[{"data":1,"prerenderedAt":28},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69c67f7448332e31025717d6":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",83,"ត្រាស្វាគមន៍និទាឃរដូវ","\u003Cdiv>សូម្បីតែមុនពេលចាកចេញពីភ្នំ ឆេន ភីងអាន ក៏អាចដឹងបានថាទីរួមស្រុកកំពុងមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង។ នៅលើកំពូលភ្នំផែនដីពិត (True Earth Mountain) គេអាចមើលឃើញធូលីដីហុយទ្រលោមគ្រប់ទិសទី ហើយនៅលើកំពូលភ្នំទេសភាពឆ្ងាយ (Distant Scene Mountain) គេបានឃើញយុវជនមាំមួនជិត ១០០ នាក់ ដែលភាគច្រើនជាកម្មករលីសែងនៅឡដុត កំពុងនាំគ្នាកាប់ដើមឈើធំៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន បានដើរទៅជិតបុរសម្នាក់ដែលគេធ្លាប់ធ្វើការជាមួយគ្នានៅឡដុត ហើយបានដឹងថា ទីរួមស្រុកមានគម្រោងសាងសង់សាលាស្រុក, វិហារអក្សរសាស្ត្រ (Wenchang pavilion), វិហារទេវតាយុទ្ធសិល្បៈ (Martial sage temple) និងវិហារទេវតាក្រុង (City god temple) ក្នុងពេលតែមួយ។ គម្រោងសាងសង់ទាំងនេះត្រូវបានបញ្ជាដោយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី វូ យាន (Wu Yuan)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះគោរមងារមួយទៀតរបស់លោកគឺ ចៅហ្វាយស្រុក អ្នកភូមិមិនដឹងថាវាមានន័យយ៉ាងណា ឬមានតួនាទីអ្វីឲ្យប្រាកដនោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនខ្វល់ពីរឿងទាំងនោះឡើយ អ្វីដែលពួកគេដឹងគឺ ការងារសំណង់ទាំងនេះគឺជាប្រភពចំណូលដ៏មានស្ថេរភាព ហើយប្រាក់ឈ្នួលដែលទទួលបានគឺខ្ពស់ជាងអ្វីដែលធ្លាប់បានពីឡនាគកាលពីមុនទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារទីរួមស្រុកត្រូវបានដកសិទ្ធិក្នុងការផលិតគ្រឿងកុលាលភាជន៍សម្រាប់រាជវាំង ឡដុតទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យបញ្ឈប់ប្រតិបត្តិការ ដែលធ្វើឱ្យកម្មករឡដុតធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពលំបាក។ ពួកគេអាចត្រឹមតែលក់កម្លាំងពលកម្មឱ្យម្ចាស់ចម្ការក្នុងតម្លៃទាបបំផុតដែលសឹងតែមិនគ្រាន់ចិញ្ចឹមគ្រួសារ។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានក្ដីត្រេកអរជាខ្លាំងចំពោះឱកាសនេះ ហើយចាត់ទុក វូ យាន ដូចជាអ្នកសង្គ្រោះដ៏សប្បុរសម្នាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើសពីនេះទៅទៀត សូម្បីតែពួកព្រឹទ្ធាចារ្យអ្នកមានក្នុងត្រកូលទាំងបួន និងក្រុមទាំងដប់ ក៏ផ្តល់ការគោរពយ៉ាងខ្លាំងចំពោះ វូ យាន ទោះបីជាពួកគេមានអាយុច្រើនជាងលោកក៏ដោយ។ របៀបដែលពួកគេនិយាយស្តី និងប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយលោក សុទ្ធតែបង្ហាញថាពួកគេកំពុងព្យាយាមយកចិត្តលោក ហើយរឿងនេះមិនបានរំលងពីភ្នែករបស់អ្នកភូមិនោះទេ។ មនុស្សភាគច្រើននៅក្នុងទីរួមស្រុកខ្វះការអប់រំមែន ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថាពួកគេមិនចេះសង្កេតមើលនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន បានស្នើឱ្យមេដឹកនាំត្រកូលទាំងបួន និងក្រុមទាំងដប់ ជួលយុវជនមាំមួនពី ៥០០ ទៅ ៦០០ នាក់ ដើម្បីចូលព្រៃកាប់ឈើដឹកជញ្ជូនត្រឡប់មកទីរួមស្រុកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រៅពីការបញ្ជូនទៅកាប់ឈើ ក៏មានបុរសជាច្រើនត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យដឹកជញ្ជូនតាមស្ទឹងផងដែរ។ សាលាស្រុកនឹងត្រូវសាងសង់នៅច្រកទ្វារខាងកើតនៃទីរួមស្រុក ហើយខ្ទមដីរបស់ ចឹង តាហ្វឹង (Zheng Dafeng) ត្រូវបានរុះរើចោល ដើម្បីរៀបចំគ្រឹះថ្មី។ សូម្បីតែខ្លោងទ្វារឈើដ៏ទ្រុឌទ្រោមដែលមានតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ក៏ត្រូវបានគេដកចេញដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលចាកចេញពីភ្នំ ឆេន ភីងអាន មិនបានជ្រើសរើសដើរតាមផ្លូវភ្នំដែលបត់បែននោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានដើរចុះត្រង់ទៅក្នុងស្ទឹង រួចលោតពីថ្មមួយទៅថ្មមួយទៀតតាមខ្សែទឹកខាងក្រោម។ ការធ្វើបែបនេះ គេអាចសន្សំពេលវេលាបានច្រើន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅតាមផ្លូវ គេត្រូវបានអ្នកភូមិខ្លះមើលឃើញដែរ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ។ ពួកគេភាគច្រើនដឹងថា មានក្មេងកំព្រាម្នាក់មកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ដែលពូកែខាងបេះឱសថ និងដុតធ្យូង ហើយល្បឿនរបស់គេក្នុងព្រៃភ្នំគឺគ្មាននរណាប្រៀបបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ ឆេន ភីងអាន បានឈប់នៅត្រង់ចំណុចប្រសព្វនៃស្ទឹងពីរ។ នៅខាងមុខប្រហែល ២០ ហ្វីត គឺជាច្រាំងថ្មចោទដែលពោរពេញដោយរណ្ដៅ ហើយមានមនុស្សមួយក្រុមបានជួបជុំគ្នានៅមុខច្រាំងថ្មនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើសពីនេះ មានយុវជនមាំមួនពីរនាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ម្នាក់ឈរនៅលើផ្ទាំងថ្មពណ៌ខៀវដែលលយចេញពីទឹក ខណៈម្នាក់ទៀតឈរនៅលើច្រាំងក្បែរនោះ។ ម្នាក់ៗមានដាវសៀតនៅចង្កេះ ក្នុងស្រោមពណ៌មាសយ៉ាងប្រណីត។ អ្នកទាំងពីរគ្រងឈុតខ្មៅរឹបខ្លួន និងមានដោតម្ជុលសក់ បញ្ចេញនូវអានុភាពគួរឱ្យខ្លាច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈដែល ឆេន ភីងអាន លេចមុខមក អ្នកទាំងពីរក៏ងាកមកសម្លឹងគេភ្លាមៗ ដោយសម្លឹងមើលយ៉ាងមុត ហើយដៃរបស់ពួកគេបានលូកទៅកាន់ដងដាវរួចជាស្រេច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ឈរស្ងៀមជាមួយកញ្ជើដែលពេញដោយឱសថ ហើយទឹកមុខរបស់គេមិនប្រែប្រួលទាល់តែសោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កន្លងមក ឆេន ភីងអាន បានឆ្លងកាត់សមរភូមិជីវិតនិងសេចក្ដីស្លាប់ជាច្រើន។ ដំបូងគឺ កៃ ជិនជាន (Cai Jinjian) និង ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua)។ បន្ទាប់មក គេត្រូវរត់គេចយកជីវិតពី ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape) នៃភ្នំព្រះអាទិត្យ (Sun Scorch Mountain) ហើយថ្មីៗនេះ គេទើបតែបានតតាំងជាមួយ ម៉ា គូស្វាន (Ma Kuxuan) នៅឯផ្នូរអមតៈ។ ក្នុងសមរភូមិទាំងនោះ គេបានប្រឈមមុខនឹងពួកអមតៈ សត្វចម្លែក និងក្មេងប្រុសដែលទទួលបានពរជ័យពីមេឃ ប៉ុន្តែគេនៅតែអាចរស់រានមានជីវិតបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហេតុនេះ ទោះបីជាអ្នកភូមិធម្មតានឹងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចជាខ្លាំងនៅក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏កាចសាហាវរបស់បុរសទាំងពីរនាក់នោះ ប៉ុន្តែ ឆេន ភីងអាន សូម្បីតែព្រិចភ្នែកក៏មិនព្រិចផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា គេមិនចង់បង្កជម្លោះដែលមិនចាំបាច់ឡើយ ដូច្នេះគេក៏សម្រេចចិត្តឡើងលើច្រាំងដើម្បីដើរតាមផ្លូវភ្នំក្បែរស្ទឹងត្រឡប់ទៅទីរួមស្រុកវិញ។ ខណៈពេលដែលគេកំពុងធ្វើបែបនោះ គេបានឃើញយុវជនម្នាក់ងាកទៅញញឹមដាក់កូនចៅដែលកាន់ដាវរបស់ខ្លួន ហើយបន្ទាប់ពីទទួលបានការណែនាំពីយុវជននោះ កូនចៅរូបនោះក៏បានដកដៃចេញពីដងដាវភ្លាម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជននោះកំពុងអង្គុយពែនភ្នែននៅលើដី ហើយនៅពេលគេក្រោកឈរឡើង ឆេន ភីងអាន ឃើញថាគេមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងកូនចៅទាំងពីរទៅទៀត ហើយស្បែករបស់គេសខ្ចីដូចជាមនុស្សស្រី ខណៈដែលទម្រង់មុខក៏មានលក្ខណៈស្រដៀងមនុស្សស្រីបន្តិចដែរ។ គេបានបក់ដៃដាក់ ឆេន ភីងអាន ទាំងស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅ រួចប្រើគ្រាមភាសាតំបន់ហៅថា៖ «កុំខ្លាចអី ពួកយើងមិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ទេ។ ដើរតាមផ្លូវដើមរបស់ឯងចុះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេនិយាយគ្រាមភាសានោះមិនសូវស្ទាត់ជំនាញឡើយ ប៉ុន្តែ ឆេន ភីងអាន នៅតែអាចយល់បាន។ បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ ឆេន ភីងអាន ក៏ញញឹមតបវិញ រួចចង្អុលទៅកាន់ច្រាំង បង្ហាញថាគេនឹងឡើងលើច្រាំងដើម្បីកុំឱ្យរំខានផ្លូវរបស់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលបុរសនោះមានឱកាសនិយាយអ្វីបន្ថែម ឆេន ភីងអាន ក៏បានលោតឡើងលើច្រាំងយ៉ាងរហ័សរហួនដូចជាខ្លារខិន ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏បានបាត់ខ្លួនចូលទៅក្នុងព្រៃដ៏ក្រាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជននោះដាក់ដៃចុះទាំងទឹកមុខអៀនបន្តិច ខណៈដែលកូនចៅរបស់គេកំពុងខំទប់សំណើច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមដ៏ក្រៀមក្រំមួយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខយុវជននោះ គេនិយាយថា៖ «ក្មេងនោះលឿនមែន។ ឃើញអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទេ? កន្លែងនេះប្រហែលជាមិនស្អាត និងស៊ីវិល័យដូចរាជធានីឡើយ ប៉ុន្តែកន្លែងតូចៗបែបនេះមានមន្តស្នេហ៍ប្លែករបស់វា។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រប់យ៉ាងនឹងមិនអីទេ ប្រសិនបើយុវជននោះមិននិយាយអ្វីសោះ ប៉ុន្តែអ្នកនៅជុំវិញគេបានផ្ទុះសំណើចភ្លាមៗបន្ទាប់ពីឮពាក្យទាំងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជននោះមិនមែនជានរណាក្រៅពី វូ យាន ដែលជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី និងជាចៅហ្វាយស្រុកដំបូងគេនៃស្រុកនាគនិទាឃរដូវ។ ទោះបីជាកូនចៅរបស់គេសើចចំអកដាក់គេក៏ដោយ ក៏គេមិនប្រកាន់ទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ ហើយគេក៏អង្គុយចុះវិញដើម្បីបន្តការពិភាក្សា៖ «គ្រាន់តែស្លាកឈ្មោះសម្រាប់សាលាស្រុក, វិហារអក្សរសាស្ត្រ, វិហារទេវតាយុទ្ធសិល្បៈ និងវិហារទេវតាក្រុង នឹងត្រូវការយ៉ាងហោចណាស់ ៥៦ បន្ទះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិភពតូចត្បូង (Jewel Small World) បានរួមបញ្ចូលជាមួយអាណាចក្រមហាឡីយ៉ាងល្អ ហើយមិនត្រឹមតែលក្ខណៈភូមិសាស្ត្រត្រូវបានរក្សាទុកភាគច្រើនប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែភាពវឹកវរធំដុំក៏មិនទាន់មានដែរ។ ព្រះចៅអធិរាជមានការពេញព្រះទ័យយ៉ាងខ្លាំង ហេតុនេះហើយបានជាព្រះអង្គប្រទានស្លាកឈ្មោះពិសេសមួយដល់វិហារអក្សរសាស្ត្រ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកម្ចាស់ វូ តើលោកមិនបានសុំអក្សរចារឹកសម្រាប់សាលាស្រុកយើងពីព្រះអង្គទេឬ?» យុវជនម្នាក់សួរទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន ដកដង្ហើមធំ៖ «ពិតណាស់ខ្ញុំបានសុំ ប៉ុន្តែព្រះអង្គបដិសេធ ដូច្នេះខ្ញុំគ្មានផ្លូវធ្វើអ្វីបានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី យើងមិនអាចបន្ទោសព្រះអង្គបានទេ ព្រោះនេះគ្រាន់តែជាសាលាស្រុកតូចមួយប៉ុណ្ណោះ វាមិនសមហេតុផលឡើយដែលព្រះអង្គប្រទានអក្សរចារឹកឱ្យ។ បើព្រះអង្គធ្វើបែបនេះ នោះកន្លែងផ្សេងទៀតក៏នឹងសុំដូចគ្នាដែរ ដែលវាមិនអាចទៅរួចឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រប់គ្នាបានងក់ក្បាលយល់ស្រប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន បន្ត៖ «ជាសំណាងល្អ លោកម្ចាស់លីវ (Mr. Liu) និងរាជបណ្ឌិត្យសភា សុទ្ធតែបានសន្យាថានឹងផ្ញើស្លាកឈ្មោះមួយគូមកព្យួរនៅសាលាស្រុក និងវិហារទេវតាយុទ្ធសិល្បៈ។ បញ្ហាពេលនេះគឺ យើងនៅខ្វះ ៣ បន្ទះសម្រាប់វិហារអក្សរសាស្ត្រ និង ២ បន្ទះសម្រាប់វិហារទេវតាក្រុង។ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាមានយោបល់អ្វីទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើខ្ញុំត្រូវប្រើអក្សរផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំឬ? អក្សរខ្ញុំអាក្រក់ណាស់ សូម្បីតែគ្រូរបស់ខ្ញុំក៏អស់សង្ឃឹមនឹងខ្ញុំដែរ។ ជាការពិត ខ្ញុំមិនប្រកាន់ទេ ប្រសិនបើអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនខ្មាសគេក្នុងការយកអក្សរខ្ញុំទៅព្យួរលើអគារសំខាន់ៗបែបនេះ។ ខ្ញុំតែងតែចង់ឃើញអក្សរខ្លួនឯងនៅលើស្លាកឈ្មោះ ហើយនេះប្រហែលជាឱកាសតែមួយគត់ដែលខ្ញុំមាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជនម្នាក់ដែលបាននិយាយមុននេះបានគិតមួយសន្ទុះ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងសរសេរសំបុត្រទៅលោកតាខ្ញុំ។ លោកតាមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយលោកម្ចាស់ ប៉ៃ ឈីវ (Master Bai Qiu) ខ្ញុំនឹងសាកសួរមើលថាតើលោកតាអាចបញ្ចុះបញ្ចូលលោកម្ចាស់ ប៉ៃ ឈីវ ឱ្យជួយចារអក្សរឱ្យយើងបានដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន ផ្ទាត់ស្មាយុវជននោះ រួចនិយាយថា៖ «បើអញ្ចឹង ខ្ញុំផ្ញើកិត្តិយសរបស់ខ្ញុំលើដៃឯងហើយ។ បើយើងមិនមានស្លាកឈ្មោះគ្រប់គ្រាន់ទេ កេរ្តិ៍ឈ្មោះខ្ញុំនឹងធ្លាក់ដល់ដី ហើយឯងត្រូវទទួលខុសត្រូវតែម្នាក់ឯង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខយុវជននោះប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ គេមានអារម្មណ៍ថាដូចជាកំពុងជីករណ្ដៅកប់ខ្លួនឯងអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន ល្បីខាងមុខក្រាស់ ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់ចង់សន្យាអ្វីជាមួយគេឡើយ ប៉ុន្តែពេលនេះយុវជនម្នាក់នេះបានក្លាយជាជនរងគ្រោះដោយមិនដឹងខ្លួនបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជននោះគឺជាលេខាធិការរបស់ វូ យាន។ នៅក្នុងអាណាចក្រភាគខាងជើងនៃ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) មានលេខាធិការពីរប្រភេទ គឺលេខាធិការផ្នែកអក្សរសាស្ត្រ (Scholarly secretaries) និងលេខាធិការផ្នែកយោធា (Martial secretaries)។ ប្រភេទដំបូងប្រៀបដូចជាទីប្រឹក្សា ចំណែកប្រភេទទីពីរគឺជាអ្នកការពារផ្ទាល់ខ្លួន ដូចជាយុវជនកាន់ដាវទាំងពីរនាក់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា លេខាធិការត្រូវបានចាត់ទុកជាមន្ត្រីក្រៅផ្លូវការដែលមិនត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយរាជវាំង។ ភាគច្រើន មន្ត្រីខ្លួនឯងជាអ្នកជ្រើសរើសលេខាធិការផ្ទាល់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែមានលេខាធិការខ្លះដែលត្រូវបានចាត់តាំងដោយរាជវាំងផ្ទាល់ ហើយទទួលបានប្រាក់ខែពីអាណាចក្រមហាឡី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន មកពីគ្រួសារសាមញ្ញ ដូច្នេះលោកមិនមានលទ្ធភាពជួលលេខាធិការផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ ហើយលេខាធិការរបស់លោកត្រូវបានចាត់តាំងដោយរាជវាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ស្រុកនាគនិទាឃរដូវគឺជាដែនដីតូចមួយលើផែនទីអាណាចក្រមហាឡី ដូច្នេះលោកគួរតែមានសិទ្ធិទទួលបានលេខាធិការផ្នែកអក្សរសាស្ត្រម្នាក់ និងលេខាធិការផ្នែកយោធាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះពីព្រះរាជវាំង ប៉ុន្តែលេខាធិការផ្នែកយោធាដែលកាន់ដាវទាំងពីរនាក់ដែលចាត់តាំងឱ្យលោក ច្បាស់ណាស់គឺជាមេទ័ពដែលមានស្នាដៃឆ្នើមនៅក្នុងកងទ័ពអាណាចក្រមហាឡី។ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេមិនមានសិទ្ធិកាន់ដាវដ៏ប្រណីតទាំងនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ការដែល វូ យាន ត្រូវបានតែងតាំងជាមន្ត្រីដឹកនាំដំបូងគេនៃស្រុកនាគនិទាឃរដូវ គឺជារឿងដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់។ គ្រូរបស់លោកគឺជា រាជគ្រូ (Imperial preceptor) នៃអាណាចក្រមហាឡី ដែលមានរហស្សនាមថា \"ខ្លាប៉ាក់ (Embroidered Tiger)\" ចំណែកឯឪពុកក្មេកនាពេលអនាគតរបស់លោក គឺជាមេទ័ពដ៏សំខាន់ដែលបានការពារព្រំដែនអាណាចក្រអស់ពាក់កណ្តាលជីវិត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីលេងសើចរួច ទឹកមុខ វូ យាន ក៏ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់៖ «ការសាងសង់អគារទាំងបួននេះគឺជាការងារដ៏ធំធេង ហើយមិនទាន់គិតដល់ការជ្រើសរើសទីតាំងសម្រាប់ផ្នូរអមតៈ និងភ្នំចានកុលាលភាជន៍នៅឡើយទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូ រួន និងត្រកូលទាំងបួន ក្រុមទាំងដប់ សុទ្ធតែផ្តល់ចម្លើយមិនច្បាស់លាស់លើរឿងនេះ ដូច្នេះវាមិនមែនជាការងារងាយស្រួលឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្វីដែលយើងត្រូវបារម្ភបំផុតនៅពេលនេះ គឺនៅពេលដែលក្រសួងពិធីការ ក្រសួងហោរាសាស្ត្រ និងរាជបណ្ឌិត្យសភា សហការគ្នាដើម្បីតែងតាំងទេវតាភ្នំ និងទេវតាទឹកនៅទីនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នៅពេលនេះ មានការជំទាស់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះបេក្ខភាពដែលត្រូវបានស្នើឡើងសម្រាប់តួនាទីជាទេវតាភ្នំដ៏ធំ ហើយសូម្បីតែព្រះចៅអធិរាជក៏មានភាពស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការសម្រេចចិត្តដែរ។ បើមិនដូច្នោះទេ ព្រះអង្គមិនយាងមកស្រុកនាគនិទាឃរដូវដោយផ្ទាល់ឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន សម្លឹងមើលជុំវិញ ហើយឃើញទឹកមុខកូនចៅរបស់លោកសុទ្ធតែស្រពោន។ លោកបានដកនំបុ័ងស្ងួតមកខាំមួយម៉ាត់ រួចព្យាយាមសម្រួលបរិយាកាស៖ «វាមិនមែនជាការសម្រេចចិត្តរបស់យើងទេថា តើវិហារទេវតាភ្នំដ៏ធំនឹងត្រូវសាងសង់នៅលើភ្នំពពក (Cloud Drape Mountain) ឬតើភ្នំពពកនឹងក្លាយជាកំពូលភ្នំភាគខាងជើងថ្មីនៃអាណាចក្រមហាឡីរបស់យើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យើងគ្រាន់តែជាមន្ត្រីតូចតាចនៅក្នុងសាលាស្រុក ដូច្នេះមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងទាំងនោះឡើយ។ ទុកឱ្យអ្នកនៅថ្នាក់លើធ្វើអ្វីដែលគេចង់ធ្វើទៅ យើងគ្រាន់តែទទួលខុសត្រូវលើការអនុវត្តតាមការសម្រេចចិត្តរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីឮដូច្នេះ អារម្មណ៍របស់គ្រប់គ្នាក៏ធូរស្រាលបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន បន្តទំពានំបុ័ងស្ងួត បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ លោកក៏បន្ត៖ «ខ្ញុំមានព័ត៌មានមួយ ដែលវាអាចជារឿងល្អផង និងជារឿងអាក្រក់ផង។ បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃអាណាចក្រលូ (Lu Empire) បញ្ហានៃការចាត់ចែងប្រជាជននៃអាណាចក្រដែលដួលរលំនោះ គឺជាបញ្ហាដ៏ធំ។ ស្រុកនាគនិទាឃរដូវរបស់យើងនឹងទទួលអ្នកទោសចន្លោះពី ៥.០០០ ទៅ ១០.០០០ នាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពួកគេមកពីប្រភពខុសៗគ្នា ហើយនៅតាមផ្លូវមកទីនេះ ពួកគេនឹងត្រូវបានត្រួតពិនិត្យយ៉ាងតឹងរ៉ឹងដោយទាហានអាណាចក្រមហាឡី។ នេះជារឿងល្អផង និងអាក្រក់ផងសម្រាប់ស្រុកយើង។ រឿងល្អគឺចំនួនប្រជាជនយើងនឹងកើនឡើង ចំណែករឿងអាក្រក់គឺការហូរចូលនៃមនុស្សក្រៅតំបន់អាចធ្វើឱ្យគ្រប់យ៉ាងមានភាពវឹកវរ និងពិបាកទស្សន៍ទាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យើងមិនទាន់ស្គាល់អ្នកស្រុកដើមច្បាស់ផង ឥឡូវរឿងនេះមកបន្ថែមទៀត។ ដូច្នេះ យើងគ្មានជម្រើសក្រៅពីធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីយកចិត្តត្រកូលអ្នកមាន និងមានអំណាចនៅក្នុងទីរួមស្រុកឱ្យជួយយើងឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើយើងអាចបំបែកត្រកូលទាំងនោះដើម្បីឱ្យងាយស្រួលគ្រប់គ្រងបានទេ?» លេខាធិការផ្នែកអក្សរសាស្ត្រសួរនាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន គ្រវីក្បាលភ្លាមៗ៖ «វានឹងពិបាកណាស់។ យើងទើបតែមកដល់ទីនេះ ហើយមិនទាន់មានគ្រឹះរឹងមាំឡើយ។ ជំនួសឱ្យការធ្វើអ្វីដែលរោលរាល វាប្រសើរជាងក្នុងការធ្វើវាសន្សឹមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យើងមកដល់កន្លែងដែលមានប្រវត្តិសាស្ត្រស្មុគស្មាញ ហើយគោលដៅរបស់យើងគឺបង្កើតផ្លូវទៅកាន់អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា ប៉ុន្តែដើម្បីសម្រេចបាននូវរឿងនេះ យើងត្រូវតែស្ម័គ្រចិត្តទ្រាំទ្រនឹងការលំបាកជាមុនសិន។ បើអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកចង់ក្លាយជាអ្នកមាន ឬឡើងបុណ្យស័ក្តិក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំ ឬពីរឆ្នាំ ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យចាកចេញឥឡូវនេះទៅ។ ខ្ញុំអាចចេញថ្លៃធ្វើដំណើរឱ្យអ្នកត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លេខាធិការទាំងប្រាំមួយនាក់សុទ្ធតែបង្ហាញទឹកមុខប្តេជ្ញាចិត្ត ហើយគ្មាននរណាម្នាក់បង្ហាញបំណងចង់ចាកចេញឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យើងត្រូវចងចាំជានិច្ចថា ត្រូវបន្តទៅមុខដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន និងធ្វើវាសន្សឹមៗ» វូ យាន សន្និដ្ឋាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាមេរៀនដែលលោកបានរៀនផ្ទាល់ បន្ទាប់ពីមកដល់ទីរួមស្រុកមិនយូរប៉ុន្មាន។ កាលនោះ លោកបានសម្រេចចិត្តប្រើកម្លាំងទ័ពអាណាចក្រមហាឡីដើម្បីកម្ចាត់អ្នកដាំដុះមកពីស្ទឹងផ្សែងស្វាយ (Purple Smoke River)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកមិនបានសុំការអនុញ្ញាតពីអធិរាជឡើយ ហើយបានធ្វើប្រតិបត្តិការនេះទាំងប្រថុយនឹងការដកតំណែងពីរាជវាំង។ បំណងរបស់លោកគឺចង់យកចិត្តលោកគ្រូ រួន តាមរយៈទង្វើនេះ ដើម្បីប្រើអំណាចរបស់ Sage រូបនេះមកគ្រប់គ្រងត្រកូលទាំងបួន និងក្រុមទាំងដប់ជំនួសលោក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លទ្ធផលគឺ គ្មានដីកាដកតំណែងពីរាជវាំងឡើយ ប៉ុន្តែប្រតិកម្មរបស់លោកគ្រូ រួន គឺមិនល្អទាល់តែសោះ។ សូម្បីតែឥឡូវនេះ នៅពេល វូ យាន គិតដល់ការសម្រេចចិត្តនោះ លោកមានអារម្មណ៍ចង់ទះកំផ្លៀងខ្លួនឯងមួយដៃណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើអ្នកទោសទាំងនោះនឹងត្រូវដាក់ឱ្យធ្វើការដើម្បីអភិវឌ្ឍភ្នំទាំងនេះឬ?» នរណាម្នាក់សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ យាន ងក់ក្បាល៖ «ក្រៅពីនោះ រាជវាំងក៏នឹងបញ្ជូន ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Apes) វ័យក្មេងពីរនាក់មកទីនេះដែរ រួមជាមួយអ្នកចម្បាំងពាសដែករំកិលកំពូលភ្នំ (Peak-shifting Armored Warriors) និងរូបសំណាកបើកភ្នំ (Mountain-opening Puppets) នៃនិកាយតាវដែលជំនាញខាងបង្កើតយ័ន្ត។ គោលដៅគឺអភិវឌ្ឍភ្នំជាង ៦០ ក្នុងរយៈពេលមួយទសវត្សរ៍ ដើម្បីឱ្យមានវិហារ និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលចាំបាច់សម្រាប់ការរស់នៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខគ្រប់គ្នាបង្ហាញពីក្ដីប្រាថ្នាយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅទីរួមស្រុក អគារខ្ពស់ៗកំពុងត្រូវបានសាងសង់នៅគ្រប់ទីកន្លែង ខណៈដែលកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ពួកអមតៈ (immortal abodes) កំពុងត្រូវបានសាងសង់នៅលើភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រប់គ្នាបានញញឹមដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ក្នុងនាមជាក្រុមមន្ត្រីដំបូងគេដែលត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យមកស្រុកនាគនិទាឃរដូវនៃអាណាចក្រមហាឡី ស្នាដៃរបស់ពួកគេនឹងត្រូវកត់ត្រាក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រ ដូច្នេះពួកគេប្តេជ្ញារួមកម្លាំងគ្នា និងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីឱ្យសម្រេចបានជោគជ័យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅកំពូលភ្នំពពក (Cloud Drape Mountain) អ្នកដាំដុះដែលមានរូបរាងដូចក្មេងប្រុសដែលមានប្រជ្រុយក្រហមនៅចន្លោះចិញ្ចើម (Glabella) បានគ្រវីដៃអាវរបស់គេ ហើយពពកនៅពាក់កណ្ដាលភ្នំក៏ត្រូវបានវែកចេញ។ បន្ទាប់មក គេបានសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ ឃើញរទេះគោមួយ និងរទេះសេះមួយពីចម្ងាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្តមួយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខគេ រួចគេពោលថា៖ «វាចាប់ផ្ដើមហើយ! ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) បើខ្ញុំឈ្នះការភ្នាល់នេះ នោះរឿងពីរដែលឯងបានខំការពារយ៉ាងខ្លាំងនឹងត្រូវបំផ្លាញចោលទាំងស្រុង។ គួរឱ្យអាណិតណាស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកដាំដុះរូបនោះកំពុងកាន់ត្រាមួយនៅចន្លោះម្រាមដៃពីរ ហើយពាក្យថា \"ពិភពលោកស្វាគមន៍និទាឃរដូវ (The world welcomes spring)\" ត្រូវបានចារឹកលើផ្ទៃត្រានោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ គេក៏ច្របាច់ម្រាមដៃចូលគ្នា ហើយត្រានោះក៏ត្រូវខ្ទេចក្លាយជាធូលីដែលត្រូវបានខ្យល់បក់នាំទៅបាត់ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មូលហេតុដែលគេអាចកម្ទេចត្រានោះបានយ៉ាងងាយ គឺដោយសារតែពាក្យដែលចារលើវានោះបានបាត់បង់អត្ថន័យអស់ទៅហើយ ប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលបានបាត់បង់ក្ដីសង្ឃឹមទាំងអស់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកដាំដុះរូបនោះក៏ដកក្រសែភ្នែកត្រឡប់មកវិញ រួចសម្លឹងមើលទៅ ឆេន ភីងអាន ដែលកំពុងធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅទីរួមស្រុកវិញ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-27T13:00:36.182Z","69c67f7448332e31025717d6","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":26},{"id":21,"number":22,"title":23},"69c67e6c48332e31025717c8",82,"សុបិនមួយទៀត",{"id":25,"number":26,"title":27},"69c682c348332e31025717ed",84,"ការចាកចេញពីភ្នំ",1790177363495]