[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69c3dd50d2f0387b972608e1":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"697fedf762a366f01d68bdf3",74,"ខ្ញុំនឹងចូលចិត្តអ្នកឱ្យយូរបន្តិចទៀត (១)","\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន (Chen Ping'an) ដើរចេញពីបន្ទប់ទាំងវិលមុខ រួចធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីធ្លាផ្ទះ។ គេសម្លឹងមើលទៅព្រះអាទិត្យដែលកំពុងបញ្ចេញកម្តៅយ៉ាងខ្លាំង វាគឺជាថ្ងៃដែលមេឃស្រឡះចែស គ្មានពពកសូម្បីតែមួយដុំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថាដង្ហើមរបស់គេហាក់ដូចជាថប់ៗបន្តិច ដូច្នេះគេក៏អង្គុយចុះនៅលើកម្រិតទ្វារ ហើយដាក់បាតដៃផ្គុំគ្នាដើម្បីផ្ដោតអារម្មណ៍លើ ការតាំងសមាធិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីប្រហែល ១៥ នាទីកន្លងផុតទៅ ការរាំងស្ទះក្នុងដង្ហើមរបស់គេក៏រលាយបាត់ទៅ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេបម្រុងនឹងក្រោកឈរ ភ្នែករបស់គេក៏ស្រាប់តែក្រឡេកឃើញអ្វីម្យ៉ាងតាមកន្ទុយភ្នែក ដែលធ្វើឱ្យគេត្រូវអង្គុយចុះលើកម្រិតទ្វារវិញភ្លាមៗ។ ភ្នែករបស់គេបើកធំៗដោយភាពមិនគួរឱ្យជឿ នៅពេលដែលគេងាកទៅមើលជ្រុងម្ខាងនៃទីធ្លាផ្ទះ ដែលមានដុំថ្ម វេទិកាសម្លាប់នាគ (Dragon Slaying Platform) មួយដុំកំពុងដេកនៅទីនោះយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេប្រញាប់ស្ទុះទៅរកដុំថ្ម វេទិកាសម្លាប់នាគ នោះ រួចឱនចុះពិនិត្យមើលវាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ នៅពេលពិនិត្យមើល គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាវាហាក់ដូចជាស៊ាំភ្នែកណាស់។ គេអង្អែលចង្កាខ្លួនឯង ខណៈដើរជុំវិញដុំថ្មនោះយឺតៗ ហើយបន្ទាប់ពីដើរបានមួយជុំ គេប្រាកដចិត្តថា នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃជើងទម្រនៅក្រោមរូបសំណាកព្រះពោធិសត្វងក់ក្បាល (Nodding Bodhisattva)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មើលទៅដូចជាផ្នែកនៃជើងទម្រនេះត្រូវបានគេកាត់ចេញយ៉ាងស្អាតបំផុត ប្រៀបដូចជាការកាត់តៅហ៊ូអញ្ចឹង ដែលវាធ្វើឱ្យគេព្រឺឆ្អឹងខ្នងភ្លាមៗនៅពេលដឹងរឿងនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ (Ning Yao) តែងតែនិយាយពាក្យធំៗដាក់ ឆេន ភីងអាន ប៉ុន្តែនាងមិនដែលកុហកគេឡើយ។ នាងធ្លាប់ប្រាប់គេថា វេទិកាសម្លាប់នាគ គឺជាសម្ភារៈដែលរឹងបំផុត ដែលអាចកាត់ផ្តាច់បានតែដោយ អមតៈនៃដាវ ដ៏មានអំណាច និងត្រូវចំណាយកម្លាំងយ៉ាងមហាសាលប៉ុណ្ណោះ។ ឆេន ភីងអាន ជឿជាក់លើអ្វីដែលនាងប្រាប់យ៉ាងមុតមាំ ហេតុនេះហើយ គេពិតជាស្រឡាំងកាំងខ្លាំងណាស់ដែលដុំថ្មនៃជើងទម្រនេះ បែរជាមកនៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តើវាអាចទៅរួចទេដែលដុំថ្ម វេទិកាសម្លាប់នាគ នេះមានវិញ្ញាណ ហើយរមៀលចូលមកក្នុងទីធ្លារបស់គេដោយខ្លួនឯង? នៅពេលនេះ ឆេន ភីងអាន បានដឹងហើយថាមានកម្លាំងអាថ៌កំបាំងនៅក្នុងលោកនេះ ប៉ុន្តែប្រាកដជាគ្មានថ្មដែលមានជីវិតទេ! ម្យ៉ាងទៀត បើវាចង់ទៅផ្ទះណា ក៏វាអាចទៅបានដែរ ហេតុអ្វីក៏មករកគេ? មករងទុក្ខមែនទេ? បើអញ្ចឹងមែន របស់នេះពិតជាល្ងង់ដូចថ្មមែន!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"នែ៎ តើឯងអាចនិយាយបានទេ? តើឯងយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទេ?\" ឆេន ភីងអាន សួរដោយសំឡេងស្ទាក់ស្ទើរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាធម្មតា គ្មានចម្លើយតបមកវិញឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន បន្តសម្លឹងមើលដុំថ្ម វេទិកាសម្លាប់នាគ ដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការយល់សប្តិពីមុននោះពិតប្រាកដខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ ឆេន ភីងអាន មិនទាន់មានអារម្មណ៍ថាត្រឡប់មកពិភពពិតទាំងស្រុងនៅឡើយ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យគេនៅតែមានអារម្មណ៍ភ័យៗ និងរុញរា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រឿងរ៉ាវតូចតាចជាច្រើនដែលគេមិនដែលគិតដល់ ក៏ស្រាប់តែហូរចូលមកក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ ហើយគេអាចមើលឃើញរឿងទាំងនោះក្នុងជ្រុងមួយផ្សេងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទាំង លោកគ្រូ ឈី និង នីង យ៉ាវ សុទ្ធតែបានប្រាប់គេនូវរឿងរ៉ាវជាច្រើនអំពីពិភពចម្លែកនៅខាងក្រៅទីប្រជុំជន ហើយសូម្បីតែលោកតា យ៉ាវ ក៏ធ្លាប់ប្រាប់រឿងរ៉ាវជាច្រើនដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានរឿងជាច្រើនដែលត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន សូម្បីតែរឿងសាមញ្ញដូចជាការចូលទៅក្នុងភ្នំ។ ឧទាហរណ៍ គល់ឈើចាស់ៗដែលមើលទៅធម្មតា អាចជាកន្លែងអង្គុយរបស់ទេវតាភ្នំ ដូច្នេះវាគឺជាការហាមឃាត់ (Taboo) មិនឱ្យអង្គុយលើពួកវាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាវ ធ្លាប់បានប្រកាសថា រាល់ភ្នំទាំងអស់នៅលើលោកនេះ មិនថាទាបឬខ្ពស់ សុទ្ធតែមានឫសគល់តែមួយ ហើយពួកវាមានជាប់សាច់ឈាមនឹងគ្នា ដូចជាសមាជិកក្នុងត្រកូលមនុស្សអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងខណៈនោះ ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញស្រាប់តែកើតមានក្នុងចិត្តរបស់ ឆេន ភីងអាន។ គេពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើគេត្រូវធ្វើដូចម្តេចដើម្បីអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពទាំងមូលនៃ ពិភពតូចត្បូង? តើគេត្រូវឡើងទៅដល់កំពូលភ្នំដែលខ្ពស់ជាង ភ្នំពពក នោះមែនទេ ដើម្បីអាចមើលឃើញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន បញ្ឈប់ការគិតនោះ រួចបន្តសម្លឹងមើលថ្មពណ៌ខ្មៅ ហើយគេកំពុងពិចារណាថានឹងលើកវាទៅហាងលត់ដាវ ព្រោះវាប្រាកដជាមានប្រយោជន៍សម្រាប់ នីង យ៉ាវ។ ចំពោះរឿងដែល នីង យ៉ាវ នឹងយកថ្មនោះទៅធ្វើអ្វី មិនថាសម្រាប់សម្រកដាវរបស់នាង ឬប្រគល់ឱ្យ លោកគ្រូ រ័ន ដើម្បីជាការអរគុណដែលបានលត់ដាវឱ្យនាង វាមិនសំខាន់សម្រាប់ ឆេន ភីងអាន ឡើយ។ គេគ្រាន់តែចង់ដឹងថា តើគេសម្រកដាវលើថ្មនេះយ៉ាងដូចម្តេច ហើយតើវាដូចគ្នាទៅនឹងវិធីដែលគេសម្រកកាំបិតព្រៃរបស់គេដែរឬទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន មិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តបង្អង់ការងារឡើយ ដូច្នេះបន្ទាប់ពីសម្រេចចិត្តរួច គេក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើសកម្មភាពភ្លាម។ គេយកដៃចាប់ផ្នែកខាងក្រោមនៃដុំថ្ម ហើយលើកវាឡើង ប៉ុន្តែអាចលើកវាឡើងបានត្រឹមតែមួយអ៊ីញប៉ុណ្ណោះពីដី។ វាពិតជាធ្ងន់ណាស់ ប៉ុន្តែមិនធ្ងន់រហូតដល់ថ្នាក់រំកិលមិនរួចនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ត្រឡប់ចូលក្នុងផ្ទះដើម្បីរកកញ្ច្រែង ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏ដើរចុះតាម ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ដោយមានកញ្ច្រែងនៅពីក្រោយខ្នង និងមានក្រណាត់គ្របពីលើ វេទិកាសម្លាប់នាគ ដែលនៅក្នុងកញ្ច្រែងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីចាកចេញពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ឆេន ភីងអាន សង្កេតឃើញថាមានមនុស្សជាច្រើននៅលើផ្លូវ។ វាប្រហែលជាដោយសារតែគ្រប់គ្នាបានភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការប្រែប្រួលពីថ្ងៃទៅជាយប់ភ្លាមៗ ហើយឥឡូវនេះនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យលេចឡើងវិញ ពួកគេសុទ្ធតែចេញមកដើម្បីស្រូបយកពន្លឺរបស់វា។ អ្នកភូមិភាគច្រើនបានចេញពីផ្ទះមកលើផ្លូវ ដើម្បីជជែកគ្នាអំពី \"សូរ្យគ្រាស\" ដែលទើបតែកន្លងផុតទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជួនកាល មានមនុស្សរត់កាត់ទៅមក ដោយស្រែកប្រាប់ថា អណ្តូងសោដែក រីងស្ងួតអស់ហើយ ហើយសូម្បីតែច្រវ៉ាក់ដែកដែលព្យួរក្នុងអណ្តូងតាំងពីដើមមក ក៏ត្រូវបាននរណាម្នាក់យកទៅបាត់ដែរ។ ក៏មានក្មេងៗដែលកំពុងលោតកញ្ជ្រោលដោយក្តីរំភើប រៀបរាប់រឿងរ៉ាវអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះ ដើមលីងឈូ ចាស់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ដើមលីងឈូ ត្រូវបានគេដកឫសចោល ហើយកំពុងដេកនៅលើផ្លូវ ជាមួយនឹងមែកឈើដែលបាក់បែក និងស្លឹកពណ៌លឿងនៅរាយប៉ាយជុំវិញ។ អ្នកភូមិដែលនៅក្បែរនោះមានអារម្មណ៍ថាវាជារឿងគួរឱ្យស្តាយ ហើយពួកគេបានរើសមែកឈើ និងស្លឹកឈើដើម្បីធ្វើជាអុស។ បុរសក្មេងៗខ្លះដែលរុញរា ក៏ត្រូវបានប្រពន្ធបង្ខំឱ្យចេញទៅយកពូថៅកាប់មែកឈើធំៗមកផ្ទះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រឿងនេះមិនមែនគ្មានការទាស់ទែងឡើយ។ មនុស្សចាស់ជាច្រើនដែលបានរស់នៅពេញមួយជីវិតនៅក្បែរ ដើមលីងឈូ មានការតូចចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ពួកគេបានជេរប្រទេចអ្នកដែលកំពុងកាប់យកផលប្រយោជន៍ពីការស្លាប់របស់ដើមឈើ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតកំពុងរៀបរាប់ពីប្រវត្តិរបស់ ដើមលីងឈូ ដោយប្រកាសថាវាគឺជាវត្ថុមានវិញ្ញាណ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមកនេះ វាតែងតែជម្រុះមែកនៅពេលយប់ជ្រៅ ដើម្បីជៀសវាងការធ្លាក់លើក្បាលមនុស្ស ហើយក្នុងឆ្នាំដែលទិន្នផលកសិកម្មទាប ដើមលីងឈូ តែងតែជួយសង្គ្រោះ ដោយផ្ដល់នូវផ្កាលីងឈូយ៉ាងច្រើនដើម្បីបំពេញក្រពះរបស់មនុស្សជាច្រើន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេគឺគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកបុរសក្មេងៗមិនខ្វល់ពីអ្វីដែលគេប្រាប់ឡើយ ពួកគេនៅតែបន្តកាប់មែកឈើ ហើយអ្នកដែលឆេវឆាវខ្លះថែមទាំងបានរុញច្រានជាមួយពួកមនុស្សចាស់ដែលមករារាំង បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏ច្របូកច្របល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានឮអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះ ដើមលីងឈូ ឆេន ភីងអាន ចាប់ផ្តើមរារែកថាតើគួរធ្វើដូចម្តេច គេឈប់ដើររៀងរាល់ពីរបីជំហាន ដើម្បីងាកទៅមើលទិសដៅរបស់ ដើមលីងឈូ។ សភាវគតិរបស់គេប្រាប់ថា គេគួរតែទៅមើលបន្តិច ប៉ុន្តែមានសំឡេងក្នុងចិត្តដាស់តឿនឱ្យគេទៅហាងលត់ដាវឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រាប់តែមានរូបរាងតូចច្រឡឹងម្នាក់រត់កាត់គេដូចខ្យល់។ វាគឺជាក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលស្លៀកអាវក្រាស់ៗ ហើយអ្វីដែលគួរឱ្យអស់សំណើចនោះគឺ នាងកំពុងលីមែកឈើមួយដុំធំប៉ុនដៃបុរសក្មេងនៅលើស្មា។ មែកឈើនោះមានប្រវែងប្រហាក់ប្រហែលនឹងកម្ពស់របស់នាងដែរ ហើយនាងរត់លឿនណាស់ ហាក់ដូចជាមានកង់ជាប់នឹងជើងអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ចងចាំនាងបានភ្លាម នាងគឺជាក្មេងស្រីតូចដែលចូលចិត្តដើរម្នាក់ឯងក្នុងទីប្រជុំជនយ៉ាងលឿនដូចខ្យល់។ នាង និង គូ កាន ធ្លាប់បានស្គាល់គ្នាដោយសារការឈ្លោះប្រកែកគ្នា ហើយ ឆេន ភីងអាន ក៏ធ្លាប់បានជួបនាងមិនយូរប៉ុន្មានដែរនៅ ជួរភ្នំគោខៀវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងក៏ស្ថិតនៅក្បែរពួកតួអង្គអាថ៌កំបាំងទាំងនោះដែរ ហើយនាងមើលទៅហាក់ដូចជាស្និទ្ធស្នាលខ្លាំងជាមួយដូនជីតាវក្មេងម្នាក់នោះ។ ឆេន ភីងអាន នឹកឃើញថាគេធ្លាប់បានផ្តល់គ្រួសប្រមាត់ពស់តូចមួយឱ្យនាងកាលពីមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ប្រញាប់ហៅនាង ហើយនាងក៏ងាកមកវិញ។ នៅពេលឃើញគេ នាងក៏ចំណាំបាន ហើយញញឹមយ៉ាងស្រស់។ ភ្នែករបស់នាងហាក់ដូចជាអាចនិយាយបាន ហើយនៅពេលនេះ ពួកវាហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយថា៖ \"មានការអីមែនទេ? ខ្ញុំកំពុងស្តាប់! ខ្ញុំកំពុងប្រញាប់ ដូច្នេះឆាប់និយាយមក!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ទប់សំណើច រួចបក់ដៃហៅនាង ហើយនិយាយថា \"ខ្ញុំមានរឿងចង់ពិភាក្សាជាមួយអ្នកបន្តិច។ មិនចំណាយពេលយូរទេ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីតូចនោះប្រញាប់រត់មករកគេទាំងលីមែកឈើនៅក្បែរស្មា រួចងាកខ្លួនបន្តិច និងងើយក្បាលមើលដោយចម្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អ្នកបានមែកឈើនោះមកពី ដើមលីងឈូ មែនទេ?\" ឆេន ភីងអាន សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីតូចនោះងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង ហើយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បន្តិចបានលេចឡើង ខណៈនាងនិយាយថា \"ខ្ញុំត្រូវតែលឿន។ បើមិនអញ្ចឹងទេ មែកឈើនឹងត្រូវគេយកអស់មិនខាន។ ខ្ញុំមានកម្លាំងអាចលីបានត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងឯង ដូច្នេះខ្ញុំចង់ដឹកជញ្ជូនឱ្យបានច្រើនដងតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខួរក្បាលរបស់ ឆេន ភីងអាន គិតយ៉ាងលឿន រួចនិយាយថា \"ផ្ទះរបស់អ្នកនៅផ្លូវហ្វតឈូន (Fortune Street) មែនទេ? វាឆ្ងាយណាស់។ ប្រសិនបើអ្នកទុកចិត្តខ្ញុំ អ្នកអាចយកមែកលីងឈូទៅទុកក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់ខ្ញុំសិន។ តាមវិធីនេះ អ្នកនឹងអាចដឹកជញ្ជូនបានច្រើនដងជាងការដែលត្រូវទៅផ្ទះរាល់ដង\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីតូចនោះគិតពិចារណាដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងក៏សង្កេតមើលទឹកមុខរបស់ ឆេន ភីងអាន ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងហាក់ដូចជាសម្រេចចិត្តថា ឆេន ភីងអាន គ្មានបំណងអាក្រក់ឡើយ ដូច្នេះនាងក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ \"តើអ្នកចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីជាការតបស្នងវិញ? ឱ្យខ្ញុំនិយាយឱ្យច្បាស់សិន៖ ខ្ញុំមិនអាចលីមែកឈើដែលធំជាងនេះបានទេ របស់ទាំងនេះធ្ងន់ណាស់ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាស្មារបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាកំពុងឆេះទៅហើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ដកចង្កោមសោចេញមក រួចដោះយកសោមួយគ្រាប់ហុចឱ្យក្មេងស្រីតូចនោះ។ \"នេះគឺជាសោទ្វាររបងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនត្រូវការឱ្យអ្នកធ្វើអ្វីច្រើនទេ គ្រាន់តែជួយរកមើលស្លឹកពណ៌បៃតងណាដែលមិនទាន់ប្រែជាពណ៌លឿងនៅពេលដែលអ្នកទៅរើសមែកឈើ។ បើអ្នកឃើញ សូមជួយរក្សាទុកឱ្យខ្ញុំផង\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង?\" ក្មេងស្រីតូចសួរដោយបើកភ្នែកធំៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ញញឹមហើយឆ្លើយថា \"ត្រឹមតែប៉ុណ្ឹងឯង។ អ្នកដឹងថាផ្ទះរបស់ខ្ញុំនៅឯណាហើយមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីតូចងក់ក្បាល។ \"ផ្ទះទី ១២ នៅខាងឆ្វេងដៃក្នុង ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមិនបានយកសោដែលគេហុចឱ្យនោះទេ។ \"ជញ្ជាំងរបងផ្ទះរបស់អ្នកមិនខ្ពស់ពេកទេ ដូច្នេះខ្ញុំអាចគ្រាន់តែបោះមែកឈើចូលតាមរបងបាន ដោយមិនបាច់បើកទ្វារឡើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន ភីងអាន ទុកសោវិញនៅពេលឮបែបនេះ ហើយខណៈនោះ ក្មេងស្រីតូចក៏បានរត់ទៅឆ្ងាយបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបែកពីក្មេងស្រីតូច ឆេន ភីងអាន ធ្វើដំណើរចេញពីទីប្រជុំជនទៅទិសខាងត្បូង។ នៅពេលដែលគេទៅជិត ស្ពានដំបូល គេមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងដែលឃើញថាវាបានបាត់ទៅហើយ ដោយត្រឡប់ទៅជាស្ពានថ្មចាស់ក្នុងការចងចាំរបស់គេវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ស្ពានដំបូល មើលទៅអស្ចារ្យជាង និងមានស្លាកពណ៌មាសភ្លឺចែងចាំងព្យួរនៅពីលើក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្រាប់ហេតុផលខ្លះ ឆេន ភីងអាន នៅតែចូលចិត្តស្ពានថ្មចាស់ជាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅចុងម្ខាងនៃស្ពាន ឆេន ភីងអាន ស្រាប់តែនឹកដល់ការយល់សប្តិដ៏អាថ៌កំបាំងនោះ ហើយគេក៏ដកដង្ហើមធំ រួចដើរឡើងតាមចំណោតយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលកាន់តែខិតជិតដល់កណ្តាលស្ពាន គេកាន់តែភ័យ។ ញើសបានហូរចេញមកជោកខ្លួន ហើយភាពភ័យខ្លាចក៏មិនបានជួយអ្វីដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេអាចដើរទៅដល់ចុងម្ខាងទៀតនៃស្ពានដោយគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងឡើយ ហើយស្នាមញញឹមបែបចំអកឱ្យខ្លួនឯងក៏លេចឡើង ខណៈដែលគេបង្កើនល្បឿនឆ្ពោះទៅកាន់ហាងលត់ដាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅឯ ជួរភ្នំគោខៀវ លោកតា យ៉ាង កំពុងអង្គុយនៅលើមាត់ច្រាំងថ្មខៀវ បឺតខ្សៀចាស់របស់គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃទឹកនៅក្រោមជើងរបស់គាត់កំពុងភ្លឺផ្លេក និងមានរលកខ្ជោលឡើងមិនឈប់ ហើយហាក់ដូចជាមានដើមរុក្ខជាតិក្នុងទឹកដុះយ៉ាងច្រើននៅក្រោមផ្ទៃទឹក។ ទោះបីជាស្ថិតនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃក៏ដោយ ក៏រុក្ខជាតិក្នុងទឹកទាំងនោះនៅតែផ្តល់នូវអារម្មណ៍ព្រឺព្រួចយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខស្រវាំងៗរបស់ស្រ្តីចំណាស់ម្នាក់បានលេចឡើងបន្តិចម្តងៗនៅលើផ្ទៃទឹក។ ស្រ្តីនោះមានសក់ពណ៌បៃតងចាស់ មើលទៅគួរឱ្យខ្លាចណាស់ ហើយនាងនិយាយដោយសំឡេងញ័រថា \"លោកអមតៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ខ្ញុំបានព្យាយាមចូលទៅជិតខាងនោះកាលពីយប់មិញ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមិនអាចធ្វើបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំបានព្យាយាមជាច្រើនលើក ប៉ុន្តែរាល់ដង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាត្រូវបានគេជ្រមុជទៅក្នុងខ្ទះប្រេងដ៏ក្តៅអញ្ចឹង ហើយការឈឺចាប់គឺខ្លាំងពេកសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការបន្តទៅទៀត។ សូមមេត្តាលើកលែងឱ្យខ្ញុំផង លោកអមតៈ នេះគឺជាការងារដែលមិនអាចទៅរួចសម្រាប់ខ្ញុំឡើយ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខត្រជាក់ស្រេបបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់លោកតា យ៉ាង ខណៈគាត់និយាយថា \"ខ្ញុំមិនមែនមកទីនេះដើម្បីដាក់ទោសអ្នកទេ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ គ្រាន់តែធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងតាមលទ្ធភាពដែលអ្នកអាចធ្វើបានទៅ វាគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ខ្ញុំមកទីនេះ ពីព្រោះខ្ញុំមានឱកាសដ៏កម្របំផុតសម្រាប់អ្នក ហើយវាអាស្រ័យលើអ្នកថា តើអ្នកហ៊ានតស៊ូដើម្បីវាឬអត់\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខពណ៌បៃតងរបស់ស្រ្តីចំណាស់នោះកំពុងរញ្ជួយយ៉ាងចម្លែកទៅតាមទឹកជុំវិញខ្លួននាង ហើយនាងក៏បានបង្ហាញទឹកមុខយកចិត្តទុកដាក់បំផុតដើម្បីស្តាប់អ្វីដែលលោកតា យ៉ាង នឹងនិយាយបន្ទាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង បន្តថា \"នៅពេលនេះ ពិភពតូចនេះកំពុងតែវិលត្រឡប់ទៅរកអាណាចក្រមនុស្សវិញបន្តិចម្តងៗ ដើម្បីរួមបញ្ចូលជាមួយផែនដីឡើងវិញ។ នាពេលនេះ វាស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលដ៏សំខាន់មួយក្នុងដំណើរការនេះ ហើយវានឹងមិនយូរទៀតទេ មុនពេលពិភពតូចនេះនឹងតភ្ជាប់ជាមួយ អាណាចក្រមហាឡី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"នៅទីនេះ អ្នកត្រូវបានគេស្គាល់ត្រឹមតែជាអ្នកការពារទន្លេប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជា ទេវតាទឹក (God of Water) ឡើយ ដូចជាមន្ត្រីក្រៅផ្លូវការនៃអាណាចក្រមនុស្សអញ្ចឹង។ មើលទៅវាហាក់ដូចជាខុសគ្នាត្រឹមតែបន្តិច ប៉ុន្តែតាមពិតវាខុសគ្នាដូចមេឃនិងដី\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់ចង្អុលខ្សៀរបស់គាត់ទៅកាន់ស្ពានថ្ម រួចបន្តថា \"មូលហេតុមិនមែនដោយសារតែទឹកដីក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អ្នកតូចពេកនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺដោយសារតែទឹកដីរបស់អ្នកត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។ អ្នកឃើញស្ពាននៅទីនោះទេ? របស់នោះហើយដែលកំពុងដាក់កំហិតលើអ្នក។ អ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ គឺគ្រាន់តែហែលនៅក្រោមស្ពាននោះ ហើយអ្នកនឹងមានអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងនៅខាងមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ស្ទឹងតូចដែលអ្នកកំពុងស្ថិតនៅនាពេលនេះ នឹងក្លាយជាប្រភពនៃទន្លេដ៏សំខាន់ជាច្រើននាពេលអនាគត ហើយនៅពេលដែលរឿងនោះកើតឡើង មិនត្រឹមតែអ្នកនឹងទទួលបានឋានៈជាទេវតាទឹក និងមានសក់ប្រវែងរាប់រយគីឡូម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកថែមទាំងអាចក្លាយជាមហាទេវតាទឹក ដែលមានសក់ប្រវែងរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រទៀតផង\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រ្តីចំណាស់នោះច្បាស់ជាមានការទាក់ទាញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការសន្យានេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង មិនបានប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ គាត់ញញឹមរួចបន្តថា \"ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ការដេកនៅក្នុងភក់ ហើយមិនធ្វើអ្វីសោះ ក៏វាមានភាពសុខស្រួលម្យ៉ាងដែរមែនទេ? ហេតុអ្វីត្រូវខំប្រឹងដើម្បីមហិច្ឆតាខ្ពស់ធ្វើអ្វី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បេះដូងរបស់ស្រ្តីចំណាស់នោះស្រាប់តែធ្លាក់ចុះបន្តិច នៅពេលឮសម្តីឌឺដងរបស់លោកតា យ៉ាង ហើយនាងក៏ប្រញាប់អង្វរសុំក្តីមេត្តា ដែលធ្វើឱ្យទឹកស្ទឹងជ្រួលច្របល់មិនឈប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង នៅតែរក្សាទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈនិយាយដោយសំឡេងធម្មតាថា \"វាអាស្រ័យលើអ្នកថា តើអ្នកចង់បន្តធ្វើជាត្រីឆ្ពិនដ៏គួរឱ្យអាណិត ឬចង់ផ្លាស់ប្តូរខ្លួនទៅជានាគទឹក​ (Flood Dragon) ដែលគ្រប់គ្រងវាសនានៃទឹក។ ហើយកុំភ្លេចអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកពីមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ប្រសិនបើអ្នកជ្រើសរើសដើរតាមផ្លូវនេះ គឺមិនអាចងាកក្រោយឡើយ អ្នកត្រូវតែដើរឱ្យដល់ទីបញ្ចប់។ គ្មានអ្វីនៅក្នុងលោកនេះដែលអាចផ្តល់ពរជ័យឱ្យអ្នកជារៀងរហូតនោះទេ។ អ្នកប្រហែលជាមិនចង់ឮរឿងនេះទេ ប៉ុន្តែបើនិយាយតាមត្រង់ទៅ អ្នកគឺជាមនុស្សចុងក្រោយនៅក្នុងទីប្រជុំជននេះ ដែលសមនឹងទទួលបានកម្មផលល្អ (Good Karma)\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង កាន់តែធ្វើព្រងើយ ស្រ្តីចំណាស់នោះកាន់តែមានអារម្មណ៍មិនសុខ ហើយនៅទីបំផុត នាងក៏ខាំធ្មេញដោយក្តីប្តេជ្ញាចិត្ត មុននឹងមុជចូលទៅក្នុងទឹកយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានបាត់ខ្លួនទាំងស្រុងក្នុងទឹក ប៉ុន្តែស្រមោលពណ៌បៃតងអាចត្រូវបានគេមើលឃើញថាកំពុងហែលទៅមុខជាជង្កាក់ៗនៅក្នុងទឹក រវាង ជួរភ្នំគោខៀវ និងស្ពានថ្ម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលស្រមោលនោះខិតជិតដល់ស្ពានថ្ម វាកាន់តែយឺតទៅៗ ហើយនៅចុងបញ្ចប់ វាដើរយឺតដូចជាការវារអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលនៅសល់ចម្ងាយតិចជាង ១០០ ហ្វីតពីស្ពាន ស្រមោលពណ៌បៃតងស្រាប់តែបង្កើនល្បឿនយ៉ាងខ្លាំង ដោយព្យាយាមជាលើកចុងក្រោយដើម្បីទៅដល់ម្ខាងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រ្តីចំណាស់នោះបានឆ្លងកាត់ដោយគ្មានការរារាំងឡើយ ហើយបន្ទាប់ពីរត់បានចម្ងាយរាប់រយហ្វីតហួសស្ពានថ្ម នាងក៏មិនអាចទប់ចិត្តមិនរាំលេងក្នុងទឹកដោយក្តីរំភើបបានឡើយ ដែលធ្វើឱ្យសក់របស់នាងរុំព័ទ្ធជុំវិញរាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងអណ្តែតក្នុងទឹកស្ទឹង រួចងើយក្បាលមើលស្ពានថ្ម ហើយនៅទីបំផុត នាងក៏អាចមើលឃើញនូវដុំដែកដាវចាស់ (Old sword billet) នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វានៅតែមានច្រែះដូចដើម ហើយមើលទៅមិនខុសពីកាលពីនាងនៅក្មេងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅខណៈបន្ទាប់ គ្រាប់ភ្នែករបស់នាងស្រាប់តែផ្ទុះបែកចេញ ទាំងអស់នេះគឺដោយសារតែខ្សែភ្នែករបស់នាងបានសម្លឹងទៅលើដុំដែកដាវចាស់នោះយូរពេក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងស្រែកដោយការឈឺចាប់បានបន្លឺឡើង ខណៈទឹកខ្ទាតសាចពេញទី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីរយៈពេលយ៉ាងយូរ ទឹកស្ទឹងក៏បានស្ងប់ចុះវិញ ហើយនៅពេលនេះ ស្រ្តីចំណាស់នោះបានដុះភ្នែកមួយគូឡើងវិញ ប៉ុន្តែអានុភាពរបស់នាងបានប្រែជាទន់ខ្សោយយ៉ាងខ្លាំង ហើយសំឡេងរបស់លោកតា យ៉ាង ក៏បន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀកនាងម្តងទៀត។ \"អ្នកពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យឆ្លងកាត់ដោយសេរី ដូច្នេះកុំចង់បានលើសពីនេះអី។ ចងចាំថា កុំងើយក្បាលមើលនៅពេលដែលអ្នកដើរកាត់ស្ពានថ្មនាពេលអនាគត\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំនឹងចងចាំឱ្យច្បាស់\" ស្រ្តីចំណាស់ប្រញាប់និយាយដោយស្តាប់បង្គាប់។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-25T13:04:16.438Z","2026-03-26T11:38:45.904Z","69c3dd50d2f0387b972608e1","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"69c3dc22d2f0387b972608d3",73,"ពន្លឺថ្ងៃ",{"id":26,"number":27,"title":28},"69c3e1a2d2f0387b9726092f",75,"ខ្ញុំនឹងចូលចិត្តអ្នកឱ្យយូរបន្តិចទៀត​ (២)",84,1790177362767]