[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69d3d5d92e0847ec2b89080c":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69760c82a5ba2989a9c50381",70,"ការស៊ើបអង្កេត","\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានរកលេសដើម្បីបំបែកផ្លូវពី ស៊ុនអឺ (Xun Er) មុននឹងលួចចេញពីត្រកូលដោយស្ងាត់ៗ។ គេឈប់គិតមួយសន្ទុះ រួចក៏សម្រេចចិត្តទៅកាន់ផ្សារតូចមួយដែលនៅជិតបំផុតរបស់ ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាគេមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងការជួយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យឱ្យធូរស្រាលពីទុក្ខកង្វល់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេសង្ឃឹមថា ក្នុងសមត្ថភាពដែលគេអាចធ្វើបាន គេនឹងអាចជួយអ្វីមួយដល់ឪពុករបស់គេ។ ដើម្បីជួយបាន គេចាំបាច់ត្រូវដឹងពីកន្លែងដែលត្រូវចាប់ផ្តើម ដូច្នេះ ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវស៊ើបអង្កេតផ្សាររបស់ត្រកូលជាលៀជាមុនសិន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្សារតូចមួយនេះរបស់ត្រកូលជាលៀ ស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលបន្តិច ដូច្នេះជាធម្មតាមិនសូវមានមនុស្សច្រើនឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ដើរចូលទៅក្នុងផ្សារ គេមានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងដោយសារតែផ្លូវដែលពោរពេញទៅដោយមនុស្សកកកុញ និងសំឡេងអ៊ូអរដ៏ខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើផ្លូវដ៏ធំ មនុស្សម្នាធ្វើដំណើរចុះឡើងយ៉ាងមមាញឹក។ បុរសខ្លាំងៗ និងមាំមួនមួយចំនួនកំពុងស្រែកហ៊ោ ខណៈដែលពួកគេព្យាយាមរុញច្រានដើម្បីដើរកាត់ហ្វូងមនុស្ស។ តាមរយៈក្លិនឈាមដែលភាយចេញពីបុរសទាំងនេះ ពួកគេប្រហែលជាពួក ទាហានស៊ីឈ្នួល (Mercenaries) ដែលស៊ាំនឹងការបង្ហូរឈាម។ ដោយសារតែត្រូវប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់ជាញឹកញាប់ ពួកគេមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងលើថ្នាំព្យាបាលរបួស ព្រោះថានៅពេលដែលចូលជ្រៅទៅក្នុងតំបន់គ្រោះថ្នាក់ ថ្នាំព្យាបាលបន្តិចបន្តួចអាចជាតម្លៃដ៏សមរម្យដើម្បីទិញយកជីវិតមិត្តរួមក្រុមមកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឈរនៅច្រកចូលផ្សារ ស៊ាវយ៉ាន ឃើញទាហានស៊ីឈ្នួលមួយចំនួនកាន់ប្រអប់ឈើតូចៗ ខណៈដែលពួកគេរុញច្រានចេញពីហ្វូងមនុស្ស រួចរត់ចេញពីផ្សារដោយក្តីរីករាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រអប់ទាំងនោះប្រហែលជាមាន \"ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក\" (Return of Spring Powder) មែនទេ?» ខ្សឹបតិចៗនូវឃ្លានេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដើរចូលទៅក្នុងផ្លូវ ហើយប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីជ្រែកចូលទៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស។ នៅឯតូបលក់ \"ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក\" គេបានចំណាយប្រាក់មួយរយមាសដើម្បីទិញមួយប្រអប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាន់ប្រអប់នោះ ខណៈដែលគេព្យាយាមរុញច្រានចេញពីហ្វូងមនុស្សម្តងទៀត ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ នឹកឃើញដល់ទឹកមុខអួតអាង និងមិនចេះអត់ធ្មត់របស់ពួកអ្នកលក់ថ្នាំ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនសើចចំអកក្នុងចិត្តបានឡើយ៖ «ពួកអាឆ្កែដែលអាងអំណាចមើលងាយអ្នកដទៃ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគេដើរចេញពីផ្សារជាមួយនឹងប្រអប់ថ្នាំ ស៊ាវយ៉ាន ក៏បើកគម្របប្រអប់។ នៅក្នុងនោះមានដប់ដបតូចៗដែលធ្វើពីសម្ភារៈអន់ៗ ប្រហែលជាថ្មត្បូងកម្រិតទាបបំផុត។ វាមិនអាចរក្សាប្រសិទ្ធភាពនៃថ្នាំបានឡើយជាមួយនឹងសម្ភារៈប្រភេទនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បើកដបថ្នាំមើល គេឃើញមានទឹកពណ៌បៃតងស្រាល ដែលជះក្លិនថ្នាំខ្សោយបំផុតចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូ តើរបស់នេះអាចហៅថាថ្នាំបានដែរឬទេ?» ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះថ្នាំដែលលាយទឹកយ៉ាងរាវបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏សួរក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ វាអាចរាប់បានថាជាថ្នាំព្យាបាលកម្រិតទាបបំផុត ដែលមានប្រសិទ្ធភាពព្យាបាលខ្លះៗ។ ថ្នាំព្យាបាលសាមញ្ញប្រភេទនេះមិនពិបាកធ្វើនោះទេ ហើយដោយសារតែវាមានលក្ខណៈទូទៅពេក វាអាចលក់បានតែក្នុងតម្លៃថោកប៉ុណ្ណោះ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ១ តិចតួចណាស់ដែលចង់ផលិតវា។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាពិតជាថោកមែន មួយរយមាសបានដប់ដប គឺដប់មាសក្នុងមួយដប។ សម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ នេះពិតជាគួរឱ្យខ្មាស់អៀនណាស់។» ងក់ក្បាលបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះមុននឹងសួរថា៖ «លោកគ្រូ តើលោកគ្រូមានរូបមន្តថ្នាំណាដែលល្អជាងនេះបន្តិចទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មានច្រើនណាស់ ប៉ុន្តែថ្នាំទាំងនោះមានកម្រិតទាបពេក ដូច្នេះគ្រូកម្រនឹងផលិតវាណាស់។» យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ផ្អាកមួយសន្ទុះមុននឹងនិយាយបន្ត៖ «តើឯងចង់ផលិតវាសម្រាប់ ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) មែនទេ? នោះក៏ល្អដែរ ព្រោះឯងបានក្លាយជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) រួចហើយ វាដល់ពេលដែលត្រូវសាកល្បងស្នាដៃក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំខ្លះហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្ហាះ? ខ្ញុំបានចម្រាញ់ថ្នាំមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចចំពោះសម្ដីរបស់ យ៉ាវឡាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងនៅតែរំពឹងថាគ្រូនឹងចាត់ចែងរឿងប្រភេទនេះដោយផ្ទាល់ដៃទៀតឬ?» យ៉ាវឡាវ តបវិញទាំងមិនសូវពេញចិត្ត មុននឹងបន្តការណែនាំ៖ «ដំបូង ត្រូវទៅ ផ្សារដេញថ្លៃ ដើម្បីរក ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ (Medicine Cauldron) ដែលមានគុណភាពល្អបន្តិច។ បន្ទាប់មក ឯងត្រូវទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំមូលដ្ឋានមួយចំនួនធំ។ នៅក្នុងដំណាក់កាលដំបូង អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្មីថ្មោងត្រូវពឹងផ្អែកលើការផលិតថ្នាំក្នុងចំនួនច្រើន ដើម្បីទទួលបានបទពិសោធន៍។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ជាមួយនឹងទឹកមុខពោរពេញដោយភាពរំភើប។ គេបោះប្រអប់ថ្នាំនោះទៅក្នុងលូក្បែរចិញ្ចើមផ្លូវ រួចរត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅកាន់ ផ្សារដេញថ្លៃអភិជន (Primer Auction House)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗមុនពេលដែលគេមកដល់ផ្សារដេញថ្លៃ ស៊ាវយ៉ាន បានគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅម្តងទៀតនៅក្នុងជ្រុងងងឹតមួយ មុននឹងដើរចូលទៅជិតផ្សារដេញថ្លៃយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុគ្គលិកទាំងអស់នៅផ្សារដេញថ្លៃអភិជន សុទ្ធតែបានស៊ាំជាមួយនឹងការក្លែងខ្លួនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទៅហើយ ដូច្នេះនៅពេលដែលពួកគេឃើញរូបរាងម្នាក់ពាក់អាវធំពណ៌ខ្មៅដើរមកពីចម្ងាយ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេក៏ប្រញាប់ចូលទៅខាងក្នុងដើម្បីរាយការណ៍ប្រាប់ យ៉ាហ៊្វី (Ya Fei) និង គូនី (Gu Ni)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសេចក្តីរាយការណ៍របស់កូនចៅ យ៉ាហ៊្វី និង គូនី បានបោះបង់ការងារបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេភ្លាមៗ ដើម្បីមកបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារផ្សារដេញថ្លៃ ហើយញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយនាំផ្លូវ ស៊ាវយ៉ាន ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីសុំឱ្យអ្នកជួយរកឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានគុណភាពមួយ។» សំឡេងចាស់ជរាបានបន្លឺចេញពីក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅ។ បន្ទាប់មក គេលើកពែងតែមកជិតមាត់ដើម្បីក្រេបបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយដឹងពីឋានៈរបស់ភាគីម្ខាងទៀត យ៉ាហ៊្វី មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលទាល់តែសោះចំពោះសំណើរបស់គេ។ នាងញញឹមទាំងងក់ក្បាល រួចហៅស្រីបម្រើម្នាក់មក។ យ៉ាហ៊្វី បានផ្ដាំផ្ញើអ្វីមួយទៅកាន់នាងតិចៗ មុននឹងគ្រវីដៃឱ្យនាងចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា លោកម្ចាស់ លោកពិតជាមកចំពេលល្អណាស់ កាលពីព្រឹកមិញនេះ ផ្សារដេញថ្លៃទើបតែទទួលបានឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែលចម្រាញ់ដោយអណ្តាតភ្លើងដ៏ខ្លាំង។ ឆ្នាំងនេះត្រូវបានផលិតដោយជាងដែកដ៏ល្បីល្បាញប្រចាំ អាណាចក្រជាម៉ា (Jia Ma Empire) គឺលោកគ្រូ ហឺអឺ (Master He Er)។ វាមិនត្រឹមតែជួយបង្កើនអណ្តាតភ្លើងកម្លាំងធាតុប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ត្រូវបានធ្វើឡើងពីលោហៈកម្រមួយចំនួនដែលជួយបង្កើនឱកាសជោគជ័យក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំផងដែរ។ ក្នុងសម័យនេះ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំប្រភេទនេះត្រូវបានកោតសរសើរយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំក្នុងអាណាចក្រជាម៉ា។» យ៉ាហ៊្វី ពន្យល់ទាំងញញឹម ខណៈដែលភ្នែករបស់នាងមានមន្តស្នេហ៍យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ៊ឹម។» សំឡេងចាស់ជរាបង្ហាញពីភាពពេញចិត្តបន្តិច។ គេស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះមុននឹងសួរម្តងទៀត៖ «រៀបចំឱ្យខ្ញុំនូវ \"ចិញ្ចៀនសម្រាប់ទុកដាក់អីវ៉ាន់\" (Storage Ring) កម្រិតទាបមួយ ជាមួយស្មៅកំណកឈាម ៥០០ ដើម, ផ្កាលូតលាស់ឆ្អឹង ៦០០ ដើម, ផ្កាអាភៀន ៥០០ ដើម, ផ្លែឈើរស់រវើក ៥០០ ផ្លែ......»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសំណើទាំងនេះ គូនី ភ្ញាក់ព្រើតបន្តិច។ សូម្បីតែ \"ចិញ្ចៀនសម្រាប់ទុកដាក់អីវ៉ាន់\" កម្រិតទាបបំផុត ក៏មានតម្លៃប្រហែល ៧ ទៅ ៨ ម៉ឺនដែរ ហើយទោះបីជាគ្រឿងផ្សំថ្នាំខាងក្រោយៗមិនសូវកម្រក៏ដោយ ប៉ុន្តែចំនួនដ៏ច្រើនបែបនេះ មានន័យថាវាត្រូវចំណាយមិនតិចជាង ១០ ម៉ឺនមាសឡើយដើម្បីរៀបចំ។ ជាចុងក្រោយ ប្រសិនបើឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែល យ៉ាហ៊្វី បានលើកឡើងនោះត្រូវដេញថ្លៃ វាអាចនឹងមានតម្លៃប្រហែល ១៥ ម៉ឺន។ របស់ទាំងអស់នេះបូកបញ្ចូលគ្នា បើគ្មាន ៣០ ម៉ឺនមាសទេ គឺពិតជាពិបាកចាត់ចែងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាហ៊្វី ក៏ស្រឡាំងកាំងចំពោះសំណើនេះដែរ។ ផ្សារដេញថ្លៃមិនមែនជារបស់នាងម្នាក់ឯងនោះទេ ដូច្នេះនាងត្រូវរាយការណ៍អំពីប្រាក់ចំណេញ និងប្រតិបត្តិការភាគច្រើនទៅកាន់ទីស្នាក់ការកណ្តាល។ ការប្រើប្រាស់មូលនិធិចំនួន ៣០ ម៉ឺនដោយឯកជនមិនមែនជាការមិនអាចទៅរួចទេ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ជានឹងត្រូវដឹងដោយថ្នាក់លើរបស់នាងមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងខាំបបូរមាត់ក្រហមតិចៗ ហើយចំណាយពេលបន្តិចដើម្បីថ្លឹងថ្លែងពីអត្ថប្រយោជន៍ដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ ម្នាក់អាចផ្ដល់ឱ្យ យ៉ាហ៊្វី ក៏ញញឹមយ៉ាងងាយស្រួលរួចនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនឹងត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់ក្នុងរយៈពេលមួយម៉ោង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា ល្អណាស់......» ជាលើកដំបូងនៅចំពោះមុខ យ៉ាហ៊្វី សំឡេងរបស់ យ៉ាវឡាវ ដែលធ្លាប់តែមិនសូវអើពើ ត្រូវបានជំនួសដោយសំឡេងសើចដោយក្តីពេញចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃពណ៌សមួយបានលូកចេញពីក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅ ដើម្បីយកកាតត្បូងពណ៌ខៀវមួយមកដាក់លើតុ។ យ៉ាវឡាវ ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនប្រាកដថាប្រាក់នេះគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការទិញរបស់ទាំងនេះឬអត់ទេ...... ប៉ុន្តែអ្នកអាចបន្ថែមគ្រឿងផ្សំសម្រាប់ ថ្នាំប្រមូលផ្ដុំកម្លាំងធាតុ (Qi Gathering Pill) មួយឈុតទៀតមក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្ដីនេះ ទឹកមុខរបស់ គូនី ប្រែប្រួលបន្តិច។ គ្រឿងផ្សំសម្រាប់ថ្នាំប្រមូលផ្ដុំកម្លាំងធាតុមួយឈុតទៀតមែនទេ? តើនោះមិនមែនត្រូវចំណាយ ៥ ម៉ឺនមាសទៀតទេឬ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បបូរមាត់ដ៏ស្រស់ថ្លារួញបន្តិច យ៉ាហ៊្វី ក៏មានអារម្មណ៍ខឹងបន្តិចដែរ។ ទោះបីជាភាគីម្ខាងទៀតជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ៤ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែនេះគឺហួសហេតុពេកហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជានាងខឹងក៏ដោយ យ៉ាហ៊្វី នៅតែរក្សាអារម្មណ៍ទាំងនេះនៅក្នុងចិត្ត ដោយមិនបង្ហាញឱ្យឃើញសូម្បីតែបន្តិចនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង តាមរយៈការរក្សាស្នាមញញឹមជានិច្ច។ នាងគិតក្នុងចិត្តមួយសន្ទុះ រួចលួចសើចចំអកក្នុងចិត្ត។ ដោយរំលឹកខ្លួនឯងថា ជួនកាលការលះបង់ត្រូវតែធ្វើឡើងដើម្បីផលប្រយោជន៍ធំ នាងក៏គ្មានជម្រើសក្រៅពីដកដង្ហើមធំ រួចងក់ក្បាលបង្ហាញពីការយល់ព្រម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា មើលទៅអ្នកទាំងពីរប្រហែលជាមានការយល់ច្រឡំហើយ។ គ្រឿងផ្សំឈុតនេះមិនមែនសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតចង់ជួយដោយចម្រាញ់ \"ថ្នាំប្រមូលផ្ដុំកម្លាំងធាតុ\" មួយជូនអ្នកទាំងពីរវិញប៉ុណ្ណោះ។ ការឱ្យអ្នកទាំងពីរចេញថ្លៃគ្រឿងផ្សំ ប្រហែលជាមិនហួសហេតុពេកទេមែនទេ?» សំឡេងចាស់ជរាសើចយ៉ាងត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលធ្លាប់តែស្រឡាំងកាំង ស្រាប់តែប្រែជាពោរពេញដោយក្តីរំភើបភ្លាមៗ យ៉ាហ៊្វី ភាំងស្មារតីមួយភ្លែតចំពោះការភ្ញាក់ផ្អើលដ៏រីករាយ និងមិននឹកស្មានដល់នេះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើប យ៉ាហ៊្វី អាចទប់ទឹកមុខដែលកំពុងឡើងក្រហម និងធ្វើឱ្យខ្លួនឯងស្ងប់ចិត្តវិញបាន។ នាងសម្លឹងមើលទៅ គូនី ដែលកំពុងមានក្តីរំភើបដូចគ្នា រួចឆ្លើយតបវិញដោយសំឡេងតិចៗទាំងញាប់ញ័រថា៖ «បើដូច្នោះ នាងខ្ញុំសូមអរគុណលោកម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំង។»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-04-06T15:48:41.075Z","69d3d5d92e0847ec2b89080c","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69d3cfae2e0847ec2b8907fe",69,"កំហឹងរបស់ស៊ុនអឺ (The Furious Xun Er)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69d3da5c2e0847ec2b890816",71,"ស្ថានភាពរបស់ត្រកូលស៊ាវ (Circumstances of the Xiao Clan)",322,1790177379320]