[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69c51da378d2d85b250f1cc4":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",76,"ពពកខ្មៅ","\u003Cdiv>ទោះបីជា ស៊ុន ភីងអាន (Chen Ping'an) មានរាងកាយស្គម និងមើលទៅខ្សោយក៏ដោយ ក៏គេមិនមានការពិបាកទាល់តែសោះក្នុងការលីមែកឈើលីងឈូនៅលើស្មា រួចដើរសំដៅទៅកាន់ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ហាក់បីដូចជាលីរោមសត្វមួយសរសៃដូច្នោះដែរ។ លី ប៉ាវពីង (Li Baoping) ដែលដើរតាមពីក្រោយបានឃើញបែបនេះ ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រសិនបើកុំតែមានការទទូចពីនាង កុំអី ស៊ុន ភីងអាន ប្រហែលជាយកមែកឈើពីលើស្មាដ៏តូចរបស់នាងមកលីទាំងអស់បាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅច្រកចូល ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ មានក្មេងស្រីម្នាក់ទៀតកំពុងឈររង់ចាំ នាងមានសក់ចងក្រងោរពីរចំហៀង។ ថ្ពាល់របស់នាងឡើងក្រហមព្រោះតែខ្យល់ត្រជាក់នៃរដូវរងា ហើយនៅពេលឃើញ លី ប៉ាវពីង ដើរមកទាំងឫកពាអំនួត នាងក៏បង្ហាញទឹកមុខមិនពេញចិត្ត រួចរអ៊ូថា៖ «លី ប៉ាវពីង តើឯងមិនបានសន្យាទេអីថា នឹងទៅសាលារៀនជាមួយគ្នា បន្ទាប់ពីយកមែកឈើលីងឈូទៅទុកហើយនោះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតា ម៉ា (Ma) ថ្ងៃនេះធ្វើខ្លួនប្លែកណាស់។ គាត់ស្លៀកពាក់ដូចលោកគ្រូ ឈី (Qi) អញ្ចឹង ហើយគាត់ប្រាប់ថាគាត់នឹងនាំពួកយើងទៅធ្វើដំណើរកម្សាន្តនៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ (Mountain Cliff Academy)។ ប្រសិនបើលោកតា ម៉ា ខឹង ពួកយើងនឹងទម្លាក់កំហុសទៅលើឯងទាំងអស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី ប៉ាវពីង មិនបានទុកសម្តីទាំងនោះក្នុងចិត្តឡើយ នាងបានដកស្លឹកឈើលីងឈូពណ៌បៃតងមួយដែល ស៊ុន ភីងអាន ឱ្យមក ចេញពីកាបូបប៉ាក់របស់នាង រួចបង្វិលវាលេងយ៉ាងសប្បាយនៅចំពោះមុខក្មេងស្រីម្នាក់ទៀត ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលចង់ប្រាប់ថា៖ «ឯងគ្មានរបស់បែបនេះទេមែនទេ? យើងមានវាច្រើនណាស់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីដែលមានសក់ក្រងោរពីរចំហៀងនោះមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង នាងមិនយល់ថាហេតុអ្វីបានជា លី ប៉ាវពីង យកស្លឹកឈើមកបង្អួតនាងឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា នាងមានអារម្មណ៍មួម៉ៅនឹងឫកពាអួតអាងរបស់ លី ប៉ាវពីង ហើយចង់ទះទឹកមុខអំនួតនោះមួយដៃណាស់។ បញ្ហាគឺថា ក្នុងចំណោមក្មេងៗនៅក្នុងសាលា សូម្បីតែក្មេងបង្កបញ្ហាដូចជា លី ហួយ (Li Huai) ក៏មិនមែនជាគូប្រកួតរបស់ លី ប៉ាវពីង ក្នុងការវាយគ្នានោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី ហួយ ធ្លាប់ត្រូវបាន លី ប៉ាវពីង វាយរហូតដល់ដេកដីធ្វើពុតជាស្លាប់។ ប៉ុន្តែ លី ប៉ាវពីង នៅតែមិនព្រមលែង ក៏បកខោរបស់ លី ហួយ រួចគ្រវែងទៅលើមែកឈើខ្ពស់។ លី ហួយ បានយំសស្រាក់រត់ទៅផ្ទះទាំងគ្មានខោ ហើយម្តាយរបស់គេក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលព្រមបញ្ចប់រឿងងាយៗនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូច្នេះហើយ នាងក៏អូសដៃ លី ហួយ ទៅរកសំណងដល់ វិថីលាភសំណាង (Fortune Street)។ ប៉ុន្តែ ភ្លាមៗនៅពេលដែលនាងបានឃើញរូបចម្លាក់តោថ្មដ៏គួរឱ្យខ្លាច និងជញ្ជាំងដ៏ខ្ពស់នៃភូមិគ្រឹះត្រកូល លី នៅលើវិថីនោះ នាងក៏ប្តូរកំហឹងមកលើ លី ហួយ វិញ ដោយវាយគេមួយប្រាវយ៉ាងដំណំ។ ចុងក្រោយ នាងមិនហ៊ានសូម្បីតែគោះទ្វារភូមិគ្រឹះត្រកូល លី ហើយក៏ប្រញាប់អូសត្រចៀក លី ហួយ រត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះដ៏ទ្រុឌទ្រោមរបស់ពួកគេនៅប៉ែកខាងលិចនៃទីប្រជុំជនវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ដើម្បីលួងចិត្តកូនប្រុស ម្តាយរបស់ លី ហួយ បានសម្លាប់មាន់មួយក្បាលយកមកខ្វៃឱ្យគេញ៉ាំនៅយប់នោះ។ លី ហួយ ឈរនៅលើកៅអីទាំងត្រគាកនៅអាក្រាត យោលខ្លួនចុះឡើងទាំងញ៉ាំសាច់មាន់យ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា ហើយភាពអាម៉ាស់ដែលគេបានទទួលពី លី ប៉ាវពីង ក៏បានក្លាយជាត្រឹមតែការចងចាំមួយប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីសក់ក្រងោរពីរចំហៀងបង្ហាញទឹកមុខមើលងាយ រួចនិយាយបញ្ជោះថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងយកស្លឹកឈើភ្លីភ្លើមកបង្អួតអញ្ចឹង? ឪពុករបស់ខ្ញុំទើបតែឱ្យក្បួនគិតលេខមាស (Golden Abacus) មកខ្ញុំកាលពីយប់មិញ។ វាធ្វើពីមាសសុទ្ធ ហើយវាធំប៉ុណ្ណេះនែ៎!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាអកុសលសម្រាប់នាង លី ប៉ាវពីង កំពុងតែលិចលង់ក្នុងពិភពលោកតូចរបស់នាង នាងមិនខ្វល់ពីក្បួនគិតលេខមាសអ្វីទាំងអស់។ នាងនៅតែបន្តបង្វិលស្លឹកលីងឈូនៅចំពោះមុខក្មេងស្រីម្នាក់ទៀត ទាំងលើកចង្ការឡើងក្នុងន័យឌឺដង រួចចង្អុលទៅ ស៊ុន ភីងអាន ហើយនិយាយថា៖ «បងប្រុសម្នាក់នេះជាអ្នកឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅមានច្រើនទៀតនៅក្នុងកាបូបនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីសក់ក្រងោរដកដង្ហើមធំដោយភាពធុញទ្រាន់។ លី ប៉ាវពីង តែងតែគួរឱ្យរំខានបែបនេះតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលពួកគេបានជួបគ្នា។ នាងតែងតែនិយាយ និងធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តចង់ ដោយមិនខ្វល់ពីអ្នកដទៃឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើមិនមែនមកពីគ្មានក្មេងស្រីដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នានៅ ច្រកតូចជិះនាគ (Dragon Riding Alley) ទេ នាងក៏មិនមកលេងជាមួយ លី ប៉ាវពីង ដែរ។ សូម្បីតែលោកគ្រូ ឈី ក៏ជារឿយៗត្រូវបាន លី ប៉ាវពីង ធ្វើឱ្យទាល់តម្រិះ និងអស់សង្ឃឹមដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងតែងតែសួរសំណួរចម្លែកៗនៅក្នុងថ្នាក់ ហើយលោកគ្រូ ឈី ក៏តែងតែព្យាយាមឆ្លើយសំណួរទាំងនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បញ្ហាត្រង់ថា ចម្លើយដែលគាត់ផ្តល់ឱ្យជារឿយៗមិនធ្វើឱ្យ លី ប៉ាវពីង ពេញចិត្តឡើយ។ ជួនកាល លោកគ្រូ ឈី ចំណាយពេលយ៉ាងយូរដើម្បីសញ្ជឹងគិតពីសំណួរដែលនាងបានសួរ ហើយនៅថ្ងៃបន្ទាប់គាត់ក៏ផ្តល់ចម្លើយដល់នាងទាំងរំភើប ប៉ុន្តែបែរជាឃើញថានាងបានភ្លេចរឿងដែលខ្លួនឯងសួរតាំងពីយូរទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលណាដែលនាងនឹកឃើញដល់ការស្ទូចត្រីអណ្តែង ការជល់ចង្រិត ឬការបង្ហោះខ្លែង នាងនឹងរត់ចេញទៅភ្លាមៗទាំងរំភើប ដោយទុកឱ្យលោកគ្រូ ឈី ឈរធ្មឹងម្នាក់ឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ដែលកំពុងលីមែកឈើលីងឈូពេញស្មា មិនអាចងាកក្បាលបានងាយស្រួលឡើយ ដូច្នេះគេគ្រាន់តែបង្កើនសំឡេងបន្តិចរួចសួរថា៖ «តើឥឡូវនេះមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់នៅក្នុងសាលា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯ លី ប៉ាវពីង កំពុងព្យាយាមផ្ទេរមែកឈើលីងឈូពីស្មាម្ខាងទៅម្ខាងទៀត។ នាងបានផ្ទេរចុះឡើងជាច្រើនដងមកហើយ រហូតដល់ស្មាទាំងពីររបស់នាងចាប់ផ្តើមឈឺផ្សា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីសក់ក្រងោរលើកដៃឡើង រួចឆ្លើយថា៖ «នៅសល់តែ ៥ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ មានខ្ញុំ, លី ប៉ាវពីង, លី ហួយ, លីន សូវយី (Lin Shouyi) និង តុង ស៊ុយជិង (Dong Shuijing)។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារគ្មានការងារអ្វីធ្វើ នាងក៏ប្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន យ៉ាងរហ័សពីរឿងរ៉ាវក្នុងសាលា៖ «លោកគ្រូ ឈី ធ្លាប់សន្យាថានឹងនាំពួកយើងទៅកម្សាន្តនៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ។ កាលនោះ មានក្មេងៗប្រហែល ១៥ នាក់នៅក្នុងសាលា ហើយអាណាព្យាបាលរបស់ពួកគេសុទ្ធតែបានយល់ព្រម។ ប៉ុន្តែក្រោយមក ក្មេងៗដែលមកពីគ្រួសារអ្នកមាននៅលើ វិថីលាភសំណាង និង ច្រកតូចស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) បានឈប់មកសាលាដោយសារពួកគេឈឺ ហើយខ្ញុំឮពី លី ប៉ាវពីង ថា ក្រោយមកពួកគេបានចាកចេញពីទីប្រជុំជនទៅរស់នៅជាមួយសាច់ញាតិឆ្ងាយអស់ទៅហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពួកគេជាអ្នកដែលរំភើបជាងគេបំផុតនៅពេលឮដំណឹងពីដំណើរកម្សាន្តទៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ដំបូងៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថាពួកគេសប្បាយចិត្តរឿងអ្វីនោះទេ។ គ្រាន់តែគិតពីការធ្វើដំណើរទៅកន្លែងឆ្ងាយបែបនេះជាមួយលោកគ្រូ ឈី ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាហត់បាត់ទៅហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះគឺស្រទន់ណាស់ ប៉ុន្តែការយល់ឃើញរបស់នាងគឺច្បាស់លាស់ និងនិយាយស្តីហាក់ដូចជាមនុស្សពេញវ័យ។ ដោយហេតុផលខ្លះ ស៊ុន ភីងអាន ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ គូ សាន (Gu Can) ប៉ុន្តែនាងខុសពីក្មេងបង្កបញ្ហាម្នាក់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងឈ្មោះអ្វី?» ស៊ុន ភីងអាន សួរទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីសក់ក្រងោរឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំឈ្មោះ ស៊ី ឈុនជា (Shi Chunjia)។ បងអាចហៅខ្ញុំថា លោកស្រី ស៊ី (Madam Shi) ក៏បាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ស្ទើរតែនិយាយមិនចេញនៅពេលឮបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បងគ្រាន់តែហៅនាងថា ដុំថ្មតូច (Little Rock) ទៅបានហើយ» លី ប៉ាវពីង និយាយបញ្ជោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ី ឈុនជា ស្រាប់តែងាកទៅរក លី ប៉ាវពីង ដូចជាកូនឆ្មាដែលកំពុងខឹង រួចតវ៉ាថា៖ «ឯងមិនអាចហៅយើងថា ដុំថ្មតូច ទេ! ឯងក៏មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យហៅបែបនេះដែរ លី ប៉ាវពីង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ លី ប៉ាវពីង បានប្តូរអារម្មណ៍ទៅរឿងផ្សេងបាត់ទៅហើយ ដូច្នេះនាងក៏មិនខ្វល់នឹងការតវ៉ានោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាងណាមិញ ស៊ី ឈុនជា ជាមនុស្សដែលមានការតស៊ូខ្ពស់ នាងបាននិយាយរអ៊ូរទាំដាក់ លី ប៉ាវពីង មិនឈប់ ដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យនាងបោះបង់ឈ្មោះហៅក្រៅនោះចោល។ នាងដឹងថា នៅពេលទៅដល់ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ប្រសិនបើ លី ប៉ាវពីង ហៅនាងថា \"ដុំថ្មតូច\" សូម្បីតែម្តង នោះឈ្មោះនេះនឹងជាប់រហូតមិនអាចកែប្រែបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីទាំងពីរបានដើរតាមពីក្រោយ ស៊ុន ភីងអាន ទាំងជជែកគ្នា រហូតដល់ពួកគេដើរជិតដល់ វិថីលាភសំណាង គេក៏សួរថា៖ «មានផ្ទះត្រកូល លី ច្រើនណាស់នៅលើវិថីនេះ តើមួយណាជាផ្ទះរបស់ឯង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន កំពុងគិតក្នុងចិត្តថា អ្វីៗនឹងមិនអីទេ ឱ្យតែវាមិនមែនជាភូមិគ្រឹះត្រកូល លី ដែលជាអភិជនម្នាក់ក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលនោះ ដើម្បីបញ្ឆោត ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) ឱ្យឡើងលើភ្នំ គេធ្លាប់បានឡើងលើដើមលីងឈូដុះក្បែរជញ្ជាំងភូមិគ្រឹះត្រកូល លី ហើយប្រើខ្សែកៅស៊ូបាញ់កម្ទេចចានអាហារនៅក្នុងទ្រុងបក្សីនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ី ឈុនជា ធ្វើមុខជូរ រួចរអ៊ូថា៖ «ផ្ទះរបស់នាងគឺជាផ្ទះដែលមានដើមលីងឈូនៅខាងក្រៅនោះឯង។ នៅពេលណាដែលឪពុកម្តាយនាងមិនឱ្យចេញទៅក្រៅព្រោះខ្លាចបង្កបញ្ហា នាងតែងតែលួចឡើងជញ្ជាំងតាមជណ្តើរ រួចតោងចុះតាមដើមលីងឈូចុះមកលើ វិថីលាភសំណាង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កាលពីលើកមុន ឪពុកម្តាយរបស់នាងខឹងខ្លាំងណាស់ ក៏ដកជណ្តើរចេញ ហើយបង្ខំឱ្យនាងចូលតាមទ្វារធំ។ ប៉ុន្តែនាងមិនព្រមធ្វើតាម ក៏លោតចុះពីលើជញ្ជាំងតែម្តង។ លទ្ធផលគឺនាងមិនបានមកសាលារៀនអស់មួយខែ ហើយពីរខែបន្ទាប់ទៀត នាងត្រូវដើរដោយប្រើឈើច្រត់រហូត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី ប៉ាវពីង មិនគិតថានេះជារឿងអាម៉ាស់ឡើយ នាងនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ខ្ញុំបានសញ្ជឹងគិតយ៉ាងខ្លាំងពីរឿងនេះ ហើយខ្ញុំដឹងថា បច្ចេកទេសចុះចតរបស់ខ្ញុំមិនត្រឹមត្រូវ។ ខ្ញុំមិនគួរលោតចុះមកត្រង់ៗឱ្យជើងទទួលកម្លាំងទង្គិចទាំងអស់នោះទេ។ ខ្ញុំបានទៅសាកល្បងម្តងទៀតបន្ទាប់ពីជើងជាសះស្បើយ ហើយ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហើយឯងក៏ត្រូវឈប់រៀនអស់កន្លះខែទៀត!» ស៊ី ឈុនជា ស្រែកឡើងទាំងក្តៅក្រហាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លើកទីបី ខ្ញុំមិនអីទេមែនទេ?» លី ប៉ាវពីង តបវិញយ៉ាងមានទំនុកចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នោះក៏ព្រោះតែមួយឆ្នាំក្រោយមក រាងកាយឯងធំជាងមុន ទើបអាចទ្រាំទ្របាន! វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងបច្ចេកទេសចុះចតអីនោះទេ!» ស៊ី ឈុនជា គំហកដាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន មិនបានចូលរួមក្នុងការឈ្លោះគ្នារបស់ក្មេងស្រីទាំងពីរឡើយ។ គេសង្ឃឹមថា មនុស្សក្នុងត្រកូល លី នឹងមិនចំណាំគេបាន។ បើមិនដូច្នោះទេ គេប្រាកដជាមានបញ្ហាធំមិនខាន។ លើសពីនេះ ជ្រៅទៅក្នុងចិត្ត គេមានអារម្មណ៍ច្រណែននឹងក្មេងស្រីទាំងពីរនេះណាស់ ច្រណែននឹងជីវិតដ៏មានសេចក្តីសុខ និងស្ថិរភាព ច្រណែនដែលមានឪពុកម្តាយចាំមើលថែ និងមានសាលារៀនសម្រាប់ក្រេបជញ្ជក់ចំណេះដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាមានការបារម្ភក៏ដោយ ស៊ុន ភីងអាន នៅតែសម្រេចចិត្តជួយ លី ប៉ាវពីង លីមែកឈើលីងឈូទៅដល់ផ្ទះរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេទើបតែប្រាប់ លី ប៉ាវពីង ថា មនុស្សត្រូវតែរក្សាសម្ដី ដូច្នេះគេគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីប្រមូលសេចក្តីក្លាហាន រួចដើរទៅភូមិគ្រឹះត្រកូល លី ជាមួយនាងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រហែលជាទេវតាបានភ្ញាក់ពីសម្រាន្ត ឬក៏មានអារម្មណ៍អាណិតដែល ស៊ុន ភីងអាន រងទុក្ខច្រើនពេកនាពេលថ្មីៗនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកយាមទ្វារភូមិគ្រឹះត្រកូល លី មិនបានចំណាំគេឡើយ ហើយ លី ប៉ាវពីង ក៏មិនបានប្រើឱ្យគេលីមែកឈើចូលទៅក្នុងផ្ទះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំង ហើយនៅពេលដែលគេរៀបនឹងងាកក្រោយចាកចេញ លី ប៉ាវពីង បានហុចមែកឈើដែលនាងលីមកឱ្យគេ ដោយប្រាប់ថាជាការតបស្នងសម្រាប់ការជួយរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន មិនបានបដិសេធឡើយ គេដាក់វានៅលើស្មាយ៉ាងរហ័ស រួចគ្រវីដៃលានាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារបានស៊ាំនឹងចរិតចម្លែកៗរបស់ លី ប៉ាវពីង ទៅហើយ ដូច្នេះគាត់មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលទេដែលឃើញនាងយកមែកឈើដែលគ្មានប្រយោជន៍សូម្បីតែធ្វើជាឧសមកផ្ទះ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់មានអារម្មណ៍អាណិតចំពោះអាវក្រៅពណ៌ក្រហមដ៏មានតម្លៃរបស់នាង ដែលត្រូវមែកឈើឆ្កូតដាច់រហែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អាវនោះមានតម្លៃជាងមែកឈើឥតប្រយោជន៍ទាំងនោះឆ្ងាយណាស់។ តាំងពីអាយុមិនទាន់ដល់ប្រាំឆ្នាំផង លី ប៉ាវពីង ធ្លាប់ចាប់បានក្តាមធំមួយពីក្នុងស្ទឹងដោយខ្លួនឯង។ នៅពេលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ទឹកភ្នែកហូរពេញមុខ នាងបានលើកដៃឡើងខ្ពស់ ដោយមានក្តាមមួយកំពុងកៀបដៃតូចរបស់នាងយ៉ាងណែន ធ្វើឱ្យឪពុកម្តាយ និងជីដូនជីតារបស់នាងភ័យស្លន់ស្លោជាខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្តាមនោះមានស្នូកពណ៌បៃតងចាស់ ប៉ុន្តែដង្កៀបរបស់វាមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ហើយរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ នាងនៅតែចិញ្ចឹមវានៅក្នុងពាងធំមួយ។ នាងស្អប់ការអានសៀវភៅណាស់ ដូច្នេះនៅពេលណាដែលមានពេលទំនេរ នាងតែងតែទៅអង្គុយជជែកលេងជាមួយក្តាមនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ី ឈុនជា កំពុងមើល ស៊ុន ភីងអាន ដើរចេញទៅ ស្រាប់តែនាងងាកមកឌឺដងដាក់ លី ប៉ាវពីង ថា៖ «បងប្រុសម្នាក់នោះមែនទេ ដែលធ្វើឱ្យឯងដួលរហូតបាក់ធ្មេញមុខ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ លី ប៉ាវពីង ក៏ដើរទៅពីក្រោយ ស៊ី ឈុនជា រួចចាប់ក្រងោរសក់នាងទាំងពីរចំហៀង រៀបនឹងលើកឡើង។ «ជឿយើងទៅ លើកនេះវានឹងជោគជ័យជាក់ជាមិនខាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ី ឈុនជា ភ័យស្លន់ស្លោ នាងប្រញាប់អង្គុយចុះ រួចបិទភ្នែកទាំងគ្រវីដៃលើក្បាល ដើម្បីរុញដៃ លី ប៉ាវពីង ចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី ប៉ាវពីង ខ្ពស់ជាង ស៊ី ឈុនជា បន្តិច នាងអង្គុយចុះក្បែរនោះ រួចនិយាយយ៉ាងមុតមាំថា៖ «វាមិនឈឺទាល់តែសោះ ដុំថ្មតូច។ បើឯងមិនសាកល្បងលើកទីពីរ តើឯងដឹងដោយរបៀបណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ី ឈុនជា ស្រាប់តែផ្ទុះសំណើចយំឡើងភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារទ្រាំមើលតទៅទៀតមិនបាន ក៏ចូលមកជួយ ស៊ី ឈុនជា។ «លោកតា ម៉ា ពីសាលារៀនបានឱ្យ លី ហួយ មកប្រាប់ពួកយើងកាលពីមុននេះថា ឱ្យរៀបចំរទេះសេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកនាងតូច អ្នកនាងគួរតែរៀបចំឥវ៉ាន់ រួចទៅសាលារៀន ដើម្បីត្រៀមខ្លួនទៅធ្វើដំណើរកម្សាន្តនៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ជាមួយក្មេងៗដទៃទៀត។ ជាការពិតណាស់ តាមផ្លូវទៅសាលា អ្នកនាងអាចឈៀងចូល ច្រកតូចនាគជិះ ដើម្បីយកឥវ៉ាន់របស់អ្នកនាងតូច ស៊ី ដាក់លើរទេះសេះជាមួយគ្នាផងដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូច្នេះហើយ លី ប៉ាវពីង គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីលែង ស៊ី ឈុនជា ឡើយ។ នាងមានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំង ហើយសូម្បីតែពេលដើរចូលក្នុងភូមិគ្រឹះ ក៏នាងនៅតែមានអារម្មណ៍អាណិតជំនួស ស៊ី ឈុនជា ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់នេះ ស៊ី ឈុនជា បានសម្រេចចិត្តភ្លាមៗថា នាងនឹងកាត់សក់ក្រងោរនេះចោល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលមួយបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ លី ប៉ាវពីង ខណៈដែលនាងសម្លឹងទៅលើមេឃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ី ឈុនជា ក៏សម្លឹងទៅទិសដៅដដែល រួចពោលថា៖ «មេឃមិនមែនរៀបនឹងភ្លៀងទេដឹង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពពកខ្មៅដ៏ធំមួយកំពុងរសាត់កាត់ផ្ទៃមេឃខាងលើទីប្រជុំជន ពីទិសខាងជើងទៅទិសខាងត្បូង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ដែលទើបតែដើរចេញពី វិថីលាភសំណាង ក៏កំពុងសម្លឹងមើលពពកនោះដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នោះមិនមែនជាពពកទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាកងទ័ពដាវហោះ (Flying Swords) ដែលមានទេពអមតៈរាប់មិនអស់កំពុងជិះពីលើ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន សម្លឹងតាមទិសដៅដែលដាវហោះទាំងនោះកំពុងធ្វើដំណើរទៅ រួចក៏ប្រទះឃើញចំណុចខ្មៅមួយកំពុងធ្វើដំណើរពីទិសខាងត្បូងទៅទិសខាងជើង បញ្ច្រាសទិសនឹងពួកទេពអមតៈទាំងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណុចខ្មៅនោះកាន់តែធំទៅៗ ហើយរំពេចនោះ ភ្នែករបស់ ស៊ុន ភីងអាន បើកធំៗដោយភាពតក់ស្លុត ហាក់ដូចជាទើបតែបានជួបខ្មោចទាំងកណ្តាលថ្ងៃត្រង់ដូច្នោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានរូបរាងមនុស្សម្នាក់កំពុងចុះពីលើមេឃប៉ែកខាងត្បូង ដោយជិះពីលើដាវហោះ រួចបង្អង់ល្បឿនបន្តិចនៅពេលនៅសល់ចម្ងាយប្រហែល ១០០០ ហត្ថពីដី។ រូបរាងដែលជិះដាវនោះបានសម្លឹងចុះមកក្រោម រួចឆាបចុះសំដៅទៅកាន់ វិថីលាភសំណាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដាវហោះបានហោះកាត់អាកាស បង្កើតជាសន្ធឹកខ្យល់បោកបក់ មុននឹងមកឈប់នៅចំពោះមុខ ស៊ុន ភីងអាន ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដាវនោះកំពុងហោះអណ្ដែតកម្ពស់ប្រហែល ៥ ហត្ថពីដី ហើយនៅពីលើដាវនោះ គឺជាស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ដ៏អង់អាច ស្លៀកពាក់ឈុតពណ៌បៃតងចាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីវ័យក្មេងដែលសក់រញ៉េរញ៉ៃបន្តិចម្នាក់នោះ បានឱបដៃទាំងញញឹមដាក់ ស៊ុន ភីងអាន រួចពោលថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វាជារឿងត្រឹមត្រូវដែលខ្ញុំគួរមកលាបង ដូច្នេះទើបខ្ញុំមកទីនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលដែល ស៊ុន ភីងអាន មានឱកាសនិយាយអ្វី ដាវហោះក៏បានបែរក្រោយតាមបញ្ជារបស់នាង រួចនាំនាងហោះទៅកាន់ផ្ទៃមេឃដ៏ឆ្ងាយបាត់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន បានលើកដៃឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ដាវហោះ និងស្ត្រីម្នាក់នោះបានបាត់ស្រមោលអស់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន ភីងអាន ដកដៃមកវិញទាំងអៀនប្រៀន រួចអេះក្បាលដោយភាពទាល់ច្រក មុននឹងបន្តដំណើរត្រឡប់ទៅ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ វិញ ទាំងងាកមើលទៅលើមេឃម្តងម្កាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដំបូងឡើយ គេមានអារម្មណ៍ស្រងេះស្រងោចបន្តិច ប៉ុន្តែអារម្មណ៍នោះក៏ប្រែជាត្រេកអរវិញ នៅពេលដឹងថា នីង យ៉ាវ (Ning Yao) ក៏ជាអ្នកដាំដុះ (Cultivator) អមតៈម្នាក់ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមានចិត្តសប្បាយរីករាយនឹងការយល់ឃើញនេះ រហូតដល់ជាលើកដំបូងបំផុត គេបានសម្រេចចិត្តទិញ តាំងហូលូ (Tanghulu) ពីហាងមួយនៅ ច្រកតូចនាគជិះ មកញ៉ាំតាមផ្លូវទៅផ្ទះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនដឹងថាហេតុអ្វីឡើយ ខណៈពេលកំពុងញ៉ាំ តាំងហូលូ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ទទេស្អាតមួយបានកើតឡើងក្នុងចិត្ត ហើយគេមិនដឹងថាអារម្មណ៍នោះមកពីណាឡើយ។ ប្រហែលជាគេមានអារម្មណ៍ស្តាយកាក់ស្ពាន់ដែលបានចំណាយទៅលើ តាំងហូលូ នោះទេដឹង?\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-26T11:50:59.418Z","69c51da378d2d85b250f1cc4","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69c3e1a2d2f0387b9726092f",75,"ខ្ញុំនឹងចូលចិត្តអ្នកឱ្យយូរបន្តិចទៀត​ (២)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69c5206f78d2d85b250f1cd2",77,"រូបឈើ",84,1790177362907]