ ចេញទៅ។ ទៅហៅអាល្អិតម្នាក់នោះមកទីនេះភ្លាម!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវនីង ងក់ក្បាលយ៉ាងប្រញាប់។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែប្រួលភ្លាមៗ ខណៈដែលគេព្រមានយ៉ាងលឿនថា៖ «បងស្រី ប្រយ័ត្ន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮការព្រមានរបស់ ស៊ាវនីង ស៊ាវយូ ប្រញាប់ងាកក្រោយ និងបានឃើញបុរសដែលនាងបានវាយកាលពីមុន កំពុងលើកកណ្ដាប់ដៃដែកយ៉ាងកំណាច និងវាយយ៉ាងខ្លាំងសំដៅទៅរកទ្រូងរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញការវាយប្រហារដ៏ស្មោកគ្រោក និងនឹកស្មានមិនដល់ដែលផ្ដោតលើទីតាំងបែបនេះលើរាងកាយរបស់មនុស្សស្រី ស៊ាវយូ បានខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) បានប្រមូលផ្ដុំនៅលើបាតដៃរបស់នាង។ នៅពេលដែលវាហៀបនឹងផ្ទុះចេញទៅ រូបរាងពណ៌ខ្មៅមួយបានបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរនាងយ៉ាងលឿន។ ខ្យល់ដ៏ខ្លាំងមួយបានបោកបក់ទៅលើបុរសមាឌធំនោះ។ កម្លាំងដ៏មហិមាបានធ្វើឱ្យបុរសម្នាក់នោះរមៀលទៅមុខជាច្រើនម៉ែត្រ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលគ្របដណ្ដប់ដោយឈាម មុននឹងឈប់យឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កម្ទេចគ្រប់គ្នាដែលបានវាយប្រហារឱ្យក្លាយជាជនពិការទាំងអស់ទៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជនម្នាក់ដែលកាន់ដំបងដែក បានក្រឡេកមើលយ៉ាងត្រជាក់ទៅកាន់ លីវស៊ី និង ជាលៀអូ ដែលកំពុងឈរនៅម្ខាងទៀត។ សំឡេងដ៏ស្រទន់ដែលចេញពីបបូរមាត់របស់គេ ហាក់ដូចជាគួរឱ្យខ្លាចបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបញ្ជារបស់យុវជនម្នាក់នោះ បុរសមាឌធំរាប់សិបនាក់ដែលកាន់ដំបងដែកដូចគ្នា និងមានស្នាមញញឹមដ៏កំណាច បានរត់សម្រុកចេញទៅភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-08T15:01:45.913Z","69d66dd91acc7d6c99b24207","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69d66a2d1acc7d6c99b241fd",83,"អ្នកគ្រប់គ្រងទីផ្សារវ័យក្មេង (Young Head of the Marketplace)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69d671681acc7d6c99b24211",85,"ការយល់ព្រមទទួលយក (Acceptance)",322,1790177381190]