[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69c526ab78d2d85b250f1cf8":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",78,"នាគភ្លើងដើរក្នុងទឹក","\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកហាងជាងដែកវិញ និងបំពេញភារកិច្ចពលកម្មរួចរាល់ ស៊ុន ភីងអាន បានកាន់ចានបាយរបស់គេ រួចដើរទៅរក រ័ន ស៊ីវ (Ruan Xiu) និង លោកគ្រូ រ័ន ក្នុងអំឡុងពេលញ៉ាំអាហារ។ គេបានប្រាប់ លោកគ្រូ រ័ន ថា គេចង់ខ្ចីប្រាក់ខ្លះ ប្រហែលជា ១៥ ឬ ១៦ តម្លឹងប្រាក់។ រ័ន ឈីង (Ruan Qiong) មិនទាំងសួរពីមូលហេតុដែល ស៊ុន ភីងអាន ចង់ខ្ចីប្រាក់ផង គាត់គ្រាន់តែក្រឡេកមើលគេតាមកន្ទុយភ្នែក រួចពោលថា៖ «ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ប្រញាប់រត់ចេញទៅទាំងអៀនប្រៀន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកឪពុក តើលោកមិនអាចសម្តីផ្អែមដាក់គេបន្តិចបានទេ?» រ័ន ស៊ីវ តវ៉ាទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រាន់តែយើងមិនវាយវាឱ្យខ្ទេច ក៏ចាត់ទុកថាចិត្តល្អណាស់ទៅហើយ!» រ័ន ឈីង ហឺមមួយសូរយ៉ាងត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ មិនអាចទប់ចិត្តមិនជួយការពារ ស៊ុន ភីងអាន បានឡើយ៖ «គេខំធ្វើការយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំក្នុងនាមជាកូនជាងរបស់លោកឪពុក ដោយមិនយកកាក់ស្ពាន់មួយសេនឡើយ! នៅពេលយប់ ខណៈអ្នកដទៃកំពុងដេក ឬជជែកគ្នាក្នុងបន្ទប់ មានតែគេម្នាក់គត់ដែលនៅតែបន្តយួរដីចេញពីអណ្តូងមួយជើងហើយមួយជើងទៀត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គេធ្វើការធ្ងន់ជាងអ្នកណាៗទាំងអស់នៅទីនេះ! តើលោកឪពុកមិនឃើញអ្វីដែលគេធ្វើទេអី? តើលោកឪពុកគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈទេអី? តើវាពិតជាហួសហេតុពេកទេអី សម្រាប់គេក្នុងការខ្ចីប្រាក់ពីរបីតម្លឹង ជាថ្នូរនឹងការខំប្រឹងធ្វើការទាំងអស់នោះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង នៅស្ងៀមទាំងទឹកមុខខ្មៅងងឹត គាត់គិតក្នុងចិត្តថា៖ ក៏ព្រោះតែយើងដឹងពីអ្វីដែលវាធ្វើហ្នឹងហើយ ទើបយើងចង់កាត់អាតិរច្ឆានតូចនោះជា ១០០០ បំណែក! បើវាមានកម្រិតដាំដុះដូចអាស្វារំកិលភ្នំមកពីភ្នំព្រះអាទិត្យនោះ យើងប្រាកដជាធ្វើដូច ឈី ជិងឈុន ដោយវាយវាឱ្យដំណំមិនខាន!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រាន់តែគិតដល់អ្វីដែល ឈី ជិងឈុន បានធ្វើចំពោះ ប៉ៃ យាន ក៏ធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្តបន្តិច។ ទោះបីជាគាត់ជាព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) ដែលគ្រប់គ្រងពិភពតូចនេះក៏ដោយ ក៏គាត់ប្រាកដជាអាចយកឈ្នះ ប៉ៃ យាន បានដែរ ប៉ុន្តែវាមិនអាចទៅរួចឡើយសម្រាប់គាត់ក្នុងការកម្ចាត់សត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លាបែបនេះដោយគ្រាន់តែការជាន់មួយជើង ដូចដែល ឈី ជិងឈុន បានធ្វើនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង បានត្រឹមតែលួងចិត្តខ្លួនឯងថា ទោះបីជាគាត់ជាអ្នកប្រើដាវខាងកងទ័ព (Militarian swordsman) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគោលដៅពិតប្រាកដរបស់គាត់ មិនមែនដើម្បីក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងការប្រយុទ្ធបំផុតនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺដើម្បីក្លាយជាជាងដាវដ៏ឆ្នើមបំផុតក្នុងលោក និងបង្កើតដាវដែលមានវិញ្ញាណ និងបញ្ញា។ និយាយឱ្យចំ គោលដៅចុងក្រោយរបស់គាត់គឺបង្កើតសត្វមានជីវិតពិតប្រាកដដែលអាចដាំដុះ ស្លាប់ ចូលទៅក្នុងវដ្តសង្សារ និងអាចស្វែងរកមហាវិថីតាវបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង ដាក់ចាន និងចង្កឹះចុះ រួចងើបក្បាលសម្លឹងមើលទៅលើមេឃ ហើយស្រាប់តែផ្ទុះកំហឹងឡើងដោយគ្មានមូលហេតុ៖ «ពួកអាតិរច្ឆាន! តើពួកឯងគិតថាចង់ធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តមែនទេ ឱ្យតែ ឈី ជិងឈុន ស្លាប់បាត់ទៅនោះ? យើងបានប្រាប់ពីច្បាប់រួចហើយ។ បើពួកឯងហ៊ានបំពានច្បាប់ទាំងនោះ ពួកឯងច្បាស់ជាត្រៀមខ្លួនទទួលផលវិបាកហើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្មាននរណានៅជុំវិញគាត់ឡើយ ប៉ុន្តែរំពេចនោះ គាត់បានហោះឡើងលើមេឃដូចជាពន្លឺពណ៌ស សំដៅទៅកាន់ពពកខាងលើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពីលើពពក មានក្រុមបុរស និងស្ត្រីស្លៀកពាក់ឆើតឆាយកំពុងហោះកាត់មេឃ ទាំងជជែកគ្នាដោយរីករាយ។ ពួកគេប្រៀបដូចជាទេវតាពិតប្រាកដដែលកំពុងដើរកម្សាន្តលើពពក ម្តងម្កាលសម្លឹងចុះមកពិភពតូចត្បូង ហាក់ដូចជាកំពុងមើលទស្សនីយភាពកម្សាន្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ សំឡេងផ្ទុះមួយបានបន្លឺឡើង ហើយក្បាលរបស់ស្ត្រីដ៏មានអំណាចម្នាក់ដែលដោតម្ជុលសក់មាសបានផ្ទុះបែកខ្ទេចភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក ក្បាលរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏ស្រស់ស្អាតនៅក្បែរនាងក៏បានផ្ទុះបែកដែរ រួមទាំងក្បាលអ្នកដទៃទៀតនៅក្នុងក្រុម ម្នាក់បន្ទាប់ពីម្នាក់ទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង កំពុងអណ្តែតលើអាកាសកណ្តាលសមុទ្រពពកដ៏ត្រកាល សម្លឹងមើលជុំវិញដោយភ្នែកដ៏ត្រជាក់ រួចសើចចំអកថា៖ «តើពួកឯងពិតជាបញ្ជូនតែកូនចម្លកតូចតាចមកសាកល្បងភាពអត់ធ្មត់របស់យើងមែនទេ? តើពួកឯងមើលងាយយើងដល់កម្រិតណា? ទោះបីជាការពិតយើងគ្រាន់តែជាជាងដែក ហើយមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយ ឈី ជិងឈុន បានក៏ដោយ ប៉ុន្តែការសម្លាប់អ្នកដាំដុះកម្រិតទី ១០ ពីរបីនាក់នៅទីនេះ មិនមែនជារឿងពិបាកសម្រាប់យើងឡើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មានច្បាប់ថ្មីសម្រាប់ពួកឯងទាំងអស់គ្នា ដូច្នេះស្តាប់ឱ្យច្បាស់។ ទោះបីជាពួកឯងលាក់ខ្លួននៅខាងក្រៅព្រំដែន ហើយព្យាយាមសម្លឹងមើលចូលមកក្នុងទឹកដីសិរីសួស្តីត្បូង (Jewel Blessed Land) ក៏ដោយ ក៏យើងនឹងអូសពួកឯងចូលមកក្នុងទឹកដីនេះ រួចបំបែកក្បាលចោលដែរ ប្រសិនបើយើងមានអារម្មណ៍មិនល្អ! បើមិនជឿ ពួកឯងអាចសាកល្បងសំណាងបាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីប្រកាសបែបនេះ រ័ន ឈីង បានហោះកាត់អាកាសក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ហើយខណៈបន្ទាប់ ដៃរបស់គាត់បានចាប់ក្បាលបុរសចំណាស់ម្នាក់ រួចអូសគេចូលមកក្នុងព្រំដែន។ បុរសចំណាស់នោះប្រញាប់អង្វរសុំជីវិត៖ «លោកគ្រូ រ័ន! លោកគ្រូ រ័ន! សូមមេត្តានិយាយគ្នាដោយសន្តិវិធី! ខ្ញុំមកពីស្ទឹងផ្សែងស្វាយ (Purple Smoke River) នៅក្បែរនេះទេ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលបុរសចំណាស់មានឱកាសនិយាយចប់ រ័ន ឈីង បានកម្ទេចក្បាលគេ រួចគ្រវែងសាកសពដែលគ្មានក្បាលនោះចេញទៅក្រៅព្រំដែន។ ពន្លឺពណ៌បៃតងមួយបានខ្ទាតចេញពីសាកសពនោះភ្លាមៗ រួចរត់គេចទៅយ៉ាងលឿន ហើយ រ័ន ឈីង គ្រាន់តែក្រឡេកមើលដោយភ្នែកត្រជាក់ ប៉ុន្តែមិនបានតាមទៅឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពន្លឺពណ៌បៃតងនោះមានប្រវែងជាង ៣ ហត្ថ វាបានហោះកាត់អាកាសយ៉ាងលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហោះបានជិត ១០០០ គីឡូម៉ែត្រ មុននឹងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងទន្លេដ៏ធំមួយដែលមានផ្សែងពណ៌ស្វាយអណ្តែតពីលើ។ ទន្លេនោះមានទំហំធំ និងអស្ចារ្យណាស់ ធំជាងប្រភពទឹកណាមួយនៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡីទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្រាមដៃរបស់ រ័ន ឈីង នៅជាប់ឈាមរបស់បុរសចំណាស់នោះ ខណៈដែលគាត់ប្រកាសយ៉ាងខ្លាំងៗថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលនឹងកើតឡើងក្នុងរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំខាងមុខ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅឆ្ងាយទៅទៀត ស្ត្រីអ្នកដាំដុះម្នាក់បានលាក់ខ្លួនក្នុងសមុទ្រពពក ទាំងរអ៊ូដោយសំឡេងខឹងសម្បារ៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកព្រហើនបែបនេះ? នេះមិនមែនជាទង្វើរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យដែលគ្រប់គ្រងទឹកដីសិរីសួស្តីគួរធ្វើឡើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ៖ «តើនាងមិនមែនជាក្មេងស្រីដែលឆ្លាតទេអី ដែលហ៊ានជេរយើងតែពេលនៅឆ្ងាយបែបនេះ? នាងគិតថាយើងមិនអាចធ្វើអ្វីនាងបានមែនទេ? មីស្រីចង្រៃ យើងមិនមែនជាអ្នកប្រាជ្ញភ្លីភ្លើដូច ឈី ជិងឈុន ទេ! នាងចង់និយាយពីចរិយាមារយាទជាមួយអ្នកប្រើដាវកងទ័ពដូចយើងមែនទេ? តើនាងធ្លាក់ពីលើគ្រែពេលនៅតូចមែនទេ បានជាមានខួរក្បាលបែបនេះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង ចង្អុលដៃចុះក្រោម រួចដាក់ម្រាមចង្អុល និងម្រាមកណ្តាលចូលគ្នា ទាំងបង្គាប់ក្នុងចិត្តថា៖ «ខ្យល់ដង្ហើមសួគ៌ និងរន្ទះនរក ចូរមកតាមការបង្គាប់របស់យើង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ អានុភាពពីរបានចាប់ផ្តើមវិលវល់យ៉ាងលឿនរវាងមេឃ និងដី ដូចជាប្រភពទឹកពីរដែលទើបតែលេចឡើងដោយគ្មានប្រភព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅម្ខាងទៀត សំឡេងស្លន់ស្លោមួយបានបន្លឺឡើងយ៉ាងរហ័ស៖ «នេះគឺជាដាវខ្យល់ និងដាវរន្ទះវិញ្ញាណរបស់ រ័ន ឈីង! រត់ទៅ ឡីទីង (Leiting)! វត្ថុវិញ្ញាណរបស់ រ័ន ឈីង ខុសពីមនុស្សធម្មតា ត្រង់ថាពួកវាមិនត្រូវបានចិញ្ចឹមនៅក្នុងចំណុចចាក់ម្ជុល (Acupoint) ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកវាស្ថិតនៅជុំវិញខ្លួនគាត់ ដើរតាមរូបកាយយិនរបស់គាត់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពីលើសមុទ្រពពក ពន្លឺភ្លើងពណ៌បៃតងមួយបានព្យាយាមរត់គេចទៅឆ្ងាយ។ នៅខាងក្រៅពន្លឺភ្លើងបៃតងនោះ មានផ្កាប៉េសថ្លាៗកំពុងវិលជុំវិញដើម្បីការពារភ្លើងនោះពីខាងក្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពន្លឺភ្លើងបៃតងនោះហោះបានជិត ៤០០ គីឡូម៉ែត្រ មុននឹងត្រូវខ្សែពណ៌ខៀវមួយចាក់ទម្លុះចំក្បាលឱ្យធ្លាក់ចុះមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯបុរសដែលបាននិយាយព្រមាននាងមុននេះ គេបានរត់គេចខ្លួនបាត់តាំងពីឃើញគ្រោះថ្នាក់ដំបូង ហើយគ្មាននរណាហ៊ាននិយាយអ្វីទៀតឡើយ បន្ទាប់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង ហឺមមួយយ៉ាងត្រជាក់ រួចចុះមកកាន់មាត់ស្ទឹងក្បែរហាងជាងដែក មុននឹងលាងឈាមពីដៃរបស់គាត់ដោយប្រើទឹកស្ទឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់ដកដង្ហើមធំ រួចរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «ឈី ជិងឈុន ប្រសិនបើលោកមានចិត្តមិនសមហេតុផលសូម្បីតែពាក់កណ្តាលរបស់យើង លោកច្បាស់ជាមិនជួបវាសនាដ៏សោកសៅបែបនេះឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ស៊ុន ភីងអាន កំពុងដើរត្រឡប់មកវិញពីការហាត់សមធិដើររយៈពេលពីរម៉ោង។ គេទើបតែបញ្ចប់ការហាត់ ហើយកំពុងធ្វើចលនាពត់ខ្លួន ស្រាប់តែប្រទះឃើញ លោកគ្រូ រ័ន កំពុងដើរឡើងពីមាត់ស្ទឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត គេក៏បន្ថយល្បឿនបន្តិច ដើម្បីរក្សាចម្ងាយពី លោកគ្រូ រ័ន។ គេមិនដឹងថាហេតុអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែគេអាចដឹងថា លោកគ្រូ រ័ន មិនសូវចូលចិត្តគេទេ ហើយរបៀបដែល លោកគ្រូ រ័ន សម្លឹងមកគេ ធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញដល់របៀបដែល តាចាស់ យ៉ាវ ធ្លាប់សម្លឹងមកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង មិនខ្វល់ពី ស៊ុន ភីងអាន ឡើយ ខណៈដែលគាត់ដើរត្រឡប់ទៅហាងជាងដែកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ងាកទៅមើលស្ទឹង ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីខុសប្លែកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ដោយហេតុផលខ្លះ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ព្រឺឆ្អឹងខ្នង ហាក់ដូចជាមានខ្មោចទឹកកំពុងសម្លឹងមើលគេពីក្នុងស្ទឹង។ វាគឺជាអារម្មណ៍ដ៏ចម្លែក និងគួរឱ្យខ្លាច ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេឃើញ គឺត្រឹមតែទឹកស្ទឹងដែលហូរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ដូចធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន មិនអស់ចិត្តឡើយ គេបានរើសថ្មពីរបីដុំដែលមានទម្ងន់ល្មម រួចដើរចុះទៅក្នុងស្ទឹងតាមទិសដៅខ្សែទឹកហូរ ទាំងពិនិត្យមើលផ្ទៃទឹកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ដើម្បីស្វែងរកប្រភពនៃអារម្មណ៍មិនល្អដែលគេទើបតែបានទទួល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រឹតតែមើល គេរឹតតែមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនត្រឹមត្រូវ។ នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃច្បាស់ក្រឡែត ទឹកស្ទឹងបែរជាផ្តល់នូវអារម្មណ៍ព្រឺព្រួច និងគួរឱ្យខ្លាច។ ស៊ុន ភីងអាន ធ្លាប់បានចូលទៅក្នុងរណ្តៅជ្រៅនៅជើងជួរភ្នំគោខៀវជាច្រើនដង ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅទីនោះ គេក៏មិនដែលអារម្មណ៍មិនស្ងប់ និងតានតឹងបែបនេះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មកដល់ពេលនេះ ស៊ុន ភីងអាន ប្រាកដក្នុងចិត្តថា មានរបស់ដែលមិនអាចយល់បាន ដូចជាបិសាច វិញ្ញាណ និងខ្មោចពិតជាមានក្នុងលោកនេះមែន។ កាលពីមុន ដោយមានលោកគ្រូ ឈី នៅទីប្រជុំជន គ្មានពពួកអបាយមុខណាហ៊ានចេញមកបង្កបញ្ហាឡើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះលោកគ្រូ ឈី មិននៅទៀតទេ គ្មានអ្វីធានាថាទីនេះនឹងនៅតែមានសុវត្ថិភាពឡើយ ដូច្នេះគេត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សូម្បីតែចំពោះ លោកគ្រូ រ័ន ដែលជា \"ព្រឹទ្ធាចារ្យ\" បន្តវេនពីលោកគ្រូ ឈី ក៏ ស៊ុន ភីងអាន មិនហ៊ានធ្វេសប្រហែសដែរ។ ជាចុងក្រោយ គេជឿជាក់តែលើលោកគ្រូ ឈី ប៉ុណ្ណោះ។ គេមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច និងគោរពចំពោះ លោកគ្រូ រ័ន ដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីលើសពីនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ហ៊ានជឿលើវិចារណញ្ញាណរបស់ខ្លួន ហើយចុះទៅក្នុងស្ទឹងដើម្បីស៊ើបអង្កេត ក៏ព្រោះតែ លោកគ្រូ រ័ន ទើបតែដើរចេញពីទីនោះ។ គេមានទំនុកចិត្តថា ទោះបីជាមានរបស់អាក្រក់ក្នុងទឹកក៏ដោយ ក៏ពួកវាមិនហ៊ានសម្លាប់គេនៅក្រោមច្រមុះរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើសពីនេះ គេមានត្រាភ្នំ និងត្រាទឹកមួយគូដែលលោកគ្រូ ឈី ឱ្យមកនៅក្នុងដៃអាវ ហើយមួយក្នុងចំណោមនោះគឺជា \"ត្រាទឹក\" ដូច្នេះវាបានជួយផ្តល់ភាពក្លាហានដល់គេថែមទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីគ្រវែងថ្មពីរដុំចូលក្នុងទឹក ស៊ុន ភីងអាន រៀបនឹងរើសថ្មបន្ថែមទៀត ស្រាប់តែមាននរណាម្នាក់នៅក្បែរនោះសួរថា៖ «តើឯងកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គឺ រ័ន ស៊ីវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អាការៈរបស់ ស៊ុន ភីងអាន បានផ្តោតទៅលើទឹកពេញមួយទំហឹង ដូច្នេះគេមិនបានដឹងពីវត្តមានរបស់នាងឡើយ។ គេមិនបានលាក់បាំងអ្វីឡើយ រួចចង្អុលទៅផ្ទៃទឹក ហើយឆ្លើយតាមត្រង់ថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានរបស់មិនស្អាតនៅក្នុងទឹក ហើយខ្ញុំកំពុងព្យាយាមមើលថាតើខ្ញុំអាចបង្ខំវាឱ្យចេញមកក្រៅដោយការគប់ថ្មបានដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ សម្លឹងមើលទៅទឹកស្ទឹង ហើយទឹកមុខរបស់នាងក៏ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើមានរបស់មិនស្អាតនៅក្នុងនេះពិតមែនឬ?» ស៊ុន ភីងអាន សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមើលមិនឃើញអ្វីទាំងអស់» រ័ន ស៊ីវ ឆ្លើយទាំងគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រហែលជាខ្ញុំគិតច្រើនពេកហើយ» ស៊ុន ភីងអាន និយាយទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ បន្ថយសំឡេង រួចនិយាយថា៖ «ឯងត្រឡប់ទៅហាងជាងដែកវិញចុះ ខ្ញុំនឹងរកអ្វីញ៉ាំនៅទីនេះបន្តិចសិន មុននឹងត្រឡប់ទៅវិញ។ បើលោកឪពុកសួរ គ្រាន់តែប្រាប់ថាឯងមិនឃើញអ្វីទាំងអស់ទៅបានហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ងក់ក្បាលតប៖ «គ្មានបញ្ហាទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ គំនិតមួយបានលេចឡើង គេក៏រើសថ្មមុតមួយពីដី រួចសួរថា៖ «រ័ន ស៊ីវ តើខ្ញុំអាចសួរនាងអំពីអត្ថន័យ និងរបៀបអានអក្សរមួយចំនួនបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍តានតឹងភ្លាមៗនៅពេលឮរឿងអានអក្សរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងចិត្តរបស់នាង សៀវភៅគឺជាសត្រូវដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតនៅក្រោមមេឃ។ នៅពេលណាដែលនាងបើកសៀវភៅ នាងតែងតែមានអារម្មណ៍ថាអក្សរនៅលើទំព័រទាំងនោះគឺជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែដែលកំពុងបញ្ជោះនាងឱ្យមកប្រយុទ្ធ ធ្វើឱ្យនាងវិលមុខ និងឈឺក្បាលជាខ្លាំង។ តាមពិតទៅ នាងត្រូវទៅរៀននៅសាលាបន្ទាប់ពីមកដល់ទីប្រជុំជនជាមួយឪពុក ហើយមិនចាំបាច់ជួយការងារនៅក្នុងហាងដែកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែនាងមិនព្រមទៅដាច់ខាត។ ថ្ងៃមួយ នាងនឹងប្រាប់ថាឈឺពោះ។ ថ្ងៃបន្ទាប់ នាងនឹងប្រាប់ថាគ្រុនក្តៅ ហើយថ្ងៃបន្ទាប់ទៀតនាងនឹងប្រាប់ថា \"គ្រិចថ្លើមជើង\"។ មូលហេតុតែមួយគត់ដែល រ័ន ឈីង ព្រមបណ្តោយតាមនាង គឺដោយសារគាត់ធុញទ្រាន់នឹងល្បិចកលដែលនាងបង្កើតឡើងនោះឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា រ័ន ស៊ីវ មិនចង់ឱ្យខ្លួនឯងអាម៉ាស់នៅចំពោះមុខ ស៊ុន ភីងអាន ឡើយ ដូច្នេះនាងក៏បង្ខំចិត្តធ្វើជាស្ងប់ស្ងាត់ និងញញឹមយ៉ាងមានទំនុកចិត្ត រួចនិយាយថា៖ «សួរមកចុះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន បានចារអក្សរពីរបីតួនៅលើដីដោយប្រើថ្មមុត ហើយភ្លាមៗនៅពេល រ័ន ស៊ីវ ឃើញអក្សរទាំងពីរនោះ ទំនុកចិត្តក្លែងក្លាយរបស់នាងក៏ប្រែជាទំនុកចិត្តពិតប្រាកដភ្លាមៗ នាងនិយាយទាំងរំភើបថា៖ «អក្សរពីរនេះងាយស្រួលពេកហើយ! ខ្ញុំស្គាល់ពួកវាតាំងពីនៅតូចម្ល៉េះ។ តួមួយគឺ 'អាទិទេព (Divine)' ចំណែកតួមួយទៀតគឺ 'សំណាក់ (Court)' ហើយនៅពេលដាក់ចូលគ្នា វាគឺជាឈ្មោះចំណុចចាក់ម្ជុលមួយនៅលើរាងកាយមនុស្ស។ មូលហេតុដែលពួកយើងជាមនុស្សត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើសត្វលោកទាំងអស់ គឺដោយសារតែរាងកាយរបស់ពួកយើងស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ការដាំដុះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក៏ដោយសាររឿងនេះដែរ ទើបពួកបិសាច និងវិញ្ញាណជាច្រើនដែលសម្រេចបានមហាវិថីតាវ គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីប្រែក្រឡាជារូបរាងមនុស្សនៅក្នុងដំណាក់កាលណាមួយនៃដំណើរដាំដុះរបស់ពួកគេ។ ចំណុចចាក់ម្ជុលទាំង ៣៦៥ នៅក្នុងរាងកាយមនុស្ស គឺប្រៀបដូចជាភ្នំនៃរតនសម្បត្តិដូច្នោះដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មានពាក្យបុរាណមួយពោលថា ចំណុចចាក់ម្ជុលគឺជាវិថីដែលថាមពលអាទិទេពចូល និងចេញពីរាងកាយ ហើយវិញ្ញាណរបស់ពួកយើងគឺប្រៀបដូចជាក្មេងម្នាក់ដែលធំដឹងក្តីឡើងដោយសារក្តីមេត្តា និងការជួយជ្រោមជ្រែងពីអ្នកដទៃ ដោយគ្រួសារខ្លះផ្តល់បាយមួយចាន គ្រួសារខ្លះទៀតផ្តល់ទឹកមួយចាន រហូតដល់រីកចម្រើន និងរឹងមាំឡើង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ លើកម្រាមដៃចង្អុលទៅក្បាលរបស់នាង រួចបន្តទាំងញញឹមថា៖ «នេះគឺជាកន្លែងដែលចំណុច សឺនធិង (Divine Court) ស្ថិតនៅ វាមានចម្ងាយប្រាំសង់ទីម៉ែត្រពីជើងសក់។ ចំណុចចាក់ម្ជុលនេះមិនសូវសំខាន់សម្រាប់អ្នកប្រើដាវកងទ័ពដូចជាខ្ញុំ និងលោកឪពុកឡើយ។ និយាយឱ្យចំ សម្រាប់ពួកយើង វាមិនសូវចាំបាច់ទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពួកសត្វលោកនៅម្ខាងទៀត ចំណុចនេះគឺសំខាន់បំផុត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប៉ុន្តែ លោកឪពុកប្រាប់ខ្ញុំថា ពួកវិញ្ញាណខ្មោចទាំងនោះមានដែនកំណត់យ៉ាងខ្លាំងក្នុងសក្តានុពលរបស់ពួកគេ។ ទោះបីជាពួកគេខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែជាសត្វលោកដែលគួរឱ្យអាណិត ដែលត្រូវពឹងផ្អែកតែលើអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន មិនយល់ទាល់តែសោះនូវអ្វីដែលគេទើបតែត្រូវបានប្រាប់ ដូច្នេះគេបានត្រឹមតែចងចាំសម្តីរបស់ រ័ន ស៊ីវ ក្នុងសង្ឃឹមថាគេនឹងអាចយល់ពីអត្ថន័យនៃពាក្យទាំងនេះនៅថ្ងៃអនាគត។ បន្ទាប់មក គេបានសួរអំពីចំណុច \"ប៉ាឡី (Giant Tower)\" និង \"ថៃស៊ូ (Great Void)\" ហើយ រ័ន ស៊ីវ ក៏អាចពន្យល់បានទាំងពីរករណី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងស្អប់ការអានសៀវភៅណាស់ ប៉ុន្តែនោះគឺចំពោះតែសៀវភៅទស្សនវិជ្ជារបស់អ្នកប្រាជ្ញប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងចូលចិត្តអានសម្ភារៈដែលទាក់ទងនឹងការដាំដុះកងទ័ព និងវិជ្ជាដាវណាស់ ដូច្នេះតាំងពីតូច នាងបានទន្ទិញចាំរាល់ចំណុចចាក់ម្ជុល និងទីតាំងរបស់ពួកវានៅលើរាងកាយទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេល ស៊ុន ភីងអាន មានឱកាសសួរ រ័ន ស៊ីវ ញញឹម រួចប្រកាសថា៖ «នៅពេលដែលខ្ញុំមានពេលទំនេរនៅថ្ងៃក្រោយ ខ្ញុំនឹងប្រាប់បងពីឈ្មោះ ទីតាំង និងគោលបំណងនៃចំណុចចាក់ម្ជុលទាំង ៣៦៥ នៅលើរាងកាយមនុស្សឱ្យអស់តែម្តង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អញ្ចឹងមានតែរំខាននាងហើយ រ័ន ស៊ីវ» ស៊ុន ភីងអាន ឆ្លើយទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើបងមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំរំខានបងទេ នៅពេលដែលខ្ញុំប្រើឱ្យបងទៅទិញនំឱ្យខ្ញុំនោះ?» រ័ន ស៊ីវ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនមែនទេ» ស៊ុន ភីងអាន ឆ្លើយទាំងគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឃើញទេ! សម្រាប់ខ្ញុំ រឿងនេះក៏មិនមែនជាការរំខានដែរ» រ័ន ស៊ីវ និយាយទាំងញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បន្តិចបានលេចឡើង ខណៈនាងបន្តថា៖ «ទោះបីជាបងស្គាល់ពីចំណុចចាក់ម្ជុលទាំងអស់ក៏ដោយ ក៏ចំណេះដឹងនោះនឹងមិនជួយបងបានច្រើនឡើយ។ មានមាគ៌ាជាច្រើនដែលមនុស្សម្នាក់អាចដើរក្នុងការដាំដុះ ហើយមូលហេតុគឺដោយសារតែមានវិធីសាស្រ្តចម្រាញ់ឈីរាប់មិនអស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សូម្បីតែភាពខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចនៃវិធីសាស្រ្តដាំដុះ ក៏អាចនាំឱ្យមានគម្លាតយ៉ាងធំធេងដែរ។ គ្រួសារយើងមានវិធីសាស្រ្តដាំដុះមួយគូ មួយសម្រាប់ការសាយភាយឈី និងមួយទៀតសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍឈី ដែលទាំងពីរនេះត្រូវបានបន្តវេនពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ប៉ុន្តែពួកវាជាអាថ៌កំបាំងគ្រួសារដែលមិនអាចប្រគល់ឱ្យអ្នកខាងក្រៅបានឡើយ។ នេះមិនមែនជារឿងដែលថា លោកឪពុកយល់ព្រម ឬមិនយល់ព្រមនោះទេ។ ខ្ញុំសុំទោសណា ស៊ុន ភីងអាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន មិនមែនជាប្រភេទមនុស្សដែលចង់បានលើសពីអ្វីដែលគេឱ្យមកឡើយ គេប្រញាប់ញញឹម រួចពន្យល់ថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រៀនអក្សរឱ្យបានច្រើនប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំមិនដែលគិតពីរឿងដាំដុះឡើយ។ ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំមានវិជ្ជាក្បាច់គុនដែលខ្ញុំអាចហាត់បានទៅហើយ។ ត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង ក៏វាលើសពីសមត្ថភាពដែលខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងបានដែរ ខ្ញុំមិនអាចបែងចែកការយកចិត្តទុកដាក់ទៅកន្លែងផ្សេងទៀតបានឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ នាងក៏ទះទ្រូងខ្លួនឯង រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹងល្អហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលនាងធ្វើបែបនេះ ដើមទ្រូងមួយគូបានរញ្ជួយនៅក្រោមសម្លៀកបំពាក់ បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏ទាក់ទាញមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ប្រញាប់ងើបភ្នែកឡើង ទាំងធ្វើទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងរង់ចាំរហូតដល់នាងមានពេលទំនេរ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំអាចត្រឡប់ទៅ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ យឺតបន្តិចក៏បានដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស៎» រ័ន ស៊ីវ ឆ្លើយទាំងញញឹម និងងក់ក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយគ្នានោះ ស៊ុន ភីងអាន ក៏រត់សំដៅទៅហាងជាងដែកបាត់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ ដើរចុះតាមចំណោតទៅកាន់មាត់ស្ទឹង រួចដកកន្សែងដៃចេញ ដែលក្នុងនោះមាននំមួយដុំ ហើយនាងក៏ដាក់វាចូលក្នុងមាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រហូតទាល់តែ ស៊ុន ភីងអាន ទៅដល់ហាងជាងដែក ទើបនាងមូរដៃអាវឡើង ដើម្បីបង្ហាញឱ្យឃើញនូវកងដៃពណ៌ក្រហមឆ្អៅនោះ។ នាងសម្លឹងមើលទៅទឹកស្ទឹងដ៏ថ្លា រួចពោលថា៖ «នាគភ្លើងដើរក្នុងទឹក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កងដៃនោះបានរលាយភ្លាមៗ ហើយសត្វមានជីវិតមួយបានលេចចេញមក វារើបម្រះមិនឈប់ មុននឹងប្រែក្រឡាទៅជានាគទឹកតូចមួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអណ្តាតភ្លើងទាំងស្រុង។ ក្បាល និងកន្ទុយរបស់វាបានភ្ជាប់គ្នា ហើយរាងកាយរបស់វាមានប្រវែងល្មមនឹងព័ទ្ធជុំវិញកដៃរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមបញ្ជារបស់នាង នាគទឹកពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលមានប្រវែងមិនលើសពីមួយហត្ថនោះ បានលោតសំដៅទៅកាន់ស្ទឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលវាធ្វើបែបនេះ រាងកាយរបស់វាបានពន្លឺឡើងដល់ ១០០ ហត្ថភ្លាមៗ បន្ទាប់មក រ័ន ស៊ីវ ក៏បញ្ជាថា៖ «ល្មមហើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាងកាយរបស់នាគភ្លើងមិនបានលាតសន្ធឹងតទៅទៀតឡើយ ប៉ុន្តែទឹកស្ទឹងដែលនៅជិតៗនោះបានរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុង។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ទឹកដែលនៅខាងលើប្រៀបដូចជាកងទ័ពដែលបានទទួលបរាជ័យយ៉ាងដំណំ មិនហ៊ានដើរទៅមុខបន្តទៀតឡើយ។ ទឹកកាន់តែច្រើនឡើងបានហូរមកគរនៅកន្លែងតែមួយ ហើយកម្រិតទឹកក៏ចេះតែឡើងខ្ពស់ ខណៈដែលទឹកនៅខាងក្រោមបានហូរទៅមុខបន្ត បង្កើតឱ្យមានការដាច់ចរន្តទឹកនៅក្នុងស្ទឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ រ័ន ស៊ីវ រួួញតូចបន្តិច ខណៈនាងសម្លឹងមើលទៅក្នុងស្ទឹង រង់ចាំអ្វីម្យ៉ាងលេចចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងដើរតាមបាតស្ទឹងដែលស្ងួត ដើរតាមពីក្រោយនាគភ្លើងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឥឡូវនេះ ដោយសារពិភពតូចបានធ្លាក់ចុះមកដី ការរឹតត្បិតដែលព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបួនបានរៀបចំឡើងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ក៏បានរលាយបាត់អស់ដែរ ដូច្នេះសមត្ថភាពអាថ៌កំបាំងនានា លែងត្រូវបានហាមឃាត់ទៀតហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះក៏ជាមូលហេតុដែល រ័ន ឈីង បានបង្កើតច្បាប់ថ្មី និងមូលហេតុដែលគាត់បានអនុវត្តច្បាប់ទាំងនោះតាមរបៀបដ៏ហឹង្សា និងម៉ឺងម៉ាត់ ដើម្បីធ្វើជាគំរូ។ នេះគឺជាពិភពតូចដែលតូចបំផុតក្នុងចំណោមពិភពតូចទាំង ៣៦ ហើយវាក៏ជាពិភពដែលខ្វះខាតរតនសម្បត្តិធម្មជាតិបំផុតដែរ ប៉ុន្តែជាចុងក្រោយ វានៅតែជាទឹកដីសិរីសួស្តីដែលធ្លាប់ជាពិភពតូចមួយ ដូច្នេះវានៅតែអាចផ្តល់នូវអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនដែលអាចជួយបង្កើនកម្រិតដាំដុះរបស់មនុស្សម្នាក់បានយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឥឡូវនេះ ដោយសារវិញ្ញាណអក្ខរាការពារលែងដំណើរការ អ្នកដាំដុះពីខាងក្រៅនឹងហូរចូលមកក្នុងទីប្រជុំជន ប្រសិនបើគ្មានច្បាប់ថ្មីត្រូវបានបង្កើតឡើង។ អ្នកដាំដុះទាំងនោះមិនខ្វល់ពីអ្នកស្រុកក្នុងទីប្រជុំជនឡើយ ដូច្នេះប្រសិនបើ រ័ន ឈីង បណ្តោយឱ្យពួកគេធ្វើតាមតែចិត្តចង់ អ្នកស្រុកទាំងអស់ក្នុងទីប្រជុំជនប្រហែលជាត្រូវសម្លាប់ចោលក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ លើកលែងតែពួកអ្នកមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងទីប្រជុំជន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកប្រើក្បាច់គុនកងទ័ព វាគឺជាការសំខាន់ណាស់ក្នុងការកំណត់ច្បាប់ ប៉ុន្តែពួកគេមានភាពបត់បែនជាងអ្នកលទ្ធិខុងជឺឆ្ងាយណាស់ ដោយអាច និងសុខចិត្តសម្របខ្លួនទៅតាមស្ថានភាព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រហែល ១៥ នាទីក្រោយមក នាគភ្លើងដែលបានដើររុករកតាមបាតស្ទឹងមិនឈប់នោះ ហាក់ដូចជាបានរកឃើញគោលដៅដែលពិបាកចាប់របស់វាហើយ វាក៏ឆាបចុះយ៉ាងសាហាវ មុននឹងទម្លាក់ក្បាលចុះយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ ដើរសំដៅទៅក្បាលនាគភ្លើង រួចសម្លឹងចុះទៅឃើញស្ត្រីម្នាក់កំពុងកួចខ្លួនជាដុំនៅលើបាតស្ទឹង។ នាងត្រូវបានចាប់ជាប់ក្រោមក្រញាំរបស់នាគភ្លើង ហើយនាងមានសក់វែងដល់ចង្កេះ ដែលនាងកំពុងប្រើដើម្បីការពាររាងកាយទាំងមូលរបស់នាងយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខចាប់អារម្មណ៍មួយបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ រ័ន ស៊ីវ ខណៈនាងពោលថា៖ «មិននឹកស្មានថា សូម្បីតែអ្នកការពារទន្លេ (river guardian) តូចតាចដូចជានាង ក៏ហ៊ានបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារផ្ទះយើងដែរ។ តើនាងមិនដែលឮទេអីថា លោកឪពុករបស់ខ្ញុំធ្លាប់សម្លាប់ទេវតាទឹកធំៗចំនួនប្រាំមួយនាក់ជាប់ៗគ្នា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារត្រូវបានចាប់ជាប់ក្នុងក្រញាំនាគភ្លើង អ្នកការពារទន្លេបានអង្វរយ៉ាងអស់សង្ឃឹម៖ «សូមមេត្តាលើកលែងទោសឱ្យខ្ញុំផង លោកអមតៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់! ខ្ញុំគ្រាន់តែដើរកាត់ទីនេះប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំគ្មានបំណងប្រមាថនរណាម្នាក់ឡើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំគ្រាន់តែហ៊ានបញ្ចេញអានុភាពយិនរបស់ខ្ញុំ ក្នុងសង្ឃឹមថានឹងអាចជួយព្រឹទ្ធាចារ្យ រ័ន តាមដែលអាចធ្វើបាន ដោយការបង្កើនដង់ស៊ីតេនៃទឹកស្ទឹង។ សូមកុំខឹងនឹងខ្ញុំអី លោកអមតៈ។ ប្រសិនបើលោកអមតៈយល់ថារូបរាងរបស់ខ្ញុំអាក្រក់មើលពេក នោះខ្ញុំនឹងចេញមកក្រៅតែនៅពេលយប់ប៉ុណ្ណោះចាប់ពីពេលនេះតទៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នាងស្គាល់ ស៊ុន ភីងអាន ទេ?» រ័ន ស៊ីវ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកការពារទន្លេកំពុងប្រែជាចាស់យ៉ាងលឿននៅក្រោមក្រញាំនាគភ្លើង ប៉ុន្តែនាងហ៊ានត្រឹមតែថ្ងូរដោយសំឡេងគួរឱ្យអាណិត ខណៈនាងងក់ក្បាលឆ្លើយតបយ៉ាងរហ័ស៖ «ស្គាល់ចាស៎។ ខ្ញុំធ្លាប់រស់នៅ ច្រកតូចផ្កាអាព្រីខូត (Apricot Blossom Alley) ចំណែក ស៊ុន ភីងអាន គឺជាក្មេងកំព្រាមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ដូច្នេះពួកយើងធ្លាប់ជួបគ្នាខ្លះៗកាលពីមុន ប៉ុន្តែគ្មានជម្លោះអ្វីនឹងគ្នាឡើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រាន់តែថា ខ្ញុំកម្រឃើញអ្នកស្រុកនៅក្បែរស្ទឹងណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំក៏មានចម្ងល់នៅពេលឃើញគេហាត់ក្បាច់គុននៅថ្ងៃនេះ ហើយក៏សម្រេចចិត្តមកមើលឱ្យជិតបន្តិច។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា ទង្វើរបស់ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យលោកអមតៈខឹងឡើយ! សូមមេត្តាអភ័យទោសចំពោះភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ខ្ញុំផង និងសូមលើកលែងជីវិតឱ្យខ្ញុំផង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយការគ្រវីដៃយ៉ាងស្រួល នាគភ្លើងក៏ប្រែក្រឡាទៅជាកងដៃពណ៌ក្រហមវិញ រួចព័ទ្ធជុំវិញកដៃរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាលទ្ធផល ទឹកនៅខាងលើក៏ចាប់ផ្តើមហូរម្តងទៀត ខណៈដែល រ័ន ស៊ីវ នៅតែបន្តឈរនៅលើបាតស្ទឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា នៅខណៈបន្ទាប់ អ្នកការពារទន្លេមានការតក់ស្លុតជាខ្លាំង នៅពេលឃើញថាទឹកកំពុងគេចចេញពី រ័ន ស៊ីវ ទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយ ហាក់ដូចជានាងគឺជាសត្រូវដែលមិនអាចជួបបាន ដោយហូរព័ទ្ធជុំវិញនាងយ៉ាងឆ្ងាយ មុននឹងហូរទៅខាងក្រោម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្វីដែលរឹតតែគួរឱ្យខ្លាចនោះគឺ អ្នកការពារទន្លេអាចដឹងថា រ័ន ស៊ីវ មិនបានប្រើសមត្ថភាពអាថ៌កំបាំងណាមួយឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «កុំគ្រាន់តែឈរហាមាត់បែបនេះអី។ ប្រាប់ខ្ញុំនូវរាល់អ្វីដែលនាងដឹងអំពី ច្រកតូចផ្កាអាព្រីខូត និង ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ មកមើល៍។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីត្រូវបានដោះលែងពីក្រញាំនាគភ្លើង អ្នកការពារទន្លេក៏ចាប់ផ្តើមប្រែជានៅក្មេងឡើងវិញយឺតៗ ប៉ុន្តែនៅខណៈបន្ទាប់ នាងស្រាប់តែស្រែកឡើងដោយភាពភ័យរន្ធត់។ តាមពិតទៅ សក់ពណ៌បៃតងចាស់របស់នាងកំពុងតែខ្លីទៅៗ ហើយនាងស្រែកដោយសំឡេងញ័រថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមូលដ្ឋានគ្រឹះតាវ (Dao foundation) របស់ខ្ញុំកំពុងតែរលាយបាត់បែបនេះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ កំពុងទំពានំមួយដុំ ខណៈនាងនិយាយដោយសំឡេងង៉ុលៗថា៖ «អូ៎ សុំទោសផង។ ខ្ញុំភ្លេចប្រាប់នាងថា ខ្ញុំមានរាងកាយទេវតាភ្លើងពីកំណើត ដូច្នេះទឹកគឺជាសត្រូវធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកការពារទន្លេបង្ខំចិត្តឱ្យស្ងប់ស្ងាត់ រួចចាប់ផ្តើមយំខ្សឹកខ្សួលទាំងអង្វរថា៖ «សូមលោកអមតៈមេត្តាលើកលែងទោស ដោយសារក្តីមេត្តាដ៏ធំធេងរបស់លោកអមតៈផង។ ខ្ញុំគ្មានបំណងប្រមាថលោកអមតៈឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីសញ្ជឹងគិតមួយសន្ទុះ រ័ន ស៊ីវ ក៏សម្រេចចិត្តថា៖ «ខ្ញុំនឹងហៅនាងមកប្រាប់រឿងរ៉ាវឱ្យខ្ញុំស្តាប់ចាប់ពីពេលនេះតទៅ។ កុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងព្យាយាមលាក់អានុភាពរបស់ខ្ញុំនៅពេលនាងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកការពារទន្លេមិនហ៊ានបដិសេធឡើយ ដូច្នេះនាងមានតែទទួលយកការរៀបចំនេះទាំងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ ដើរឡើងទៅលើមាត់ស្ទឹង រួចងាកក្រោយនិយាយថា៖ «កុំឱ្យរឿងនេះកើតឡើងម្តងទៀតឱ្យសោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកការពារទន្លេប្រញាប់ងក់ក្បាលឆ្លើយតបយ៉ាងរហ័ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ ដើរសំដៅទៅហាងជាងដែក ទាំងគ្រវីសក់ក្រងោរចុះឡើង ខណៈដែលអ្នកការពារទន្លេបានលោតចូលទៅក្នុងទឹកវិញ ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលពេញដោយភាពគុំកួន និងកំហឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ដោយសារទទួលបានមេរៀនដ៏ឈឺចាប់ជាច្រើនរួចមកហើយ នាងក៏ចាប់ផ្តើមរៀនសង្កត់សង្កិនភាពគុំកួនរបស់នាងតាមតែអាចធ្វើទៅបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលនោះ សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើងចំកណ្តាលបេះដូងរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បញ្ឈប់ភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់នាងទៅ មីភ្លីភ្លើ! តើនាងដឹងទេថា អ្វីទៅជាកាតាលីករសម្រេចតាវរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះ? គឺការសម្លាប់ទេវតាទឹកទាំងអស់នៅលើទ្វីបទាំងមូល! តើអ្នកការពារទន្លេតូចតាចដូចជានាង ហ៊ានមានចិត្តគុំកួនចំពោះមនុស្សដូចជានាងយ៉ាងដូចម្តេច? ចេះស្គាល់កាលៈទេសៈខ្លះទៅ! ទោះបីជានាងមិនធ្វើអ្វីសោះ ហើយបណ្តោយឱ្យនាងវាយប្រហារក៏ដោយ ក៏នាងគឺជាអ្នកដែលត្រូវស្លាប់តែម្នាក់គត់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើនាងដឹងទេថានាងមានភាពរហ័សរហួនកម្រិតណា ចំពោះរាល់វិញ្ញាណយិនដែលរស់នៅក្នុងទឹក? ខ្ញុំដឹងពីអ្វីដែលនាងកំពុងគិតនៅពេលនេះ ហើយនាងគិតត្រូវហើយ។ ទេវតាទឹកដំបូងគេដែលនាងនឹងសម្លាប់នៅថ្ងៃអនាគត គឺគ្មានអ្នកណាក្រៅពីនាងឡើយ ដូច្នេះនាងគួរតែរកវិធីស្រោចស្រង់ស្ថានភាពនេះទៅ! ប្រសិនបើនាងអាចធ្វើបាន រឿងនេះអាចនឹងប្រែពីមហន្តរាយ ទៅជាឱកាសដែលគ្មានគូប្រៀបសម្រាប់នាងវិញ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នេះគឺជាការព្រមានចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំចំពោះនាង។ ប្រសិនបើនាងហ៊ានបោះជំហានខុសម្តងទៀត នោះនាងមិនចាំបាច់រង់ចាំការសងសឹកពីអ្នកដទៃឡើយ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នកដំបូងគេដែលធ្វើឱ្យនាងចង់ស្លាប់ក៏ស្លាប់មិនបាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សូម្បីតែបន្ទាប់ពីសំឡេងនោះបាត់ទៅ ក៏អ្នកការពារទន្លេនៅតែបន្តអណ្តែតក្នុងទឹកទាំងភាំងស្មារតី ហើយជីវិតទាំងអស់ហាក់ដូចជាត្រូវបានបឺតចេញពីរាងកាយរបស់នាងបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មហាវិថីតាវហាក់ដូចជាស្ថិតនៅឆ្ងាយហួសពីការស្មាន ហើយនាងមិនអាចទប់អារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង សម្លឹងមើលដោយទឹកមុខមិនពេញចិត្ត ខណៈដែលកូនស្រីរបស់គាត់រត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដំដាវ គាត់ក៏រអ៊ូថា៖ «តើនាងសប្បាយចិត្តណាស់មែនទេ ដែលបានទៅធ្វើបាបអ្នកការពារទន្លេតូចតាចម្នាក់នោះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ស៊ីវ បង្ហាញស្នាមញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្អាត រួចឆ្លើយថា៖ «មិនអីទេ ចាំនាងក្លាយជាទេវតាទឹកសិន ចាំកូនទៅធ្វើបាបនាងម្តងទៀត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រ័ន ឈីង ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចព្រមានថា៖ «ស៊ីវស៊ីវ កុំមើលស្រាលទេវតាទឹកឱ្យសោះ។ ពួកគេគឺជាអាទិទេពទឹកពិតប្រាកដដែលគ្រប់គ្រងប្រភពទឹកទាំងមូល ហើយទោះបីជាពួកគេមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយភ្នំទាំងប្រាំ (Five Mountains) នៃអាណាចក្រនីមួយៗក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយក្នុងការសម្លាប់ពួកគេ ខណៈពេលដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងទឹក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បើអញ្ចឹង កូនគ្រាន់តែធ្វើឱ្យកន្លែងដែលពួកគេរស់នៅគ្មានទឹកទៅ វានឹងចប់រឿងហើយ» រ័ន ស៊ីវ ឆ្លើយយ៉ាងរំភើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បេះដូងរបស់ រ័ន ឈីង លោតញាប់បន្តិច ហើយគាត់ក៏ប្រញាប់សង្កត់ស្នាមញញឹមដែលរៀបនឹងលេចចេញលើបបូរមាត់របស់គាត់វិញ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-26T12:29:31.531Z","69c526ab78d2d85b250f1cf8","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69c5206f78d2d85b250f1cd2",77,"រូបឈើ",{"id":25,"number":26,"title":27},"69c527dd78d2d85b250f1d06",79,"ការជ្រើសរើសភ្នំ",84,1790177363079]