[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69c67da448332e31025717aa":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"697fedf762a366f01d68bdf3",81,"ការចូលទៅក្នុងភ្នំ","\u003Cdiv>នៅពេលត្រឡប់មកដល់ហាងជាងដែកវិញ រួន សៀវ (Ruan Xiu) បានឃើញឪពុករបស់នាងអង្គុយម្នាក់ឯងនៅលើកៅអីឫស្សីមួយ។ នាងបានហុចដបស្រាទៅឱ្យគាត់ រួចក៏អង្គុយចុះលើកៅអីមួយទៀត ហើយសួរថា៖ «តើការចរចាទៅជាយ៉ាងណាដែរ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង (Ruan Qiong) បានបើកដបស្រា គាត់មិនចាំបាច់ផឹកផង គ្រាន់តែហិតក្លិនក៏ដឹងថា នេះមិនមែនជាស្រាដែលគាត់បានកុម្ម៉ង់នោះទេ។ ស្រាផ្កាប៉េស (Peach blossom wine) កម្រិតពិសេសមួយដបមានតម្លៃប្រាក់ ២ តម្លឹង ប៉ុន្តែស្រានេះច្បាស់ណាស់ថាជាស្រាផ្កាប៉េសថោកបំផុត ដែលគេលក់ក្នុងតម្លៃត្រឹមតែ ៨ ឈីង (qian) ប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយដប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមរយៈកន្ទុយភ្នែក គាត់បានឃើញ រួន សៀវ កំពុងអង្អែលជាយអាវទាំងភ័យអរ និងសម្លឹងមើលជុំវិញដោយទឹកមុខអៀនប្រៀន ព្រោះខ្លាចឪពុកដឹងទាន់ល្បិចកលរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត ហើយធ្វើពុតជាមិនដឹងអ្វីទាំងអស់ រួចក៏ក្រេបស្រានោះមួយក្អឹក។ «គ្រប់យ៉ាងទៅបានល្អ។ បន្តិចទៀត ខ្ញុំនឹងឱ្យគេទៅការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុត ដើម្បីសួររកផែនទីភូមិសាស្ត្រភ្នំថ្មី និងចាស់ពី វូ យាន (Wu Yuan)។ នៅពេលដែល ឆេន ភីងអាន (Chen Ping'an) មានពេលគិតគូរច្បាស់លាស់ គេប្រាកដជាមកសុំផែនទីទាំងនោះពីខ្ញុំមិនខាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន សៀវ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលណាស់ដែលល្បិចរបស់នាងមិនត្រូវបានលាតត្រដាង។ នាងញញឹម រួចក៏លាតជើងសន្ធឹងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ហើយផ្អែកខ្នងទៅនឹងកៅអីឫស្សីដ៏ត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជំហានដំបូងតែងតែពិបាកបំផុតក្នុងកិច្ចការណាមួយ ហើយការដែលអ្វីៗចាប់ផ្ដើមបានល្អបែបនេះ ធ្វើឱ្យ រួន ឈិង មានអារម្មណ៍ល្អជាខ្លាំង។ ដូចនេះ គាត់ក៏បានពោលពាក្យសរសើរ ឆេន ភីងអាន ជាកម្រ៖ «ក្មេងប្រុសមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ម្នាក់នោះ មើលទៅសាមញ្ញៗ ប៉ុន្តែគេមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើពុកមិនដែលឮគេនិយាយទេអីថា មនុស្សមានប្រាជ្ញាពិតប្រាកដ តែងតែមានរូបរាងខាងក្រៅមើលទៅសាមញ្ញនោះ?» រួន សៀវ សួរដោយស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង គ្រាន់តែញញឹមតបវិញ ដោយមិននិយាយអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់បានសម្លឹងមើលទៅស្ទឹងនៅពីចម្ងាយ រួចកាន់កដបស្រាដោយមេដៃ និងម្រាមចង្អុល គ្រវីវាថ្នមៗ ហើយនិយាយថា៖ «មានរឿងខ្លះដែលខ្ញុំមិនអាចនិយាយដោយផ្ទាល់ទៅកាន់គេបានទេ ព្រោះវាអាចធ្វើឱ្យគេគិតច្រើនពេក ហើយបំផ្លាញរឿងល្អទៅវិញ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់ឱ្យកូនជាអ្នកប្រាប់គេជំនួសខ្ញុំ នៅពេលដែលកូនជួបគេនៅថ្ងៃស្អែក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើពុកចង់ឱ្យកូនប្រាប់អ្វីទៅគេ?» រួន សៀវ សួរដោយក្ដីចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង ស្ងាត់មួយសន្ទុះ រួចក្រេបស្រាមួយក្អឹកទៀតមុននឹងបន្ត៖ «ប្រាប់គេថា កុំគិតចង់ទិញភ្នំឆ្អឹងខ្នងនាគ (Dragonspine Mountain) ឱ្យសោះ។ សូម្បីតែអ្នកនៅក្នុង កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ (Upper Five Tiers) ក៏មិនហ៊ានប៉ះពាល់ភ្នំនោះដែរ ប្រសិនបើគ្មានបង្អែកដ៏រឹងមាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដោយសារមានផ្ទាំងថ្មវេទិកាសម្លាប់នាគ (Dragon Slaying Platform) ដ៏ធំនៅលើភ្នំនោះ ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) និងវិហារព្រិលខ្យល់ (Wind Snow Temple) អាចគ្រប់គ្រងវាបាន ក៏ដោយសារតែមានកិច្ចសហការជាមួយខ្ញុំដែរ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី នៅតែមានមនុស្សជាច្រើនកំពុងលបមើលដោយក្ដីច្រណែន។ ជាការពិត កូនមិនចាំបាច់ពន្យល់រឿងទាំងអស់នេះដល់ ឆេន ភីងអាន ទេ គ្រាន់តែប្រាប់គេចំៗថា កុំប៉ះពាល់វេទិកាសម្លាប់នាគឱ្យសោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទីពីរ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) នឹងលក់ភ្នំសរុបចំនួន ៦១ ក្នុងពេលនេះ ហើយគេអាចទិញបានយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមតែ ៥ ប៉ុណ្ណោះ។ បើគេទិញលើសពីនេះ វានឹងក្លាយជាការពិបាក សូម្បីតែសម្រាប់ខ្ញុំ ក្នុងការការពារគេ និងភ្នំទាំងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទីបី គឺជាការសម្រេចចិត្តដែលខ្ញុំទើបតែធ្វើមិញនេះ៖ ខ្ញុំនឹងសុំទិញភ្នំតេជះទេព (Divine Elegance Mountain), ភ្នំអ្នកកាន់ចង្កៀង (Lamp Bearer Mountain) និងភ្នំលំពែងក្លាហាន (Gallant Spear Mountain) ពីអាណាចក្រមហាឡី។ ដូចនេះ ចូរប្រាប់គេឱ្យយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះភ្នំដែលនៅជុំវិញភ្នំទាំងបីនេះ នៅពេលគេមើលផែនទី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សមិនសមហេតុផលទេ ខ្ញុំនឹងមិនបង្ខំឱ្យគេចាយលុយទាំងអស់លើភ្នំដែលនៅជិតភ្នំទាំងបីរបស់ខ្ញុំឡើយ។ អ្វីដែលខ្ញុំសុំ គឺឱ្យគេចាយពាក់កណ្ដាលនៃ កាក់ស្ពានមាស (Gold essence copper coins) របស់គេនៅទីនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើគេជាមនុស្សឆ្លាត គេគួរតែផ្ដល់អាទិភាពដល់ការទិញភ្នំដែលនៅជិតភ្នំរបស់ខ្ញុំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចុងក្រោយ កូនអាចប្រាប់គេថា ប្រសិនបើគេនៅសល់កាក់ស្ពៃខ្លះបន្ទាប់ពីទិញភ្នំហើយ គេគួរតែទិញហាងមួយចំនួននៅក្នុងក្រុង។ នឹងមានហាងល្អៗមួយចំនួនត្រូវបានគេលក់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ព្រោះគ្រួសារដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយពិភពខាងក្រៅកំពុងត្រៀមខ្លួនចាកចេញ។ ហេតុនេះ តម្លៃហាងនឹងមិនថ្លៃទេ ប្រហែលជាកាក់ស្ពាន់តែមួយកាក់ប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយហាង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ រួន សៀវ ភ្លឺឡើងភ្លាមៗនៅពេលឮដូច្នេះ ហើយនាងបានស្នើថា៖ «ចុះពុកមិនទិញហាងនំទៅ? កូនបានឱ្យកាក់ស្ពាន់ពីរថង់ទៅពុកហើយមែនទេ? តើពុកអាចឱ្យកូនវិញមួយកាក់បានទេ? តែមួយកាក់ក៏បានដែរ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ រួន ឈិង ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាម៖ «កុំសង្ឃឹមថាបានកាក់ស្ពាន់ពីខ្ញុំឱ្យសោះ។ ហេតុអ្វីកូនមិនសុំឱ្យ ឆេន ភីងអាន ទិញហាងនោះឱ្យកូនទៅ? ពេលនេះ គេគឺជាអ្នកមានបំផុតនៅក្នុងក្រុងនេះហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កូនធ្វើបែបនោះមិនបានទេ! គេក្រណាស់ សូម្បីតែលុយ ២០ តម្លឹង ក៏ត្រូវដើរខ្ចីគេដែរ» រួន សៀវ ប្រកែកភ្លាមៗដោយមិនរុញរា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង ញាក់បបូរមាត់ ហើយនិយាយដោយសំឡេងមួម៉ៅ៖ «អូ! អ៊ីចឹងកូនសុខចិត្តចាយលុយពុក តែមិនព្រមចាយលុយ ឆេន ភីងអាន ទេមែនទេ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កូនមិនសូវស្គាល់គេច្បាស់ផង» រួន សៀវ សើចតិចៗតបវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង ស្ទើរតែអួលឈាមស្លាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនស្គាល់គេច្បាស់? ចុះបើមិនស្គាល់ច្បាស់ ហេតុអ្វីក៏កូនសុខចិត្តទិញស្រាសម្រាមនេះឱ្យឪពុកខ្លួនឯង ដើម្បីសន្សំលុយឱ្យអាម្នាក់នោះខ្ចីទៅវិញ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង បានក្រេបស្រាមួយក្អឹកធំដើម្បីបំបាត់កំហឹង រួចក៏ក្រោកឈរឡើង៖ «ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំបាននិយាយអស់ហើយ កូនត្រូវយកសម្ដីទាំងនេះទៅប្រាប់ ឆេន ភីងអាន នៅថ្ងៃស្អែក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គាត់ក៏ដើរចេញទៅ ព្រោះគាត់ដឹងច្បាស់ថា កូនស្រីរបស់គាត់នឹងប្រាប់ ឆេន ភីងអាន គ្រប់យ៉ាងនៅថ្ងៃស្អែក ទោះជារឿងនោះគួរប្រាប់ឬមិនគួរក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង កាន់តែគិត កាន់តែខឹង។ គាត់មិនអាចស្ដីបន្ទោសកូនស្រី ហើយក៏មិនអាចវាយអាស៊យឆើត (ឆេន ភីងអាន) នោះបានដែរ។ គាត់បានត្រឹមតែជេរប្រទេចក្នុងចិត្ត រួចដើរទៅកន្លែងដែលគ្មានមនុស្ស។ ទោះបីជាស្រានោះរសជាតិអាក្រក់យ៉ាងណា ក៏គាត់ផឹកវាឱ្យអស់ រួចគ្រវែងដបចោល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមនោះ គាត់ក៏ហក់ឡើងទៅលើអាកាស ហើយចុះចតនៅមុខហាងលក់ស្រាផ្កាប៉េសត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ពេលនេះហាងបានបិទបាត់ទៅហើយ ប៉ុន្តែគាត់មិនខ្វល់ទេ គាត់ចាប់ផ្ដើមគោះទ្វារយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មាន ស្ត្រីម្នាក់ដែលមានភ្នែករឹមៗទើបតែងើបពីគេង បានដើរចេញមកពីក្រោយផ្ទះ ហើយចាប់ផ្ដើមជេរប្រទេចយ៉ាងខ្លាំង៖ «តើប្រញាប់ទៅងាប់ឯណា? យប់ព្រលប់យ៉ាងនេះមកគោះទ្វារធ្វើអី? បើឃ្លានណាស់ ទៅផឹកទឹកនោមទៅ! បើនៅតែបន្តគោះទៀត ខ្ញុំនឹងវាយជើងទាំងបីរបស់អ្នកឱ្យបាក់មិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង ឈរស្ងៀមស្ងាត់ដោយទឹកមុខធ្មឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារពន្លឺព្រះច័ន្ទ ស្ត្រីនោះក៏ចំណាំបានថា ភ្ញៀវយប់ជ្រៅនោះគឺ លោកគ្រូ រួន (Master Ruan)។ ឥរិយាបថរបស់នាងក៏ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ នាងបានធ្វើទឹកមុខបែបសិចស៊ី ហើយចូលមកតោងដៃដ៏មានសាច់ដុំរបស់ លោកគ្រូ រួន យ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារក្លាយជាស្ត្រីមេម៉ាយជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ នាងប្រៀបដូចជាវាលខ្សាច់ដែលស្រេកឃ្លានតំណក់ទឹកភ្លៀង ហើយនាងប្រាកដជាមិនរំលងឱកាសនេះឡើយ។ នៅពេលនាងនាំ លោកគ្រូ រួន ចូលទៅក្នុងហាង នាងបានធ្វើពុតជាជំពប់ជើងដើម្បីឱ្យដួលទៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គាត់ ប៉ុន្តែ លោកគ្រូ រួន មិនបានខ្វល់ជាមួយនាងឡើយ។ គាត់បានរុញនាងចេញថ្នមៗ រួចបោះប្រាក់ឱ្យ ហើយចាកចេញទៅវិញភ្លាមៗជាមួយស្រាពីរដប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះឈរនៅមាត់ទ្វារហាងទាំងសើចចំអក៖ «មិននឹកស្មានថា បុរសមាំទាំដូចជាលោក បែរជា \"ទន់\" ដូចត្រកូលរបស់លោកទៅវិញ! ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំនឹងយកថ្លៃស្រាទ្វេរដង! បើថ្ងៃណាមួយលោក \"រឹង\" ឡើងវិញ ចាំខ្ញុំឱ្យផឹកហ្វ្រី ហើយថែមខ្លួនខ្ញុំឱ្យទៀត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង មិនខ្វល់ពីពាក្យសម្តីអាក្រក់ៗទាំងនោះទេ គាត់ដើរទៅដល់ចុងផ្លូវ ប៉ុន្តែជំនួសឱ្យការត្រឡប់ទៅហាងជាងដែកវិញ គាត់បានហក់ឡើងលើអាកាស រួចសំដៅទៅភ្នំតូចមួយនៅភាគខាងជើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាគឺជាភ្នំដែលពោរពេញដោយបំណែកចានកុលាលភាជន៍ (Mountain of porcelain)។ រួន ឈិង បានអង្គុយពែនភ្នែននៅលើដី ចម្ងាយប្រហែល ៣០ ម៉ែត្រពីភ្នំនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ មានសំឡេងមួយបន្លឺឡើងពីក្បែរនោះ៖ «មិននឹកស្មានថាបានជួបលោកនៅទីនេះសោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង ងក់ក្បាល រួចបោះដបស្រាមួយទៅឱ្យម្ចាស់សំឡេងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ម្នាក់បានចាប់ដបស្រា រួចពោលថា៖ «លោកទៅហាងមេម៉ាយលីវទាំងយប់បែបនេះ? ខ្ញុំជឿថា នាងប្រាកដជាមានពាក្យ \"ផ្អែមល្ហែម\" ច្រើនសម្រាប់លោកមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង មិនចង់និយាយពីរឿងនេះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានសួរថា៖ «លោកតាយ៉ាង (Old Man Yang) តើក្មេងប្រុសដែលមកជាមួយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី វូ យាន នោះជាអ្នកណា? ខ្ញុំមើលមិនធ្លុះពីគេទាល់តែសោះ គេមើលទៅដូចជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់អញ្ចឹង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់នោះគឺ លោកតាយ៉ាង គាត់ក្រេបស្រាមួយក្អឹក រួចតបថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថាគេជាអ្នកណាទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្មានថាគេមិនមែនមកទីនេះដើម្បីដើរលេងកម្សាន្តនោះឡើយ មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីផ្ដល់ចម្លើយមិនច្បាស់លាស់បែបនេះ លោកតាយ៉ាង បានងើបមុខញញឹម។ នៅលើកំពូលភ្នំចានកុលាលភាជន៍នោះ មានក្មេងប្រុសម្នាក់ស្លៀកពាក់ឈុតពណ៌ខៀវខ្ចី (Azure-robed) ឈរនៅទីនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះលាក់ដៃទាំងពីរក្នុងសម្លៀកបំពាក់ដៃអាវ ហើយមានស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅ។ គេគឺជាក្មេងប្រុសដែលបានទៅហាងជាងដែករបស់ រួន ឈិង កាលពីពេលថ្ងៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះដកដៃម្ខាងចេញពីដៃអាវ រួចនិយាយថា៖ «ដូចពាក្យគេថា មុននឹងចូលផ្ទះត្រូវគោះទ្វារ ហើយមុននឹងចូលវិហារត្រូវសំពះទេវតា។ ខ្ញុំបានទៅសួរសុខទុក្ខ លោកគ្រូ រួន រួចហើយកាលពីថ្ងៃនេះ ហើយឥឡូវនេះខ្ញុំមកសួរសុខទុក្ខ លោកព្រឹទ្ធាចារ្យយ៉ាង ដូច្នេះខ្ញុំបានធ្វើតាមច្បាប់ទម្លាប់គ្រប់យ៉ាងហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតាយ៉ាង មិនបន្តផឹកស្រាទៀតទេ គាត់បានដកខ្សែមកចងដបស្រាភ្ជាប់នឹងចង្កេះ រួចដកបំពង់បារីមកជក់ ហើយញញឹមនិយាយថា៖ «ទោះបីជាឯងធ្វើតាមច្បាប់ទម្លាប់មែន ប៉ុន្តែឯងនៅមិនទាន់ប្រាប់ពីបំណងពិតប្រាកដរបស់ឯងនៅឡើយទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះលាក់ដៃចូលក្នុងអាវវិញ រួចអោនខ្លួនបន្តិចនិយាយទាំងស្នាមញញឹម៖ «មិនថាអ្នកទាំងពីរគិតយ៉ាងណាចំពោះខ្ញុំទេ ខ្ញុំសូមធានាថា បន្ទាប់ពីការជួបគ្នានេះ យើងមិនចាំបាច់ជួបគ្នាទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រហែលជាសម្ដីនេះមិនសូវត្រឹមត្រូវប៉ុន្មានទេ។ ពេលនេះខ្ញុំកំពុងត្រួតពិនិត្យការសាងសង់វិហារទេវតាក្រុង (City God Pavilion) ដូច្នេះប្រហែលជាយើងអាចជួបគ្នាខ្លះៗក្នុងពេលបំពេញការងារ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា ការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នានឹងមានកម្រិតទាបបំផុត។ ចំពោះវិហារអក្សរសាស្ត្រ និងវិហារទេវតាយុទ្ធសិល្បៈ គឺស្ថិតនៅក្រៅដែនសមត្ថកិច្ចរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំទទួលខុសត្រូវតែលើវិហារទេវតាក្រុងដ៏តូចតាចនេះប៉ុណ្ណោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូចជាចៅហ្វាយខេត្តដែលទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការទាំងឡាយក្នុងលោកមនុស្សរស់ ទេវតាក្រុងគឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើវិញ្ញាណ និងសព្វសត្វទាំងអស់នៅក្នុងអាណាចក្ររាត្រី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងខ្លាំង ព្យាយាមគិតថា តើក្មេងប្រុសម្នាក់នេះជាអ្នកណា? តើគេជាមន្ត្រីមកពីក្រសួងពិធីការ ឬជា អ្នកចម្រាញ់ឈី (Qi refiners) មកពីក្រសួងហោរាសាស្ត្រ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនថាគេមកពីទីណាក៏ដោយ ការដែលគេហ៊ានឈរនៅលើកំពូលភ្នំចានកុលាលភាជន៍យ៉ាងក្រអើតក្រទមបែបនេះ បញ្ជាក់ថាគេត្រូវតែជាអ្នកដាំដុះយ៉ាងហោចណាស់កម្រិតទី ១០។ ដូច្នេះ គេប្រាកដជាមានអាយុច្រើនជាងរូបរាងខាងក្រៅដែលឃើញនេះទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះបានងាកទៅរក លោកតាយ៉ាង រួចនិយាយថា៖ «អនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំផ្ដល់ដំបូន្មានមួយដល់លោក លោកតាយ៉ាង៖ ភាពប្រុងប្រយ័ត្នគឺជាគន្លឹះនៃអាយុយឺនយូរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតាយ៉ាង ជក់បារីយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែបញ្ចេញមកវិញនូវផ្សែងដ៏ស្តើងបំផុតដែលរលាយបាត់ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃរបស់ក្មេងប្រុសនោះនៅតែលាក់ក្នុងដៃអាវ ប៉ុន្តែសាច់ក្រណាត់មានចលនាតិចៗ ប្រៀបដូចជាគេកំពុងបញ្ចេញមន្តអាគម (Hand seals)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង ដកដង្ហើមធំ៖ «សូមមេត្តាផ្អាកជម្លោះសិនទៅ។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើយើងទាំងបីនាក់វាយគ្នា តំបន់ជុំវិញរាប់រយគីឡូម៉ែត្រនេះនឹងត្រូវខ្ទេចខ្ទីជាមិនខាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះក៏ដកដៃចេញពីដៃអាវភ្លាមៗ ហើយលើកឡើងលើទាំងញញឹម៖ «ខ្ញុំមិនមានបញ្ហាអ្វីទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯ លោកតាយ៉ាង បានដកដង្ហើមចូលតាមច្រមុះ ហើយផ្សែងពណ៌ស្វាយដែលសឹងតែមើលមិនឃើញពីរក៏បានហោះត្រឡប់ចូលក្នុងច្រមុះរបស់គាត់វិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងហាក់ដូចជាដឹងច្រើនណាស់» លោកតាយ៉ាង ពោលដោយស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះតបថា៖ «ខ្ញុំដឹងត្រឹមតែអ្វីដែលគួរដឹង។ ឧទាហរណ៍ ខ្ញុំដឹងថាលោកមិនមែនឈ្មោះលោកតាយ៉ាងអ្វីនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគួរតែហៅលោកថា លោកតាឈីង (Mr. Qing)...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះបានផ្អាកសម្ដីរបស់គេ មិនមែនព្រោះតែចង់លេងសើចទេ ប៉ុន្តែព្រោះតែនៅពេលពាក្យទាំងនោះជិតចេញពីមាត់ គេមានអារម្មណ៍ថាមានចេតនាសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាបានភាយចេញពីរាងកាយរបស់បុរសចំណាស់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូច្នេះ គេក៏សម្រេចចិត្តដកថយភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះបានផ្អៀងខ្លួនទៅក្រោយ រួចនិយាយថា៖ «លាសិនហើយ។ សង្ឃឹមថាយើងនឹងមិនជួបគ្នាទៀត។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ យើងដើរផ្លូវរៀងៗខ្លួនចុះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមនោះ គេក៏បានបាត់ខ្លួនដោយគ្មានបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គេប្រហែលជាអ្នកដាំដុះក្នុង កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ (Upper Five Tiers)» រួន ឈិង ពោលដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតាយ៉ាង សើចចំអក៖ «តើលោកបារម្ភធ្វើអី? លោកក៏ជាអ្នកដាំដុះក្នុងកម្រិតកំពូលទាំងប្រាំដែរមែនទេ? ទោះបីជា ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) នេះតូចក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែជាផ្នែកមួយនៃទ្វីបទាំងប្រាំបួន។ សូម្បីតែអ្នកដាំដុះកម្រិតទី ១៣ ក៏អាចមានដែរ ចុះទម្រាំតែកម្រិតទី ១១ ឬ ១២។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង គ្រវីក្បាល៖ «ខ្ញុំទើបតែឈានដល់កម្រិតទី ១១ ហើយមូលដ្ឋានដាំដុះនៅមិនទាន់មានលំនឹងនៅឡើយទេ។ ទោះបីជាខ្ញុំជាអ្នកដាំដុះខាងយុទ្ធសាស្ត្រយោធាដែលពូកែខាងប្រយុទ្ធក៏ដោយ ប៉ុន្តែ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេល រួន ឈិង និយាយចប់ លោកតាយ៉ាង ក៏ដើរចេញទៅបាត់ ទាំងហុយផ្សែងបារី៖ «ចូរស្កប់ស្កល់នឹងអ្វីដែលលោកមានទៅ។ មានមនុស្សរាប់មិនអស់ដែលកំពុងដើរលើមាគ៌ាដាំដុះ ប៉ុន្តែអ្នកដាំដុះកម្រិតទី ១០ គឺកម្រណាស់ ចុះទម្រាំតែកម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ។ លោកបារម្ភពីគេ គេក៏បារម្ភពីលោកដូចគ្នា។ គ្មាននរណាម្នាក់ចង់បង្កជម្លោះជាមួយអ្នកម្ខាងទៀតឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ឈិង គិតថាអ្វីដែលលោកតាយ៉ាងនិយាយគឺត្រឹមត្រូវ។ គាត់ក៏ហក់ឡើងលើអាកាស ហោះកាត់ពពក មុននឹងចុះទៅកាន់ច្រាំងស្ទឹងវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ នៅហាងជាងដែក រួន សៀវ បានហុចផែនទីមួយគូទៅឱ្យ ឆេន ភីងអាន។ មួយជាផែនទីចាស់ពណ៌លឿង ដែលមានរូបភាពជួរភ្នំ ប៉ុន្តែមានឈ្មោះជាលេខកូដដូចជា A1, C3 ជាដើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯផែនទីថ្មី នៅមានក្លិនទឹកខ្មៅនៅឡើយ ដែលមានបញ្ជាក់ឈ្មោះភ្នំច្បាស់ៗដូចជា ភ្នំតេជះទេព, ភ្នំឆ្អឹងខ្នងនាគ និងភ្នំត្បូងពិត (True Jewel Mountain)។ លើសពីនេះ ក៏មានសរសេរឈ្មោះ \"ស្រុកនាគនិទាឃរដូវនៃអាណាចក្រមហាឡី\" នៅលើផែនទីនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន សៀវ បានចង្អុលបង្ហាញឈ្មោះទាំងនោះដល់ ឆេន ភីងអាន ម្តងមួយៗ រួចដាស់តឿនថា៖ «ផែនទីទាំងពីរនេះមើលទៅដូចជាភ្នំនីមួយៗនៅជិតគ្នាណាស់ ប៉ុន្តែពេលទៅដល់ទីនោះ កូននឹងឃើញថាចម្ងាយបន្តិចបន្តួចលើផែនទី អាចស្មើនឹងផ្លូវភ្នំរាប់គីឡូម៉ែត្រ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នេះក៏ដោយសារតែបន្ទាប់ពី ពិភពតូចត្បូង (Jewel Small World) បានចុះមកលើអាណាចក្រមហាឡី មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយភ្នំមួយចំនួនដែលមិនសូវរឹងមាំបានបាក់រលំអស់។ ដូចនេះ កូនប្រហែលជាត្រូវជួបប្រទះរឿងដែលមិននឹកស្មានដល់ច្រើន ត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យមែនទែន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន បានទុកផែនទីទាំងពីរយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចស្ពាយកញ្ជើពីក្រោយខ្នង ដូចកាលដែលគេចូលព្រៃជាមួយ ឆេន តុយ (Chen Dui) និង នីង យ៉ាវ (Ning Yao) កាលពីលើកមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គេក៏និយាយទៅកាន់ រួន សៀវ ដោយទឹកមុខអៀនប្រៀន៖ «ខ្ញុំនឹងព្យាយាមទៅឱ្យដល់តំបន់ក្បែរភ្នំអ្នកកាន់ចង្កៀង និងភ្នំលំពែងក្លាហាន។ ប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលកន្លះខែទើបត្រឡប់មកវិញ ឬយ៉ាងយូរបំផុតគឺមួយខែ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទៅយូរយ៉ាងនេះ? កូនខ្ចប់អាហារមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ!» រួន សៀវ និយាយដោយក្ដីបារម្ភ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ញញឹមតប៖ «ខ្ញុំចំណាយពេលច្រើននៅក្នុងព្រៃភ្នំ ដូច្នេះខ្ញុំដឹងពីរបៀបរកចំណី និងបរបាញ់។ ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនដាច់បាយឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន សៀវ ញញឹមងក់ក្បាល៖ «ពេលកូនត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំប្រាកដជាអាចរកលុយដែលឪពុកខ្ញុំសន្យាថានឹងឱ្យខ្ចីបានហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ស្ងាត់មួយសន្ទុះ រួចនិយាយយ៉ាងស្មោះត្រង់៖ «កុំដាក់សម្ពាធលើខ្លួនឯងពេកអី រួន សៀវ។ ខ្ញុំនឹងរកវិធីរកលុយដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនអាចឱ្យកូនឈប់ញ៉ាំនំដែលកូនចូលចិត្ត ដើម្បីសន្សំលុយឱ្យខ្ញុំខ្ចីបែបនេះបានទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន សៀវ ឡើងក្រហមមុខភ្លាមៗ នាងមិនដឹងថាគេដឹងរឿងនេះដោយរបៀបណាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ដឹងថា លោកគ្រូ រួន ដែលមានចរិតបែបនោះ ប្រាកដជាមិនយល់ព្រមឱ្យគេខ្ចីលុយឡើយ។ ដូច្នេះ វាមិនមែនមកពីគេឆ្លាតអ្វីទេ គឺមកពី រួន សៀវ លាក់រឿងមិនជិតតែប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេឃើញនាងមានទឹកមុខស្រពោន បន្តិច ក៏ប្រញាប់លួងលោម៖ «ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែអរគុណកូនខ្លាំងណាស់។ សំខាន់ទឹកចិត្តរបស់កូន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន សៀវ ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «ឱ្យខ្ញុំដើរជូនកូនបន្តិចទៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ ឆេន ភីងអាន បានដើរចេញទៅបាត់ទៅហើយ គេគ្រវីដៃតបវិញ៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំស្គាល់ផ្លូវចូលភ្នំច្បាស់ណាស់ សូម្បីតែបិទភ្នែកដើរក៏បានដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីចាកចេញពីហាងជាងដែក ឆេន ភីងអាន បានប្រញាប់ធ្វើដំណើរតាមខ្សែទឹកខាងលើនៃស្ទឹង។ គេមិនចាប់អារម្មណ៍ភ្នំដែលនៅក្បែរក្រុងទេ ព្រោះវាទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍គេខ្លាំងពេក ហើយធនធានក៏ត្រូវបានអ្នកភូមិប្រើប្រាស់អស់ច្រើនដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន បានដើរអស់មួយថ្ងៃមួយយប់ ដោយសម្រាកមិនដល់ ៤ ម៉ោងផង។ ជាចុងក្រោយ គេបានឡើងមកដល់កំពូលភ្នំតូចមួយ គេដកដង្ហើមវែងៗស្រូបយកខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ រួចជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយបន្លឺវាចាយ៉ាងមោទនភាព៖\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កន្លែងនេះ ជារបស់ខ្ញុំ!»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-27T12:52:52.574Z","2026-03-27T12:54:01.004Z","69c67da448332e31025717aa","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"69c5291b78d2d85b250f1d18",80,"ខ្នងទល់ខ្នង",{"id":26,"number":27,"title":28},"69c67e6c48332e31025717c8",82,"សុបិនមួយទៀត",84,1790177363327]