[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69bf8851370043dedfa118aa":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",66,"ចេនទាំងបី","ដោយការរលាក់ខ្លួនមួយរំពេច ចិន ភីងអាន (Chen Ping'an) ក៏បានក្លាយជាកូនជាងបណ្ដោះអាសន្ននៅក្នុងរោងជាងដែករបស់ លោកគ្រូ រួន (Master Ruan)។ យោងតាមសម្ដីរបស់លោកគ្រូ រួន គឺត្រូវមានអ្នកមកបំពេញចន្លោះប្រហោងដែល លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) បានបន្សល់ទុក។ គាត់ត្រូវការអ្នកជីកអណ្តូង សាងសង់ផ្ទះ ធ្វើប្រឡាយទឹក និងកិច្ចការផ្សេងៗទៀត។ គ្មានហេតុផលណាដែលគាត់ត្រូវមើលថែ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដោយមិនយកកម្រៃនោះទេ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហេតុដូច្នេះហើយ ចិន ភីងអាន ក៏បានក្លាយជាមនុស្សដែលមមាញឹកបំផុតនៅក្នុងរោងជាងដែក។ បើនិយាយពីរឿងកម្លាំងបាយ គេមិនចាញ់បុរសមាំមួនណាម្នាក់ឡើយ។ នៅពេលមានពេលទំនេរខ្លះ ចិន ភីងអាន តែងតែទៅកាន់អគារនោះដើម្បីសួរសុខទុក្ខ លីវ ស៊ានយ៉ាង។ បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់មាត់ទ្វារមច្ចុរាជមក លីវ ស៊ានយ៉ាង ប្រែជាមិនសូវមានថាមពល និងមិនសូវនិយាយស្ដីដូចមុនឡើយ។ គេមើលទៅមានសភាពឈឺអាក្រាត និងទន់ខ្សោយជាខ្លាំង។ ប្រហែលមកពីគេនៅមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក្នុងចិត្តបន្ទាប់ពីគេចផុតពីសេចក្ដីស្លាប់ ឬក៏ប្រហែលជាវិញ្ញាណ និងថាមពលរបស់គេត្រូវបានបំផ្លាញដោយកណ្តាប់ដៃដ៏សាហាវរបស់ ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេតែងតែដេកសម្លឹងមើលដំបូលផ្ទះទាំងភាំងស្មារតី ហើយក្រៅពីនិយាយពីរបីម៉ាត់ជាមួយ ចិន ភីងអាន គេស្ទើរតែមិននិយាយជាមួយអ្នកណាផ្សេងឡើយ។ ចិន ភីងអាន ក៏គ្មានវិធីជួយក្នុងរឿងនេះដែរ។ សំណាងល្អដែលរបួសនៅលើទ្រូងរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ជាសះស្បើយយ៉ាងរហ័ស ទោះបីជាវាធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ។ តាមពិតទៅ វាជានិមិត្តរូបនៃការជាសះស្បើយលឿនជាងរបួសនៅលើដៃឆ្វេងរបស់ ចិន ភីងអាន ទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទន្ទឹមនឹងនោះ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) នៅតែស្នាក់នៅផ្ទះរបស់ ចិន ភីងអាន ក្នុង ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley)។ បុរសដែលនាងហៅថា លោកគ្រូ រួន ក៏បានយល់ព្រមដំដាវឱ្យនាងដោយនឹកស្មានមិនដល់ ហើយអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺគាត់បាននិយាយថា ដាវនោះអាចនឹងដំរួចរាល់ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែកន្លះឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើពួកគេមានសំណាង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានសំណាងទេ វាអាចនឹងអូសបន្លាយដល់ទៅជាង ១០ ឆ្នាំ។ នីង យ៉ាវ មានចិត្តទូលាយចំពោះរឿងនេះ នាងបានសើចហើយនិយាយថា នាងតែងតែជាមនុស្សមានសំណាងជានិច្ច ដូច្នេះនាងមិនប្រកាន់នឹងការរង់ចាំកន្លះឆ្នាំនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា នីង យ៉ាវ នៅតែរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ ចិន ភីងអាន ក៏ដោយ ក៏គ្រឿងផ្សំថ្នាំ និងឆ្នាំងថ្នាំទាំងអស់ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅរោងជាងដែកវិញ។ នេះគឺដើម្បីកុំឱ្យ ចិន ភីងអាន ត្រូវធ្វើដំណើរចុះឡើងច្រើនដងពេក។ ចំណែកឯ ចិន ភីងអាន វិញ គេបានមកស្នាក់នៅផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលគោលបំណងចម្បងគឺដើម្បីការពារកុំឱ្យពួកចោរលួចចូលផ្ទះនៅពេលគ្មានមនុស្សនៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន បានទៅប្រមូលក្រួសប្រមាត់ពស់នៅពេលយប់ម្តងទៀត ប៉ុន្តែគេត្រឡប់មកវិញដោយដៃទទេ មិនបានរកឃើញអ្វីសូម្បីតែបន្តិចនៅក្នុងរណ្តៅជ្រៅក្រោម ជួរភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge)។ តាមសម្ដីរបស់ នីង យ៉ាវ នេះគឺដោយសារតែក្រួសប្រមាត់ពស់មានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងមនុស្សដែរ។ ពួកវាត្រូវការមានថាមពល និងវិញ្ញាណ។ នៅពេលដែលពួកវាបាត់បង់របស់ទាំងនេះ ពួកវានឹងក្លាយជាគ្មានអ្វីក្រៅពីគ្រឿងលម្អដ៏ប្រណីតសម្រាប់ពួកអភិជន ដែលប្រហែលជាអាចយកទៅចម្លាក់ធ្វើជាថ្មទឹកខ្មៅ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកវាមានថាមពល និងវិញ្ញាណ វានឹងប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលគ្រងនូវអាវម្កុដរាជវង្ស។ គម្លាតរវាងរបស់ទាំងពីរនេះ គឺដូចជាមេឃ និងដីដូច្នោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រឿងនេះបានធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាលរាល់ពេលដែលគេដើរកាត់អូរទឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បានយកកូនសោមួយបាច់មកឱ្យ ចិន ភីងអាន ដោយប្រាប់គេថា មាននរណាម្នាក់បានបោះវាចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីសាកល្បងពីរបីដង នាងបានរកឃើញថាកូនសោនោះជារបស់អ្នកជិតខាងរបស់គេ គឺ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin)។ ចាប់ពីទ្វាររបងរហូតដល់ទ្វារផ្ទះ អ្វីៗទាំងអស់អាចបើកបានទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន មិនអាចយល់ពីបំណងរបស់ សុង ជីស៊ីន ឡើយ។ តាមហេតុផល បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់ សុង ជីស៊ីន គឺមិនមែនជាមនុស្សដែលនឹងសុំឱ្យ ចិន ភីងអាន ជួយសម្អាតផ្ទះឱ្យគេនោះទេ។ ម្យ៉ាងទៀត ជាមួយនឹងចរិតរបស់ សុង ជីស៊ីន គេប្រហែលជាមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដទៃចូលក្នុងផ្ទះរបស់គេឡើយ ទោះបីជាវាបាក់បែកក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន យល់ពី សុង ជីស៊ីន ច្បាស់ជាងអ្នកណាទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ជាមនុស្សដែលសប្បុរសបំផុត។ មិនថាសម្រាប់ខ្លួនឯង ឬសម្រាប់ ជី គុយ (Zhi Gui) ទេ គេសុខចិត្តចំណាយលុយទាំងអស់ក្នុងហោប៉ៅ ទោះបីជាវាមានត្រឹមតែ ១០ កាក់ស្ពាន់ក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ សុង ជីស៊ីន ក៏ជាមនុស្សដែលកំណាញ់បំផុតដែរ។ ប្រសិនបើគេចង់ទុកអ្វីមួយសម្រាប់ខ្លួនឯង គេនឹងមិនព្រមចែករំលែកជាមួយអ្នកដទៃជាដាច់ខាត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>និយាយឱ្យសាមញ្ញទៅ ប្រសិនបើ សុង ជីស៊ីន ចង់ផ្តល់អ្វីមួយឱ្យនរណាម្នាក់ សូម្បីតែមាស ១០០០ តម្លឹង ក៏មិនមែនជាបញ្ហាដែរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកដទៃចង់បានអ្វីពីគេវិញ គេនឹងបដិសេធជាដាច់ខាត។ ប្រសិនបើ សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ល្អ គេនឹងសុខចិត្តជួយបន្ថែមលម្អដល់អ្នកដទៃ។ ប៉ុន្តែមិនថាគេមានអារម្មណ៍បែបណានោះទេ គេប្រាកដជាមិនជួយអ្នកដែលកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឬក៏ប្រហែលជា ជី គុយ ដែលជាអ្នកបោះកូនសោចូលក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេដោយចេតនា?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថា លទ្ធភាពនៃរឿងនេះគឺមានតិចតួចណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែល ចិន ភីងអាន បានឮ នីង យ៉ាវ និយាយអំពីរបៀបដែលនាងបានបើកទ្វារដោយប្រើកូនសោទាំងនោះ ភ្នែករបស់គេបានបើកធំៗ ហើយគេក៏ហួសចិត្តជាខ្លាំង។ គេចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែចុងក្រោយក៏សម្រេចចិត្តនៅស្ងៀម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បានមឹតភ្នែកសម្លឹងមើលគេ ជាមួយនឹងចិញ្ចើមដ៏រៀវស្ដើងដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅហាក់ដូចជាមានអំណាចជាខ្លាំង។ នាងបានសម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន បែបនោះឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនោះ រួន ស៊ាវ (Ruan Xiu) កំពុងសម្លឹងមើលពួកគេទាំងភាំងៗពីក្បែរនោះ ទាំងលួចញ៉ាំនំចំណីដែល ចិន ភីងអាន បានជួយទិញឱ្យនាងពីក្នុងទីប្រជុំជន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ នីង យ៉ាវ ក៏បានងាកក្រោយដើរចេញទៅមុន។ ថ្ងៃនោះ នាងមិនឱ្យ ចិន ភីងអាន ដាំថ្នាំឱ្យនាងទេ ហើយនាងបានយកឆ្នាំង និងគ្រឿងផ្សំទៅកាន់កន្លែងទំនេរមួយនៅពីក្រោយរោងជាងដែក។ បន្ទាប់ពីព្យាយាមអស់កន្លះថ្ងៃ ក្មេងស្រីរូបនេះបានបញ្ចប់ដោយមានមុខខ្មៅដូចធ្យូង ដោយសារតែផ្សែងដែលនាងបានបង្កឡើង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងក៏ទទួលបានថ្នាំមួយឆ្នាំងដែលក្លាយជាធ្យូងអស់។ នៅពេលដែល រួន ស៊ាវ ដើរកាត់ពីចម្ងាយ នាងបានញ៉ាំគ្រាប់ផ្កាឈូករ័ត្នដោយរស់ជាតិឆ្ងាញ់ពិសា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ អង្គុយចុះ ហើយសម្លឹងមើលឆ្នាំងថ្នាំទាំងកំហឹង។ នាងមានអារម្មណ៍ថាការដាំថ្នាំគឺពិបាកជាងការហាត់វិជ្ជាដាវ ឬវិជ្ជាកាំបិតទៅទៀត។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងពេញទៅដោយកំហឹង និងការមិនសុខចិត្ត។ តើមានរឿងអ្វីលើលោកនេះដែលនាង នីង យ៉ាវ ធ្វើមិនបាន? មើលទៅ គោលការណ៍នៃការដាំថ្នាំមិនគួរមាននៅលើលោកនេះទៀតទេ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន បានដើរមកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយដាំថ្នាំឆ្នាំងថ្មីឱ្យនាង ដោយចលនារបស់គេមានភាពរហ័សរហួន និងស្ទាត់ជំនាញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បបូរមាត់របស់ នីង យ៉ាវ កម្រើកបន្តិច ប៉ុន្តែចុងក្រោយនាងមិនបាននិយាយអ្វីដើម្បីឃាត់គេឡើយ។ នាងគ្រាន់តែឆ្លៀតឱកាសនៅពេលដែលគេមិនបានសម្លឹងមើល ដើម្បីជូតមុខរបស់នាងឱ្យស្អាត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន អង្គុយនៅមុខឆ្នាំង ហើយសង្កេតមើលអណ្តាតភ្លើងដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ដៃទាំងពីររបស់គេខ្វែងគ្នានៅលើ زង្គង់ ហើយចង្ការបស់គេផ្អែកលើ بازូ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ចង់សើចក៏សើចទៅ!\" នីង យ៉ាវ ហឹមមដោយត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចិន ភីងអាន មិនបានសើចចំអកចំពោះសំណាងអាក្រក់របស់នាងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ខៀវដែលកំពុងឆាបឆេះ ហើយនិយាយតិចៗថា \"ខ្ញុំមិនគិតថាឯងបានធ្វើអ្វីមិនល្អនោះទេ នីង យ៉ាវ។ ប៉ុន្តែ កូនសោទាំងនោះជារបស់អ្នកផ្សេង។ ទោះបីជាពួកវាធ្លាក់មកក្នុងទីធ្លារបស់យើងដោយរបៀបណាក៏ដោយ ក៏វាមិនល្អដែរដែលយកវាទៅបើកទ្វារផ្ទះអ្នកដទៃ។ ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន និង ជី គុយ មិនត្រឡប់មកទីប្រជុំជននេះវិញក៏ដោយ ក៏ផ្ទះនៅជាប់គ្នានោះនៅតែជាផ្ទះរបស់ពួកគេ។ យើងនៅតែជាអ្នកក្រៅដដែល។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ពេបមាត់ ហើយរអ៊ូថា \"មនុស្សចិត្តល្អល្ងង់ខ្លៅ! មនុស្សរឹងរូស! ហេតុផលដ៏ឆោតល្ងង់!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ បានងាកក្រោយក្នុងពេលតែមួយ។ មានយុវជនម្នាក់ឈរនៅពីក្រោយពួកគេ ហើយនេះគឺជាមនុស្សដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ និងរាងស្លីម ជាមួយនឹងចរិតលក្ខណៈដ៏ថ្លៃថ្នូរ និងឆើតឆាយ។ វាច្បាស់ណាស់ថាគេមិនត្រឹមតែជាអ្នកក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាអ្នកប្រាជ្ញម្នាក់ផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន កត់សម្គាល់ឃើញថា មនុស្សម្នាក់នេះកំពុងសម្លឹងមើលគេក្នុងទឹកមុខចម្លែកបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនមែនជាទឹកមុខដូចជា ស្វារំកិលភ្នំ មកពី ភ្នំព្រះអាទិត្យ (Sun Scorch Mountain) ឬ ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) មកពី ទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) ដែលមានទឹកមុខក្រអឺតក្រទម និងមើលងាយអ្នកដទៃនោះទេ។ វាក៏មិនមែនជាទឹកមុខដូចជា តាវ លូ (Daoist Lu) ឬ នីង យ៉ាវ ដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទឹកមុខរបស់គេមានភាពស្មុគស្មាញបំផុត មានទាំងភាពអាណិតអាសូរ ការកោតសរសើរ ប៉ុន្តែក៏មានការស្អប់ខ្ពើមបន្តិចបន្តួចផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ យុវជននោះក៏សម្រេចចិត្តដើរចេញទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមហើយនិយាយថា \"វាច្បាស់ណាស់ថាគោលដៅរបស់គេគឺឯង។ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ក៏ងឿងឆ្ងល់ដែរ។ គេគ្រវីក្បាលហើយឆ្លើយថា \"ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីត្រូវបានរំខានដោយអ្នកក្រៅដ៏អាថ៌កំបាំង ការអាក់អន់ចិត្តបន្តិចបន្តួចរវាង នីង យ៉ាវ និង ចិន ភីងអាន ក៏បានរលាយបាត់ទៅដូចផ្សែង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យុវជននោះបានត្រឡប់មកវិញយ៉ាងរហ័ស ហើយលើកនេះមានយុវតីម្នាក់ដែលមានជើងវែងបំផុតឈរនៅក្បែរគេ។ ដោយហេតុផលខ្លះ រួន ស៊ាវ ក៏បានមកជាមួយពួកគេដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ស៊ាវ បានពន្យល់ថា \"ពួកគេមិនចេះនិយាយភាសាតំបន់នៃទីប្រជុំជនតូចនេះទេ ដូច្នេះពួកគេបានសុំឱ្យខ្ញុំមកជួយ។ ចិន ភីងអាន បងស្រីម្នាក់នេះគឺជាអ្នកដែលបានជួយសង្គ្រោះ លីវ ស៊ានយ៉ាង។ គាត់មានត្រកូល 'ចិន' ដូចឯងដែរ ប៉ុន្តែគាត់មិនមែនមកពី ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ទេ។ ចំណែកបុរសដែលឈរក្បែរបងស្រីចិន គឺ ចិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) ដែលជាចៅប្រុសច្បងនៃត្រកូលចិនក្នុងខេត្តកន្ទុយនាគ។ យោងតាមបងស្រីចិន វាហាក់ដូចជាពួកឯងទាំងពីរមានបុព្វបុរសតែមួយ ដូច្នេះពួកឯងអាចចាត់ទុកថាជាសាច់ញាតិឆ្ងាយតាំងពីច្រើនរយឆ្នាំមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ចំណែកបងស្រីចិនវិញ ត្រកូលចិនរបស់គាត់មិនជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងត្រកូលចិនរបស់ពួកឯងទេ ទោះបីជាថយក្រោយទៅ ១០០០ ឆ្នាំ ឬ ២០០០ ឆ្នាំក៏ដោយ។ គាត់មកទីនេះដើម្បីសំពះបុព្វបុរសនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងទីប្រជុំជនដឹងថាផ្នូរបុព្វបុរសរបស់គាត់នៅឯណាឡើយ។ ចាប់ពីការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុត រហូតដល់ត្រកូលធំៗនៅក្នុងផ្លូវសំណាង និងច្រកស្លឹកប៉េស គ្មានអ្នកណាម្នាក់ដឹងឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានរំលឹកពីឈ្មោះឯង ហើយគេនិយាយថាឯងជាមនុស្សដែលដឹងរឿងច្រើនបំផុតក្នុងទីប្រជុំជននេះ បើនិយាយពីភ្នំ និងទន្លេនៅជុំវិញនេះ។ គេថាបើបានសួរឯង គឺច្បាស់ជាមិនខុសឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"បងស្រីចិន និយាយថាគាត់អាចផ្តល់ថ្លៃជួបស្នងប្រសិនបើឯងជួយ ហើយគាត់បានផ្តល់ កាក់ស្ពាន់មាស (Gold essence copper coins) មួយថង់។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឯងអាចទទួលយកការផ្តល់ជូននេះបាន...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនាងនិយាយបែបនេះ រួន ស៊ាវ បានលួចលូកម្រាមដៃពីរមកគ្រវីនៅក្បែរចង្កេះរបស់នាង។ បន្ថែមលើនេះ នាងក៏បានធ្វើមាត់ជាពាក្យថា \"ពីរថង់\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងកំពុងប្រាប់ ចិន ភីងអាន យ៉ាងច្បាស់ថា គេអាចទាមទារការបង់ប្រាក់បន្ថែមទៀត។ បើមិនដូច្នេះទេ ឱកាសល្អបែបនេះនឹងមិនកើតឡើងម្តងទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីពិចារណាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ចិន ភីងអាន បានញញឹមហើយឆ្លើយថា \"ខ្ញុំបានគិតដល់កន្លែងមួយដែលប្រហែលជាទីតាំងដែលគាត់កំពុងស្វែងរក។ ចំពោះថ្លៃជួបស្នង... គឺមិនចាំបាច់ទេ បន្ទាប់ពីទាំងអស់ នេះគ្រាន់តែជារឿងនៃការដើរពីរបីជំហានប៉ុណ្ណោះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ស៊ាវ មានអារម្មណ៍ព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នីង យ៉ាវ បានឈានជើងទៅមុខ ហើយឆ្លើយតបដោយប្រើភាសាផ្លូវការនៃទ្វីបដបត្បូងខាងកើតថា \"វាមិនមែនជាបញ្ហាទេសម្រាប់ ចិន ភីងអាន ក្នុងការនាំអ្នកទៅកាន់ផ្នូរបុព្វបុរសរបស់អ្នកដើម្បីសំពះពួកគេ។ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវបង់ប្រាក់ឱ្យគេចំនួន កាក់ស្ពាន់មាសពីរថង់។ មិនមានការចរចាទេ! ពេលនេះគេកំពុងរងរបួសធ្ងន់ ដូច្នេះវាមិនងាយស្រួលទេសម្រាប់គេក្នុងការធ្វើដំណើរឆ្ងាយបែបនេះ។ លើសពីនេះ អ្នកក៏ដឹងដែរថា លោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) បានប្រាប់ពួកយើងដែលជាអ្នកក្រៅឱ្យចាកចេញពីទីប្រជុំជនឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ចិន ភីងអាន គ្រាន់តែជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវការឱ្យគេបង្កើនល្បឿនដើម្បីនាំអ្នកទៅទីនោះ។ ដូច្នេះ កាក់ស្ពាន់មាសមួយថង់... គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ទាំង ចិន ឌុយ (Chen Dui) និង ចិន សុងហ្វឹង ភ្នែករបស់ពួកគេបានភ្លឺឡើងតាំងពីដំបូងនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញ នីង យ៉ាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការបានឃើញនាង ធ្វើឱ្យពួកគេបំភ្លេចចោលនូវភាពសាមញ្ញនៃលោកិយនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺប្រៀបដូចជាការបានឃើញផ្កាអ័រគីដេដ៏ស្រស់ស្អាតនៅក្នុងវាលស្រែដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌុយ បានសម្លឹងមើលនាងពីលើចុះក្រោម។ នីង យ៉ាវ ស្លៀកពាក់អាវវែងពណ៌បៃតង ហើយនាងមានទាំងដាវ និងកាំបិតស៊កនៅចង្កេះ។ នាងមើលទៅគួរឱ្យទាក់ទាញជាខ្លាំង។ ទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ ចិន ឌុយ ក៏បានធូរស្រាលបន្តិច ហើយនាងបានឆ្លើយតបទាំងញញឹមថា \"ឱ្យតែយើងអាចរកឃើញផ្នូរបុព្វបុរសរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំរីករាយនឹងបង់ពីរថង់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងរកមិនឃើញទេ ខ្ញុំនឹងមិនបង់សូម្បីតែមួយថង់ឡើយ។ តើអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ព្រម!\" នីង យ៉ាវ និយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ វាហាក់ដូចជារឿងនេះមិនពាក់ព័ន្ធនឹង ចិន ភីងអាន ទាល់តែសោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បានសម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន ហើយវាហាក់ដូចជាភ្នែករបស់នាងកំពុងនិយាយថា \"កុំព្យាយាមផ្តល់ហេតុផលមិនសមរម្យឱ្យខ្ញុំទៀតអី។ បើមិនដូច្នេះទេ ខ្ញុំពិតជានឹងកាប់ឯងជាបំណែកៗមិនខាន!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន បានបង្ខំចិត្តទប់សំណើច។ គេគិតមួយសន្ទុះមុននឹងនិយាយទៅកាន់ រួន ស៊ាវ ថា \"សូមប្រាប់ពួកគេថា ខ្ញុំត្រូវដាំថ្នាំឱ្យ នីង យ៉ាវ ជាមុនសិន។ ខ្ញុំត្រូវការពេលប្រហែល ៣០ នាទី។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ចង់និយាយជាមួយ លីវ ស៊ានយ៉ាង បន្តិចដែរ។ ចុងក្រោយ ខ្ញុំក៏ត្រូវការឱ្យអ្នកជួយប្រាប់សារទៅកាន់ លោកគ្រូ រួន ផងដែរថា រាល់ការងារដែលខ្ញុំមិនទាន់បានធ្វើនៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើបង្គ្រប់វិញនៅថ្ងៃស្អែក។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការមិនពេញចិត្តបន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ចិន ឌុយ នៅពេលនាងឮថាពួកគេមិនអាចចេញដំណើរភ្លាមៗបាន។ ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាស្រអាប់ នៅពេលនាងសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន មិនបានគេចវេស ឬបន្ទន់ចិត្តឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ កាន់តែខ្វែងដៃចូលគ្នា ហើយបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌុយ បានទប់កំហឹងរបស់នាង ហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា នាងត្រូវតែមើលឱ្យបានវែងឆ្ងាយ។ នាងបានញញឹមដាក់ រួន ស៊ាវ ហើយនិយាយថា \"ស៊ាវស៊ាវ ប្រាប់គេទៅថាយើងនឹងរង់ចាំគេនៅស្ពានគ្របដំបូល។ យើងនឹងរង់ចាំយ៉ាងយូរបំផុតមួយម៉ោង ហើយប្រសិនបើគេនៅតែមិនមកដល់ទេ គេនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះលទ្ធផលដោយខ្លួនឯង។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ស៊ាវ បានងក់ក្បាលឆ្លើយតបយ៉ាងព្រងើយកន្តើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌុយ និង ចិន សុងហ្វឹង បានចាកចេញទៅជាមួយគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន ស៊ាវ ញញឹមហើយនិយាយថា \"ខ្ញុំនឹងទៅប្រាប់ឪពុករបស់ខ្ញុំ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដាំថ្នាំមួយឆ្នាំងឱ្យ នីង យ៉ាវ រួចហើយ ចិន ភីងអាន ក៏បានទៅជជែកជាមួយ លីវ ស៊ានយ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាបន្ទប់ដែលពោពេញទៅដោយក្លិនថ្នាំ។ លីវ ស៊ានយ៉ាង កំពុងសម្រាកនៅលើគ្រែ ហើយនៅពេលគេឮសម្លេងជំហានជើង គេក៏ងាកមកមើល។ ផ្ទៃមុខរបស់គេមិនទាន់មានពណ៌ផ្កាឈូកដែលបញ្ជាក់ពីសុខភាពល្អនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែវាបានប្រសើរជាងពណ៌សស្លេកស្លាំងកាលពីមុនច្រើនណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានបង្ខំស្នាមញញឹម ហើយសួរដោយសំឡេងស្អកថា \"ស្ត្រីឈ្មោះ ចិន ឌុយ នោះបាននិយាយជាមួយឯងហើយមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលហើយឆ្លើយថា \"បាទ ខ្ញុំនឹងនាំពួកគេចូលក្នុងភ្នំបន្តិចទៀតនេះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង គិតមួយសន្ទុះមុននឹងប្រាប់ ចិន ភីងអាន ថា \"ខ្ញុំនឹងចាកចេញទៅជាមួយនាង។ ខ្ញុំនឹងទៅកាន់កន្លែងមួយដែលគេថាវាធំជាងទ្វីបដបត្បូងខាងកើតទៅទៀត។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ចិន ឌុយ បានមកសួរសុខទុក្ខ លីវ ស៊ានយ៉ាង ម្តងរួចមកហើយ។ ប៉ុន្តែអារម្មណ៍របស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីនោះ ហើយគេមិនចង់ពិភាក្សាអំពីការសន្ទនារបស់គេជាមួយនាងឱ្យ ចិន ភីងអាន ដឹងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេពេបមាត់ហើយនិយាយថា \"និយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្វីទៅជាទ្វីបដបត្បូងខាងកើតផងហ្នឹង។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន បានឱនចុះហើយជួយរៀបចំភួយឱ្យគេ ទាំងនិយាយទាំងញញឹមថា \"ចុះទម្រាំតែខ្ញុំ តើខ្ញុំនឹងដឹងទៅ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង បានគ្រវីភ្នែក ហើយសួរថា \"តើឯងដឹងទេថាអ្វីដែលខ្ញុំបារម្ភបំផុត?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង ងាកក្បាលទៅសម្លឹងមើលដំបូលផ្ទះម្តងទៀត ហើយនិយាយថា \"នៅកន្លែងនេះ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំក៏មានឯងចាំជួយគ្រាហ៍ចុះពីលើគ្រែដែរ។ បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំអាចខាំធ្មេញទ្រាំដោះស្រាយរឿងផ្សេងៗដោយខ្លួនឯងបាន។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូចនេះទៅ តើខ្ញុំនឹងបត់ជើងតូចបត់ជើងធំដោយរបៀបណា? តើខ្ញុំត្រូវហៅពួកគេឱ្យមកជួយ ហើយនិយាយថា 'អីយ៉ា ឯងមកនេះមក មកជួយគ្រាហ៍ខ្ញុំបន្តិច!' បែបហ្នឹងឬ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន បានត្រឹមតែអេះក្បាលដោយគ្មានវិធីជួយ នៅពេលគេអង្គុយក្បែរគ្រែរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង ស្រាប់តែសើច ហើយរអ៊ូថា \"ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលខ្ញុំគិតទៅ ខ្ញុំបានស្លាប់ម្តងរួចទៅហើយ តើខ្ញុំនៅត្រូវខ្លាចរឿងនេះទៀតធ្វើអី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អ្វីៗនឹងប្រសើរឡើង។ កុំបារម្ភអី។ តើលោកតា យ៉ាវ មិនធ្លាប់និយាយទេឬ? អ្នកដែលរួចផុតពីមហន្តរាយ ច្បាស់ជាមានសំណាងល្អនៅពេលក្រោយ\" ចិន ភីងអាន លួងលោម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង មានអារម្មណ៍សោកសៅបន្តិចនៅពេលរំលឹកដល់លោកតា យ៉ាវ ហើយគេនិយាយថា \"លោកតា យ៉ាវ មិនសូវនិយាយអ្វីដែលល្អៗស្តាប់នោះទេ។ ប៉ុន្តែគាត់និយាយពាក្យដែលធ្វើឱ្យបាក់ទឹកចិត្ត ពាក្យមិនល្អ និងពាក្យជេរប្រទេចច្រើនណាស់...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ឈរនៅមាត់ទ្វារ ប៉ុន្តែនាងមិនបានកាត់ចង្វាក់នៃការសន្ទនារបស់ពួកគេឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន បានជួយរៀបចំភួយឱ្យ លីវ ស៊ានយ៉ាង ម្តងទៀត រួចគេក៏ក្រោកឈរឡើងហើយនិយាយថា \"ខ្ញុំត្រូវនាំពួកគេចូលក្នុងភ្នំឥឡូវនេះហើយ។ កុំភ្លេចសម្រាកឱ្យបានច្រើនណា។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង ងក់ក្បាលហើយនិយាយថា \"ឯងក៏ត្រូវប្រយ័ត្នខ្លួនដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ដើរចេញពីបន្ទប់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយ នីង យ៉ាវ ក៏ដើរតាមក្បែរគេ។ \"ឯងក៏នឹងចូលក្នុងភ្នំដែរមែនទេ?\" ចិន ភីងអាន សួរដោយការចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមហើយឆ្លើយថា \"ខ្ញុំមិនទុកចិត្តពួកគេទេ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលហើយនិយាយថា \"សមហេតុផលណាស់។ ការប្រុងប្រយ័ត្នគឺមិនខូចខាតអ្វីឡើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេទាំងពីរបានដើរយ៉ាងលឿននៅក្បែរអូរទឹក ហើយ នីង យ៉ាវ បានប្រាប់គេថា \"អ្នកក្រៅស្ទើរតែទាំងអស់បានចាកចេញអស់ទៅហើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លេងផ្គរលាន់រដូវផ្ការីកបានលាន់កងរំពង ហើយសត្វល្អិតដែលភ្ញាក់ផ្អើលក៏បានខ្ចាត់ខ្ចាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សពីរក្រុមបានជួបគ្នានៅចុងខាងត្បូងនៃស្ពានគ្របដំបូល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រៅពី នីង យ៉ាវ និង លីវ ប៉ាឈាវ (Liu Baqiao) ដែលជាអ្នកដាវមកពីវាលផ្លេកបន្ទោរខ្យល់ដែលបានមកចូលរួមដើម្បីភាពសប្បាយរីករាយ មនុស្សបីនាក់ដែលនៅសេសសល់គឺ ចិន ឌុយ ដែលមកពីទ្វីបផ្សេង ចិន សុងហ្វឹង មកពីខេត្តកន្ទុយនាគ និង ចិន ភីងអាន មកពីច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-22T06:12:33.452Z","69bf8851370043dedfa118aa","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69a77d329aa0bc64450aec1d",65,"តាមពិតរឿងរ៉ាវគឺបែបនេះសោះ (២)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69bf8a4d370043dedfa118bc",67,"គ្រឿងអលង្ការ",84,1790177362080]