[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69a77bc29aa0bc64450aec0f":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"697fedf762a366f01d68bdf3",64,"តាមពិតរឿងរ៉ាវគឺបែបនេះសោះ (១)","តំណក់ទឹកភ្លៀងបានថមថយបន្តិចម្តងៗ ខណៈពេលដែល នីង យ៉ាវ (Ning Yao) និង ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) ដើរតាមបណ្តោយផ្លូវ។ នីង យ៉ាវ បានងាកមកសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន ដែលឥឡូវនេះមានដង្ហើមស្ងប់ស្ងាត់ និងទឹកមុខស្រស់ស្រាយ។ ទោះបីជានាងមិនចូលចិត្ត តាចាស់យ៉ាង (Old Man Yang) ក៏ដោយ ក៏នាងត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា គាត់ពិតជាមនុស្សមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ដែលរស់នៅលាក់ខ្លួនមែន។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តាចាស់យ៉ាង មិនមែនជាមនុស្សធម្មតាទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បង្អង់បន្តិច រួចងាកទៅមើលហាងលក់ថ្នាំគ្រួសារយ៉ាងដែលមើលទៅសាមញ្ញបំផុតនោះ។ ភ្លៀងរលឹមស្រិចៗបានធ្វើឱ្យគ្រោងនៃហាងថ្នាំនោះមើលទៅស្រពិចស្រពិលក្នុងអ័ព្ទ។ នីង យ៉ាវ បានកែសម្រួលសម្តីខ្លួនឯង រួចរអ៊ូថា៖ «តាចាស់យ៉ាង គឺជាមនុស្សអស្ចារ្យម្នាក់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនអាចបែងចែកភាពខុសគ្នារវាងសម្តីទាំងពីរនេះទេ។ គេគ្រាន់តែងក់ក្បាល រួចញញឹមសួរថា៖ «កាលពីមុន ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា លោកតាត្រកូលយ៉ាងជាមនុស្សល្អម្នាក់ គាត់តែងតែមានភាពយុត្តិធម៌ណាស់។ ទើបតែឥឡូវនេះទេ ដែលខ្ញុំដឹងថា លោកតាពិតជាមាន វិជ្ជាគុណ (Technique) និងចំណេះដឹងខ្លាំងជាងអ្វីដែលគាត់បានបង្ហាញទៅទៀត។ នីង យ៉ាវ នាងក៏អាចចាត់ទុកថាជា អ្នកដាំដុះ (Cultivator) ម្នាក់ដែរមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បានឆ្លើយតបវិញនូវសម្តីដែល ឆិន ភីងអាន មិនសូវយល់៖ «ប្រហាក់ប្រហែលដែរ ប៉ុន្តែមិនដូចគ្នាទាំងស្រុងទេ បែបណាក៏ដោយ សម្រាប់ឯងវាគ្មានខុសគ្នាអ្វីឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានរួចផុតពី ទុក្ខវេទនា (Tribulation) ដ៏ធំធេងមក ស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់ ឆិន ភីងអាន បានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង នៅពេលគេមកដល់ចុងខាងត្បូងនៃស្ពានដំបូល ហើយបានទៅជួបក្មេងស្រីអាវបៃតងម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល រួន សៀវ (Ruan Xiu) ឮសំឡេងជើងពីក្រោយ នាងបានក្រោកឈរឡើងជាមួយនឹងស្នាមញញឹមអៀនខ្មាស ហើយងាកមកមើល ឆិន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ ដែលកំពុងឈរក្បែរគ្នា។ រួន សៀវ មានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាអៀនខ្លួន និងមិនសូវស្រួលក្នុងចិត្តបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯ ឆិន ភីងអាន វិញ គេមិនហ៊ានចាត់ទុក រួន សៀវ ជាក្មេងស្រីធម្មតាម្នាក់ទៀតឡើយ។ ជាការពិតណាស់ ការចងចាំដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់គេចំពោះនាង គឺសមត្ថភាពរបស់នាងដែលអាចញ៉ាំអាហារបានច្រើនដូចភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន សៀវ បានលួចមើល នីង យ៉ាវ ដែលមានរូបរាងត្រជាក់ស្រិប និងអង់អាច រួចមិនហ៊ានសួរស្តីឡើយ។ ចំណែក នីង យ៉ាវ ក៏ក្រឡេកមើល រួន សៀវ ដែលមានរាងស្លីម និងស្រស់ស្អាត ហើយនាងក៏មិនសូវចង់សួរស្តីរកដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងបីបានដើរចុះតាមជណ្តើរនៃស្ពានដំបូល រួច ឆិន ភីងអាន និយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ខ្ញុំបានឮ លោកម្ចាស់ ឈី (Mr. Qi) និយាយថា លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) មិនអីទេឥឡូវនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន សៀវ ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ រួចពន្យល់ថា៖ «ចា៎ គាត់ដឹងខ្លួនហើយ។ នៅពេលអ្នកគ្រប់គ្រងហាងថ្នាំគ្រួសារយ៉ាងបានឃើញគាត់ គាត់បាននិយាយថា នេះគឺមកពី ទេវតានៃឋាននរក (God of the underworld) មានមេត្តា ទើបអនុញ្ញាតឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង រួចខ្លួនមកវិញ។ គឺដោយសារតែរឿងនេះហើយ ទើបគាត់អាចរស់បាន។ អ្នកគ្រប់គ្រងហាងក៏បាននិយាយដែរថា ដោយសារគាត់ដឹងខ្លួនហើយ វានឹងមិនមានបញ្ហាធំដុំទៀតទេ។ ខ្ញុំខ្លាចបងបារម្ភ ទើបចង់មកប្រាប់ដំណឹងនេះដល់បងភ្លាមៗ។ ប៉ុន្តែលោកឪពុកមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំឆ្លងស្ពានដំបូលទេ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រួន សៀវ បន្តរៀបរាប់ពីហេតុការណ៍នានា នាងនិយាយច្រើនដូចជាសត្វចាបដែលទុំលើមែកឈើ។ នៅពេលនាងនិយាយចប់ ទឹកមុខរបស់នាងហាក់ដូចជាមានការសុំទោសបន្តិចបន្តួច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ មានរឿងខ្លះដែល រួន សៀវ មិនបានប្រាប់ពួកគេ។ ឧទាហរណ៍ នៅពេល លីវ សៀនយ៉ាង បានដឹងខ្លួន នាងបានរត់ចេញពីផ្ទះភ្លាមសំដៅទៅស្ពានដំបូល។ អ្វីដែលនាងគិត គឺចង់ប្រាប់ដំណឹងល្អនេះដល់ ឆិន ភីងអាន រហូតដល់នាងភ្លេចពាក្យព្រមានរបស់ឪពុកនាងថា នាងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលក្នុងទីក្រុងតូចនោះឡើយ។ នៅពេលនាងរៀបនឹងរត់ចុះពីស្ពានដំបូលពីខាងជើង ស្រាប់តែឪពុករបស់នាងដែលមកមិនឱ្យដឹងខ្លួន ក៏លេចមុខមកទាញត្រចៀកនាងត្រឡប់ទៅវិញ។ បន្ទាប់ពីការអង្វរករយ៉ាងច្រើន ទើបឪពុកនាងអនុញ្ញាតឱ្យនាងរង់ចាំ ឆិន ភីងអាន នៅជណ្តើរខាងជើងនៃស្ពានដំបូលនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះមិនមែនជាករណីនៃស្នេហាយុវវ័យ ឬមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅចំពោះនរណាម្នាក់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគ្រាន់តែជាក្តីមេត្តាចេញពីបាតបេះដូងរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាការពិតណាស់ លក្ខខណ្ឌមុននឹងទទួលបានក្តីមេត្តានេះ គឺដោយសារតែ រួន សៀវ មិនស្អប់ ឆិន ភីងអាន។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ នាងថែមទាំងមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះគេទៀតផង។ និយាយម្យ៉ាងទៀត នាងទទួលស្គាល់ ឆិន ភីងអាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មូលហេតុគឺសាមញ្ញណាស់។ កាលពីអ្នកទាំងពីរជួបគ្នាដំបូងនៅភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge) ឆិន ភីងអាន សុខចិត្តលោតចុះទៅក្នុងស្រះទឹកដើម្បីចាប់ត្រីឱ្យនាង។ បន្ទាប់មក គេមិនមានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយទាល់តែសោះ ទោះបីជាមុខរបួសនៅលើដៃឆ្វេងរបស់គេបានធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ខ្លាំងក៏ដោយ។ នៅពេល លីវ សៀនយ៉ាង ស្ទើរតែស្លាប់ក្រោមដៃរបស់ ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) ឆិន ភីងអាន ក៏សុខចិត្តឈានជើងចូលទៅក្នុងសមរភូមិដែរ។ រឿងតូចតាចទាំងនេះបានសន្សំចូលគ្នា និងនាំមកនូវសំណាងដល់ ឆិន ភីងអាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ឆិន ភីងអាន តែងតែជាមនុស្សបែបនេះ។ នេះគឺជាជំនឿរបស់គេ។ វាគ្រាន់តែជារឿងចៃដន្យដែល រួន សៀវ បានឃើញសកម្មភាពរបស់គេតែប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន ពិតជាបានបណ្តោយឱ្យឱកាសជាច្រើនរបូតពីដៃ។ ឧទាហរណ៍ដូចជា ត្រីមាសនៅក្នុងកន្ត្រកត្រី ត្រីអណ្តែងដែលគេបានឱ្យទៅ គូ សាន (Gu Can) សត្វថ្លែនជើងបួន ស្លឹកលីងឈូដែលហោះមកចំពីមុខគេ និងអ្វីៗជាច្រើនទៀត... ឱកាសវាសនាទាំងនេះបានឆ្វៀលឆ្វាត់នៅចំពោះមុខគេ ប៉ុន្តែពួកវានឹងមិនមកនៅក្នុងដៃគេដោយស្វ័យប្រវត្តិឡើយ គ្រាន់តែដោយសារតែគេជាមនុស្សដែលចេះឱ្យតម្លៃលើអ្វីៗដែលគេមាននោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន, រួន សៀវ និង នីង យ៉ាវ បានដើរចុះពីស្ពានដំបូល។ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងតំណក់ទឹកដែលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ទឹងដោយស្ងៀមស្ងាត់ពីកម្ពស់ខុសៗគ្នានោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តំណក់ទឹកខ្លះបានតោងជាប់នឹងដំបូលស្ពាន ខ្លះទៀតនៅលើបង្កាន់ដៃស្ពាន ហើយខ្លះទៀតស្ថិតនៅក្នុងថ្លុកទឹកតាមចិញ្ចើមផ្លូវនៃស្ពានដំបូល។ តំណក់ទឹកទាំងនេះមកពីកន្លែងខុសៗគ្នា។ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ពួកវាក៏ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ទឹង ហើយក្លាយជាសាច់តែមួយជាមួយនឹងស្ទឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ នៅក្នុងហាងថ្នាំគ្រួសារយ៉ាងពោពេញទៅដោយថ្លុកទឹក។ ទីធ្លាខាងក្រោយស្ទើរតែប្រែទៅជាស្រះទឹកទៅហើយ ដោយមានទឹកគ្របដណ្តប់លើដីយ៉ាងធំធេង។ នៅក្រោមទឹកនោះគឺជាភក់ដ៏វឹកវរ ដូចជាទីធ្លាខាងក្រោយផ្ទះដទៃទៀតនៅក្នុងលោកនេះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពីលើស្រះទឹកនេះ មានរូបរាងស្រពិចស្រពិលមួយដែលគ្របដណ្តប់ដោយអ័ព្ទ និងចំហាយទឹក។ មនុស្សអាចមើលឃើញយ៉ាងព្រាលៗថា នោះគឺជារូបរាងរបស់ស្ត្រីចំណាស់ខ្នងខមម្នាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ គាត់បានបឺតបំពង់បារីរបស់គាត់ រួចសួរថា៖ «តើឯងបានសង្កេតឃើញអ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លះទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រូបរាងស្រពិចស្រពិលនោះបានរញ្ជួយតាមទឹកដូចជាស្លែទឹក រួចឆ្លើយដោយសំឡេងស្អកៗថា៖ «ក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះគឺជាកូនស្រីរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) ម្នាក់ ដូច្នេះតើឋានៈរបស់នាងខ្ពង់ខ្ពស់កម្រិតណា? ហេតុអ្វីបានជានាងទទូចចង់ធ្វើជាមិត្តជាមួយក្មេងប្រុសក្រីក្រម្នាក់នោះទៅវិញ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មានតែប៉ុណ្ណឹងទេ?» តាចាស់យ៉ាងសើចចំអក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីចំណាស់ញ័រខ្លួន ហើយមិនហ៊ានឆ្លើយតបឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដោយសារឯងឈានដល់កម្រិតនេះហើយ មានច្បាប់ខ្លះដែលខ្ញុំគួរតែប្រាប់ឯងឱ្យច្បាស់ ចៀសវាងឯងស្លាប់នៅថ្ងៃក្រោយដោយមិនដឹងមូលហេតុ ឬមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងត្រូវបានគេធ្វើបាប» តាចាស់យ៉ាង និយាយយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាក់ដូចជាកំពុងរៀបចំគំនិត តាចាស់យ៉ាង មិនបានបន្តភ្លាមៗទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលភ្លៀងឈប់ ថ្លុកទឹកនៅក្នុងទីធ្លាចាប់ផ្តើមស្រកចុះបន្តិចម្តងៗ ដែលធ្វើឱ្យរូបរាងរបស់ស្ត្រីចំណាស់កាន់តែស្រពិចស្រពិលទៅៗ។ «លោកអមតៈដ៏អស្ចារ្យ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឃើញចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំឱ្យបានច្រើនប៉ុណ្ណោះ» នាងនិយាយដោយសំឡេងគួរឱ្យអាណិត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្តីរបស់នាងបានកាត់ផ្តាច់គំនិតរបស់ តាចាស់យ៉ាង ហើយគាត់ក៏ស្តីឱ្យដោយការខឹងបន្តិចបន្តួចថា៖ «អ្វីដែលឯងចង់បាន គឺជាបញ្ហារបស់ឯងដែលត្រូវដោះស្រាយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំគ្មានពេលមកខ្វល់នឹងបំណងប្រាថ្នារបស់ឯងទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់គាត់ប្រែជាសម្លឹងទៅឆ្ងាយ នៅពេលគាត់និយាយបែបនេះ ហើយគាត់ក៏រអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «ឯងអាចចាត់ទុកថាខ្លួនឯងមានសំណាងហើយ។ ប្រសិនបើឯងធ្លាក់ទៅក្នុងដៃនៃសាសនាទាំងបី វាមិនដឹងថាឯងនឹងមានជាតិក្រោយទៀតឬអត់នោះទេ។ តើឯងអាចមានឱកាសដូចពេលនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពុទ្ធសាសនាមានគោលការណ៍កម្ចាត់ អារក្សអាក្រក់ក្នុងចិត្ត (Internal Demon) ដោយផ្តោតលើតណ្ហា និងពាក្យសច្ចា។ ខុងជឺនិយម (Confucianism) គឺមានភាពធូរស្រាលជាងបន្តិច ពួកគេមិនសូវត្រួតត្រាខ្លាំងដូចពុទ្ធសាសនាទេ។ ពួកគេគ្រាន់តែបង្រៀនឱ្យសិស្សមានសីលធម៌ល្អ ទោះបីជានៅម្នាក់ឯងក៏ដោយ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត គឺផ្តោតលើភាពស្មោះត្រង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯ លទ្ធិតាវ (Daoism) វិញ ពួកគេលើកកម្ពស់គោលការណ៍ 'របៀបគិត' ឱ្យកាន់តែខ្ពស់ ដោយចាត់ទុកអារក្សក្នុងចិត្តគឺជាសត្រូវដ៏ធំនៃការដាំដុះ។ ពួកគេថែមទាំងតឹងរ៉ឹងជាងពុទ្ធសាសនាទៅទៀត ដែលនាំឱ្យមនុស្សជាច្រើនដើរផ្លូវខុស។ ជាលទ្ធផល មានលទ្ធិខុសឆ្គងជាច្រើនកើតឡើង។ ដោយសារតែអ្នកកាន់លទ្ធិតាវស្វែងរកភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងផ្តោតលើការពិនិត្យមើលមនសិការខ្លួនឯង វាងាយស្រួលណាស់ដែលចិត្តរបស់ពួកគេនឹងប្រែជាវឹកវរ ប្រសិនបើពួកគេជាប់គាំងនៅពេលព្យាយាមយល់ពីសំណួររបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យខុងជឺ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមានផ្សែងបារីហុយជុំវិញខ្លួន តាចាស់យ៉ាង មើលទៅដូចជានាគដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងសមុទ្រពពក។ ស្ត្រីចំណាស់កាន់តែងឿងឆ្ងល់បន្ទាប់ពីបានឮការពន្យល់របស់គាត់ ជាពិសេសដោយសារនាងធំដឹងក្តីនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ ហើយមិនដែលបានរៀនសូត្រឡើយ។ ដូច្នេះហើយ នាងមិនអាចយល់ពីគោលការណ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅទាំងនេះបានទេ។ អ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន គឺព្យាយាមចងចាំសម្តីរបស់ តាចាស់យ៉ាង ឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង ស្រាប់តែញញឹមហើយនិយាយថា៖ «អូ! ឯងមិនបាច់ចាំរឿងទាំងអស់នេះទេ។ ព្រោះនេះមិនមែនជាអ្វីដែលយើងត្រូវផ្តោតលើឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីចំណាស់ស្រឡាំងកាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យើងមិនខ្វល់ពីអ្វីដែលឯងគិតទេ យើងខ្វល់តែពីការអនុវត្តរបស់ឯងប៉ុណ្ណោះ» តាចាស់យ៉ាង និយាយដដែលៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកអមតៈ ខ្ញុំយល់ហើយ» ស្ត្រីចំណាស់និយាយដោយក្តីបារម្ភ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង បន្តថា៖ «ដោយសារឥឡូវនេះឯងគឺជា ទេវតាទឹក (God of Water) ឯងត្រូវតែទទួលខុសត្រូវលើរឿងរ៉ាវទាំងអស់ដែលកើតឡើងនៅក្នុងស្ទឹងរបស់ឯង។ នេះមិនត្រឹមតែដើម្បីសន្សំបុណ្យសំណាងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដើម្បីទទួលបានការបន់ស្រន់ និងផ្សែងធូបពីប្រជាជននៅតំបន់ជុំវិញផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើឯងអាចធ្វើបានល្អ ហើយមានគេសង់វិហារ និងសាងរូបសំណាកមាសឱ្យឯង ឯងនឹងអាចមានវិញ្ញាណស្នាក់នៅទីនោះដើម្បីទទួលការគោរពបូជា។ នោះគឺអាស្រ័យលើសមត្ថភាពរបស់ឯង។ បន្ទាប់មក ឯងត្រូវខំប្រឹងឱ្យរាជវាំងទទួលស្គាល់ ដើម្បីឱ្យឯងអាចចូលក្នុងបញ្ជីផ្លូវការរបស់អាណាចក្រ។ ឯងនឹងត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថាជាទេវតាការពារភ្នំ ឬទឹកជាផ្លូវការ។ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងត្រូវតែខំប្រឹងឱ្យយ៉ាងហោចណាស់ក៏បានចូលក្នុង ប្រវត្តិខេត្ត (Local County Chronicle) ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើវិហាររបស់ឯងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាវិហារខុសច្បាប់ ហើយត្រូវបានគេកម្ទេចចោល រួមទាំងរូបសំណាកមាសផងនោះ ជីវិតរបស់ឯងនឹងកាន់តែពិបាកជាងពេលនេះទៅទៀត។ ឯងនឹងរងទុក្ខវេទនាខ្លាំងជាងព្រលឹងខ្មោចដែលដើរលតោលោតទៅទៀត»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីចំណាស់បានប្រមូលភាពក្លាហានសួរថា៖ «លោកអមតៈ លោកបាននិយាយមុននេះថា ទីក្រុងតូចរបស់យើងគឺជាតំបន់រឹតត្បិតទាំងស្រុង។ ប្រសិនបើដូច្នោះមែន ក្រៅពីការពន្យារអាយុជីវិត តើទេវតាទឹកកម្រិតទាបដូចខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះ? ហើយរឿងការសង់វិហារ ការទទួលបានផ្សែងធូប និងការចូលក្នុងបញ្ជីប្រវត្តិសាស្ត្រអីហ្នឹង...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នោះគឺជាស្ថានភាពកាលពីអតីតកាល។ ប៉ុន្តែវាពិបាកនិយាយណាស់ថាវានឹងទៅជាយ៉ាងណានៅពេលអនាគត។ មិនយូរប៉ុន្មានទេ ទីកន្លែងនេះនឹងត្រូវផ្លាស់ប្តូរពីពិភពតូចមួយទៅជាដីមានសិរីសួស្តីដែលគ្មានការរឹតត្បិតក្នុងការចូលទៀតឡើយ។ នរណាក៏អាចចូលមកបានដែរ ហើយពួកគេមិនចាំបាច់បង់ប្រាក់មាសបីថង់ទៀតឡើយ។ នេះក៏ជាមូលហេតុដែលអធិរាជនៃ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) កំពុងធ្វើសកម្មភាពដោយមិនញញើតដៃបែបនេះ។ មានរឿងខ្លះដែលនឹងនាំមកនូវលទ្ធផលខុសគ្នាស្រឡះ អាស្រ័យលើថាតើវាត្រូវបានធ្វើមុន ឬក្រោយរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំ» តាចាស់យ៉ាង ពន្យល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីចំណាស់ខាំធ្មេញសួរថា៖ «លោកអមតៈ តើលោកសុខចិត្តការពារខ្ញុំ គឺដោយសារតែចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង ងក់ក្បាល។ គាត់មិនបានលាក់បាំងបំណងរបស់គាត់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បើដូច្នោះមែន ហេតុអ្វីបានជាលោកបណ្តោយឱ្យអ្នកប្រើដាវមកពី ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) នាំ ម៉ា គូសៀន (Ma Kuxuan) ទៅជាមួយ? ហេតុអ្វីលោកមិនបង្រៀនចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំដោយផ្ទាល់?» នាងសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ស្ត្រីចំណាស់ដែលបានក្លាយជាទេវតាទឹកនេះ មិនមែនជាអ្នកណាផ្សេងឡើយ គឺ យាយម៉ា (Granny Ma) ដែលជាស្ត្រីចំណាស់នៅ ផ្លូវផ្កាអាព្រីខូត (Apricot Blossom Alley) ដែលត្រូវបានគេទះកំផ្លៀងរហូតដល់ស្លាប់នោះឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង បានគោះបំពង់បារីរបស់គាត់ស្រាលៗ ធ្វើឱ្យរូបភាពនៅពីលើទឹកចាប់ផ្តើមញ័ររន្ធត់ភ្លាមៗ។ រូបភាពនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយវិញ្ញាណរបស់ យាយម៉ា ដូច្នេះសកម្មភាពរបស់ តាចាស់យ៉ាង បានធ្វើឱ្យនាងស្រែកយំដោយការឈឺចាប់។ ការឈឺចាប់នេះបានមកដល់ភ្លាមៗដោយគ្មានការព្រមាន ហើយវាប្រៀបដូចជាការឈឺចាប់ដែលជ្រាបចូលដល់ឆ្អឹង និងហែកបេះដូងរបស់មនុស្សលោក។ តើ យាយម៉ា អាចទ្រាំទ្របានយ៉ាងដូចម្តេច?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាខ្ញុំមិនបែងចែករវាងល្អនិងអាក្រក់ ឬយុត្តិធម៌និងអយុត្តិធម៌ ហើយក៏មិនប្រើវាមកវាស់ស្ទង់បុណ្យសំណាងក៏ដោយ តែនេះមិនមែនមានន័យថាខ្ញុំយល់ស្របនឹងទង្វើរបស់ឯងនោះទេ» តាចាស់យ៉ាង ប្រាប់នាងដោយសំឡេងត្រជាក់។ «កាលពីមុន វាមិនទាន់ដល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវខ្វល់ខ្វាយពីរឿងទាំងនេះទេ។ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំអាចកម្ចាត់ឯងចោលដោយគ្រាន់តែប្រើគំនិតមួយប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះកុំព្យាយាមសាកល្បងនឹងសំណាងរបស់ឯង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យាយម៉ា បានលុតជង្គង់អង្វរសុំការអភ័យទោស៖ «លោកអមតៈ ខ្ញុំមិនហ៊ានទេ! ខ្ញុំមិនហ៊ានទៀតទេ!»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនោះ អ្នកប្រើដាវមកពីភ្នំប្រយុទ្ធបានចំណាយតម្លៃយ៉ាងច្រើនដើម្បីអញ្ជើញ ព្រះពិត (True God) ឱ្យមកជួយពួកគេ។ នៅពេល ម៉ា គូសៀន សួរដេញដោលព្រះពិតដោយគ្មានការគោរព សូម្បីតែអ្នកប្រើដាវក៏មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដែរ ព្រោះខ្លាចក្រែងព្រះពិតនឹងដាក់ទណ្ឌកម្ម។ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ហេតុអ្វីបានជាព្រះពិតឆ្លើយសំណួររបស់ ម៉ា គូសៀន ដោយការអត់ធ្មត់? តាមពិតទៅ ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ឆ្លើយជាភាសាមនុស្សថា «វាមិនមែនជាខ្ញុំមិនចង់ទេ គឺគ្រាន់តែខ្ញុំមិនអាចធ្វើបាន»?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាការសន្ទនាដែលមិនគួរកើតមានឡើងរវាងមនុស្ស និងព្រះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រហែលជាសូម្បីតែអ្នកប្រើដាវដ៏ខ្លាំងពូកែក៏មិនដឹងពីមូលហេតុពិតប្រាកដនៅពីក្រោយរឿងនេះដែរ។ គេប្រហែលជាគិតថា ព្រះពិតមានច្បាប់ និងការពិចារណាផ្ទាល់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ តាចាស់យ៉ាង ដឹងច្បាស់ថាហេតុអ្វី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម៉ា គូសៀន ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ មាន វាសនាពីស្ថានសួគ៌ (Mandate of Heaven)។ គេមិនអន់ជាងក្មេងស្រីបម្រើ ជឺ គុយ (Zhi Gui) ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វ៉ាង ជូ (Wang Zhu)... វ៉ាង ជូ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលបញ្ចូលអក្សរទាំងពីរនេះចូលគ្នា វានឹងបង្កើតបានជាពាក្យ «មុក្តា» (Pearl)។ នៅពេលនិយាយពីនាគពិត តើផ្នែកណាដែលមានតម្លៃបំផុត? គឺគ្រាប់មុក្តារបស់ពួកគេ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហេតុអ្វីបានជា ជឺ គុយ ជ្រើសរើសនៅក្បែរ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) ដែលជាព្រះអង្គម្ចាស់នៃអាណាចក្រមហាឡី?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អធិរាជតែងតែហៅខ្លួនឯងថាជានាគពិត ហើយសំណាងរបស់ពួកគេគឺជាប់ទាក់ទងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងសំណាងនៃអាណាចក្រ និងរាជបល្ល័ង្ក។ ដូច្នេះ វាច្បាស់ណាស់ថាទំនាក់ទំនងរវាង សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ គឺជាទំនាក់ទំនងដែលបំពេញឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមករវាងបុគ្គលខ្លាំងពូកែទាំងពីរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>និយាយម្យ៉ាងទៀត មាគ៌ានៃការដាំដុះគឺជាផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយ។ សំណាង, ទេពកោសល្យ, សមត្ថភាព, ឱកាសវាសនា និងចរិតលក្ខណៈសុទ្ធតែជាចំណុចសំខាន់ដែលមិនអាចខ្វះបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក៏មានអ្នកខ្លះដែលនាំមុខតាំងពីដំបូងរហូតដល់ចប់ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតត្រូវការពេលវេលាសន្សំទុកយ៉ាងយូរ ទើបអាចហោះហើរបានខ្ពស់។ នៅពេលនិយាយពីការដាំដុះ គ្មានអ្វីដែលត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុនឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលក្មេងៗជំនាន់នេះនៅក្នុងទីក្រុងតូច ក្រៅពី ម៉ា គូសៀន និង ជឺ គុយ នៅមាន សុង ជីស៊ីន, ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao), គូ សាន, រួន សៀវ, លីវ សៀនយ៉ាង និងក្មេងៗមួយចំនួនទៀតដែលសុទ្ធតែជាកំពូលអ្នកមានវាសនាខ្ពស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះក៏ដោយ ក៏ តាចាស់យ៉ាង មិនហ៊ាននិយាយថា តើនរណានឹងទទួលបានជោគជ័យជាងនរណានៅថ្ងៃអនាគតនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់បានក្រឡេកមើលថ្លុកទឹកនៅក្នុងទីធ្លា រួចនិយាយថា៖ «ឯងអាចទៅបានហើយ។ សម្រាប់ពេលនេះ ឯងគ្រាន់តែត្រូវតាមដានតំបន់ជុំវិញស្ពានដំបូលឱ្យជាប់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យាយម៉ា ភ័យខ្លាច រួចនិយាយត្រដិតថា៖ «លោកអមតៈ សូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនហ៊ានចូលទៅជិតស្ពានដំបូលដែរ ជាពិសេសគឺស្រះទឹកជ្រៅនៅក្រោមស្ពាននោះ... រាល់ពេលដែលខ្ញុំចូលទៅជិតតំបន់នោះ វាមានអារម្មណ៍ដូចជាខ្ញុំកំពុងត្រូវបានគេចម្អិននៅក្នុងទឹកពុះអញ្ចឹង...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាចាស់យ៉ាង ញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ «ឯងមិនចាំបាច់ចូលទៅក្នុងតំបន់នោះទេ។ ឯងគ្រាន់តែត្រូវបើកភ្នែកសង្កេតមើលស្ពានដំបូលឱ្យជាប់។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើមានអ្វីមួយហោះចេញពីក្រោមស្ពានដំបូលនៅថ្ងៃណាមួយ គ្រាន់តែកត់សម្គាល់ថា តើវាចេញទៅតាមទិសដៅណាទៅបានហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យាយម៉ា ប្រញាប់ទទួលបញ្ជា រួចចាកចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រូបរាងដែលញ័រទទ្រើតដូចចំហាយទឹករបស់នាង បានបាត់ស្រមោលភ្លាមៗពីលើថ្លុកទឹកនៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រោយ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-03-04T00:24:34.033Z","2026-03-21T13:02:55.836Z","69a77bc29aa0bc64450aec0f","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"69a050facb03c413e366c0a9",63,"ដើមឈើរលំ (Falling Tree)",{"id":26,"number":27,"title":28},"69a77d329aa0bc64450aec1d",65,"តាមពិតរឿងរ៉ាវគឺបែបនេះសោះ (២)",84,1790177361914]