[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69a77d329aa0bc64450aec1d":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",65,"តាមពិតរឿងរ៉ាវគឺបែបនេះសោះ (២)","«លោកគ្រូ លោកគ្រូ!»\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្បែរទ្វារក្រោយនៃហាងលក់ថ្នាំគ្រួសារយ៉ាង ចឹង តាហ្វឹង (Zheng Dafeng) កំពុងសើចផង និងស្រែកផង ខណៈដែលគេប្រញាប់ប្រញាល់រត់មកប្រាប់ដំណឹងល្អ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សពីរនាក់បានមកដល់ទីធ្លាខាងក្រោយ ម្នាក់រត់នៅខាងមុខ និងម្នាក់ទៀតដើរតាមពីក្រោយ។ នៅខាងមុខគឺ ចឹង តាហ្វឹង ដែលរត់យ៉ាងលឿនស្លេវដូចត្រូវខ្យល់បក់ រួចឧទានថា៖ «រាមច្បងត្រឡប់មកវិញហើយ! មានដំណឹងល្អណាស់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង (Old Man Yang) សម្លឹងមើលបុរសឌាំងម្នាក់នៅពីក្រោយ ចឹង តាហ្វឹង ហើយបុរសនោះក៏ងក់ក្បាលរស្វាគមន៍គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសនោះចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែគេមិនអាចរកពាក្យសមរម្យដើម្បីនិយាយបានឡើយ។ ចិត្តរបស់គេពោរពេញដោយសំណួរ ប៉ុន្តែចរិតអៀនខ្មាស និងនិយាយមិនសូវចេញរបស់គេ បានរារាំងគេមិនឱ្យសួរ។ គេមិនដឹងថាត្រូវចាប់ផ្តើមពីត្រង់ណាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅទីបំផុត គេបានត្រឹមតែសួរដោយសំឡេងក្រអួនថា៖ «លោកគ្រូ ហេតុអ្វីបានជាលោកគ្រូយក ម៉ា គូសៀន (Ma Kuxuan) ធ្វើជាសិស្ស តែមិនយកក្មេងប្រុសម្នាក់នោះទៅវិញ? ខ្ញុំមិនចូលចិត្តអាខ្ទើ ម៉ា គូសៀន ហ្នឹងទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង សម្លឹងមើលគេដោយកំហឹង រួចតបថា៖ «អូ! ចុះហ្នឹងហើយមែនទេ ដែលឯងលួចធ្វើតាមចិត្តខ្លួនឯងទៅចាប់ត្រីមាសនោះ? ហើយព្យាយាមលក់វាឱ្យ ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) ទៀតមែនទេ?!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅចំពោះមុខបុរសចំណាស់ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះមានភាពក្លាហានជាង ចឹង តាហ្វឹង ដែលកំពុងគេចវេះឆ្ងាយណាស់។ គេអង្គុយចុះលើកៅអីដែល ឆិន ភីងអាន ទើបតែអង្គុយមុននេះ រួចតបវិញថា៖ «តើវាមានអីខុស? មកពីខ្ញុំចង់ធ្វើ។ លោកគ្រូ មិនមែនលោកគ្រូក៏ស្រឡាញ់ក្មេងម្នាក់នោះដែរមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើ ឆិន ភីងអាន នៅទីនេះ គេច្បាស់ជាភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ ព្រោះថាបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះគឺ លី អឺ (Li Er) ដែលជាអ្នកលក់ត្រីមាសនៅលើផ្លូវកាលពីថ្ងៃនោះឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង សើចដោយកំហឹង រួចស្តីឱ្យថា៖ «ហើយលទ្ធផលយ៉ាងម៉េច? តើត្រីមាស និងកន្ត្រកត្រីនោះធ្លាក់ដល់ដៃ ឆិន ភីងអាន ដែរឬទេ? ហឺម?!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ នៅស្ងៀម ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាស្រពោន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចឹង តាហ្វឹង បន្ថែមសាំងលើភ្លើង ដោយនិយាយប្រដៅថា៖ «រាមច្បង កុំបន្ទោសខ្ញុំដែលស្តីឱ្យអី ប៉ុន្តែបងពិតជាបានខ្ជះខ្ជាយ កន្ត្រកស្តេចនាគ (Dragon King Basket) នោះមែន។ បងឱ្យអ្នកណាក៏បានដែរ ហេតុអីក៏បងបែរជាទៅឱ្យសត្រូវស៊ូពូជរបស់ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) ដែលជាព្រះអង្គម្ចាស់តូចនៃអាណាចក្រតាយសួយ (Great Sui Nation) ទៅវិញ? ប្រយ័ត្ន សុង ឆាងជិង (Song Changjing) មកទារបំណុលនេះជាមួយបងនៅថ្ងៃក្រោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្យ៉ាងទៀត មនុស្សមិនគួរទុកឱ្យទ្រព្យសម្បត្តិ និងការខិតខំរបស់ខ្លួនធ្លាក់ទៅក្នុងដៃអ្នកដទៃឡើយ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ហេតុអីបងមិនឱ្យរតនសម្បត្តិទាំងនោះទៅក្មួយប្រុសក្មួយស្រីរបស់ខ្ញុំទៅ? អីក៏បងខ្លាចថាវត្ថុទាំងនោះដូចជាដំឡូងក្តៅមែនទេ? បើបងអស់ជម្រើសមែន បងឱ្យមកខ្ញុំក៏បានដែរ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់ តាចាស់យ៉ាង បានងាកយឺតៗមករក ចឹង តាហ្វឹង ដែលធ្វើឱ្យគេញ័រខ្លួនទទ្រើត រួចបិទមាត់ឈប់ហ៊ាននិយាយសូម្បីមួយម៉ាត់។ គេលើកដៃចុះចាញ់ រួចដើរទៅអង្គុយលើជណ្តើរដោយស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នាំ ហ៊្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) ជាមួយឯង ហើយទៅ ទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) ទៅ» តាចាស់យ៉ាង បញ្ជា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានរីកសាយលើផ្ទៃមុខរបស់ ចឹង តាហ្វឹង។ គេងាកក្រោយទៅមើលឃើញទឹកមុខគ្មានអារម្មណ៍របស់បុរសចំណាស់។ នេះគឺជាផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយបទពិសោធន៍ជូរចត់នៃជីវិត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចឹង តាហ្វឹង ដែលជាអ្នកយាមទ្វារនៅលីវ បានដកខ្សែភ្នែកមកវិញយឺតៗ។ គេបោសធូលីលើជង្គង់ រួចញញឹមដោយភាពល្វីងជូរចត់ពេលក្រោកឈរឡើង គេមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ រួចដើរចុះតាមជណ្តើរសំដៅទៅទ្វារក្រោយនៃហាងថ្នាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ និងអង់អាចរបស់លោកគ្រូបានបន្លឺមកពីក្រោយ ព្រមានថា៖ «ចាំទុក ទោះបីជាត្រូវស្លាប់ ក៏មិនត្រូវបង្ហាញអត្តសញ្ញាណ និងប្រភពដើមរបស់ឯងឱ្យសោះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ ចឹង តាហ្វឹង កាន់តែល្វីងជូរចត់ជាងមុន ខណៈដែលគេងក់ក្បាលយល់ព្រម។ គេមិនងាកក្រោយឡើយ រួចប្រញាប់បង្កើនជំហានជើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលគេមកដល់ក្រោមច្រករបៀងដែលនាំទៅទ្វារក្រោយ គេក៏ងាកមកវិញ រួចលុតជង្គង់ចុះ សំពះក្បាលដល់ដីបីដងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ រួចនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ «សូមថែខ្លួនផង លោកគ្រូ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាំងពីដើមដល់ចប់ តាចាស់យ៉ាង មិនបាននិយាយសូម្បីមួយម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចឹង តាហ្វឹង បានចាកចេញពីហាងថ្នាំគ្រួសារយ៉ាងដោយក្តីស្រងូតស្រងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អង្គុយលើកៅអី លី អឺ មានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរចំពោះប្អូនប្រុសរួមគ្រូ ចឹង តាហ្វឹង បន្តិច។ គេព្យាយាមនិយាយជួយថា៖ «លោកគ្រូ ការប្រព្រឹត្តរបស់លោកគ្រូចំពោះប្អូនប្រុស វាហាក់ដូចជាបន្តិច...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អយុត្តិធម៌?» តាចាស់យ៉ាង បញ្ចប់ប្រយោគដោយស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ ងក់ក្បាល រួចបន្តថា៖ «ទោះបីជាប្អូនប្រុសមើលទៅហាក់ដូចជាមិនដឹងក្តី ប៉ុន្តែគេពិតជាគោរព និងមានកតញ្ញូធម៌ចំពោះលោកគ្រូចេញពីបាតបេះដូង។ បើប្រៀបធៀបរឿងនេះ ខ្ញុំមិនអាចប្រៀបនឹងគេបានឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង មិនផ្តល់មតិអ្វីលើរឿងនេះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់និយាយថា៖ «ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនខុសពីស្លែទឹកដែលគ្មានឫសនោះទេ។ គេថែមទាំងអន់ជាងស្មៅព្រៃតាមចិញ្ចើមផ្លូវទៅទៀត ដូច្នេះតើវានាំឱ្យខ្វល់អី បើគេត្រូវស្លាប់នៅកន្លែងណានោះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយថា៖ «ប្អូនប្រុសច្បាស់ជាមានអារម្មណ៍មិនស្រួល និងតានតឹងក្នុងចិត្តខ្លាំងណាស់ ក្នុងការធ្វើដំណើរចេញពីទីក្រុងតូចលើកនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ជាទូទៅ ម្នាក់ៗត្រូវការសិស្សបីនាក់ ប្រសិនបើចង់ឱ្យមានអ្នកបន្តវេនការបង្រៀនរបស់ខ្លួន។ សិស្សម្នាក់ត្រូវតែ 'អាចស្ពាយភារកិច្ចធំបាន' មានន័យថាពួកគេអាចនាំមកនូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងភាពជោគជ័យដល់គ្រូ និងលទ្ធិរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់ពីគ្រូស្លាប់ទៅ សិស្សម្នាក់នេះត្រូវរ៉ាប់រងរាល់ការទទួលខុសត្រូវ និងគ្រប់គ្រងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ពួកគេគឺជាមុខមាត់របស់និកាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សិស្សម្នាក់ទៀតត្រូវតែ 'អាចកាន់ភ្លើងបន្តវេនបាន' ហើយសិស្សម្នាក់នេះនឹងមើលទៅអន់ជាងសិស្សប្រភេទទីមួយក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់។ ប៉ុន្តែសិស្សប្រភេទនេះនឹងមានភាពធន់មាំបំផុត ទោះបីជាមេឃរលំ ហើយសិស្សប្រភេទទីមួយស្លាប់បាត់ ក៏គេនៅតែអាចធានាថាការបង្រៀនរបស់គ្រូត្រូវបានបញ្ជូនបន្ត។ ក្នុងសម័យកាលរុងរឿង សិស្សប្រភេទនេះមើលទៅមិនសូវមានប្រយោជន៍ទេ។ ប៉ុន្តែក្នុងសម័យកាលវឹកវរ វត្តមានរបស់ពួកគេគឺសំខាន់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សិស្សចុងក្រោយត្រូវតែជាមនុស្ស 'គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍'។ ទេពកោសល្យរបស់គេល្អ សមត្ថភាពរបស់គេល្អ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងអំពីគេគឺល្អទាំងអស់។ គេក៏ជាមនុស្សដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុតដែរ។ តាមពិតទៅ វាមិនចាំបាច់ឱ្យសិស្សប្រភេទនេះមានអារម្មណ៍ខ្លាំងក្លា ឬដឹងគុណចំពោះគ្រូ និងនិកាយឡើយ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា លោកគ្រូក៏មិនដាក់ខ្នោះពួកគេជាមួយនឹងច្បាប់ទម្លាប់ច្រើនពេកដែរ។ ដូចពាក្យស្លោកពោលថា សិស្សដែលជោគជ័យនឹងធ្វើឱ្យគ្រូរបស់ខ្លួនលែងចាំបាច់។ សិស្សប្រភេទចុងក្រោយនេះដើរតួនាទីយ៉ាងច្បាស់បែបនេះឯង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចុះតើ ប្អូនប្រុស, ម៉ា គូសៀន និងខ្ញុំ ត្រូវនឹងសិស្សប្រភេទណាខ្លះ?» លី អឺ សួរដោយចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បន្ទាប់ពីច្រើនឆ្នាំមកនេះ តើនរណាប្រាប់ឯងថា ពួកឯងទាំងបីនាក់ជាសិស្សតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ?» តាចាស់យ៉ាង តបវិញដោយស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ គាំងស្ងាត់ពេលឮបែបនេះ។ គេញញឹមដោយភាពអៀនខ្មាស រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំភ្លេចរឿងហ្នឹងបាត់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះ សុង ឆាងជិង?» តាចាស់យ៉ាង សើចរួចសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ គិតពិចារណាយ៉ាងម៉ត់ចត់មួយសន្ទុះ ប៉ុន្តែចម្លើយរបស់គេមានត្រឹមតែពាក្យសាមញ្ញថា៖ «មិនអន់ទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង បឺតផ្សែងបារីម្តងទៀត បញ្ចេញផ្សែងដូចពពក ខណៈដែលគាត់លិទ្ធបបូរមាត់ដោយភាពងឿងឆ្ងល់ និងរអ៊ូថា៖ «បើអញ្ចឹង គេច្បាស់ជាខ្លាំងណាស់ហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សុង ឆាងជិង បានយល់ព្រម...» លី អឺ ចាប់ផ្តើមនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ តាចាស់យ៉ាង បានជាន់ជើងភ្លាមៗ មុនពេលសិស្សរបស់គាត់និយាយចប់ ដែលធ្វើឱ្យឋានសួគ៌ និងផែនដីប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ឈឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ ញញឹមសួរថា៖ «លោកគ្រូ សកម្មភាពរបស់យើងប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ វាមិនមែនជារឿងសម្ងាត់ខ្លាំងអីឡើយ។ តើពិតជាចាំបាច់ត្រូវបារម្ភរឿងនេះមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងមិនទាំងព្រមធ្វើពុតបន្តិចទេអី? តើឯងចង់បះបោរមែនទេ?» តាចាស់យ៉ាង សួរយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើវាមានខុសគ្នាត្រង់ណា?» លី អឺ តបវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង សម្លឹងទៅលើមេឃ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់ទម្លុះទម្លាយស្រទាប់មេឃ និងផែនដីទាំងបី។ គាត់មិនបានឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់សិស្សគាត់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អារម្មណ៍ធ្ងន់ធ្ងរបានសង្កត់លើចិត្តរបស់ លី អឺ ខណៈដែលគេសួរថា៖ «លោកគ្រូ តើកូនទាំងពីររបស់ខ្ញុំពិតជាត្រូវទៅសាលាភ្នំជ្រោយ (Mountain Cliff Academy) មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្នុងពេលដែល ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) សុខចិត្តដូររឿងនេះ ចុះហេតុអីមិនទៅ? វាមិនមែនជាការលើកជើងទេ បើហៅរឿងនេះថាជាឱកាសមួយក្នុងចំណោមមួយរយឆ្នាំនោះ» តាចាស់យ៉ាង តប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេតុអ្វីបានជា ឈី ជិងឈុន មិនឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងទៅ ឆិន ភីងអាន តែម្តងទៅ?» លី អឺ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងគិតថា នោះគឺជាការជួយ ឆិន ភីងអាន មែនទេ?» តាចាស់យ៉ាង តបដោយសើចតិចៗ។ «អត់ទេ នោះគឺដូចជាការព្យាយាមសម្លាប់ក្មេងនោះឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបានអញ្ចឹង។ ប្រសិនបើឯងឱ្យកន្ត្រកស្តេចនាគ និងត្រីមាសដល់គេដោយជោគជ័យនៅពេលនោះ តើឯងជឿខ្ញុំទេ បើខ្ញុំនិយាយថា ឆិន ភីងអាន នឹងស្លាប់ភ្លាមៗនៅកន្លែងណាមួយក្នុងទីក្រុងតូចនេះក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ ងឿងឆ្ងល់ រួចរអ៊ូថា៖ «ឪពុករបស់ ឆិន ភីងអាន បានបំបែកកុលាលភាជន៍វាសនារបស់គេមុនពេលគេអាយុបានប្រាំមួយឆ្នាំ ដែលជាការហែកកិច្ចសន្យាពាក់ព័ន្ធនឹងគេចោល។ ទោះបីជារឿងនេះបានដកហូតឱកាសវាសនារបស់គេក៏ដោយ វាក៏ជាដាវមុខពីរដែលមានអត្ថប្រយោជន៍របស់វាដែរ។ គេដូចជាទៀនដែលភ្លឺចាំងក្នុងបន្ទប់ងងឹត ទាក់ទាញសត្វល្អិតគ្រប់ប្រភេទឱ្យមករកភ្លើងរបស់គេ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ តើវាមិនមែនជារឿងធម្មតាទេឬ ដែលក្មេងគួរឱ្យអាណិតម្នាក់នោះទទួលបានរតនសម្បត្តិ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដរាបណាគេនៅតែស្ថិតក្នុងទីក្រុងតូចនេះ ឆិន ភីងអាន នឹងមិនអាចទទួលបានសំណាងល្អណាមួយឡើយ» តាចាស់យ៉ាង ពន្យល់។ «ប្រសិនបើឱកាសវាសនាធំពេក ក្មេងនោះនឹងមិនអាចលើកវាជួប ឬរក្សាវាទុកបានឡើយ។ នៅទីបំផុត គេនឹងនៅសល់តែដៃទទេ និងរស់ក្នុងជីវភាពក្រីក្រតោកយ៉ាក។ ការដែលគេនៅមានជីវិតមកដល់ពេលនេះ គឺជាសមិទ្ធផលដ៏ធំធេងណាស់ទៅហើយ។ បើជាកំពូលអ្នកមានសមត្ថភាពម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះវិញ ពួកគេច្បាស់ជាស្លាប់ប្រាំពីរប្រាំបីដងបាត់ទៅហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹងហើយបានជាលោកគ្រូសុខចិត្តផ្តល់ជំនួយខ្លះដល់គេ។ វាជារឿងចៃដន្យ អ្វីដែលលោកគ្រូអាចផ្តល់ឱ្យគេ ក៏ជាអ្វីដែល ឆិន ភីងអាន អាចទទួលយកបានដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង បង្អង់បន្តិច រួចបញ្ចេញផ្សែងបារីយ៉ាងក្រាស់ ហើយនិយាយថា៖ «ចុះឯងដឹងទេថា ឯងស្ទើរតែសម្លាប់ ឆិន ភីងអាន ដោយសារតែព្យាយាមបង្ខំឱ្យឱកាសវាសនាទាំងនោះទៅគេ? ព្រះអង្គម្ចាស់ និងមន្ត្រីអាមាត្យមកពីអាណាចក្រតាយសួយ, នីង យ៉ាវ, ឃាតកម្នាក់នោះ និងតាវចម្លែកម្នាក់នោះ... ឆិន ភីងអាន ស្ទើរតែស្លាប់ក្នុងចំណោមហេតុការណ៍ដែលជំពាក់ជំពិនគ្នាទាំងនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ ជ្រួញចិញ្ចើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង ផ្លាស់ប្តូរប្រធានបទ និយាយថា៖ «នៅពេលដែល ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sages) ជំនាន់មុនចាប់ផ្តើមតួនាទីត្រួតពិនិត្យពិភពលោកតូចនេះ រឿងដំបូងដែលពួកគេតែងតែធ្វើ គឺពិនិត្យមើលរតនសម្បត្តិបង្ក្រាបទាំងបួនដែលបន្សល់ទុកដោយបុព្វបុរសនៃលទ្ធិផ្សេងៗគ្នា។ រឿងទីពីរដែលពួកគេធ្វើ គឺមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំនៅទីនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាពួកគេជាព្រឹទ្ធាចារ្យក៏ដោយ ភាគច្រើននៃពួកគេយល់ត្រឹមតែថាពួកគេត្រូវធ្វើបែបនេះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនយល់ថាហេតុអ្វីបានជាពួកគេត្រូវធ្វើបែបនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រៅពីពួកគេ ក៏មានមនុស្សពីរប្រភេទដែលមិនមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំ។ ប្រភេទទីមួយ គឺភាគច្រើននៅក្នុងឆ្នាំដំបូងៗ។ នៅពេលនោះ ព្រះពុទ្ធសាសនាកំពុងរីកសុះសាយនៅ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ដោយមានព្រះសង្ឃគ្រប់ទីកន្លែង។ មនុស្សទាំងនេះមិនហ៊ានមកជួបខ្ញុំទេ ព្រោះពួកគេខ្លាចថាពួកគេនឹងទាក់ទាញវាសនាកម្មដែលមិនចង់បាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រភេទទីពីរ គឺមនុស្សដូចជា ឈី ជិងឈុន។ អំណាចជាន់ខ្ពស់មានបំណងមិនប្រាប់ការពិតដល់ពួកគេ ហើយពួកគេចង់ឃើញព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងនេះមានជម្លោះជាមួយខ្ញុំ រហូតដល់ថ្នាក់វាយតប់គ្នា។ ឈី ជិងឈុន ប្រហែលជាមកនៅថ្ងៃនេះ ព្រោះគេអាចយល់ដឹងពីការពិតខ្លះដោយខ្លួនឯង។ ឬក៏ប្រហែលជា...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ តាចាស់យ៉ាង ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ រួចបន្តថា៖ «មិនទេ លទ្ធភាពដែលរឿងនេះកើតឡើងគឺតូចខ្លាំងណាស់។ ផលវិបាកក៏ធំធេងហួសប្រមាណដែរ។ វាមិនអាចនឹកស្មានដល់ឡើយ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាវាមិនមែនដូច្នោះទេ។ វាក៏... មិនគួរដូច្នោះដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងពិភពលោកតូចនេះ ហាក់ដូចជាមានទឹកដីប្លែកមួយទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ត្រួតពិនិត្យពិភពលោកតូច ខណៈដែល តាចាស់យ៉ាង គ្រប់គ្រងដីតូចមួយដោយខ្លួនឯង។ លើសពីនេះ គាត់មិនស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង ដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍ រួចបន្តថា៖ «ព្រឹទ្ធាចារ្យខុងជឺដែលនៅពីលើគ្រូរបស់ ឈី ជិងឈុន បាននិយាយបែបនេះ — 'ព្រឹទ្ធាចារ្យបានប្រើប្រាស់ចក្ខុវិញ្ញាណរបស់ពួកគេដើម្បីបង្កើតត្រីវិស័យ បន្ទាត់វាស់ និងគោលការណ៍ណែនាំ ដែលផ្តល់ឱ្យយើងនូវឧបករណ៍ទាំងនេះយ៉ាងបរិបូរណ៍'។ តើនេះមានន័យដូចម្តេច?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>និយាយឱ្យសាមញ្ញ វាមានន័យថា ប្រជាជនទូទៅត្រូវដឹងគុណចំពោះព្រឹទ្ធាចារ្យខុងជឺដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ចំពោះក្តីមេត្តា និងអំពើល្អរបស់គាត់។ វាគឺជាការខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏ធំធេង និងការងារដ៏ហត់នឿយរបស់គាត់ ដែលបានបង្កើតនូវក្របខណ្ឌសម្រាប់ច្បាប់ និងបទប្បញ្ញត្តិសព្វថ្ងៃនេះ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា គឺច្បាប់ និងបទប្បញ្ញត្តិទាំងនេះហើយ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យកូនចៅជំនាន់ក្រោយដើរលើផ្លូវត្រឹមត្រូវ និងចៀសផុតពីទុក្ខភ័យ និងគ្រោះមហន្តរាយ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេមកចាប់ជាតិជាមនុស្សម្តងទៀតក្នុងជាតិក្រោយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លី អឺ អេះក្បាល រួចរអ៊ូថា៖ «លោកគ្រូ ហេតុអ្វីបានជាលោកគ្រូប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងនេះ? វាមិនមែនថាខ្ញុំអាចយល់បានឯណា។ មានតែ ចឹង តាហ្វឹង ទេ ដែលអាចពិភាក្សារឿងទាំងនេះជាមួយលោកគ្រូបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហ្នឹងហើយ គឺជាមូលហេតុដែលខ្ញុំប្រាប់ឯង» តាចាស់យ៉ាង សើចតិចៗ។ «ប្រសិនបើឯងអាចពិភាក្សារឿងនេះជាមួយខ្ញុំបាន ខ្ញុំច្បាស់ជាសម្រេចចិត្តមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ទៅវិញ។ ការដែលមានមនុស្សម្នាក់និយាយ និងមនុស្សម្នាក់ស្តាប់ មនុស្សម្នាក់សួរ និងមនុស្សម្នាក់ឆ្លើយ... នេះហើយគឺជាអ្វីដែលវាគួរតែជា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់ក្រោកឈរឡើង ហើយសម្លឹងទៅចម្ងាយ រួចបន្តថា៖ «ប្រសិនបើមានថ្ងៃណាមួយដែលក្មេងម្នាក់នោះអាចដើរចេញពីទីក្រុងតូចនេះដោយមានជីវិត និងធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកខាងក្រៅអស់រយៈពេលពីរបីទសវត្សរ៍ គេច្បាស់ជាភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងនៅពេលដឹងថា ស្រុកកំណើតរបស់គេ ទីក្រុងតូចដែលគេមកពីនោះ តាមពិតគឺមានភាពជ្រាលជ្រៅ និងធំធេងណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារលោកគ្រូរបស់គេបានក្រោកឈរ លី អឺ គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីក្រោកឈរតាមដែរ។ គេមិនចេះលើកជើងអ្នកដទៃទេ ប៉ុន្តែគេចេះគោរពតាមច្បាប់ទម្លាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងក៏មិនគួរនៅទីនេះដែរ» តាចាស់យ៉ាង ណែនាំ។ «នាំប្រពន្ធដូចកញ្ជ្រោងរបស់ឯងទៅកន្លែងនោះទៅ។ ប្រសិនបើឯងនៅតែក្នុងទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ឯងនឹងគ្មានសង្ឃឹមនឹងទម្លុះកម្រិតក្នុងមួយជីវិតនេះឡើយ។ សុង ឆាងជិង គឺជាមនុស្សចិត្តចង្អៀត ដូច្នេះទោះបីជាឯងមិនខ្ពើមនឹងការដែលត្រូវគេសង្កត់សង្កិនក៏ដោយ ក៏គ្រូរបស់ឯងម្នាក់នេះ នឹងមានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើមជាទីបំផុត។ អូ! មែនហើយ។ ប្រសិនបើឯងមិនដាច់ចិត្តចោលកូនទាំងពីររបស់ឯង ឯងអាចនាំម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទៅជាមួយបាន។ នោះគ្រាន់តែមានន័យថា ឯងទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍តិចជាងមុនបន្តិចពី ឈី ជិងឈុន ប៉ុណ្ណោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកគ្រូ ចុះបើប្រពន្ធខ្ញុំចង់នាំកូនទាំងពីរទៅជាមួយដែរ? តើខ្ញុំគួរធ្វើម៉េច?» លី អឺ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើនរណាជាអ្នកសម្រេចចិត្តក្នុងផ្ទះឯង?!» តាចាស់យ៉ាង ស្តីឱ្យដោយកំហឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រពន្ធខ្ញុំ!» លី អឺ ឆ្លើយយ៉ាងមានអំនួត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង ដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវាសដៃដេញសិស្សរបស់គាត់ រួចស្តីថា៖ «អើៗ ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ។ ទៅទាំងគ្រួសារបួននាក់របស់ឯងហ្នឹងទៅ។ ចង់ធ្វើអីក៏ធ្វើទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលគេដើរចុះតាមជណ្តើរ លី អឺ ស្រាប់តែងាកមកវិញរួចសួរថា៖ «ចុះលោកគ្រូវិញ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង អង្គុយចុះវិញ រួចលូកដៃក្នុងហោប៉ៅដើម្បីចាប់ថ្នាំជក់។ ប៉ុន្តែគាត់ឃើញថាហោប៉ៅរបស់គាត់នៅទំនេរស្អាត ដូច្នេះគាត់ក៏ដកដៃមកវិញ រួចឆ្លើយដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានទៀត? ខ្ញុំនឹងគ្រាន់តែរង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល លី អឺ មកដល់ក្រោមសំយាបច្រករបៀង គេស្រាប់តែងាកមកវិញរួចនិយាយដោយស្នាមញញឹមថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ម៉ា គូសៀន មិនអាចយករបស់នោះទៅបានឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ តាចាស់យ៉ាង ប្រែជាស្លេកស្លាំង រួចគាត់និយាយដោយស្នាមញញឹមសើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងថា៖ «ប្រសិនបើគេមិនអាចយកវាទៅបាន នោះគឺពិតជាគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកវាទៅបានឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>————\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រួសារធំទាំងបួន និងត្រកូលទាំងដប់ ស្រាប់តែទទួលបានដំណឹងថា មនុស្សក្រៅស្រុកទាំងអស់ត្រូវចាកចេញពីទីក្រុងតូចក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ មនុស្សអាចចេញពីពិភពតូចម្ភៃមួយ (Jewel Small World) បានតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនអាចចូលបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាមានការខឹងសម្បារ និងមិនសុខចិត្តយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅទីបំផុតគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានសួរដេញដោលពីការសម្រេចចិត្តនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលក្រុមក្មេងៗក្រៅស្រុកធ្វើដំណើរសំដៅទៅទិសខាងកើត មេគ្រួសារត្រកូល លី (Li Clan) មិនបង្អង់យូរឡើយ ដោយបានទៅដោយផ្ទាល់ដើម្បីការពារក្មេងស្រីតូចមកពី ភ្នំព្រះអាទិត្យ (Sun Scorch Mountain) ដោយសម្ងាត់ ខណៈដែលនាងចាកចេញពីទីក្រុងតូច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅថ្ងៃបន្ទាប់ សំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងបានបន្លឺមកពីកន្លែងណាមួយនៅភាគខាងលិចនៃទីក្រុងតូច។ មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង ប្រៀបដូចជាផែនដីកំពុងក្រឡាប់ចាក់នៅក្រោមដី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape) មកពីភ្នំព្រះអាទិត្យ ពិតជាបានលើកភ្នំដ៏ធំមួយឡើងមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបញ្ចេញរូបរាងពិតរបស់ខ្លួន ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) រៀបនឹងគ្រវែងភ្នំនោះដាក់លើខ្នងរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្មារបស់គេស្រាប់តែទោរទៅមុខ ហើយវាហាក់ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងដ៏ធ្ងន់កំពុងសង្កត់លើខ្នងរបស់គេ។ ប៉ៃ យាន សម្លឹងមើលទៅលើដោយភ្នែកស្រលៀង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មាន «ចំណុច» មនុស្សម្នាក់កំពុងឈរនៅលើកំពូលភ្នំដ៏ធំនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន សើចក្អាកក្អាយ រួចព្រមានថា៖ «ឈី ជិងឈុន កុំបង្អង់ និងបង្កបញ្ហាដល់រឿងសំខាន់ ដោយសារតែភាពកំណាញ់របស់ឯងឱ្យសោះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដាក់ភ្នំពពក (Cloud Drape Mountain) ចុះវិញ» ឈី ជិងឈុន បញ្ជាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន ងើបខ្នងបន្តិច រួចគ្រហឹមដោយកំហឹង និងភាពព្រហើនថា៖ «ចុះបើខ្ញុំមិនដាក់?!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយរំពេចក្រោយមក ដៃរបស់ស្វារំកិលភ្នំស្រាប់តែដកចេញពីក្រោមភ្នំដ៏ធំនោះ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា រាងកាយដ៏ធំសម្បើមរបស់គេបានប្រែក្រឡាប់ទៅចំហៀង កិនកម្ទេចដើមឈើក្បែរៗនោះយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយរំពេចក្រោយមកទៀត ប៉ៃ យាន ដែលមានកម្ពស់ ៣០០០ ម៉ែត្រ ត្រូវបានគេជាន់សង្កត់ទៅក្នុងដីដោយប្រអប់ជើងតែម្ខាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គឺបុរសម្នាក់នោះហើយ ដែលពិតជាមានអានុភាពខ្លាំងពូកែ និងអង់អាចគ្មានគូប្រៀប។ ប្រៀបធៀបទៅ វាហាក់ដូចជាស្វារំកិលភ្នំបានក្លាយជាសត្វស្រមោចដ៏តូចទាបដែលត្រូវគេជាន់ឈ្លីក្រោមជើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយការជាន់ថែមមួយជើងទៀត ប៉ៃ យាន ដែលកំពុងរើបម្រាស់ ត្រូវបានគេរុញឱ្យកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងដី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហើយជាន់មួយជើងទៀត...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្វារំកិលភ្នំកម្ពស់ ៣០០០ ម៉ែត្រ ដេកស្តូកស្តឹងនៅក្នុងរណ្តៅយក្ស ជាមួយនឹងរាងកាយជោកជាំដោយឈាម ហើយដង្ហើមរបស់គេខ្សោយ និងដង្ហក់យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ឈរដោយខ្នងរបស់គេកោងបន្តិច ហើយវាហាក់ដូចជាគេកំពុងប្រើក្បាលរបស់គេដើម្បីទប់មេឃទាំងមូលអញ្ចឹង។ គេសម្លឹងមើលទៅ ប៉ៃ យាន រួចសើចចំអកថា៖ «ប្រសិនបើជាខ្ញុំកាលពី ៦០ ឆ្នាំមុន រឿងដំបូងដែលខ្ញុំនឹងធ្វើបន្ទាប់ពីចាកចេញពីកន្លែងនេះ គឺជាន់ឈ្លីកម្ទេចភ្នំព្រះអាទិត្យឱ្យរាបស្មើដោយជើងតែម្ខាង!»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-04T00:30:42.239Z","69a77d329aa0bc64450aec1d","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69a77bc29aa0bc64450aec0f",64,"តាមពិតរឿងរ៉ាវគឺបែបនេះសោះ (១)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69bf8851370043dedfa118aa",66,"ចេនទាំងបី",84,1790177361997]