[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69c00e2ca46109697ea2e48c":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"697fedf762a366f01d68bdf3",69,"ការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ (១)","\u003Cdiv>ក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃមុនពេលដែល ឈី ជិងឈុន ដាក់ចង្កឹះចុះ សញ្ញាមិនល្អមួយចំនួនបានចាប់ផ្តើមលេចឡើងនៅក្នុងទីរួមខេត្ត។ កម្រិតទឹកនៅក្នុង អណ្តូងសោដែក បានធ្លាក់ចុះយ៉ាងលឿន ខណៈដែលស្លឹក និងមែកនៃ ដើមលីងឈូ ចាស់បានប្រែទៅជាពណ៌លឿង និងក្រៀមស្វិត ដែលជារឿងមិនគួរកើតមានទាល់តែសោះក្នុងរដូវកាលនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើសពីនេះ វាក៏មានសម្លេងប្រេះ និងផ្ទុះជាញឹកញាប់ ដែលប្រៀបដូចជាសម្លេងផាវបន្លឺឡើងនៅកណ្តាលអធ្រាត្រនៅខាងក្រៅទីរួមខេត្ត ដែលជាកន្លែងតម្កល់រូបសំណាកទេវតាធ្វើពីដីឥដ្ឋ និងឈើជាច្រើន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សចង់ដឹងចង់ឃើញមួយចំនួនបានចេញទៅពិនិត្យមើលប្រភពនៃសម្លេងនោះ ហើយបានរកឃើញថា រូបសំណាកព្រះពោធិសត្វដីឥដ្ឋ និងរូបសំណាកទេវតាឈើភាគច្រើននៅជិតទីរួមខេត្ត ដែលជាវត្ថុបុរាណធ្លាប់នៅទីនោះកាលពីរដូវរងាមុន បានបាត់ដានអស់រលីង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាក៏មានក្បួនរទេះអូសដោយគោ និងរទេះសេះធ្វើដំណើរឥតដាច់តាមបណ្តោយវិថីសំណាង (Fortune Street) និង ច្រកស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) ហើយសូម្បីតែនៅពេលយប់ស្ងាត់ ក៏គេនៅតែអាចឮសម្លេងក្រចកជើងសេះបន្លឺឡើងនៅលើផ្លូវថ្មខៀវនៅខាងក្រៅដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកអ្នកក្រៅដែលស្លៀកពាក់ថ្លៃថ្នូរ និងឆើតឆាយ ក៏ចាប់ផ្តើមចាកចេញពីទីរួមខេត្តយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ដោយភាគច្រើនបង្ហាញទឹកមុខមិនពេញចិត្ត ហើយពួកគេតែងតែត្រូវបានគេឃើញចង្អុលទៅទិសដៅនៃសាលារៀនក្នុងទីរួមខេត្ត ដោយក្រសែភ្នែកខឹងសម្បារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារទិសខាងកើតគឺ ចឹង តាហ្វឹង ហាក់ដូចជាបានរលាយបាត់ទៅក្នុងអាកាស ប៉ុន្តែមិនមានការព្យាយាមស្វែងរកអ្នកមកជំនួសគេឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទីរួមខេត្តបានក្លាយទៅដូចជាមនុស្សដែលបាត់ធ្មេញមុខ ដោយមានមនុស្សចេញចូលតាមចិត្តចង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ និង ឆេន សុងហ្វឹង កំពុងត្រឡប់មកវិញតាមផ្លូវដែលពួកគេបានមក ហើយនៅពេលដែលពួកគេមើលឃើញស្រមោលស្ពានដែលមានដំបូលពីចម្ងាយ វាក៏ជាពេលព្រលប់ទៅហើយ។ លីវ ប៉ាឈាវ បានដើរតាមផ្លូវតូចមួយទៅកាន់មាត់ស្ទឹង ដែលគេបានអង្គុយចុះ ហើយដងទឹកដោយដៃ រួចជះមកលើមុខខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រឿងនោះហាក់ដូចជាមិនទាន់ធ្វើឱ្យគេស្រស់ស្រាយគ្រប់គ្រាន់ទេ ដូច្នេះគេក៏លុតជង្គង់ចុះដល់ដី ងើបត្រគាកឡើងលើមេឃ ហើយជ្រមុជក្បាលទាំងមូលចូលទៅក្នុងស្ទឹង រួចក៏ងើបក្បាលឡើងវិញភ្លាមៗដោយភាពរំភើប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានងាកទៅរក ឆេន សុងហ្វឹង ដែលកំពុងបែកញើសសស្រាក់ ហើយឌឺដងថា៖ «តើពួកបញ្ញវន្តសុទ្ធតែទន់ខ្សោយដូចឯងអញ្ចឹងមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង មានភាពអត់ធ្មត់ជាង គេគ្រាន់តែដងទឹកពីស្ទឹងមកផឹក រួចឆ្លើយតបដោយសម្លេងស្អកបន្តិចថា៖ «ដំបូងឡើយ ខ្ញុំក្លាយជា អ្នកចម្រាញ់ឈី គឺគ្រាន់តែដើម្បីពង្រឹងកាយសម្បទាឱ្យរឹងមាំ ដើម្បីឱ្យរស់បានយូរបន្តិច និងអានសៀវភៅបានច្រើនបន្តិចប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដាវដូចជាឯងបានទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ម្យ៉ាងទៀត នៅក្នុងពិភពតូចនេះ អ្នកចម្រាញ់ឈី ត្រូវបានដាក់កម្រិតសមត្ថភាពខ្លាំងជាងនរណាទាំងអស់ ក្រៅពីអ្នកដាវ។ ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វេសប្រហែសបន្តិច ហើយអចេតនាបញ្ចេញអានុភាពរបស់ខ្ញុំ នោះមូលដ្ឋាន ការដាំដុះ របស់ខ្ញុំនឹងត្រូវខូចខាត ហើយអ្នកចម្រាញ់ឈីកាន់តែខ្ពស់ ពួកគេនឹងរងការខូចខាតកាន់តែខ្លាំង។ នរណាទៅដឹងថា មូលដ្ឋានការដាំដុះដ៏ទាបរបស់ខ្ញុំ បែរជាក្លាយជាពរជ័យ ជាជាងគ្រោះថ្នាក់ទៅវិញ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ ប៉ះស្មា ឆេន សុងហ្វឹង ហើយណែនាំថា៖ «ចុះបើឯងមកចូលរួមក្នុង ដែនដីខ្យល់ផ្គរ (Wind Lightning Field) របស់យើង ហើយក្លាយជាអ្នកដាវទៅ? ខ្ញុំនឹងជួយមើលការខុសត្រូវឯង។ សាកគិតមើល បើឯងក្លាយជាអ្នកដាវ ឯងនឹងអាចហោះហើរលើមេឃលើ ដាវហោះ បាន។ ជាពិសេសក្នុងអំឡុងពេលមានព្យុះផ្គររន្ទះ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង ស្រាប់តែញញឹម ហើយកាត់សម្ដីថា៖ «ខ្ញុំឮថា ឈ្មោះអ្នកដាវនៃដែនដីខ្យល់ផ្គរ ដែលត្រូវរន្ទះបាញ់ច្រើនដងជាងគេ គឺឈ្មោះ លីវ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឈប់ត្រឹមហ្នឹងទៅ!» លីវ ប៉ាឈាវ ប្រញាប់កាត់សម្ដីទាំងលើកដៃឃាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការហាត់រៀនតាមផ្លូវនៃដាវ គឺជាមែកធាងមួយនៃ ការចម្រាញ់ឈី ប៉ុន្តែបើប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកចម្រាញ់ឈីធម្មតា កាយសម្បទារបស់អ្នកដាវគឺនៅជិតនឹងអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនសុទ្ធសាធជាង។ និយាយឱ្យសាមញ្ញ អ្នកដាវស្វែងរកការដាំដុះទាំងរាងកាយ និងវិញ្ញាណ ខណៈដែលអ្នកចម្រាញ់ឈីផ្សេងទៀត មិនដាក់ការសង្កត់ធ្ងន់ពិសេសលើការដាំដុះរាងកាយទេ ដរាបណាកាយសម្បទារបស់ពួកគេមិនរារាំងដល់ការដាំដុះរបស់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាការពិតណាស់ អ្នកចម្រាញ់ឈីក៏ចម្រាញ់រាងកាយរបស់ពួកគេតាមរយៈការដាំដុះដែរ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរការដ៏យឺតៗ និងជាប់លាប់ ដូចជាតំណក់ទឹកដែលដុះខ្វៀលថ្មអញ្ចឹង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដាវ ការដាំដុះរាងកាយរបស់អ្នកចម្រាញ់ឈី គឺមានភាពខ្លាំងក្លា និងញឹកញាប់តិចជាងឆ្ងាយណាស់ ហើយពួកគេពិតជាមិនបានផ្តោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងលើការដាំដុះរាងកាយ ដូចដែលអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនធ្វើនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ឈីទាំងអស់ក្នុងលោក មានការយល់ឃើញរួមគ្នាមួយ គឺថារាងកាយគ្រាន់តែជាភាជនៈ (Vessel) ប៉ុណ្ណោះ ហើយវាគ្រាន់តែត្រូវការប្រើការបានគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប្រសិនបើមានសំណាងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលបានរាងកាយពេជ្រដែលមិនអាចបំផ្លាញបាន ឬរាងកាយកែវដ៏ស្អាតស្អំ នោះពិតជាប្រសើរណាស់ ប៉ុន្តែវាមិនសមនឹងការលះបង់ការស្វែងរក មាគ៌ាស្ថានសួគ៌ ដ៏សំខាន់របស់ខ្លួន គ្រាន់តែដើម្បីពង្រឹងកាយសម្បទានោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចុះសាច់ញាតិឆ្ងាយរបស់ឯងម្នាក់នោះ ជាអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនកម្រិតណាដែរ?» លីវ ប៉ាឈាវ សួរដោយធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឱ្យខ្ញុំដឹងរឿងសម្ងាត់បែបហ្នឹងបានយ៉ាងម៉េច?» ឆេន សុងហ្វឹង តបវិញដោយទឹកមុខធុញទ្រាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គិតត្រឡប់ទៅការប៉ះទង្គិចគ្នាដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុត លីវ ប៉ាឈាវ បានដកដង្ហើមធំ៖ «សុង ឆាងជិង ពិតជាមានអំណាចខ្លាំងណាស់។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យគេកាន់តែគួរឱ្យខ្លាចនោះ គឺគេនៅក្មេងណាស់! ជាទូទៅ អ្នកខ្លាំងក្បាច់គុននៅកម្រិតទី ៨ ឬទី ៩ ត្រូវតែមានអាយុលើសពី ៥០ ទៅ ៦០ ឆ្នាំ។ តាមពិតទៅ សូម្បីតែអ្នកដែលឈានដល់កម្រិតនោះនៅអាយុ ១០០ ឆ្នាំ ក៏មិនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាស្រុតចុះដែរ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំចាំមិនខុសទេ សុង ឆាងជិង សូម្បីតែអាយុ ៤០ ឆ្នាំក៏មិនទាន់ដល់ផង។ មិនឆ្ងល់ទេដែលបុរសម្នាក់នោះធ្លាប់ពោលថា សុង ឆាងជិង ត្រូវការ 'ត្រូវបានដាក់ឱ្យត្រូវកន្លែងវិញ'។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកដែលកើតចេញពីឆន្ទៈនៃពិភពលោក គឺជាអ្នកដែលត្រូវបានប្រទានពរដោយស្ថានសួគ៌» ឆេន សុងហ្វឹង ពោល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកដាំដុះនៃ កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ គឺកម្រមានបំផុត ប៉ុន្តែអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុននៃកម្រិតទី ៨ ឬទី ៩ ជារឿយៗមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញ និងមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយអាណាចក្រមនុស្សនានា។ នៅលើផ្លូវនៃដាំដុះក្បាច់គុន គេអាចរីកចម្រើនបានតាមរយៈសមរភូមិនៃការស្លាប់ និងរស់តែប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានតែអ្នកដែលបានឃើញការស្លាប់ និងរស់ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចឈានផុតពីគោលការណ៍ទាំងនោះ ឈានដល់ស្ថានភាពនៃចិត្តដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដូចជាស្ថានភាពនិព្វានក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ឬស្ថានភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងសាសនាតាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រៅពីការប្រកួតរវាងគ្រូក្បាច់គុនលំដាប់ខ្ពស់ ការកម្សាន្តដែលចូលចិត្តបំផុតរបស់អ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនកម្រិតទី ៨ និងទី ៩ គឺការសាកសមត្ថភាពជាមួយកំពូលអ្នកចម្រាញ់ឈីនៅកម្រិតកណ្តាលទាំងប្រាំ។ ជាពិសេសសម្រាប់មនុស្សដូចជា សុង ឆាងជិង ដែលគ្រងអំណាចកំពូលក្នុងកម្រិតទី ៩ គេគឺស្ទើរតែគ្មានគូប្រៀបនៅក្រោម កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងចំណោមអ្នកចម្រាញ់ឈី មានតែអ្នកដាវប៉ុណ្ណោះដែលអាចតតាំងជាមួយគេបាន ប៉ុន្តែសូម្បីតែពួកគេ ក៏អាចគ្រាន់តែព្យាយាមមិនឱ្យចាញ់យ៉ាងអាម៉ាស់ពេកប៉ុណ្ណោះ។ ជាមូលដ្ឋាន បរាជ័យរបស់ពួកគេត្រូវបានកំណត់រួចជាស្រេច ហើយអ្វីដែលពួកគេអាចធ្វើបាន គឺព្យាយាមជៀសវាងភាពខ្មាសអៀនឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានហេតុផលមួយដែលអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនកម្រិតទី ៩ អាចមានភាពក្រអឺតក្រទម និងមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់ នោះគឺដោយសារតែអ្នកដាំដុះកម្រិតទី ១០ ដែលស្ថិតនៅចំណុចកំពូលនៃកម្រិតកណ្តាលទាំងប្រាំ លែងចូលពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះលោកិយទៀតហើយ។ តាមពិតទៅ ពួកគេលះបង់ចិត្តតែមួយលើការស្វែងរកមាគ៌ាដ៏អស្ចារ្យ រហូតដល់ថ្នាក់ពួកគេមិនខ្វល់ថា ត្រកូល ឬអាណាចក្ររបស់ពួកគេធ្លាក់ក្នុងភាពវិនាសអន្តរាយឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ នៅតែវង្វេងក្នុងគំនិតផ្ទាល់ខ្លួន ខណៈដែលគេរអ៊ូរទាំដោយអារម្មណ៍មិនមូលថា៖ «សុង ឆាងជិង ចង់ឱ្យខ្ញុំទៅ អាណាចក្រមហាឡី បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញពីទីរួមខេត្តនេះ ដើម្បីយក ដាវអក្ខរាវិញ្ញាណ។ តើខ្ញុំគួរប្រាប់អ្នកគ្រប់គ្នានៅដែនដីខ្យល់ផ្គរជាមុន ដើម្បីឱ្យពួកគេរៀបចំពិធីជប់លៀងអបអរសាទរឱ្យខ្ញុំទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង មិនអាចទប់អារម្មណ៍បាន ទាំងអស់សំណើច និងហួសចិត្តនៅពេលឮការរវើរវាយរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ។ គេមើលទៅទឹកស្ទឹងដែលហូរ ដែលសូម្បីតែមិនលិចដល់ជង្គង់របស់គេផង ហើយគេក៏គិតពី សុង ឆាងជិង និងក្មេងប្រុសសង្ហាម្នាក់ដែលនៅជាមួយគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេអាចដឹងពីជំនោរដ៏ខ្លាំងក្លាមួយដែលកំពុងកកើតឡើង ហើយគេបានសម្រេចចិត្តនៅពេលនោះថា នៅពេលត្រឡប់ទៅ ស្រុកកន្ទុយនាគ (Dragon Tail County) វិញ គេត្រូវតែបញ្ចុះបញ្ចូលត្រកូលរបស់គេឱ្យបោះបង្គោលគាំទ្រ អាណាចក្រមហាឡី។ ទោះបីជាគេមិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូលត្រកូលឱ្យដាក់ពងទាំងអស់ក្នុងកន្ត្រកតែមួយក៏ដោយ ក៏គេត្រូវតែលើកទឹកចិត្តសមាជិកត្រកូលឱ្យធ្វើសមាហរណកម្មខ្លួនឯងទៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡីឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មេឃ និងដីកំពុងធ្វើការរួមគ្នាដើម្បីគាំទ្រដល់ការងើបឡើងនៃ អាណាចក្រមហាឡី។ ត្រកូល Chen របស់យើងត្រូវតែចូលទៅឱ្យបានមុន ហើយជិះនៅលើក្បាលនាគ កុំឱ្យគេទុកចោលនៅខាងក្រោយ ហើយត្រូវបានបង្ខំឱ្យប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកដទៃ គ្រាន់តែដើម្បីឱកាសតោងកន្ទុយនាគ» ឆេន សុងហ្វឹង រអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងកំពុងរអ៊ូពីស្អីនៅទីហ្នឹង?» លីវ ប៉ាឈាវ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង ងើបឈរទាំងគ្រវីដៃមិនខ្វល់ រួចញញឹមនិយាយថា៖ «ឯងហាក់ដូចជាចុះសម្រុងគ្នាល្អណាស់ជាមួយក្មេងប្រុសមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ម្នាក់នោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ ក៏ក្រោកឈរដែរ ហើយឆ្លើយយ៉ាងធម្មតាថា៖ «នោះគ្រាន់តែជាការជួបគ្នាដោយចៃដន្យមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ។ នរណាទៅដឹងថាខ្ញុំនឹងបានជួបគេម្តងទៀតឬអត់?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរបានធ្វើដំណើរទៅកាន់មាត់ស្ទឹង ហើយ ឆេន សុងហ្វឹង និយាយថា៖ «ខ្ញុំឮថាដែនដីសុភមង្គលនៅក្នុង ស្ទឹងភាគខាងត្បូង ហៀបនឹងបើកឱ្យអ្នកខាងក្រៅចូលក្នុងរដូវរងានេះ ហើយមនុស្សពីរបីសិបនាក់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូល។ តើឯងមិនមែនកំពុងជួបការលំបាកក្នុងការជម្នះឧបសគ្គនៃការដាំដុះបច្ចុប្បន្នទេឬ? តើឯងមានគម្រោងទៅសាកល្បងសំណាងនៅទីនោះទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមត្រជាក់មួយបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ ខណៈដែលគេឆ្លើយថា៖ «មិនទៅដាច់ខាត! វានឹងក្លាយជាការអាម៉ាស់ណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ដែលត្រូវចុះទាបទៅកន្លែងទាបថោកបែបនោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង គ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា៖ «កាលនៅស្រុកកន្ទុយនាគ លោកគ្រូ លីវ ធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា ស្ថានភាពនៃចិត្តរបស់មនុស្សគឺដូចជាកញ្ចក់ ហើយកាលណាវាត្រូវបានដុសខាត់កាន់តែច្រើន វានឹងកាន់តែភ្លឺរលោង។ ហេតុដូច្នេះហើយ ក្នុងការដាំដុះចិត្តរបស់មនុស្ស វានឹងផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងធំធេងក្នុងការអង្គុយលើបល្ល័ង្កឈូករបស់បុព្វបុរសមាគ៌ា ប៉ុន្តែការទៅទស្សនាកន្លែងដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាទាបថោក ម្តងម្កាលក៏អាចផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍បានដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចូរទៅកាន់ដែនដីសុភមង្គល ហើយលះបង់ខ្លួនឯងពីមុនចោល។ ភ្លេចអតីតភាពរបស់ឯងជាអ្នកដាំដុះអមតៈ ហើយទទួលយកជីវិតតាមធម្មជាតិ មិនថាឯងត្រូវបានប្រទានពរដោយលាភសំណាង ឬត្រូវបានយាយីដោយការលំបាក...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេល ឆេន សុងហ្វឹង និយាយចប់ លីវ ប៉ាឈាវ រអ៊ូថា៖ «ខ្ញុំជាមនុស្សចូលចិត្តប្រកួតប្រជែងពេក។ ប្រសិនបើខ្ញុំទៅដែនដីសុភមង្គលដែលថាមពលវិញ្ញាណស្តើងពេក ហើយខ្ញុំមិនអាចទម្លុះឧបសគ្គនៅទីនោះដើម្បីត្រឡប់មកផ្ទះវិញដោយសមត្ថភាពខ្លួនឯងទេ នោះវានឹងបន្សល់ទុកនូវចំណងក្នុងចិត្តខ្ញុំជាមិនខាន ហើយការធ្វើដំណើរនោះនឹងផ្តល់ផលអាក្រក់ជាងផលល្អ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបានគេធ្វើបាបដោយអ្នកស្រុកក្នុងអំឡុងពេលដែលខ្ញុំនៅដែនដីសុភមង្គល នោះវានឹងក្លាយជារឿងមួយទៀតដែលដិតជាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ នៅពេលដែលព្រលឹងខ្ញុំត្រូវបានស្តារឡើងវិញ ខ្ញុំប្រាកដជានឹងចុះទៅកាន់ដែនដីសុភមង្គលនោះក្នុងរូបរាងពិតរបស់ខ្ញុំដើម្បីសងសឹក ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវចំណាយតម្លៃយ៉ាងធំធេងក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើបែបនោះ វានឹងផ្ទុយពីអ្វីដែលខ្ញុំបានកំណត់ទុកតាំងពីដំបូង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ ដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល ហើយទឹកមុខមើលងាយមួយបានលេចឡើង ខណៈដែលគេបន្តថា៖ «កុំនិយាយលាក់លៀមអី។ គ្រប់គ្នាដឹងហើយថា ដែនដីសុភមង្គលទាំងបីនៃ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត មិនមែនជាអ្វីដែលវាធ្លាប់ជាពីមុនទៀតទេ។ ពួកវាបានក្លាយជាកន្លែងដែលពួកអភិជននៃអាណាចក្រនានាទៅចំណាយលុយដើម្បីកម្សាន្ត។ មិនឆ្ងល់ទេដែលគេហៅកន្លែងទាំងនោះថាជាផ្ទះបនស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ត្រកូលអមតៈ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «វាមិនត្រឹមត្រូវទេដែលនិយាយបែបហ្មៅៗបែបនោះ។ បើមិនគិតពីអ្នកក្រៅដូចជាពួកយើងទេ ក៏មិនខ្វះទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យក្នុងចំណោមអ្នកស្រុកនៅក្នុងដែនដីសុភមង្គលទាំងនោះដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ គ្រវីភ្នែកតបវិញ។ «តើមនុស្សប៉ុន្មាននាក់អាចចេញពីដែនដីសុភមង្គលនីមួយៗក្នុងមួយឆ្នាំជាមធ្យម? ប្រហែលជាមិនដល់ម្នាក់ផង។ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានចេញមកដោយជោគជ័យ តើមានប៉ុន្មាននាក់ដែលគេនៅចាំក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំក្រោយ? ខ្ញុំប្រហែលជាអាចរាប់ពួកគេទាំងអស់ដោយដៃតែម្ខាងប៉ុណ្ណោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមិនយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាគ្រប់គ្នាលើកសរសើរដែនដីសុភមង្គលទាំងនេះថាជាកន្លែងដ៏អស្ចារ្យម្ល៉េះ។ ថែមទាំងមានអ្នកខ្លះប្រកាសថា ការមានសិទ្ធិគ្រប់គ្រងផ្នែកណាមួយនៃដែនដីសុភមង្គល គឺមិនចាញ់ការមានអ្នកដាំដុះនៃ កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ ម្នាក់ឡើយ។ នោះពិតជាឆ្កួតឡប់មែនទែន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «ដែនដីសុភមង្គលអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ក្នុងរយៈពេលយូរ ក៏ដូចជាការភ្ញាក់ផ្អើលម្តងម្កាល។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុត ទាំងនេះគឺជាផលប្រយោជន៍អកម្មដែលទទួលបានដោយមិនបាច់ធ្វើការ តើនរណាមិនចង់បានរឿងបែបហ្នឹង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកដែលមកពីត្រកូលអមតៈ ជាទូទៅមានផ្លូវទៅកាន់ភាពជោគជ័យដែលត្រូវបានត្រួសត្រាយរួចជាស្រេច ខណៈដែលអ្នកដែលឡើងមកពីដែនដីសុភមង្គល ជារឿយៗត្រូវបានបង្ខំឱ្យស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាក និងទុក្ខវេទនាជាច្រើន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងហាក់ដូចជាមិនសូវចូលចិត្តក្មេងប្រុសមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ម្នាក់នោះទេ» លីវ ប៉ាឈាវ កត់សម្គាល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង ចំណាយពេលបន្តិចដើម្បីគិតពីចម្លើយ រួចបង្ហើបតាមត្រង់ថា៖ «តាមផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំគ្មានបញ្ហាអ្វីជាមួយគេទេ ប៉ុន្តែបើនិយាយតាមការពិត វត្តមានរបស់គេធ្វើឱ្យត្រកូលរបស់យើងទាំងមូលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យអៀនខ្មាស។ មែកធាងនៃត្រកូល Chen នៅក្នុង ពិភពតូចនៃត្បូង នេះ តែងតែជាការសើចចំអកសម្រាប់ទ្វីបទាំងមូល។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះ វាត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារឿងធម្មតាដែលត្រកូលមួយមានសមាជិកនៅសល់តែម្នាក់ ខណៈដែលមនុស្សដែលនៅសល់ដែលមានត្រកូលដូចគ្នាបានក្លាយជាអ្នកបម្រើឱ្យត្រកូលផ្សេងទៀតអស់ទៅហើយ។ ខណៈពេលដែលវាជាការពិតដែលមែកធាងត្រកូល Chen របស់យើងនៅស្រុកកន្ទុយនាគ មានបុព្វបុរសរួមគ្នាជាមួយមែកធាងត្រកូល Chen នៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះ ប៉ុន្តែនោះគឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏យូរលង់ណាស់មកហើយ ហើយបើនិយាយតាមការអនុវត្ត មែកធាងទាំងពីរអាចចាត់ទុកថាជាត្រកូលផ្សេងគ្នាបានទៅហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សត្រូវនៃត្រកូល Chen របស់យើងមិនបានមើលឃើញបែបនោះទេ។ ប្រសិនបើក្មេងប្រុសមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ម្នាក់នោះអាចបង្កើតត្រកូលដ៏មានទ្រព្យសម្បត្តិដោយខ្លួនឯងបាន នោះវានឹងគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ប្រហែលជាអ្នកនៅខាងក្រៅនឹងសើចចំអកឱ្យត្រកូល Chen របស់យើងមួយរយៈ ប៉ុន្តែនៅទីបញ្ចប់ពួកគេនឹងភ្លេចវាអស់មិនខាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប៉ុន្តែ ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះនៅតែបន្តតស៊ូរស់នៅ ទោះបីជាគេនៅតែម្នាក់ឯងក៏ដោយ ហើយការធ្វើបែបនេះ គេកំពុងទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងពីអ្នកដទៃ។ ថែមទាំងមានមនុស្សនៅខាងក្រៅភ្នាល់គ្នាថា តើនៅពេលណាដែលគេនឹងលែងជាសមាជិកតែម្នាក់គត់នៃមែកធាងត្រកូល Chen នៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិញ្ចើមរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ ជ្រួញបន្តិច ខណៈដែលគេតបវិញថា៖ «ប៉ុន្តែនោះមិនមែនជាកំហុសរបស់គេទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង ញញឹមតបវិញ។ «ពិតណាស់ គេមិនមានកំហុសបន្តិចសោះឡើយ ប៉ុន្តែវាពិតជាពិបាកណាស់ក្នុងការធ្វើឱ្យមនុស្សមួយចំនួនមើលឃើញហេតុផល។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ គ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា៖ «វាមិនពិបាកក្នុងការធ្វើឱ្យមនុស្សមើលឃើញហេតុផលទេ បញ្ហាគឺថាឯងកំពុងធ្វើខ្លួនមិនសមហេតុផលតាំងពីដំបូងមកម៉្លេះ។ វាគឺដោយសារតែក្មេងប្រុសម្នាក់នោះទន់ខ្សោយ និងងាយរងគ្រោះ ទើបឯងមានអារម្មណ៍ថាត្រឹមត្រូវក្នុងការថ្កោលទោសគេ។ លើសពីនេះ មែកធាងត្រកូល Chen របស់ឯងនៅស្រុកកន្ទុយនាគ ប្រាកដជាមានអំណាចជាងក្មេងប្រុសឯកោម្នាក់ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នា ឯងគឺសាមញ្ញណាស់បើប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដែលកំពុងសើចចំអកឱ្យឯង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងកំពុងត្រូវបានគេសើចចំអក ប៉ុន្តែឯងគ្មានអំណាចដើម្បីសងសឹកទេ ហើយជំនួសឱ្យការទទួលស្គាល់ចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្លួនឯង ឯងបែរជាជ្រើសរើសទម្លាក់កំហុសទាំងស្រុងទៅលើក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ ដោយទទូចថាគេគួរតែត្រូវបានគេធ្វើជាពពែទទួលបាប។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំហ៊ានភ្នាល់ថា ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារច្បាប់ហាមឃាត់ការសម្លាប់អ្នកស្រុកនៅក្នុង ពិភពតូចនៃត្បូង ទេនោះ នរណាម្នាក់មកពីមែកធាងត្រកូល Chen របស់ឯង ប្រហែលជាបានសម្លាប់ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះជាសម្ងាត់បាត់ទៅហើយ ដោយគ្មានហេតុផលអ្វីក្រៅពីដើម្បីរក្សាមុខមាត់ឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុខរបស់ ឆេន សុងហ្វឹង ប្រែជាក្រហមភ្លាមៗដោយភាពអៀនខ្មាស ប៉ុន្តែគេគ្មានហេតុផលអ្វីដើម្បីតបតវិញឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដៃរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ នៅតែដាក់នៅពីក្រោយក្បាល ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅលើមេឃតាមរបៀបមិនខ្វល់ខ្វាយ ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាឯងមិនមែនជាមនុស្សប្រភេទនោះទេ ប៉ុន្តែជាអកុសល មនុស្សដូចជាឯងគឺជាផ្នែកនៃភាគតិចប៉ុណ្ណោះ។ ឱ្យខ្ញុំលើកឧទាហរណ៍មួយដែលទាក់ទងនឹងខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ចុះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស្វារំកិលភ្នំ មកពី ភ្នំព្រះអាទិត្យ មិនអាចយកបានគម្ពីរដាវទេ ហើយគេខ្លាចថា ដែនដីខ្យល់ផ្គរ របស់យើងនឹងទទួលបានវា ដូច្នេះគេបានសម្លាប់ក្មេងប្រុសដែលមានត្រកូល លីវ ម្នាក់នោះ។ តើឯងគិតថាអ្វីដែលគេធ្វើគឺសមហេតុផលទេ? ខ្ញុំគិតថាវាអយុត្តិធម៌បំផុត ប៉ុន្តែតើមានអ្វីកើតឡើង? អ្វីដែលខ្ញុំគិតមិនសំខាន់ទេ ព្រោះសូម្បីតែភាពក្លាហានដើម្បីប្រឈមមុខនឹងស្វាចាស់នោះ ក៏ខ្ញុំគ្មានដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ ដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលគេដកដៃម្ខាងពីក្រោយក្បាល រួចស្ទាបពោះខ្លួនឯង ហើយរអ៊ូរទាំដោយសម្លេងបន្ទាបខ្លួនថា៖ «ខ្ញុំមិនសូវពូកែនិយាយទេ កណ្តាប់ដៃខ្ញុំមិនរឹងគ្រប់គ្រាន់ទេ ហើយដាវខ្ញុំក៏មិនមុតស្រួចគ្រប់គ្រាន់ដែរ។ បើមិនដូច្នោះទេ មានមនុស្សជាច្រើនក្នុងលោកនេះដែលខ្ញុំចង់និយាយហេតុផលឱ្យពួកគេយល់ណាស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង ដកដង្ហើមចេញ រួចសួរថា៖ «អញ្ចឹងមានន័យថា ឯងយល់ឃើញខ្ពស់ចំពោះក្មេងប្រុសម្នាក់នោះមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ ងាកទៅមើលព្រះអាទិត្យដែលកំពុងលិចពីលើភ្នំនៅទិសខាងលិច រួចឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំយល់ឃើញលើសពីហ្នឹងទៅទៀត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ ញញឹម រួចពន្យល់បន្ថែមថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍អន់ជាងគេ នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញគេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆេន សុងហ្វឹង ពិតជាមានភាពស្រឡាំងកាំងចំពោះចម្លើយនេះ ហើយគេបានគ្រវីក្បាលទាំងសើចតិចៗ៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងមានអារម្មណ៍ខ្លាំងចំពោះគេបែបនេះ?»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-22T15:43:40.983Z","2026-03-24T12:47:44.878Z","69c00e2ca46109697ea2e48c","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"69c00c31a46109697ea2e47e",68,"ការសម្លឹងទៅលើមេឃ",{"id":26,"number":27,"title":28},"69c287cefcf9c12280d06cd7",70,"ការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ (2)",84,1790177362326]