ខ្ញុំនឹងចូលចិត្តអ្នកឱ្យយូរបន្តិចទៀត (១)

ឆេន ភីងអាន (Chen Ping'an) ដើរចេញពីបន្ទប់ទាំងវិលមុខ រួចធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីធ្លាផ្ទះ។ គេសម្លឹងមើលទៅព្រះអាទិត្យដែលកំពុងបញ្ចេញកម្តៅយ៉ាងខ្លាំង វាគឺជាថ្ងៃដែលមេឃស្រឡះចែស គ្មានពពកសូម្បីតែមួយដុំ។

ឆេន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថាដង្ហើមរបស់គេហាក់ដូចជាថប់ៗបន្តិច ដូច្នេះគេក៏អង្គុយចុះនៅលើកម្រិតទ្វារ ហើយដាក់បាតដៃផ្គុំគ្នាដើម្បីផ្ដោតអារម្មណ៍លើ ការតាំងសមាធិ។

បន្ទាប់ពីប្រហែល ១៥ នាទីកន្លងផុតទៅ ការរាំងស្ទះក្នុងដង្ហើមរបស់គេក៏រលាយបាត់ទៅ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេបម្រុងនឹងក្រោកឈរ ភ្នែករបស់គេក៏ស្រាប់តែក្រឡេកឃើញអ្វីម្យ៉ាងតាមកន្ទុយភ្នែក ដែលធ្វើឱ្យគេត្រូវអង្គុយចុះលើកម្រិតទ្វារវិញភ្លាមៗ។ ភ្នែករបស់គេបើកធំៗដោយភាពមិនគួរឱ្យជឿ នៅពេលដែលគេងាកទៅមើលជ្រុងម្ខាងនៃទីធ្លាផ្ទះ ដែលមានដុំថ្ម វេទិកាសម្លាប់នាគ (Dragon Slaying Platform) មួយដុំកំពុងដេកនៅទីនោះយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

គេប្រញាប់ស្ទុះទៅរកដុំថ្ម វេទិកាសម្លាប់នាគ នោះ រួចឱនចុះពិនិត្យមើលវាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ នៅពេលពិនិត្យមើល គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាវាហាក់ដូចជាស៊ាំភ្នែកណាស់។ គេអង្អែលចង្កាខ្លួនឯង ខណៈដើរជុំវិញដុំថ្មនោះយឺតៗ ហើយបន្ទាប់ពីដើរបានមួយជុំ គេប្រាកដចិត្តថា នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃជើងទម្រនៅក្រោមរូបសំណាកព្រះពោធិសត្វងក់ក្បាល (Nodding Bodhisattva)។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មើលទៅដូចជាផ្នែកនៃជើងទម្រនេះត្រូវបានគេកាត់ចេញយ៉ាងស្អាតបំផុត ប្រៀបដូចជាការកាត់តៅហ៊ូអញ្ចឹង ដែលវាធ្វើឱ្យគេព្រឺឆ្អឹងខ្នងភ្លាមៗនៅពេលដឹងរឿងនេះ។

នីង យ៉ាវ (Ning Yao) តែងតែនិយាយពាក្យធំៗដាក់ ឆេន ភីងអាន ប៉ុន្តែនាងមិនដែលកុហកគេឡើយ។ នាងធ្លាប់ប្រាប់គេថា វេទិកាសម្លាប់នាគ គឺជាសម្ភារៈដែលរឹងបំផុត ដែលអាចកាត់ផ្តាច់បានតែដោយ អមតៈនៃដាវ ដ៏មានអំណាច និងត្រូវចំណាយកម្លាំងយ៉ាងមហាសាលប៉ុណ្ណោះ។ ឆេន ភីងអាន ជឿជាក់លើអ្វីដែលនាងប្រាប់យ៉ាងមុតមាំ ហេតុនេះហើយ គេពិតជាស្រឡាំងកាំងខ្លាំងណាស់ដែលដុំថ្មនៃជើងទម្រនេះ បែរជាមកនៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេទៅវិញ។

តើវាអាចទៅរួចទេដែលដុំថ្ម វេទិកាសម្លាប់នាគ នេះមានវិញ្ញាណ ហើយរមៀលចូលមកក្នុងទីធ្លារបស់គេដោយខ្លួនឯង? នៅពេលនេះ ឆេន ភីងអាន បានដឹងហើយថាមានកម្លាំងអាថ៌កំបាំងនៅក្នុងលោកនេះ ប៉ុន្តែប្រាកដជាគ្មានថ្មដែលមានជីវិតទេ! ម្យ៉ាងទៀត បើវាចង់ទៅផ្ទះណា ក៏វាអាចទៅបានដែរ ហេតុអ្វីក៏មករកគេ? មករងទុក្ខមែនទេ? បើអញ្ចឹងមែន របស់នេះពិតជាល្ងង់ដូចថ្មមែន!

"នែ៎ តើឯងអាចនិយាយបានទេ? តើឯងយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទេ?" ឆេន ភីងអាន សួរដោយសំឡេងស្ទាក់ស្ទើរ។

ជាធម្មតា គ្មានចម្លើយតបមកវិញឡើយ។

ឆេន ភីងអាន បន្តសម្លឹងមើលដុំថ្ម វេទិកាសម្លាប់នាគ ដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។

ការយល់សប្តិពីមុននោះពិតប្រាកដខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ ឆេន ភីងអាន មិនទាន់មានអារម្មណ៍ថាត្រឡប់មកពិភពពិតទាំងស្រុងនៅឡើយ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យគេនៅតែមានអារម្មណ៍ភ័យៗ និងរុញរា។

រឿងរ៉ាវតូចតាចជាច្រើនដែលគេមិនដែលគិតដល់ ក៏ស្រាប់តែហូរចូលមកក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ ហើយគេអាចមើលឃើញរឿងទាំងនោះក្នុងជ្រុងមួយផ្សេងទៀត។

ទាំង លោកគ្រូ ឈី និង នីង យ៉ាវ សុទ្ធតែបានប្រាប់គេនូវរឿងរ៉ាវជាច្រើនអំពីពិភពចម្លែកនៅខាងក្រៅទីប្រជុំជន ហើយសូម្បីតែលោកតា យ៉ាវ ក៏ធ្លាប់ប្រាប់រឿងរ៉ាវជាច្រើនដែរ។

មានរឿងជាច្រើនដែលត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន សូម្បីតែរឿងសាមញ្ញដូចជាការចូលទៅក្នុងភ្នំ។ ឧទាហរណ៍ គល់ឈើចាស់ៗដែលមើលទៅធម្មតា អាចជាកន្លែងអង្គុយរបស់ទេវតាភ្នំ ដូច្នេះវាគឺជាការហាមឃាត់ (Taboo) មិនឱ្យអង្គុយលើពួកវាឡើយ។

លោកតា យ៉ាវ ធ្លាប់បានប្រកាសថា រាល់ភ្នំទាំងអស់នៅលើលោកនេះ មិនថាទាបឬខ្ពស់ សុទ្ធតែមានឫសគល់តែមួយ ហើយពួកវាមានជាប់សាច់ឈាមនឹងគ្នា ដូចជាសមាជិកក្នុងត្រកូលមនុស្សអញ្ចឹង។

ក្នុងខណៈនោះ ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញស្រាប់តែកើតមានក្នុងចិត្តរបស់ ឆេន ភីងអាន។ គេពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើគេត្រូវធ្វើដូចម្តេចដើម្បីអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពទាំងមូលនៃ ពិភពតូចត្បូង? តើគេត្រូវឡើងទៅដល់កំពូលភ្នំដែលខ្ពស់ជាង ភ្នំពពក នោះមែនទេ ដើម្បីអាចមើលឃើញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង?

ឆេន ភីងអាន បញ្ឈប់ការគិតនោះ រួចបន្តសម្លឹងមើលថ្មពណ៌ខ្មៅ ហើយគេកំពុងពិចារណាថានឹងលើកវាទៅហាងលត់ដាវ ព្រោះវាប្រាកដជាមានប្រយោជន៍សម្រាប់ នីង យ៉ាវ។ ចំពោះរឿងដែល នីង យ៉ាវ នឹងយកថ្មនោះទៅធ្វើអ្វី មិនថាសម្រាប់សម្រកដាវរបស់នាង ឬប្រគល់ឱ្យ លោកគ្រូ រ័ន ដើម្បីជាការអរគុណដែលបានលត់ដាវឱ្យនាង វាមិនសំខាន់សម្រាប់ ឆេន ភីងអាន ឡើយ។ គេគ្រាន់តែចង់ដឹងថា តើគេសម្រកដាវលើថ្មនេះយ៉ាងដូចម្តេច ហើយតើវាដូចគ្នាទៅនឹងវិធីដែលគេសម្រកកាំបិតព្រៃរបស់គេដែរឬទេ?

ឆេន ភីងអាន មិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តបង្អង់ការងារឡើយ ដូច្នេះបន្ទាប់ពីសម្រេចចិត្តរួច គេក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើសកម្មភាពភ្លាម។ គេយកដៃចាប់ផ្នែកខាងក្រោមនៃដុំថ្ម ហើយលើកវាឡើង ប៉ុន្តែអាចលើកវាឡើងបានត្រឹមតែមួយអ៊ីញប៉ុណ្ណោះពីដី។ វាពិតជាធ្ងន់ណាស់ ប៉ុន្តែមិនធ្ងន់រហូតដល់ថ្នាក់រំកិលមិនរួចនោះទេ។

ឆេន ភីងអាន ត្រឡប់ចូលក្នុងផ្ទះដើម្បីរកកញ្ច្រែង ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏ដើរចុះតាម ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ដោយមានកញ្ច្រែងនៅពីក្រោយខ្នង និងមានក្រណាត់គ្របពីលើ វេទិកាសម្លាប់នាគ ដែលនៅក្នុងកញ្ច្រែងនោះ។

បន្ទាប់ពីចាកចេញពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ឆេន ភីងអាន សង្កេតឃើញថាមានមនុស្សជាច្រើននៅលើផ្លូវ។ វាប្រហែលជាដោយសារតែគ្រប់គ្នាបានភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការប្រែប្រួលពីថ្ងៃទៅជាយប់ភ្លាមៗ ហើយឥឡូវនេះនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យលេចឡើងវិញ ពួកគេសុទ្ធតែចេញមកដើម្បីស្រូបយកពន្លឺរបស់វា។ អ្នកភូមិភាគច្រើនបានចេញពីផ្ទះមកលើផ្លូវ ដើម្បីជជែកគ្នាអំពី "សូរ្យគ្រាស" ដែលទើបតែកន្លងផុតទៅ។

ជួនកាល មានមនុស្សរត់កាត់ទៅមក ដោយស្រែកប្រាប់ថា អណ្តូងសោដែក រីងស្ងួតអស់ហើយ ហើយសូម្បីតែច្រវ៉ាក់ដែកដែលព្យួរក្នុងអណ្តូងតាំងពីដើមមក ក៏ត្រូវបាននរណាម្នាក់យកទៅបាត់ដែរ។ ក៏មានក្មេងៗដែលកំពុងលោតកញ្ជ្រោលដោយក្តីរំភើប រៀបរាប់រឿងរ៉ាវអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះ ដើមលីងឈូ ចាស់នោះ។

តាមពិតទៅ ដើមលីងឈូ ត្រូវបានគេដកឫសចោល ហើយកំពុងដេកនៅលើផ្លូវ ជាមួយនឹងមែកឈើដែលបាក់បែក និងស្លឹកពណ៌លឿងនៅរាយប៉ាយជុំវិញ។ អ្នកភូមិដែលនៅក្បែរនោះមានអារម្មណ៍ថាវាជារឿងគួរឱ្យស្តាយ ហើយពួកគេបានរើសមែកឈើ និងស្លឹកឈើដើម្បីធ្វើជាអុស។ បុរសក្មេងៗខ្លះដែលរុញរា ក៏ត្រូវបានប្រពន្ធបង្ខំឱ្យចេញទៅយកពូថៅកាប់មែកឈើធំៗមកផ្ទះដែរ។

រឿងនេះមិនមែនគ្មានការទាស់ទែងឡើយ។ មនុស្សចាស់ជាច្រើនដែលបានរស់នៅពេញមួយជីវិតនៅក្បែរ ដើមលីងឈូ មានការតូចចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ពួកគេបានជេរប្រទេចអ្នកដែលកំពុងកាប់យកផលប្រយោជន៍ពីការស្លាប់របស់ដើមឈើ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតកំពុងរៀបរាប់ពីប្រវត្តិរបស់ ដើមលីងឈូ ដោយប្រកាសថាវាគឺជាវត្ថុមានវិញ្ញាណ។

ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមកនេះ វាតែងតែជម្រុះមែកនៅពេលយប់ជ្រៅ ដើម្បីជៀសវាងការធ្លាក់លើក្បាលមនុស្ស ហើយក្នុងឆ្នាំដែលទិន្នផលកសិកម្មទាប ដើមលីងឈូ តែងតែជួយសង្គ្រោះ ដោយផ្ដល់នូវផ្កាលីងឈូយ៉ាងច្រើនដើម្បីបំពេញក្រពះរបស់មនុស្សជាច្រើន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេគឺគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ។

ពួកបុរសក្មេងៗមិនខ្វល់ពីអ្វីដែលគេប្រាប់ឡើយ ពួកគេនៅតែបន្តកាប់មែកឈើ ហើយអ្នកដែលឆេវឆាវខ្លះថែមទាំងបានរុញច្រានជាមួយពួកមនុស្សចាស់ដែលមករារាំង បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏ច្របូកច្របល់។

បន្ទាប់ពីបានឮអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះ ដើមលីងឈូ ឆេន ភីងអាន ចាប់ផ្តើមរារែកថាតើគួរធ្វើដូចម្តេច គេឈប់ដើររៀងរាល់ពីរបីជំហាន ដើម្បីងាកទៅមើលទិសដៅរបស់ ដើមលីងឈូ។ សភាវគតិរបស់គេប្រាប់ថា គេគួរតែទៅមើលបន្តិច ប៉ុន្តែមានសំឡេងក្នុងចិត្តដាស់តឿនឱ្យគេទៅហាងលត់ដាវឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

ស្រាប់តែមានរូបរាងតូចច្រឡឹងម្នាក់រត់កាត់គេដូចខ្យល់។ វាគឺជាក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលស្លៀកអាវក្រាស់ៗ ហើយអ្វីដែលគួរឱ្យអស់សំណើចនោះគឺ នាងកំពុងលីមែកឈើមួយដុំធំប៉ុនដៃបុរសក្មេងនៅលើស្មា។ មែកឈើនោះមានប្រវែងប្រហាក់ប្រហែលនឹងកម្ពស់របស់នាងដែរ ហើយនាងរត់លឿនណាស់ ហាក់ដូចជាមានកង់ជាប់នឹងជើងអញ្ចឹង។

ឆេន ភីងអាន ចងចាំនាងបានភ្លាម នាងគឺជាក្មេងស្រីតូចដែលចូលចិត្តដើរម្នាក់ឯងក្នុងទីប្រជុំជនយ៉ាងលឿនដូចខ្យល់។ នាង និង គូ កាន ធ្លាប់បានស្គាល់គ្នាដោយសារការឈ្លោះប្រកែកគ្នា ហើយ ឆេន ភីងអាន ក៏ធ្លាប់បានជួបនាងមិនយូរប៉ុន្មានដែរនៅ ជួរភ្នំគោខៀវ។

នាងក៏ស្ថិតនៅក្បែរពួកតួអង្គអាថ៌កំបាំងទាំងនោះដែរ ហើយនាងមើលទៅហាក់ដូចជាស្និទ្ធស្នាលខ្លាំងជាមួយដូនជីតាវក្មេងម្នាក់នោះ។ ឆេន ភីងអាន នឹកឃើញថាគេធ្លាប់បានផ្តល់គ្រួសប្រមាត់ពស់តូចមួយឱ្យនាងកាលពីមុន។

ឆេន ភីងអាន ប្រញាប់ហៅនាង ហើយនាងក៏ងាកមកវិញ។ នៅពេលឃើញគេ នាងក៏ចំណាំបាន ហើយញញឹមយ៉ាងស្រស់។ ភ្នែករបស់នាងហាក់ដូចជាអាចនិយាយបាន ហើយនៅពេលនេះ ពួកវាហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយថា៖ "មានការអីមែនទេ? ខ្ញុំកំពុងស្តាប់! ខ្ញុំកំពុងប្រញាប់ ដូច្នេះឆាប់និយាយមក!"

ឆេន ភីងអាន ទប់សំណើច រួចបក់ដៃហៅនាង ហើយនិយាយថា "ខ្ញុំមានរឿងចង់ពិភាក្សាជាមួយអ្នកបន្តិច។ មិនចំណាយពេលយូរទេ"។

ក្មេងស្រីតូចនោះប្រញាប់រត់មករកគេទាំងលីមែកឈើនៅក្បែរស្មា រួចងាកខ្លួនបន្តិច និងងើយក្បាលមើលដោយចម្ងល់។

"អ្នកបានមែកឈើនោះមកពី ដើមលីងឈូ មែនទេ?" ឆេន ភីងអាន សួរ។

ក្មេងស្រីតូចនោះងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង ហើយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បន្តិចបានលេចឡើង ខណៈនាងនិយាយថា "ខ្ញុំត្រូវតែលឿន។ បើមិនអញ្ចឹងទេ មែកឈើនឹងត្រូវគេយកអស់មិនខាន។ ខ្ញុំមានកម្លាំងអាចលីបានត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងឯង ដូច្នេះខ្ញុំចង់ដឹកជញ្ជូនឱ្យបានច្រើនដងតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន"។

ខួរក្បាលរបស់ ឆេន ភីងអាន គិតយ៉ាងលឿន រួចនិយាយថា "ផ្ទះរបស់អ្នកនៅផ្លូវហ្វតឈូន (Fortune Street) មែនទេ? វាឆ្ងាយណាស់។ ប្រសិនបើអ្នកទុកចិត្តខ្ញុំ អ្នកអាចយកមែកលីងឈូទៅទុកក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់ខ្ញុំសិន។ តាមវិធីនេះ អ្នកនឹងអាចដឹកជញ្ជូនបានច្រើនដងជាងការដែលត្រូវទៅផ្ទះរាល់ដង"។

ក្មេងស្រីតូចនោះគិតពិចារណាដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងក៏សង្កេតមើលទឹកមុខរបស់ ឆេន ភីងអាន ដែរ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងហាក់ដូចជាសម្រេចចិត្តថា ឆេន ភីងអាន គ្មានបំណងអាក្រក់ឡើយ ដូច្នេះនាងក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ "តើអ្នកចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីជាការតបស្នងវិញ? ឱ្យខ្ញុំនិយាយឱ្យច្បាស់សិន៖ ខ្ញុំមិនអាចលីមែកឈើដែលធំជាងនេះបានទេ របស់ទាំងនេះធ្ងន់ណាស់ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាស្មារបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាកំពុងឆេះទៅហើយ"។

ឆេន ភីងអាន ដកចង្កោមសោចេញមក រួចដោះយកសោមួយគ្រាប់ហុចឱ្យក្មេងស្រីតូចនោះ។ "នេះគឺជាសោទ្វាររបងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនត្រូវការឱ្យអ្នកធ្វើអ្វីច្រើនទេ គ្រាន់តែជួយរកមើលស្លឹកពណ៌បៃតងណាដែលមិនទាន់ប្រែជាពណ៌លឿងនៅពេលដែលអ្នកទៅរើសមែកឈើ។ បើអ្នកឃើញ សូមជួយរក្សាទុកឱ្យខ្ញុំផង"។

"ត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង?" ក្មេងស្រីតូចសួរដោយបើកភ្នែកធំៗ។

ឆេន ភីងអាន ញញឹមហើយឆ្លើយថា "ត្រឹមតែប៉ុណ្ឹងឯង។ អ្នកដឹងថាផ្ទះរបស់ខ្ញុំនៅឯណាហើយមែនទេ?"

ក្មេងស្រីតូចងក់ក្បាល។ "ផ្ទះទី ១២ នៅខាងឆ្វេងដៃក្នុង ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ"។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមិនបានយកសោដែលគេហុចឱ្យនោះទេ។ "ជញ្ជាំងរបងផ្ទះរបស់អ្នកមិនខ្ពស់ពេកទេ ដូច្នេះខ្ញុំអាចគ្រាន់តែបោះមែកឈើចូលតាមរបងបាន ដោយមិនបាច់បើកទ្វារឡើយ"។

ឆេន ភីងអាន ទុកសោវិញនៅពេលឮបែបនេះ ហើយខណៈនោះ ក្មេងស្រីតូចក៏បានរត់ទៅឆ្ងាយបាត់ទៅហើយ។

បន្ទាប់ពីបែកពីក្មេងស្រីតូច ឆេន ភីងអាន ធ្វើដំណើរចេញពីទីប្រជុំជនទៅទិសខាងត្បូង។ នៅពេលដែលគេទៅជិត ស្ពានដំបូល គេមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងដែលឃើញថាវាបានបាត់ទៅហើយ ដោយត្រឡប់ទៅជាស្ពានថ្មចាស់ក្នុងការចងចាំរបស់គេវិញ។

ទោះបីជា ស្ពានដំបូល មើលទៅអស្ចារ្យជាង និងមានស្លាកពណ៌មាសភ្លឺចែងចាំងព្យួរនៅពីលើក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្រាប់ហេតុផលខ្លះ ឆេន ភីងអាន នៅតែចូលចិត្តស្ពានថ្មចាស់ជាង។

ឈរនៅចុងម្ខាងនៃស្ពាន ឆេន ភីងអាន ស្រាប់តែនឹកដល់ការយល់សប្តិដ៏អាថ៌កំបាំងនោះ ហើយគេក៏ដកដង្ហើមធំ រួចដើរឡើងតាមចំណោតយឺតៗ។

នៅពេលកាន់តែខិតជិតដល់កណ្តាលស្ពាន គេកាន់តែភ័យ។ ញើសបានហូរចេញមកជោកខ្លួន ហើយភាពភ័យខ្លាចក៏មិនបានជួយអ្វីដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេអាចដើរទៅដល់ចុងម្ខាងទៀតនៃស្ពានដោយគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងឡើយ ហើយស្នាមញញឹមបែបចំអកឱ្យខ្លួនឯងក៏លេចឡើង ខណៈដែលគេបង្កើនល្បឿនឆ្ពោះទៅកាន់ហាងលត់ដាវ។

នៅឯ ជួរភ្នំគោខៀវ លោកតា យ៉ាង កំពុងអង្គុយនៅលើមាត់ច្រាំងថ្មខៀវ បឺតខ្សៀចាស់របស់គាត់។

ផ្ទៃទឹកនៅក្រោមជើងរបស់គាត់កំពុងភ្លឺផ្លេក និងមានរលកខ្ជោលឡើងមិនឈប់ ហើយហាក់ដូចជាមានដើមរុក្ខជាតិក្នុងទឹកដុះយ៉ាងច្រើននៅក្រោមផ្ទៃទឹក។ ទោះបីជាស្ថិតនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃក៏ដោយ ក៏រុក្ខជាតិក្នុងទឹកទាំងនោះនៅតែផ្តល់នូវអារម្មណ៍ព្រឺព្រួចយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។

ផ្ទៃមុខស្រវាំងៗរបស់ស្រ្តីចំណាស់ម្នាក់បានលេចឡើងបន្តិចម្តងៗនៅលើផ្ទៃទឹក។ ស្រ្តីនោះមានសក់ពណ៌បៃតងចាស់ មើលទៅគួរឱ្យខ្លាចណាស់ ហើយនាងនិយាយដោយសំឡេងញ័រថា "លោកអមតៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ខ្ញុំបានព្យាយាមចូលទៅជិតខាងនោះកាលពីយប់មិញ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមិនអាចធ្វើបានឡើយ។

"ខ្ញុំបានព្យាយាមជាច្រើនលើក ប៉ុន្តែរាល់ដង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាត្រូវបានគេជ្រមុជទៅក្នុងខ្ទះប្រេងដ៏ក្តៅអញ្ចឹង ហើយការឈឺចាប់គឺខ្លាំងពេកសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការបន្តទៅទៀត។ សូមមេត្តាលើកលែងឱ្យខ្ញុំផង លោកអមតៈ នេះគឺជាការងារដែលមិនអាចទៅរួចសម្រាប់ខ្ញុំឡើយ!"

ទឹកមុខត្រជាក់ស្រេបបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់លោកតា យ៉ាង ខណៈគាត់និយាយថា "ខ្ញុំមិនមែនមកទីនេះដើម្បីដាក់ទោសអ្នកទេ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ គ្រាន់តែធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងតាមលទ្ធភាពដែលអ្នកអាចធ្វើបានទៅ វាគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ខ្ញុំមកទីនេះ ពីព្រោះខ្ញុំមានឱកាសដ៏កម្របំផុតសម្រាប់អ្នក ហើយវាអាស្រ័យលើអ្នកថា តើអ្នកហ៊ានតស៊ូដើម្បីវាឬអត់"។

ផ្ទៃមុខពណ៌បៃតងរបស់ស្រ្តីចំណាស់នោះកំពុងរញ្ជួយយ៉ាងចម្លែកទៅតាមទឹកជុំវិញខ្លួននាង ហើយនាងក៏បានបង្ហាញទឹកមុខយកចិត្តទុកដាក់បំផុតដើម្បីស្តាប់អ្វីដែលលោកតា យ៉ាង នឹងនិយាយបន្ទាប់។

លោកតា យ៉ាង បន្តថា "នៅពេលនេះ ពិភពតូចនេះកំពុងតែវិលត្រឡប់ទៅរកអាណាចក្រមនុស្សវិញបន្តិចម្តងៗ ដើម្បីរួមបញ្ចូលជាមួយផែនដីឡើងវិញ។ នាពេលនេះ វាស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលដ៏សំខាន់មួយក្នុងដំណើរការនេះ ហើយវានឹងមិនយូរទៀតទេ មុនពេលពិភពតូចនេះនឹងតភ្ជាប់ជាមួយ អាណាចក្រមហាឡី។

"នៅទីនេះ អ្នកត្រូវបានគេស្គាល់ត្រឹមតែជាអ្នកការពារទន្លេប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជា ទេវតាទឹក (God of Water) ឡើយ ដូចជាមន្ត្រីក្រៅផ្លូវការនៃអាណាចក្រមនុស្សអញ្ចឹង។ មើលទៅវាហាក់ដូចជាខុសគ្នាត្រឹមតែបន្តិច ប៉ុន្តែតាមពិតវាខុសគ្នាដូចមេឃនិងដី"។

គាត់ចង្អុលខ្សៀរបស់គាត់ទៅកាន់ស្ពានថ្ម រួចបន្តថា "មូលហេតុមិនមែនដោយសារតែទឹកដីក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អ្នកតូចពេកនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺដោយសារតែទឹកដីរបស់អ្នកត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។ អ្នកឃើញស្ពាននៅទីនោះទេ? របស់នោះហើយដែលកំពុងដាក់កំហិតលើអ្នក។ អ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ គឺគ្រាន់តែហែលនៅក្រោមស្ពាននោះ ហើយអ្នកនឹងមានអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងនៅខាងមុខ។

"ស្ទឹងតូចដែលអ្នកកំពុងស្ថិតនៅនាពេលនេះ នឹងក្លាយជាប្រភពនៃទន្លេដ៏សំខាន់ជាច្រើននាពេលអនាគត ហើយនៅពេលដែលរឿងនោះកើតឡើង មិនត្រឹមតែអ្នកនឹងទទួលបានឋានៈជាទេវតាទឹក និងមានសក់ប្រវែងរាប់រយគីឡូម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកថែមទាំងអាចក្លាយជាមហាទេវតាទឹក ដែលមានសក់ប្រវែងរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រទៀតផង"។

ស្រ្តីចំណាស់នោះច្បាស់ជាមានការទាក់ទាញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការសន្យានេះ។

លោកតា យ៉ាង មិនបានប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ គាត់ញញឹមរួចបន្តថា "ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ការដេកនៅក្នុងភក់ ហើយមិនធ្វើអ្វីសោះ ក៏វាមានភាពសុខស្រួលម្យ៉ាងដែរមែនទេ? ហេតុអ្វីត្រូវខំប្រឹងដើម្បីមហិច្ឆតាខ្ពស់ធ្វើអ្វី?"

បេះដូងរបស់ស្រ្តីចំណាស់នោះស្រាប់តែធ្លាក់ចុះបន្តិច នៅពេលឮសម្តីឌឺដងរបស់លោកតា យ៉ាង ហើយនាងក៏ប្រញាប់អង្វរសុំក្តីមេត្តា ដែលធ្វើឱ្យទឹកស្ទឹងជ្រួលច្របល់មិនឈប់។

លោកតា យ៉ាង នៅតែរក្សាទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈនិយាយដោយសំឡេងធម្មតាថា "វាអាស្រ័យលើអ្នកថា តើអ្នកចង់បន្តធ្វើជាត្រីឆ្ពិនដ៏គួរឱ្យអាណិត ឬចង់ផ្លាស់ប្តូរខ្លួនទៅជានាគទឹក​ (Flood Dragon) ដែលគ្រប់គ្រងវាសនានៃទឹក។ ហើយកុំភ្លេចអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកពីមុន។

"ប្រសិនបើអ្នកជ្រើសរើសដើរតាមផ្លូវនេះ គឺមិនអាចងាកក្រោយឡើយ អ្នកត្រូវតែដើរឱ្យដល់ទីបញ្ចប់។ គ្មានអ្វីនៅក្នុងលោកនេះដែលអាចផ្តល់ពរជ័យឱ្យអ្នកជារៀងរហូតនោះទេ។ អ្នកប្រហែលជាមិនចង់ឮរឿងនេះទេ ប៉ុន្តែបើនិយាយតាមត្រង់ទៅ អ្នកគឺជាមនុស្សចុងក្រោយនៅក្នុងទីប្រជុំជននេះ ដែលសមនឹងទទួលបានកម្មផលល្អ (Good Karma)"។

លោកតា យ៉ាង កាន់តែធ្វើព្រងើយ ស្រ្តីចំណាស់នោះកាន់តែមានអារម្មណ៍មិនសុខ ហើយនៅទីបំផុត នាងក៏ខាំធ្មេញដោយក្តីប្តេជ្ញាចិត្ត មុននឹងមុជចូលទៅក្នុងទឹកយ៉ាងលឿន។

មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានបាត់ខ្លួនទាំងស្រុងក្នុងទឹក ប៉ុន្តែស្រមោលពណ៌បៃតងអាចត្រូវបានគេមើលឃើញថាកំពុងហែលទៅមុខជាជង្កាក់ៗនៅក្នុងទឹក រវាង ជួរភ្នំគោខៀវ និងស្ពានថ្ម។

នៅពេលស្រមោលនោះខិតជិតដល់ស្ពានថ្ម វាកាន់តែយឺតទៅៗ ហើយនៅចុងបញ្ចប់ វាដើរយឺតដូចជាការវារអញ្ចឹង។

នៅពេលដែលនៅសល់ចម្ងាយតិចជាង ១០០ ហ្វីតពីស្ពាន ស្រមោលពណ៌បៃតងស្រាប់តែបង្កើនល្បឿនយ៉ាងខ្លាំង ដោយព្យាយាមជាលើកចុងក្រោយដើម្បីទៅដល់ម្ខាងទៀត។

ស្រ្តីចំណាស់នោះបានឆ្លងកាត់ដោយគ្មានការរារាំងឡើយ ហើយបន្ទាប់ពីរត់បានចម្ងាយរាប់រយហ្វីតហួសស្ពានថ្ម នាងក៏មិនអាចទប់ចិត្តមិនរាំលេងក្នុងទឹកដោយក្តីរំភើបបានឡើយ ដែលធ្វើឱ្យសក់របស់នាងរុំព័ទ្ធជុំវិញរាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងរបស់នាង។

នាងអណ្តែតក្នុងទឹកស្ទឹង រួចងើយក្បាលមើលស្ពានថ្ម ហើយនៅទីបំផុត នាងក៏អាចមើលឃើញនូវដុំដែកដាវចាស់ (Old sword billet) នោះ។

វានៅតែមានច្រែះដូចដើម ហើយមើលទៅមិនខុសពីកាលពីនាងនៅក្មេងឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅខណៈបន្ទាប់ គ្រាប់ភ្នែករបស់នាងស្រាប់តែផ្ទុះបែកចេញ ទាំងអស់នេះគឺដោយសារតែខ្សែភ្នែករបស់នាងបានសម្លឹងទៅលើដុំដែកដាវចាស់នោះយូរពេក។

សំឡេងស្រែកដោយការឈឺចាប់បានបន្លឺឡើង ខណៈទឹកខ្ទាតសាចពេញទី។

បន្ទាប់ពីរយៈពេលយ៉ាងយូរ ទឹកស្ទឹងក៏បានស្ងប់ចុះវិញ ហើយនៅពេលនេះ ស្រ្តីចំណាស់នោះបានដុះភ្នែកមួយគូឡើងវិញ ប៉ុន្តែអានុភាពរបស់នាងបានប្រែជាទន់ខ្សោយយ៉ាងខ្លាំង ហើយសំឡេងរបស់លោកតា យ៉ាង ក៏បន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀកនាងម្តងទៀត។ "អ្នកពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យឆ្លងកាត់ដោយសេរី ដូច្នេះកុំចង់បានលើសពីនេះអី។ ចងចាំថា កុំងើយក្បាលមើលនៅពេលដែលអ្នកដើរកាត់ស្ពានថ្មនាពេលអនាគត"។

"ខ្ញុំនឹងចងចាំឱ្យច្បាស់" ស្រ្តីចំណាស់ប្រញាប់និយាយដោយស្តាប់បង្គាប់។