[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69d517ae9ac65462fbace7ab":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",76,"កិច្ចសហការ (Cooperation)","\u003Cdiv>នៅក្នុងសាលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ក្រសែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុកជាច្រើនបានសម្លឹងមើលទៅដបត្បូងតូចៗនៅលើតុដែលមានចំនួនជាងមួយពាន់ដបដោយមិនដាក់ភ្នែក។ ស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់ដែលធ្លាប់បានឃើញថ្នាំក្នុងចំនួនដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់បែបនេះដោយផ្ទាល់ភ្នែកនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អណ្ដាតពណ៌ផ្កាឈូករបស់នាងបានលិទ្ធបបូរមាត់ក្រហមដោយមិនដឹងខ្លួន ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ក៏ស្រឡាំងកាំងដូចគ្នាពេលឃើញថ្នាំច្រើនបែបនេះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ដឹងខ្លួនឡើងវិញ ហើយភ្នែករបស់នាងបញ្ចេញពន្លឺ ខណៈដែលនាងងាកទៅសម្លឹងមើលបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅម្នាក់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងដែលអង្គុយក្បែរបង្អួច បានក្រឡេកមើលទៅតុដែលពោរពេញដោយដបត្បូងតូចៗ ជាមួយនឹងទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលដែលភ្លឺឡើងក្នុង ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លា (Autumn water eyes) របស់នាង។ ក្រសែភ្នែករបស់នាងបានសម្លឹងមើលទៅបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅម្តងទៀត។ ដោយមិនអាចរកឃើញអ្វីដែលគួរឱ្យសង្ស័យ នាងក៏បន្តអានសៀវភៅដ៏សាមញ្ញនៅក្នុងដៃរបស់នាងតទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុងនៃសាលធំ បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅបានក្អកតិចៗ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកដែលនៅក្បែរគេគឺ មេត្រកូល ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) វិលត្រឡប់មករកភាពពិតវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អឺ......» ស៊ាវចាន ឡើងក្រហមមុខ ខណៈដែលគេបញ្ចេញសំណើចបែបអៀនខ្មាស។ នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ អាវឃ្លុំខ្មៅ ភាពគោរពនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់គេបានកើនឡើងមួយកម្រិតទៀត។ មិនមែនគ្រប់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំសុទ្ធតែអាចយកថ្នាំព្យាបាលជាងមួយពាន់ដបចេញមកក្នុងពេលតែមួយបានយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកម្ចាស់ លោកច្បាស់ជាជ្រាបពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ត្រកូលស៊ាវហើយ យើងត្រូវការថ្នាំព្យាបាលដើម្បីទាញយកប្រជាប្រិយភាពដែលបានបាត់បង់មកវិញ។ ចំពោះត្រកូលស៊ាវ សកម្មភាពរបស់លោកពិតជាការផ្ដល់ជំនួយក្នុងពេលដែលយើងត្រូវការបំផុត។» ស៊ាវចាន ឧទានឡើងដោយការដឹងគុណ។ បន្ទាប់ពីរារែកក្នុងចិត្តបន្តិច ស៊ាវចាន រារែកមុននឹងនិយាយចេញមកម្តងទៀតថា៖ «ចុះបែបនេះវិញយ៉ាងម៉េចដែរ ត្រកូលស៊ាវរបស់យើងនឹងទទួលខុសត្រូវលើការលក់ថ្នាំព្យាបាលទាំងនេះ។ ចំពោះប្រាក់ចំណេញ លោកម្ចាស់យក ៩០% ចំណែក ១០% ដែលនៅសល់នឹងបានមកយើង។ ទោះបីជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាវាហាក់ដូចជាពួកយើងហ៊ានពេកបន្តិច ប៉ុន្តែយើងនៅតែត្រូវការប្រាក់ខ្លះដើម្បីរៀបចំកិច្ចការផ្សារ។ លោកម្ចាស់ តើលោកយល់យ៉ាងណាដែរ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគេរៀបរាប់ពីសំណើរបស់គេចប់ ស៊ាវចាន បានសម្លឹងមើលទៅបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅនៅពីមុខគេដោយក្ដីបារម្ភ ព្រោះខ្លាចថាគាត់នឹងមិនពេញចិត្តនឹងលក្ខខណ្ឌនេះ។ ត្រកូលស៊ាវបច្ចុប្បន្ន មានតែសង្ឃឹមលើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះតែប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា។» អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ អាវឃ្លុំខ្មៅសើច រួចគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញសកម្មភាពនេះ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវចាន ប្រែប្រួលបន្តិច។ នៅពេលដែលគេរៀបនឹងបោះបង់ ១០% ចុងក្រោយនោះចោល សំឡេងដ៏ចំណាស់មួយបានកាត់ផ្ដាច់ ដែលធ្វើឱ្យគេស្រឡាំងកាំង និងរារែកជាខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មេត្រកូល ស៊ាវ គួរសមពេកហើយ ទោះបីជាថ្នាំត្រូវបានចម្រាញ់ដោយខ្ញុំ ប៉ុន្តែការលក់វាមិនមែនជាការងារងាយស្រួលឡើយ។ តើខ្ញុំអាចកេងចំណេញពីអ្នកបានយ៉ាងដូចម្តេច...... ចូរយើងបែងចែកគ្នាស្មើទៅ ៥០-៥០ ទៅចុះ ហាហា។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្ដីរបស់បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅ ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីដែលធ្លាប់តែបារម្ភ និងសមាជិកត្រកូលផ្សេងទៀត ស្រាប់តែហាមាត់ធ្លុងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ វាចំណាយពេលមួយសន្ទុះធំ ទើបពួកគេយកដៃប៉ះត្រចៀកដោយមិនដឹងខ្លួន ដើម្បីដឹងថាត្រចៀកខ្លួនឯងស្ដាប់មិនច្រឡំ។ ៥០-៥០? នេះ...... លោកម្ចាស់ម្នាក់នេះ តើគាត់មិនចិត្តល្អចំពោះត្រកូលស៊ាវពេកទេអី? បើពិនិត្យមើលស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ទោះបីជាគាត់ចង់បានប្រាក់ចំណេញទាំងអស់ ១០០% ក៏គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងត្រកូលស៊ាវហ៊ានជំទាស់ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នំធ្លាក់ពីលើមេឃមែន......» ឃ្លានេះបានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តគ្រប់គ្នា ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំ ស៊ាវចាន ក៏ទទួលបានស្មារតីឡើងវិញ។ គេដកដង្ហើមធំ រួចសើចបែបជូរចត់ និងនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ សម្ដីរបស់លោកធ្វើឱ្យយើងរំភើបខ្លាំងណាស់ យើងពិតជាដឹងគុណចំពោះជំនួយដ៏ទាន់ពេលវេលារបស់លោកខ្លាំងណាស់ទៅហើយ តើយើងអាចកេងចំណេញពីលោកលើសពីនេះទៅទៀតយ៉ាងដូចម្តេច?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាក់ដូចជាវាមិនមែនជារឿងសំខាន់ បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅបានគ្រវីដៃ ហើយសើចយ៉ាងត្រេកអរ៖ «ប្រាក់ចំណេញបន្តិចបន្តួចនេះ មិនស្ថិតក្នុងខ្សែភ្នែកខ្ញុំទេ ប្រសិនបើវាមិនមែនមកពីខ្លាចថាអ្នកមិនអស់ចិត្តទេនោះ តាមពិតទៅ ខ្ញុំក៏ខ្ជិលនឹងមកយកសូម្បីតែ ៥០% នោះដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮការពន្យល់ដ៏មានអំនួតបែបនេះ ស៊ាវចាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងសើចជូរចត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំនឹងទុកថ្នាំទាំងនេះឱ្យអ្នកលក់ទៅចុះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមានពេលនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំនឹងមកពិនិត្យមើលវា។» បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅក្រោកឈរឡើង ហើយញញឹម និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនៅមានកិច្ចការផ្សេងទៀត ដូច្នេះខ្ញុំមិននៅបន្តទៀតទេ។ មេត្រកូល ស៊ាវ មិនបាច់ចេញមកជូនដំណើរខ្ញុំទេ ទៅរៀបចំការលក់វិញទៅ ហាហា។» និយាយចប់ គេក៏ដើរចេញពីសាលធំក្រោមក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុននឹងដើរចេញពីបន្ទប់ទាំងស្រុង ជំហានរបស់ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ អាវឃ្លុំខ្មៅស្រាប់តែឈប់។ គេសើចតិចៗ និងនិយាយថា៖ «មុននឹងខ្ញុំទៅ ខ្ញុំចង់និយាយប៉ុន្មានម៉ាត់ទៀត។ ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាមិនអន់ឡើយ។ ហាហា លាហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្ដីនេះ ស៊ាវចាន អេះក្បាល។ គេហៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយ ប៉ុន្តែបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅបានដើរចេញពីសាលបាត់ទៅហើយ និងបាត់ស្រមោលនៅត្រង់ជ្រុងផ្លូវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលស្រមោលដែលបាត់ទៅរបស់បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅ ស៊ាវចាន ដកដង្ហើមធំតិចៗ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំ គេក៏សើចជូរចត់ និងនិយាយថា៖ «មើលទៅទំនាក់ទំនងរវាង យ៉ានអឺ (Yan Er) និងលោកម្ចាស់ម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាមិនធម្មតាឡើយ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ តើមនុស្សដែលមិនទាំងស្គាល់គ្នាយ៉ាងច្បាស់ម្នាក់នេះ អាចមកជួយយើងបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីបានសម្លឹងមុខគ្នា ហើយក៏ដកដង្ហើមធំ និងងក់ក្បាលយល់ស្រប។ តាមរបៀបដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំចំណាស់នោះបានពោលពាក្យសរសើរចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន គាត់ច្បាស់ជាមានការពេញចិត្តចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន ខ្លាំងណាស់ ហើយជំនួយរបស់គាត់មកកាន់ត្រកូលស៊ាវ ច្បាស់ជាជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹង ស៊ាវយ៉ាន ជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងសាលធំ សមាជិកត្រកូលស៊ាវទាំងអស់ដែលមានអាយុស្របាលនឹង ស៊ាវយ៉ាន នៅពេលឮសម្តីចុងក្រោយរបស់បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅ សុទ្ធតែបង្ហាញនូវភាពច្រណែនយ៉ាងច្បាស់លើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងនៅក្បែរបង្អួច បានងើបក្បាលឡើងបន្តិច ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងតាមបង្អួចទៅកាន់រូបរាងដែលកំពុងបត់តាមជ្រុងផ្លូវ។ ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នាបន្តិច ទឹកមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបង្ហាញនូវមន្ទិលសង្ស័យមួយភ្លែត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>......\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខាងក្រៅត្រកូលស៊ាវ បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅបានដើរទៅមុខយឺតៗ រហូតដល់តំបន់ដែលមានមនុស្សតិច។ ពេលនោះ សំឡេងយុវជនម្នាក់បានរអ៊ូតិចៗពីក្នុងអាវឃ្លុំថា៖ «លោកគ្រូ តើលោកគ្មានការងារអ្វីផ្សេងធ្វើក្រៅពីលើកឈ្មោះខ្ញុំមកនិយាយរាល់ឃ្លាទេអី? ប្រសិនបើពួកគេដឹងការពិត ខ្ញុំមិនធានាថាខ្ញុំនឹងមិនបកអាក្រាតលោកនោះទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេហេ គ្រូគ្រាន់តែបង្ហាញពីអារម្មណ៍ពិតប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើមិនមែនមកពី ស៊ាវចាន មើលថែឯងបានយ៉ាងល្អតាំងពីតូចទេ តើគ្រូអាចរកបានកូនសិស្សល្អបែបនេះមកពីណា? ដូច្នេះវាជាការសមរម្យហើយដែលគ្រូត្រូវអរគុណគាត់។» សំឡេងចំណាស់និយាយលេងសើច និងសើចថា៖ «ប្រសិនបើគ្រូគ្រាន់តែឱ្យថ្នាំពួកគេទទេៗ ឪពុកដែលពោរពេញដោយការប្រុងប្រយ័ត្នរបស់ឯង ច្បាស់ជាជឿថាគ្រូមានបំណងអាក្រក់អ្វីមួយមិនខាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ គេក្រឡេកមើលជុំវិញមុននឹងសួរថា៖ «តើយើងត្រូវទៅណាទៀតឥឡូវនេះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទៅកាន់ សាលដេញថ្លៃ ដើម្បីយក ម្សៅបង្រួមកម្លាំងធាតុ (Qi Gathering Powder) ទៅឱ្យពួកគេ ដើម្បីកុំឱ្យជំពាក់គុណគេ ព្រោះនោះជាអ្វីដែលគ្រូស្អប់បំផុត...... លើសពីនេះ ឯងបានដុតបំផ្លាញគ្រឿងផ្សំថ្នាំសម្រាប់ហាត់អស់ហើយ ដល់ពេលត្រូវទិញគ្រឿងផ្សំថ្មីៗបន្ថែមទៀតហើយ។» យ៉ាវឡាវ រអ៊ូទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលយល់ស្រប។ ជាមួយនឹងការរំពឹងទុកខ្លះៗ គេញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម និងសួរថា៖ «លោកគ្រូ តើខ្ញុំបច្ចុប្បន្ន អាចរាប់បានថាជា អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី១ បានឬនៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹស ឯងគិតថាគ្រាន់តែចម្រាញ់ថ្នាំបានពីរបីថ្ងៃ ក៏អាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបានទៅហើយ? ថ្នាំព្យាបាលគឺជាប្រភេទថ្នាំដែលសាមញ្ញបំផុត ការចម្រាញ់របស់បែបនោះមិនមែនជារឿងដែលគួរឱ្យមោទនភាពឡើយ។» យ៉ាវឡាវ ពេបមាត់ និងចាក់ទឹកត្រជាក់លើ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងគ្មានមេត្តា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើភ្នែកស្លក់ និងមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំបន្តិច៖ «ចុះពេលណាទើបខ្ញុំអាចរាប់ថាជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី១ ពិតប្រាកដបាន?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នៅក្នុងពិភពអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ លក្ខខណ្ឌអប្បបរមាសម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី១ គឺត្រូវមានសមត្ថភាពចម្រាញ់ ថ្នាំគ្រាប់ (Pellet type pill) មិនមែនគ្រាន់តែជាប្រភេទសាមញ្ញដែលឯងគ្រាន់តែលាយសារធាតុឱ្យក្លាយជាម្សៅ ឬសាច់តែមួយនោះទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មើលទៅ ខ្ញុំនៅមានផ្លូវឆ្ងាយទៀតដែលត្រូវដើរ។» ឮលក្ខខណ្ឌទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ និងបោះជំហានទៅមុខ សំដៅទៅកាន់ សាលដេញថ្លៃ ដែលស្ថិតនៅក្នុងផ្សារនៃទីក្រុង។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-07T14:41:50.930Z","69d517ae9ac65462fbace7ab","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69d513679ac65462fbace7a1",75,"ជំនួញដ៏ធំ (Big Business)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69d51ef19ac65462fbace7b5",77,"ការកាត់ផ្ដាច់ប្រភពគ្រឿងផ្សំ (Breaking the Supply of Ingredients)",322,1790177380575]