រាត្រី

ទីប្រជុំជនស្រាប់តែប្រែជាខ្មៅងងឹតសូន្យឈឹង ងងឹតដល់ថ្នាក់មនុស្សម្នាក់មិនអាចមើលឃើញសូម្បីតែបាតដៃខ្លួនឯងដែលលូកទៅខាងមុខ ហើយវាហាក់បីដូចជាកំពុងមានបាតុភូតសូរ្យគ្រាសដ៏កម្របំផុតមួយកំពុងកើតឡើងអញ្ចឹង។

បន្ថែមលើសពីនេះ សំឡេងប្រេះ និងសំឡេងផ្ទុះដែលបន្លឺចេញពីរូបសំណាកទេវតានៅខាងក្រៅទីប្រជុំជន កាន់តែមានញឹកញាប់ទៅៗ។ សំឡេងទាំងនោះពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ណាស់នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃរាត្រី ហើយពួកវាមានតែជួយបង្កាត់ភ្លើងនៃការសង្ស័យនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកស្រុកប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលគិតត្រឡប់ទៅរកការចាកចេញនៃរទេះគោ និងរទេះសេះជាច្រើនដែលទើបតែបានចាកចេញពីទីប្រជុំជនកាលពីពេលថ្មីៗនេះ អ្នកស្រុកទាំងអស់កាន់តែមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងចិត្តពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។

នៅក្នុងភូមិគ្រឹះនៃត្រកូលអភិជនទាំងឡាយ រាល់ពេលដែលអ្នកបម្រើព្យាយាមអុជគោមដើម្បីបំភ្លឺភាពងងឹត ពួកគេនឹងត្រូវគេស្តីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ ហើយសមាជិកខ្លះដែលមានចរិតឆេវឆាវនៃត្រកូលទាំងនោះ ថែមទាំងស្ទុះចេញមកទាញគោមទម្លាក់ រួចយកជើងជាន់ពន្លត់ទៀតផង។ ខណៈដែលពួកគេធ្វើបែបនេះ ពួកគេសម្លឹងមើលអ្នកបម្រើដោយក្រសែភ្នែកខឹងសម្បារដូចជាសត្រូវសួពូជ ទោះបីជាអ្នកបម្រើទាំងនោះមានបំណងល្អក៏ដោយ។

នៅឯកន្លែងស្លដែក ឆេន ភីងអាន (Chen Ping'an) កំពុងញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ជាមួយ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) ខណៈអង្គុយនៅលើមាត់អណ្តូង ហើយគាត់មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះការប្រែប្រួលភ្លាមៗពីពេលថ្ងៃទៅជាយប់ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែបន្តញ៉ាំអាហារដោយមិនបង្អង់យូរ។ កម្មករទាំងអស់នៅកន្លែងស្លដែកត្រូវបានគេចិញ្ចឹមយ៉ាងល្អ ហើយម្នាក់ៗនឹងទទួលបានសាច់ខ្វៃជាប់ខ្លាញ់ (oil) មួយដុំទំហំប៉ុនម្រាមដៃចង្អុលសម្រាប់អាហារនីមួយៗ។

លើសពីនេះ ពួកគេនឹងទទួលបានខ្លាញ់មួយស្លាបព្រា និងបាយដែលពួកគេអាចញ៉ាំបានតាមចិត្ត ប៉ុន្តែទទួលបានសាច់តែមួយដុំប៉ុណ្ណោះ។ ឆេន ភីងអាន តែងតែញ៉ាំបាយប្រហែលពីរចានធំក្នុងមួយពេល ដូច្នេះបន្ទាប់ពីទទួលបានសាច់ខ្វៃពីចុងភៅ គាត់តែងតែញ៉ាំបាយចានដំបូងជាមួយតែទឹកសាច់ប៉ុណ្ណោះ ដោយទុកសាច់នោះឱ្យនៅដដែលមិនប៉ះពាល់ឡើយ។

ហេតុនេះ ដុំសាច់នោះនឹងរំកិលចុះពីខាងលើចានបន្តិចម្តងៗរហូតដល់បាតចាន ហើយលុះត្រាតែទទួលបានបាយចានទីពីរ ទើបគាត់ចាប់ផ្តើមញ៉ាំដុំសាច់នោះ។

រាល់ពេលដែល នីង យ៉ាវ ឃើញបែបនេះ នាងតែងតែមានអារម្មណ៍អស់សំណើច។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រឿងនេះមិនដូចគ្នាឡើយចំពោះ រួន ស៊ីវ (Ruan Xiu)។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងញ៉ាំអាហារតាមរបៀបដូចគ្នាទៅនឹង ឆេន ភីងអាន បេះបិទ។

នៅខណៈនេះ ឆេន ភីងអាន កំពុងកាន់ចានទទេក្នុងដៃម្ខាង និងចង្កឹះក្នុងដៃម្ខាងទៀត ហើយទោះបីជាគាត់ព្យាយាមសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនអស់ពីសមត្ថភាពក៏ដោយ ក៏ការមើលឃើញនៅមានកម្រិតត្រឹមតែប្រហែល ២០ ទៅ ៣០ ហ្វីតប៉ុណ្ណោះ។

ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃកន្លងមកនេះ ក្រៅពីខំធ្វើការនៅកន្លែងស្លដែករបស់ លោកគ្រូ រួន (Master Ruan) ឆេន ភីងអាន តែងតែទុកពេលបីម៉ោងដើម្បីហាត់ការតាំងសមាធិ (Meditation) ឈរ ដោយពីរម៉ោងនៅពេលថ្ងៃ ចាប់ពីម៉ោង ១១ ព្រឹក ដល់ម៉ោង ១ រសៀល និងបួនម៉ោងនៅពេលយប់ ចាប់ពីម៉ោង ៩ យប់ ដល់ម៉ោង ១ រំលងអធ្រាត្រ។ បន្ទាប់ពីធ្វើតាមទម្លាប់នេះបានមួយរយៈ ឆេន ភីងអាន បានចាប់ផ្តើមពិសោធបញ្ចូលការសមាធិដើរទៅក្នុងភារកិច្ចប្រចាំថ្ងៃរបស់គាត់ ប៉ុន្តែគាត់បានរកឃើញថាការធ្វើបែបនេះបណ្តាលឱ្យដង្ហើម និងជំហានរបស់គាត់មិនមានភាពស៊ីចង្វាក់គ្នា ដូច្នេះគាត់ក៏បានបោះបង់ការពិសោធនោះចោលភ្លាមៗ។

មានតែក្នុងអំឡុងពេលសម្រាកពីការងារប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែលគ្មាននរណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងគាត់ គាត់ទើបប្រើប្រាស់វិជ្ជា ឡដាវ (Sword Furnace) ដើម្បីចិញ្ចឹមរាងកាយរបស់គាត់។ សម្រាប់រូបគាត់ វាគ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូរការហាត់ចិត្តដែលធ្លាប់ប្រើក្នុងការសូនថូដីឥដ្ឋ មកជាការហាត់សមាធិឈរដូចដែលបានចែងនៅក្នុង ក្បួនគម្ពីររង្គើភ្នំ (Mountain Shaking Guide) ប៉ុណ្ណោះ។

ដំបូងឡើយ នីង យ៉ាវ ជួនកាលនឹងដើរតាមគាត់ក្នុងអំឡុងពេលពីរម៉ោងនៃការសមាធិដើរនៅពេលថ្ងៃ ដោយធ្វើជាផ្តល់ការណែនាំខ្លះៗ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាននាងក៏បោះបង់ការព្យាយាមនោះចោលដែរ។

ឆេន ភីងអាន មិនចង់ឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍ឡើយ ដូច្នេះគាត់តែងតែរត់ទៅចម្ងាយប្រហែលកន្លះគីឡូម៉ែត្រពីកន្លែងស្លដែកតាមខ្សែទឹកស្ទឹងខាងក្រោម ហើយទើបចាប់ផ្តើមហាត់សមាធិដើររយៈពេលពីរម៉ោងនៅទីនោះ។ ជាទូទៅ ការហាត់នោះធ្វើឱ្យគាត់ដើរបានចម្ងាយប្រហែលប្រាំគីឡូម៉ែត្រ។

សម្រាប់ ឆេន ភីងអាន នេះគឺជាអ្វីដែលគាត់ធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃដោយគ្មានការលើកលែង។

នៅខណៈនេះ នីង យ៉ាវ ក៏កំពុងអង្គុយនៅលើមាត់អណ្តូងដែរ ហើយចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញបន្តិច ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើលទៅមេឃដ៏ងងឹត ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាទើបតែត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយក្រណាត់ខ្មៅ។

«តើរឿងនេះមានពាក់ព័ន្ធនឹង លោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) ដែរឬទេ?» ឆេន ភីងអាន សួរដោយសំឡេងខ្សឹប។

ជំនួសឱ្យការប្រាប់ការពិតដល់គាត់ នីង យ៉ាវ បានផ្តល់ចម្លើយដ៏ស្រពិចស្រពិលមួយថា៖ «លោកគ្រូ ឈី គឺជាម្ចាស់នៃពិភពតូចនេះ ដូច្នេះវាប្រហែលជាមានពាក់ព័ន្ធនឹងគាត់ហើយ»។

«យោងតាមសម្តីរបស់ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) និង ជី គុយ (Zhi Gui) លោកគ្រូ ឈី ដើមឡើយមានគម្រោងចាកចេញពីទីប្រជុំជនជាមួយ ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao)។ ហេតុអ្វីបានជាចុងក្រោយគាត់សម្រេចចិត្តមិនទៅវិញ?» ឆេន ភីងអាន សួរ។

នីង យ៉ាវ ក្រវីក្បាលទាំងញញឹម ខណៈដែលនាងឆ្លើយតបថា៖ «គំនិតរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) គឺដូចជាជួរភ្នំដែលបត់បែនដែលអាចលាតសន្ធឹងទៅឆ្ងាយគ្រប់ទិសទី។ ខ្ញុំមិនអាចស្វែងយល់ពីគំនិតរបស់គាត់បានទេ ហើយក៏មិនចង់ចំណាយពេលគិតដែរ»។

បន្ទាប់ពីនោះ នាងបានហុចចាន និងចង្កឹះទៅក្នុងដៃ ឆេន ភីងអាន រួចក្រោកឈរដើរសំដៅទៅរកខ្ទមដីពណ៌លឿងដែលត្រូវបានបែងចែកឱ្យនាងស្នាក់នៅម្នាក់ឯង។ នីង យ៉ាវ មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងថាហេតុអ្វីបានជា លោកគ្រូ រួន ប្រកបដោយក្តីមេត្តាចំពោះនាងខ្លាំងម្ល៉េះ ហើយនាងមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យឆ្ងល់បានទេថា តើគាត់ដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់នាងដែរឬយ៉ាងណា។

ឱកាសដែលគាត់ដឹងគឺមានតិចតួចបំផុត។ ព្រោះថា ភ្នំស្តាឡាក់តៃ (Stalactite Mountain) មិនស្ថិតនៅលើ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ឡើយ ហើយវាស្ទើរតែគ្មានការផ្សារភ្ជាប់អ្វីជាមួយពិភពខាងក្រៅទាល់តែសោះ។ វាគឺជាកន្លែងដ៏ល្បីល្បាញបំផុត ប៉ុន្តែមានអ្នកទៅដល់តិចតួចណាស់។ លើសពីនេះ សូម្បីតែអ្នកនៅលើភ្នំស្តាឡាក់តៃខ្លួនឯង ក៏មិនដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់នាងដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារបុគ្គលិកលក្ខណៈត្រង់ៗរបស់ នីង យ៉ាវ នាងមិនសូវខ្វល់ខ្វាយពីរឿងនេះឡើយ។ ទោះក្នុងហេតុផលណាក៏ដោយ លោកគ្រូ រួន កំពុងតែល្អចំពោះនាង ហើយនាងក៏រីករាយនឹងទទួលយកសេចក្តីល្អនោះ។

ឆេន ភីងអាន រៀបនឹងដើរទៅផ្ទះបាយជាមួយនឹងចាន និងចង្កឹះដែលប្រើរួច ស្រាប់តែគាត់ចាប់អារម្មណ៍ឃើញមនុស្សម្នាក់កំពុងដើរមកពីចម្ងាយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ គឺជាបុរសវ័យក្មេងម្នាក់ស្លៀកពាក់អាវធំដែលមានដៃអាវវែងធំៗ ហើយគេមានចរិតជាអ្នកប្រាជ្ញខ្លាំងជាង ឆេន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) ទៅទៀត។ វាមានគុណសម្បត្តិម្យ៉ាងដែលមិនអាចពណ៌នាបាន ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹង លោកគ្រូ ឈី និងមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡ លោកគ្រូ សុង (Master Song) ក្នុងកម្រិតខ្លះ។

បុរសនោះក៏បានឃើញ ឆេន ភីងអាន ដែរ ហើយគេហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចដែលឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់នេះសម្លឹងមកខ្លួនវិញ។ គេបានដើរមករក ឆេន ភីងអាន រួចសួរដោយស្នាមញញឹមយ៉ាងកក់ក្តៅថា៖ «ខ្ញុំមានការខ្លះជាមួយ លោកគ្រូ រួន។ តើប្អូនដឹងទេថាគាត់នៅឯណា?»

លើកនេះ ឆេន ភីងអាន មិនបានព្យាយាមនិយាយកុហកដូចដែលគាត់ធ្លាប់ធ្វើចំពោះ ឆាយ ជីនចៀន (Cai Jinjian) និង ហ្វូ ណានហួ (Fu Nanhua) កាលពីនៅ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានប្រាប់បុរសនោះពីផ្លូវដែលត្រូវទៅយ៉ាងច្បាស់លាស់។

នេះក៏ដោយសារតែ នីង យ៉ាវ បានប្រាប់គាត់ថា លោកគ្រូ រួន គឺមានសមត្ថភាពលើសលប់ក្នុងការការពារខ្លួនឯង ហើយលើសពីនេះទៅទៀត ឆេន ភីងអាន មិនអាចសម្គាល់ឃើញបំណងអាក្រក់ណាមួយពីបុរសម្នាក់នេះឡើយ។

«តើលោកត្រូវការឱ្យខ្ញុំនាំទៅទីនោះដែរឬទេ?» ឆេន ភីងអាន សួរដោយភាពគួរសម។

បុរសវ័យក្មេងរូបនោះហាក់ដូចជាមិនប្រញាប់ប្រញាល់ចាកចេញឡើយ ហើយគេឆ្លើយតបទាំងញញឹមថា៖ «វាមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ ដូច្នេះខ្ញុំគួរតែអាចទៅខ្លួនឯងបាន ប៉ុន្តែអរគុណប្អូនដែលបានផ្តល់ជំនួយ»។

ឆេន ភីងអាន ញញឹម និងងក់ក្បាលឆ្លើយតប រួចក៏ដើរទៅផ្ទះបាយ ខណៈដែលបុរសនោះចាកចេញទៅកាន់បន្ទប់ស្លដាវនៅចម្ងាយ។

បន្ទាប់ពីទុកចាន និងចង្កឹះរួច ឆេន ភីងអាន ចាប់អារម្មណ៍ឃើញថាសិស្សជាងដែកទាំងអស់កំពុងជួបជុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ជាច្រើន។ គេបានអុជចង្កៀងប្រេង ហើយសិស្សទាំងអស់កំពុងជជែកគ្នាអំពីមូលហេតុដែលពេលថ្ងៃស្រាប់តែប្រែជាយប់។ អ្នកខ្លះអះអាងដោយភាពជឿជាក់ថា វាគឺដោយសារតែទេវតាភ្នំនៃភ្នំណាមួយកំពុងធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់តំបន់នេះ ដែលបណ្តាលឱ្យកម្រិតទឹកក្នុងអណ្តូង និងស្ទឹងធ្លាក់ចុះ ធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ ទេវតាទឹក (God of Water) ដែលគ្រប់គ្រងប្រភពទឹក។

ដូច្នេះហើយ សមរភូមិរវាងទេវតាកំពុងកើតឡើង ដែលធ្វើឱ្យច្បាប់ធម្មជាតិទាំងឡាយត្រូវប្រែប្រួល និងត្រឡប់ពេលថ្ងៃ និងយប់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកខ្លះក៏ជំទាស់នឹងរឿងនេះដែរ ដោយបញ្ជាក់ថាគ្មានទេវតាភ្នំឯណាអាចមានវត្តមានឡើយ ព្រោះភ្នំទាំងអស់ត្រូវបានបិទជិតដោយរាជវាំង។ លើសពីនេះទៅទៀត វាក៏មិនអាចទៅរួចដែរដែលស្ទឹងតូចមួយបែបនេះអាចជាជម្រករបស់ ទេវតាទឹក នោះ។

ឆេន ភីងអាន មិនបានចូលរួមក្នុងការពិភាក្សានោះទេ។ គាត់ក៏គ្មានអ្វីត្រូវធ្វើដែរ ដូច្នេះគាត់បានប្រើភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់គាត់ដើម្បីចុះទៅដល់បាតអណ្តូងចុងក្រោយតែម្នាក់ឯង មុននឹងសែងកញ្ច្រែងដីម្តងមួយៗចេញពីអណ្តូង។

មានពេលមួយ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងឡើងជណ្តើរឈើចេញពីអណ្តូង ឆេន ភីងអាន ចៃដន្យបានឃើញបុរសនោះត្រឡប់មកពីបន្ទប់ស្លដាវវិញ។ បុរសនោះក៏ឃើញគាត់ដែរ ប៉ុន្តែគេមិនបានដើរមករក ឆេន ភីងអាន ឬឈប់ដើរឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគ្រាន់តែគ្រវីដៃលាគាត់ពីចម្ងាយប៉ុណ្ណោះ។

ឆេន ភីងអាន មានអារម្មណ៍រំភើបបន្តិចនៅពេលឃើញបែបនេះ។ មិនថាបុរសម្នាក់នោះជាមនុស្សល្អ ឬមនុស្សអាក្រក់ឡើយ យ៉ាងហោចណាស់ គេគឺខុសប្លែកពីអ្នកក្រៅដែលមកពី ភ្នំព្រះអាទិត្យ (Sun Scorch Mountain), ភ្នំដនក្លោដ (Dawn Cloud Mountain), ទីក្រុងឡៃប្រ៊ីស (Light Breeze City) និង ទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City)។

ឆេន ភីងអាន បានជញ្ជូនដីចេញពីអណ្តូងម្តងមួយកញ្ច្រែងៗ ហើយខណៈពេលដែលគាត់កំពុងធ្វើបែបនេះ រួន ស៊ីវ បានមកដល់ក្បែររ៉កអណ្តូង (Well winch) ដោយកាន់កន្សែងដៃដែលមាននំសម្រន់យ៉ាងសម្រិតសម្រាំងដាក់ពីលើ។ នៅពេលដែល ឆេន ភីងអាន ងើបឡើងពីអណ្តូង រួន ស៊ីវ បានធ្វើសញ្ញាចង្អុលទៅនំទាំងនោះ ដែលជាការឆ្លើយតប ឆេន ភីងអាន ញញឹម និងក្រវីក្បាល។

បន្ទាប់ពីនោះ រួន ស៊ីវ ក៏អង្គុយចុះលើមាត់អណ្តូងដើម្បីរីករាយនឹងនំសម្រន់ដ៏ល្អវិចិត្រដែលលក់នៅក្នុងហាងនៅ ច្រកជិះនាគ (Dragon Riding Alley)។ នាងបានលិចលង់ក្នុងអាហាររបស់នាងយ៉ាងរហ័ស ដោយបញ្ចេញនូវភាពរីករាយ និងក្តីរំភើប។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ឆេន ភីងអាន បានបន្តជញ្ជូនដីចេញពីអណ្តូង ហើយបន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរប្រហែលដប់ជើង រួន ស៊ីវ ក៏បានបាត់ខ្លួនទៅហើយ ប៉ុន្តែនាងបានទុកនំមួយដុំឱ្យគាត់នៅពីលើកន្សែងដៃរបស់នាងនៅលើមាត់អណ្តូង។ វាគឺជានំស្រាផ្កាប៉េស (Peach blossom wine cake) ដែលល្បីល្បាញបំផុតនៅក្នុងហាងនៅ ច្រកជិះនាគ។

ឆេន ភីងអាន ភាំងបន្តិចនៅពេលឃើញបែបនេះ រួចក៏ដោះកញ្ច្រែងពីខ្នងដាក់ចុះក្បែរជើង។ គាត់អង្គុយចុះលើមាត់អណ្តូងក្បែរកន្សែងដៃ រួចជូតដៃនឹងខោអាវ មុននឹងចាប់យកនំនោះដោយម្រាមដៃពីរ ហើយដាក់ចូលទៅក្នុងមាត់។

ពិតណាស់ វាពិតជាឈ្ងាញ់ខ្លាំងណាស់ ហើយ ឆេន ភីងអាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនងក់ក្បាលកោតសរសើរបានឡើយ ខណៈពេលកំពុងញ៉ាំ។

គ្រាន់តែនំតូចមួយនេះមានតម្លៃដល់ទៅ ១០ កាក់ស្ពាន់ ហើយគំនិតនោះបានធ្វើឱ្យនំកាន់តែមានរសជាតិឆ្ងាញ់សម្រាប់ ឆេន ភីងអាន។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានម៉ោងបន្ទាប់ មេឃនៅតែបន្តងងឹត ហើយសំឡេងគ្រហឹមៗជារឿយៗតែងតែបន្លឺឡើងនៅខាងលើ។ ក្រៅពីនោះ គ្មានអ្វីមិនធម្មតាផ្សេងទៀតកើតឡើងនៅក្នុងទីប្រជុំជនឡើយ ហើយក្នុងទង្វើដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក លោកគ្រូ រួន បានអនុញ្ញាតឱ្យកម្មករទាំងអស់នៅកន្លែងស្លដែកត្រឡប់ទៅផ្ទះដើម្បីសម្រាករយៈពេលពីរថ្ងៃ ជាជាងឱ្យពួកគេរង់ចាំរហូតដល់ពេលយប់ប្រែជាថ្ងៃវិញដើម្បីបន្តការងារ។

ឆេន ភីងអាន ក៏ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះដែរ ហើយគាត់បានត្រឡប់ទៅទីប្រជុំជនវិញ។ គាត់បានទៅមើលផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) ហើយបន្ទាប់ពីពិនិត្យឃើញថាគ្មានអ្វីបាត់បង់ គាត់ក៏ប្រញាប់ពន្លត់ភ្លើង រួចចាក់សោទ្វារ និងរត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ខ្លួនវិញយ៉ាងលឿន។

ក្នុងហេតុផលណាមួយ ឆេន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថាទីប្រជុំជនស្រាប់តែបាត់បង់រាល់ភាពរស់រវើក និងក្លាយជាកន្លែងដែលគ្មានវិញ្ញាណទាំងស្រុង។

ដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈដែលគាត់កំពុងប្រញាប់រត់ឆ្លងកាត់ស្ពានដំបូល (Covered bridge) វាមានស្ត្រីដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ម្នាក់ក្នុងអាវពណ៌សវែងកំពុងហោះអណ្តែតពីលើទឹកនៅក្រោមស្ពាន។

សក់របស់នាងមានពណ៌សដូចព្រិល ខណៈដែលដៃ និងជើងដែលលេចចេញមក មើលទៅហាក់ដូចជាត្រូវបានគេឆ្លាក់ចេញពីត្បូងមូតុន (Mutton fat jade)។

នាងកំពុងផ្អៀងក្បាលទៅម្ខាង ហើយកំពុងប្រើទឹកស្ទឹងធ្វើជាកញ្ចក់ ខណៈពេលដែលសិតសក់របស់នាងដោយដៃ ប៉ុន្តែក្នុងហេតុផលណាមួយ វាមិនអាចមើលឃើញទម្រង់មុខរបស់នាងឡើយ។