[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69c5291b78d2d85b250f1d18":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",80,"ខ្នងទល់ខ្នង","\u003Cdiv>ខណៈដែល ស៊ុន ភីងអាន ដើរមកជិតស្ពានថ្ម គេបានលេបទឹកមាត់ដោយភាពភ័យខ្លាច និងមានភាពស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការដើរឆ្លងកាត់វា។ បន្ទាប់ពីមានការទាស់ទែងក្នុងចិត្តមួយសន្ទុះ គេក៏សម្រេចចិត្តដើរតាមដងអូរវិញ ហើយនៅពេលទៅដល់កន្លែងដែលអូរនោះចង្អៀតបំផុត គេក៏រត់យកល្បឿន រួចលោតផ្លោះឆ្លងទៅម្ខាងទៀត មុននឹងបន្តដំណើរទៅកាន់ជួរភ្នំគោខៀវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមិនដឹងខ្លួន ការសម្រេចចិត្តដើរផ្លូវវាងឆ្ងាយរបស់គេ បានធ្វើឱ្យគេខកខានមិនបានជួប រ័ន ស៊ីវ ដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ហាងជាងដែក ដោយប្រញាប់ប្រញាល់ដើរឆ្លងកាត់ស្ពានថ្ម ទាំងដៃកាន់ដបស្រាផ្កាប៉េសនិទាឃរដូវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើកនេះ ខណៈដែលនាងដើរកាត់ហាងនំនៅច្រកតូចជិះនាគ នាងបានឱនក្បាលចុះ ហើយដើរឱ្យលឿនបំផុត ព្រោះខ្លាចទប់ចិត្តមិនបាននឹងក្លិននំដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ទាំងនោះ។ នាងត្រូវចាប់ផ្តើមសន្សំប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយនាងមិនអាចចំណាយខ្ជះខ្ជាយលើនំទាំងនោះទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ស៊ុន ភីងអាន បានទៅលេងផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង។ គេបានកាន់ចង្កៀងប្រេងដើរមើលគ្រប់បន្ទប់ក្នុងផ្ទះ ហើយបន្ទាប់ពីបញ្ជាក់ថាគ្មានអ្វីបាត់បង់ ទើបគេពន្លត់ចង្កៀង រួចចាកចេញត្រឡប់ទៅច្រកតូចថូដីឥដ្ឋវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដើរកាត់ផ្ទះចាស់ដែលមានដំបូលធ្លុះ ស៊ុន ភីងអាន បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ ទោះបីជានៅមានបន្ទុកលើស្មាក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាស្រាលជាងមុនឆ្ងាយណាស់ កាលពីពេលដែលគេចាកចេញពីច្រកតូចថូដីឥដ្ឋទៅកាន់ហាងជាងដែក។ ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន នៅពេលគិតថាវាពិតជាមានអារម្មណ៍ល្អណាស់ដែលមានប្រាក់ខ្លះក្នុងហោប៉ៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងមួយជីវិតមកនេះ ស៊ុន ភីងអាន ធ្លាប់ឃើញត្រឹមតែបំណែកប្រាក់អេតចាយប៉ុណ្ណោះ។ គេមិនដែលឃើញប្រាក់ដុំ ហើយក៏រឹតតែមិនដែលឃើញមាសឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ គេបើកទ្វារ រួចប្រញាប់រត់ទៅទីធ្លាខាងក្រោយ ដើម្បីធានាថាទ្វាររបងត្រូវបានដាក់គន្លឹះត្រឹមត្រូវ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់ចូលក្នុងផ្ទះវិញ គេក៏អុជចង្កៀងប្រេងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដែលវាបានជះពន្លឺពណ៌លឿងស្រទន់ទៅលើជញ្ជាំងដីឥដ្ឋជុំវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គេក៏ដកថង់កាក់ស្ពាន់មាសទាំងបីប្រភេទគឺ កាក់សំណាង កាក់បូជា និងកាក់សំណាង (Greeting Spring, Offering, and Good Fortune Coins) ចេញពីក្នុងថូដីឥដ្ឋនៅជ្រុងផ្ទះ ដែលក្នុងថង់នីមួយៗមានកាក់ចំនួន ២៥, ២៦ និង ២៨ រៀងគ្នា សរុបទាំងអស់មាន ៧៩ កាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ធ្លាប់បានពន្យល់ប្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន យ៉ាងខ្លីថា កាក់ស្ពាន់ទាំងនេះគឺជាការបន្តនៃរូបិយបណ្ណដែលប្រើក្នុងអាណាចក្រមនុស្សលោក ប៉ុន្តែពួកវាមានតម្លៃខ្ពស់បំផុតដោយសារតែភាពកម្រ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិតណាស់ មូលហេតុចម្បងដែលពួកវាមានតម្លៃខ្លាំង គឺដោយសារតែអ្នកក្រៅត្រូវចំណាយកាក់ទាំងនេះ ដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិចូលមកក្នុងទីប្រជុំជន។ នេះគឺជាច្បាប់មិនដែលសរសេរដែលកើតមានតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ ហើយដោយសារ នីង យ៉ាវ មិនមែនជាអ្នកទ្វីបដបត្បូងខាងកើត នាងក៏មិនអាចប្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន ថាទំនៀមទម្លាប់នេះចាប់ផ្តើមតាំងពីពេលណានោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ដកកាក់មួយប្រភេទមួយៗមកដាក់លើតុ។ កាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវ (Greeting Spring Coins) មានឆ្លាក់អក្សរ «រីករាយឆ្នាំថ្មី» និងមានរូបពពកទេពយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ព្រមទាំងមានរូបទេវតាពាក់អាវក្រោះកំពុងវាយស្គរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សត្វល្អិតចង្រៃទាំងប្រាំ (សត្វពស់, ខ្ទួយ, ក្អែប, ផ្ទក់ និងគីង្គក់) ត្រូវបានឆ្លាក់នៅផ្នែកខាងមុខនៃ កាក់សំណាង (Good Fortune Coins) ចំណែកខាងក្រោយមានឆ្លាក់អក្សរ «កម្ចាត់វិញ្ញាណអាក្រក់» រួមជាមួយរូបអណ្តើក និងពស់រុំជុំវិញដាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខាងមុខ កាក់បូជា (Offering Coins) មានឆ្លាក់អក្សរ «ភាពស្មោះត្រង់គឺជាកូនសោ» ចំណែកខាងក្រោយមានអក្សរ «ទេវតានៅខាងលើ»។ ក្រៅពីនោះ វាមិនមានរូបភាពលម្អអ្វីឡើយ វាគឺជាប្រភេទកាក់ដែលមានរូបរាងសាមញ្ញបំផុតក្នុងចំណោមកាក់ទាំងបី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន លើកកាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវមកពិនិត្យយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ម្តងហើយម្តងទៀត គេស្ទើរតែមិនជឿថា កាក់តូចមួយនេះអាចទិញបានសូម្បីតែ ភ្នំត្បូងពិត ទាំងមូល។ ស៊ុន ភីងអាន ស្គាល់ភ្នំនេះច្បាស់ ដែលលោកគ្រូ រ័ន ហៅថាត្រឹមតែជាទួលតូចមួយ។ កាលពីលើកដំបូងដែលតាចាស់ យ៉ាវ នាំគេចូលព្រៃរកដីឥដ្ឋ ពួកគេបានទៅដល់កំពូលភ្នំត្បូងពិតនេះឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានប្រភេទដីជាច្រើន ហើយផ្នែកដែលពិបាកបំផុតក្នុងការវាយតម្លៃដី គឺការកំណត់ថាតើវាមានធាតុផ្សំពីធម្មជាតិត្រូវនឹងធាតុទាំងបួន (ទឹក ភ្លើង លោហៈ និងឈើ) ដែរឬទេ។ នេះគឺជាដំណើរការដែលស្មុគស្មាញណាស់ ហើយ ស៊ុន ភីងអាន មិនទាន់បានរៀនអស់ពីតាចាស់ យ៉ាវ ឡើយ មុនពេលលោកចែកឋានទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនោះ ស៊ុន ភីងអាន កំពុងអង្គុយលើដី កាយដីពីភ្នំត្បូងពិត ខណៈដែលតាចាស់ យ៉ាវ ជាន់ដីមួយជើង រួចប្រកាសថា ដីនៅលើភ្នំនេះមានរសជាតិឆ្ងាញ់បំផុត ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្តាយដែលភ្នំនេះតូចពេក ប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលជាប់ក្នុងទ្រុងចង្អៀត មិនអាចងើបក្បាល ឬលាតសន្ធឹងដៃជើងបានឡើយ ហើយនោះជាមូលហេតុដែលកន្លែងបែបនេះត្រូវបានគេហៅថា «សំបកខ្យង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ដាក់កាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវចុះថ្នមៗ រួចលើកកាក់សំណាងមកមើល ប៉ុន្តែគេក៏ប្រញាប់ដាក់វាចុះវិញជាមួយនឹងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្ងៃទីប្រាំ ខែទីប្រាំ នៃប្រតិទិនចន្ទគតិ គឺជាថ្ងៃដែលសត្វល្អិតចង្រៃទាំងប្រាំចេញមកដើរលេង ហើយវាចៃដន្យអី ក៏ជាថ្ងៃដែលគេកើតដែរ។ សុង ជីស៊ីន ធ្លាប់ប្រាប់គេថា នៅកន្លែងជាច្រើន ក្មេងដែលកើតក្នុងថ្ងៃនោះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាប្រផ្នូលអាក្រក់ ហើយកន្លែងខ្លះថែមទាំងមានទំនៀមទម្លាប់យកក្មេងទាំងនោះទៅជ្រមុជទឹកសម្លាប់ក្នុងទន្លេទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន គ្រវីក្បាលដើម្បីបណ្តេញគំនិតទាំងនោះ រួចលើកកាក់បូជាមកមើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រាប់តែគំនិតមួយបានលេចឡើងក្នុងចិត្តគេ។ កាលពីលើកដំបូងដែលគេបានជួប នីង យ៉ាវ, ហ្វូ ណានហួរ និង ឆៃ ជីនជាន គេចាំថាអ្នកក្រៅម្នាក់ៗត្រូវផ្តល់ថង់កាក់ស្ពាន់ឱ្យទៅ ចឹង តាហ្វឹង នៅខ្លោងទ្វារទិសខាងកើត ដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិចូលក្នុងទីប្រជុំជន តើកាក់ទាំងនោះចុងក្រោយទៅដល់ណា? តើពួកវាទាំងអស់បានទៅដល់ដៃអធិរាជនៃអាណាចក្រមហាឡីឬ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ដឹងថាវាជាសំណួរដែលគេមិនអាចរកចម្លើយបាន គេក៏ដកដង្ហើមធំ រួចឈប់គិតពីវា។ ផ្ទុយទៅវិញ គេចាប់ផ្តើមគិតលេខក្នុងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកគ្រូ រ័ន ប្រាប់គេថា ភ្នំត្បូងពិតមានតម្លៃត្រឹមតែកាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវមួយកាក់ប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលភ្នំទំហំមធ្យមដូចជា ភ្នំចង្កៀងឈូក មានតម្លៃចន្លោះពី ១០ ទៅ ១៥ កាក់ ហើយភ្នំធំៗដូចជា ភ្នំធូប មានតម្លៃពី ២៥ ទៅ ៣០ កាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយដឹងពីព័ត៌មាននេះ វាមិនចំណាយពេលយូរទេសម្រាប់គេក្នុងការសម្រេចចិត្តថាត្រូវធ្វើអ្វី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អាណាចក្រមហាឡី ពិតជាផ្តល់តម្លៃខ្ពស់ដល់ លោកគ្រូ រ័ន ណាស់ ជាក់ស្តែងគឺពួកគេសុខចិត្តផ្តល់ភ្នំឱ្យគាត់ចំនួនបីដោយមិនគិតថ្លៃ។ ដោយសារ លោកគ្រូ រ័ន បម្រុងនឹងបង្កើតសំណាក់ផ្ទាល់ខ្លួន វានឹងជារឿងល្អបំផុតប្រសិនបើភ្នំទាំងបីរបស់គាត់ស្ថិតនៅជាប់គ្នា។ បើមិនដូច្នោះទេ សំណាក់នឹងត្រូវនៅបែកខ្ញែកគ្នា ដែលវាមិនសូវល្អឡើយ។ នេះគឺជាល្បិចដ៏ឆ្លាតវៃរបស់រាជវាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេដឹងថា គ្មានផ្លូវដែល លោកគ្រូ រ័ន អាចជ្រើសរើសយកភ្នំដែលមានតម្លៃបំផុតទាំងបីនោះទេ ដូច្នេះពួកគេសុខចិត្តផ្តល់សំណើដែលមើលទៅហាក់ដូចជាសប្បុរសបំផុតនៅខាងក្រៅ។ ស៊ុន ភីងអាន បម្រុងនឹងជ្រើសរើសភ្នំជាមួយ លោកគ្រូ រ័ន ប៉ុន្តែគេក៏ចង់ទិញភ្នំតូចមួយ ឬពីរនៅកន្លែងផ្សេងទៀតដែរ ហើយភ្នំដូចជា ភ្នំត្បូងពិត គឺជាអ្វីដែលគេកំពុងស្វែងរក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រហែលជាគ្មានអ្នកណាក្វល់ពីភ្នំតូចតាចទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែពួកវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងកែវភ្នែករបស់ ស៊ុន ភីងអាន។ យ៉ាងណាមិញ ទោះបីជាភ្នំតូចប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏វានៅតែជាភ្នំ ហើយវាចំណាយអស់ត្រឹមតែកាក់ស្ពាន់មួយកាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ដោយគិតបែបនេះ ស៊ុន ភីងអាន សម្រេចចិត្តថាគេត្រូវតែទិញភ្នំនោះឱ្យបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះភ្នំដែលថ្លៃបំផុតដែល លោកគ្រូ រ័ន បានរៀបរាប់ ដូចជា ជួរភ្នំនិទាឃរដូវស្ងួត, ភ្នំឆើតឆាយទេព និង ភ្នំធូប ស៊ុន ភីងអាន ពិតជាមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផែនការរបស់គេគឺ ចំណាយកាក់ស្ពាន់មាសមួយថង់យ៉ាងច្រើនបំផុត ដើម្បីទិញភ្នំធំមួយដែលមិនចាញ់ភ្នំខាងលើប៉ុន្មានឡើយ។ បន្ថែមលើសពីនេះ គេនឹងទិញភ្នំតូចៗដូចជា ភ្នំត្បូងពិត ប្រហែល ១០ កាក់ទៀត ហើយគេនឹងទុកកាក់ដែលនៅសល់ ដើម្បីទិញភ្នំដែលនៅក្បែរភ្នំទាំងបីដែល លោកគ្រូ រ័ន ជ្រើសរើស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះភ្នំគ្មានឈ្មោះដែលសម្បូរទៅដោយវេទិកាសម្លាប់នាគនោះ ស៊ុន ភីងអាន បានសម្រេចចិត្តរួចហើយថា គេនឹងមិនប៉ះពាល់វាដាច់ខាត ទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយ។ បើទោះជាពេលនេះមិនទាន់មានអ្នកណាដឹងពីវេទិកាសម្លាប់នាគនៅលើភ្នំនោះក៏ដោយ ក៏គេនឹងនៅឱ្យឆ្ងាយពីទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានពិសនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទីប្រជុំជនលែងជាពិភពតូចត្បូងដែលបិទជិតពីពិភពខាងក្រៅទៀតហើយ ហើយនៅពេលអ្នកក្រៅសម្រុកចូលមកកាន់តែច្រើន នឹងមាននរណាម្នាក់រកឃើញវេទិកាសម្លាប់នាគនៅលើភ្នំនោះមិនខាន ដូច្នេះការធ្វើជាម្ចាស់ភ្នំនោះ នឹងនាំមកតែបញ្ហាសម្រាប់គេប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា មុននឹងធ្វើការទិញ ស៊ុន ភីងអាន គ្រោងនឹងធ្វើដំណើរឡើងភ្នំដោយផ្ទាល់ម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមិនអាចទទួលយកការចាយប្រាក់ច្រើនបែបនេះ ដោយមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងទិញអ្វីនោះឡើយ។ ទោះបីជាគេដឹងថាការវិនិយោគនេះនឹងផ្តល់ផលចំណេញក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមានអារម្មណ៍ថាមិនទាន់អស់ចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេរស់ក្នុងភាពក្រីក្រពេញមួយជីវិត ដូច្នេះគេមានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែមានការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់បំផុតចំពោះរាល់ការចំណាយរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មកដល់ពេលនេះ ស៊ុន ភីងអាន នៅសល់គ្រួសប្រម៉ាត់ពស់ចំនួនប្រាំបីគ្រាប់ដែលមិនទាន់ប្តូរពណ៌ ហើយនៅមានគ្រួសប្រម៉ាត់ពស់ជាច្រើនទៀតដែលលាក់ទុកក្នុងផ្ទះរបស់គេ និងផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ប៉ុន្តែមិនដឹងជាមូលហេតុអ្វី ពួកវាទាំងអស់បានប្តូរពណ៌ខុសៗគ្នា និងមិនសូវស្អាតដូចកាលពីទើបតែស្រង់ចេញពីទឹកដំបូងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ពួកវានៅតែមានអានុភាពដែលមិនអាចរៀបរាប់បាន។ វាគឺជាអារម្មណ៍ដែលមិនអាចពន្យល់បាន ប្រៀបដូចជាការដែល ស៊ុន ភីងអាន ដឹងភ្លាមថា គូ សាន និង លី ប៉ោភីង គឺជាក្មេងដែលឆ្លាតបំផុត នៅពេលដែលគេបានជួបពួកគេលើកដំបូង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ដាក់ថង់កាក់ស្ពាន់មាសទាំងបីត្រឡប់ចូលក្នុងថូដីឥដ្ឋវិញ ហើយគេចាប់ផ្តើមចេញញើសបាតដៃ គ្រាន់តែគិតពីការដែលត្រូវសុំច្បាប់ លោកគ្រូ រ័ន ដើម្បីធ្វើដំណើរចូលភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទាំងតាចាស់ យ៉ាវ និងលោកគ្រូ រ័ន សុទ្ធតែមិនសូវចូលចិត្តគេ ហើយ ស៊ុន ភីងអាន បានត្រឹមឆ្ងល់ថា តើមកពីគេមានវាសនាមិនល្អជាមួយគ្រូៗរបស់គេមែនទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេដើរទៅរកកន្ត្រកនៅជ្រុងបន្ទប់ ហើយសម្លឹងមើលដុំវេទិកាសម្លាប់នាគនៅខាងក្នុង។ គេលូកដៃទៅអង្អែលថ្មពណ៌ខ្មៅនោះ វាមានសភាពរលោង និងត្រជាក់បន្តិចនៅពេលប៉ះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យឆ្ងល់បានទេថា តើថ្មដែលមានរូបរាងសាមញ្ញបែបនេះ មានពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយអមតៈនៃដាវដូចជា នីង យ៉ាវ ហើយគេក៏ចង់ដឹងដែរថា តើដាវមួយនឹងមុតដល់កម្រិតណា ប្រសិនបើវាត្រូវបានសម្រួចនៅលើវេទិកាសម្លាប់នាគ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រាប់តែគំនិតមួយបានលេចឡើង គេក៏ដកស្លឹកលីងឈូទាំងប្រាំសន្លឹកដែល លី ប៉ោភីង បានឱ្យគេមកមើល។ នៅពេលនោះ នាងបានរើសបានប្រាំបីសន្លឹកសម្រាប់គេពីដើមលីងឈូចាស់ ប៉ុន្តែគេបានឱ្យនាងវិញបីសន្លឹក ជាថ្នូរនឹងការខំប្រឹងប្រែងរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ពិនិត្យស្លឹកលីងឈូយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ទោះបីជាពួកវាមើលទៅស្តើង និងទន់ខ្សោយ ប៉ុន្តែពួកវាពិតជារឹងមាំណាស់។ គួរឱ្យស្តាយ ពន្លឺពណ៌បៃតងដែលធ្លាប់រត់តាមសរសៃស្លឹកបានបាត់អស់ហើយ នៅសល់តែចំណុចតូចៗនៃពន្លឺពណ៌បៃតងនៅកន្លែងដែលសរសៃស្លឹកធំៗជួបគ្នា ហើយ ស៊ុន ភីងអាន ស្មានថា នេះប្រហែលជាអ្វីដែលគេហៅថា «ពរជ័យដូនតា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន បានដាក់ស្លឹកលីងឈូទាំងប្រាំសន្លឹកនោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន នៅចន្លោះទំព័រនៃសៀវភៅ «ក្បួនក្បាច់គុនរញ្ជួយភ្នំ» (Mountain Shaking Guide)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីនោះ ស៊ុន ភីងអាន បានចេញមកក្រៅទីធ្លា ដើម្បីចាប់ផ្តើមការតាំងសមាធិពេលដើរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មកដល់ពេលនេះ អ្នកជិតខាងដែលនៅសងខាងផ្ទះរបស់គេបានរើចេញអស់ហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន បានជក់ចិត្តនឹងការសមាធិយ៉ាងលឿន រហូតភ្លេចខ្លួនប្រាណ ដោយមានចេតនាក្បាច់គុនហូរពេញរាងកាយដូចជាទឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ធ្លាប់ប្រាប់គេថា ការហាត់ក្បាច់គុន ១,០០០,០០០ ដង គ្រាន់តែជាចំណុចចាប់ផ្តើមក្នុងការស្វែងរកភាពចំណាននៃវិជ្ជាគុណប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ ស៊ុន ភីងអាន មិនអាចធ្វេសប្រហែសបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលគេបន្តហាត់ គេស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ចំណុចក្រហម និងអក្សរខ្មៅនៅលើរូបចម្លាក់ឈើនោះ ដែលជាចំណុចចាក់ម្ជុលដែលត្រូវបានគេនិយាយថា ជួយសម្រួលដល់លំហូរថាមពលចូល និងចេញពីរាងកាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាងកាយរបស់គេមានអារម្មណ៍ថាធូរស្រាល និងក្ដៅ ហើយវាហាក់ដូចជាមាននាគភ្លើងមួយកំពុងធ្វើដំណើរក្នុងខ្លួនគេ។ វាបានចុះពីក្បាលរបស់គេក្នុងដំណើរដ៏លំបាកដែលមិនរលូនសោះឡើយ ហើយចំណុចចាក់ម្ជុលរបស់គេប្រៀបដូចជាប៉ុស្តិ៍យាមដែលទ្រុឌទ្រោម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្លូវរវាង «ប៉ុស្តិ៍យាម» ទាំងនេះក៏មិនរលូន និងមិនស្មើគ្នាដែរ ដោយកន្លែងខ្លះធំទូលាយតែរដិបរដុប ខណៈកន្លែងខ្លះទៀតចង្អៀត និងចោតខ្លាំង។ ដូច្នេះ នាគភ្លើងនោះពិតជាញ័ររន្ធត់ណាស់នៅពេលឆ្លងកាត់ផ្លូវ និងប៉ុស្តិ៍យាមទាំងនោះ ប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលកំពុងដើរឆ្លងកាត់ស្ពានដែលជិតបាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាចុងក្រោយ នាគភ្លើងនោះបានមកឈប់នៅក្បែរចំណុចថាមពល (Dantian) របស់គេ ដោយរត់ចុះឡើងរវាងចំណុចចាក់ម្ជុលក្បែរនោះ ហាក់ដូចជាវាព្យាយាមរកទីតាំងសមស្របដើម្បីធ្វើជាដំណាក់របស់វា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ធ្លាប់ប្រាប់គេថា ក្នុងចំណោមថ្នាក់ទាំងបីនៃកម្រិតចម្រាញ់រូបកាយ (Physique Refining Tier) ថ្នាក់ទីមួយគឺកម្រិតរូបដីឥដ្ឋ (Mud Molding Tier) ហើយនៅពេលទៅដល់ដំណាក់កាលកំពូល ម្នាក់ៗនឹងក្លាយដូចជារូបសំណាកដីឥដ្ឋនៃទេវតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី របស់ពួកគេនឹងចុះទៅដល់ចំណុចថាមពល ហើយពួកគេនឹងក្លាយជារឹងមាំដូចជាភ្នំ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ រាងកាយរបស់ពួកគេនឹងមានភាពស្រស់ថ្លាឡើងវិញ ហើយឈាម សាច់ សរសៃ និងឆ្អឹង នឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ វាប្រៀបដូចជាដើមឈើងាប់ដែលរស់ឡើងវិញក្នុងរដូវផ្ការីក ហើយភាពមិនបរិសុទ្ធជាច្រើននឹងត្រូវបានរុញចេញពីរាងកាយយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន កំពុងស្ថិតនៅលើផ្លូវនេះ ហើយទោះបីជាគេគ្មានគ្រូណែនាំក៏ដោយ ក៏គេមិនមែនដើរដោយងងឹតងងល់ទាំងស្រុងនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្វីដែលគេខ្វះខាតក្នុងទេពកោសល្យ គេបានបំពេញវាដោយការខិតខំប្រឹងប្រែង។ គេបានចំណាយពេលប្រាំបីឆ្នាំ ដើរឆ្លងកាត់ភ្នំជាទៀងទាត់ ក៏ដូចជាហាត់បច្ចេកទេសដកដង្ហើមបែបសាមញ្ញៗតែមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ គេនៅតែមិនទាន់អាចឈានហួសពីកម្រិតទីមួយក្នុងរយៈពេលប្រាំបីឆ្នាំនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រៅពីនៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់ នីង យ៉ាវ មានមតិមួយដ៏ពេញនិយមនៅក្នុងអាណាចក្រមនុស្សលោកថា ម្នាក់ៗត្រូវតែក្លាយជាអ្នកប្រាជ្ញប្រសិនបើពួកគេមកពីប្រភពក្រីក្រ ខណៈដែលអ្នកដែលមានឯកសិទ្ធិអាចហាត់ក្បាច់គុនបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងការតាមរកវិជ្ជាគុណ គេមិនចង់ឱ្យមានការប្រៀបធៀបល្បឿននៃការរីកចម្រើនរបស់ខ្លួនជាមួយអ្នកដទៃឡើយ។ អ្នកក្បាច់គុនដែលកាន់តែជឿនលឿន និងមានបទពិសោធន៍ ពួកគេកាន់តែផ្តល់តម្លៃលើការកសាងគ្រឹះឱ្យរឹងមាំតាមដែលអាចធ្វើបាន ក្នុងគ្រប់ជំហានដែលគេដើរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ ការរីកចម្រើនរបស់ ស៊ុន ភីងអាន នៅតែមានសភាពយឺតបំផុត។ វាមិនមែនជារឿងគួរឱ្យខ្មាសអៀនអ្វីនោះទេ ដោយសារមានយុវជនរាប់មិនអស់មកពីត្រកូលអ្នកមាន និងមានអំណាច ដែលមិនដែលអាចឆ្លងផុតកម្រិតទីមួយក្នុងមួយជីវិតរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែបើផ្អែកលើអត្រានៃការរីកចម្រើនបច្ចុប្បន្នរបស់គេ វាច្បាស់ណាស់ថាគេពិតជាមិនមែនជាទេពកោសល្យក្បាច់គុនឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ ស៊ុន ភីងអាន បានដឹងខ្លួនវិញ ហើយដកដង្ហើមចេញថ្នមៗ រួចដើរយឺតៗក្នុងទីធ្លា ខណៈដែលសម្រួលរាងកាយរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលនោះ គេបានឃើញមែកលីងឈូដែលផ្អែកជាប់នឹងជញ្ជាំងទីធ្លា ហើយគេក៏ស្រាប់តែមានគំនិតចង់ធ្វើដាវឈើសម្រាប់ខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីឪពុកម្តាយរបស់គេចែកឋានទៅ ស៊ុន ភីងអាន តែងតែឃើញក្មេងៗដទៃទៀតដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគេ លេងដោយគ្មានក្តីបារម្ភអ្វីទាំងអស់។ ក្មេងស្រីភាគច្រើនបង្ហោះខ្លែង ខណៈក្មេងប្រុសៗតែងតែឃើញហាត់ក្បាច់គុនជាមួយគ្នា ដោយប្រើដាវឈើដែលពួកគេសុំឱ្យឪពុករបស់ពួកគេធ្វើឱ្យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនោះ ស៊ុន ភីងអាន តែងតែចង់បានដាវឈើជារបស់ខ្លួនឯងដែរ ប៉ុន្តែគេក៏រវល់នឹងការងារជាកូនជាងនៅឡដុត ដូច្នេះគំនិតនោះក៏រលាយបាត់ទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន អង្គុយចុះនៅមុខមែកលីងឈូ ហើយគេមានអារម្មណ៍ថាវាពិតជាធំល្មមនឹងធ្វើដាវឈើបានមួយ ប៉ុន្តែបើធ្វើពីរគឺប្រហែលជាមិនគ្រាន់ទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេចាប់ផ្តើមដោយការសែងមែកលីងឈូនោះទៅកាន់ច្រកចូលផ្ទះ រួចចូលទៅក្នុងផ្ទះដើម្បីយកកាំបិតមកត្រៀមធ្វើដាវឈើឱ្យខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេអង្គុយលើកាំជណ្តើរផ្ទះដោយមានកាំបិតក្នុងដៃ ទាំងមានអារម្មណ៍ស្ទាក់ស្ទើរ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេក៏សម្រេចចិត្តយកកាំបិតទៅទុកក្នុងផ្ទះវិញ។ គេមានអារម្មណ៍ថា ដើមលីងឈូចាស់ មិនអាចចាត់ទុកដូចជាដើមឈើធម្មតាបានឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ លោកគ្រូ ឈី ធ្លាប់បានសន្ទនាជាមួយដើមឈើនោះកាលពីមុន ដូច្នេះវាហាក់ដូចជាមិនសមរម្យឡើយ ប្រសិនបើគេយកមែកលីងឈូនោះមកឆ្លាក់ធ្វើជាដាវឈើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន បានដាក់មែកលីងឈូនោះផ្អែកជាប់នឹងជញ្ជាំងវិញ ហើយគេមិនមានអារម្មណ៍ងងុយគេងទាល់តែសោះ ដូច្នេះគេក៏ចាកចេញពីទីធ្លា ចាក់សោទ្វាររបង រួចដើរចេញពីច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមិនដឹងមូលហេតុ គេក៏ដើរទៅដល់ស្ពានថ្ម ហើយគេមិនអាចលោតផ្លោះឆ្លងអូររាល់ពេលដែលគេចង់ឆ្លងទៅម្ខាងទៀតបានឡើយ ដូច្នេះគេក៏ខាំធ្មេញប្រមូលភាពក្លាហាន រួចឈានជើងឡើងលើស្ពាន ហើយអង្គុយចុះនៅចំកណ្តាលស្ពាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជើងរបស់គេយោលចុះក្រោមទៅរកអូរ ហើយគេមានអារម្មណ៍ភ័យបន្តិច ខណៈដែលសម្លឹងមើលទៅលើផ្ទៃទឹក រួចរអ៊ូថា៖ «ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាឯងជាទេវតា ឬជាបិសាចទេ ខ្ញុំមិនគិតថាយើងមានរឿងអាក្រក់ជាមួយគ្នាឡើយ។ ប្រសិនបើឯងមានអ្វីចង់ប្រាប់ខ្ញុំ កុំមកចូលក្នុងសុបិនរបស់ខ្ញុំទៀតអី។ ខ្ញុំនៅទីនេះហើយ ឯងអាចនិយាយជាមួយខ្ញុំផ្ទាល់បាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>១៥ នាទីបានកន្លងផុតទៅ រួចមួយម៉ោង រួចពីរម៉ោង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រៅពីមានអារម្មណ៍ត្រជាក់បន្តិច គ្មានអ្វីប្លែកសម្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃរបស់គេដាក់លើស្ពាន ហើយគេយោលជើងដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈដែលសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ។ កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន កាលដែលគេនៅជាក្មេងតូច គេពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើចុងបញ្ចប់នៃអូរនោះនៅឯណា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង, គូ សាន, នីង យ៉ាវ, លោកគ្រូ ឈី និងតាចាស់ យ៉ាវ សុទ្ធតែបានចាកចេញអស់ហើយ ហើយ ស៊ុន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថាឯកោខ្លាំងណាស់នៅពេលដឹងរឿងនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមិនដែលសម្បូរទ្រព្យសម្បត្តិបែបនេះពីមុនមកទេ ប៉ុន្តែនេះក៏ជាពេលដែលគេឯកោបំផុតផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខ្នងរបស់គេកំពុងទល់នឹងស្ពានថ្ម ហើយរូបរាងខ្ពស់ស្រឡះក្នុងឈុតពណ៌សដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលមើលទៅចន្លោះរវាងអមតៈ និងវិញ្ញាណ ក៏កំពុងអង្គុយនៅលើស្ពាននោះដែរ ដោយមានខ្នងទល់នឹងខ្នងរបស់ ស៊ុន ភីងអាន ដៃរបស់គេដាក់ចុះក្រោម និងយោលជើង ខណៈដែលសម្លឹងមើលទៅលើមេឃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនត្រឹមតែ ស៊ុន ភីងអាន មិនដឹងខ្លួនឡើយ សូម្បីតែ តាចាស់ យ៉ាង និង រ័ន ឈីង ក៏មិនអាចដឹងពីវត្តមានរបស់រូបរាងម្នាក់នេះបានដែរ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-26T12:39:55.479Z","69c5291b78d2d85b250f1d18","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69c527dd78d2d85b250f1d06",79,"ការជ្រើសរើសភ្នំ",{"id":25,"number":26,"title":27},"69c67da448332e31025717aa",81,"ការចូលទៅក្នុងភ្នំ",84,1790177363256]