[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-699f165ed515e7ec94d324a7":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",61,"មានខ្មោច! (There's a Ghost)","នៅក្រោមខ្លោងទ្វារខាងមុខការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុតនំ...\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌួយ (Chen Dui) បានរៀបរាប់អំពីរឿងរ៉ាវចម្លែកៗ និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើន ហើយក្មេងស្រីតូចមកពី ភ្នំស៊ុនស្កច (Sun Scorch Mountain) បានស្តាប់រឿងទាំងនោះយ៉ាងជក់ចិត្ត។ តៅ ស៊ី (Tao Zi) បានបញ្ចេញសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល ហើយសរសើរថា៖ \"បងស្រី បងដឹងរឿងច្រើនណាស់!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌួយ ញញឹមតិចៗ រួចឆ្លើយថា៖ \"នៅពេលឯងធំឡើង ឯងក៏នឹងដឹងច្រើនដូចគ្នា\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) បានពោលទាំងពាក់កណ្តាលលេងពាក់កណ្តាលមែនថា៖ \"ចិន ឌួយ នៅពេលយើងជជែកគ្នាធម្មតាបែបនេះ បងមើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ដែរតើ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌួយ លើកចិញ្ចើមរួចសួរថា៖ \"ចុះឯងចង់ឱ្យខ្ញុំបន្ទន់ខ្លួន ហើយក្រាបក្បាលនៅចំពោះមុខអធិរាជនៃ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) គឺលោក សុង ឆាងជិង (Song Changjing) អញ្ចឹងមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន សើចក្អាកក្អាយ។ គេចង្អុលទៅ ចិន ឌួយ ហើយនិយាយថា៖ \"ប្រសិនបើ លោក Qi (Mr. Qi) ដែលជាគ្រូបង្រៀននៅសាលាឯកជនក្នុងទីប្រជុំជនយើងឮសម្តីនេះ លោកច្បាស់ជាជ្រួញចិញ្ចើមជាមិនខាន។ បងដឹងទេ បងកំពុងតែមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក្នុងពណ៌ស និងខ្មៅ (ដាច់ខាតពេក)។ នេះជារឿងមិនសមហេតុផលទាល់តែសោះ។ វាប្រហែលជាមើលទៅសមហេតុផលនៅពេលដំបូង ប៉ុន្តែវានឹងរលាយបាត់នៅពេលគេពិនិត្យឱ្យស៊ីជម្រៅ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយនោះគឺ បងពិតជាមិនចាំបាច់អែបអបនៅចំពោះមុខ សុង ឆាងជិង ឡើយ ហើយក៏មិនគួរធ្វើបែបនោះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុង ឆាងជិង នៅតែជាមនុស្សដែលមានអំណាចបំផុតនៅក្នុង អាណាចក្រមហាឡី។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ លោកថែមទាំងជាមហាកំពូលអ្នកក្បាច់គុន (Paramount Martial Arts Grandmaster) ទៀតផង\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ក្នុងនាមជាអ្នកក្រៅ បងគួរតែគោរពតាមទំនៀមទម្លាប់ក្នុងស្រុក ហើយបង្ហាញការគោរពដល់ម្ចាស់ផ្ទះឱ្យបានច្រើនបន្តិច។ តើវាមិនត្រឹមត្រូវទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាបងនៅតែប្រកាន់ទឹកមុខត្រជាក់ស្រេប ហើយធ្វើចរិតដូចជាម្ចាស់ទីកន្លែងនេះអញ្ចឹង? បើបងចង់ធ្វើចរិតបែបហ្នឹងក៏ធ្វើទៅចុះ។ ប៉ុន្តែ បងថែមទាំងហ៊ានតមាត់ជាមួយ សុង ឆាងជិង បន្ទាប់ពីត្រូវលោកវាយជិតងាប់ទៀត! ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងនិយាយអ្វីជាមួយបងទៀតទេ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅទីបំផុត សុង ជីស៊ីន ចង្អុលមកខ្លួនឯង រួចនិយាយទាំងសើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងថា៖ \"សូម្បីតែមនុស្សមាត់អាក្រក់ និងចិត្តអាក្រក់ដូចជាខ្ញុំ ក៏នៅយល់ពីការមើលស្ថានការណ៍ ហើយធ្វើខ្លួនឱ្យសមរម្យដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌួយ រារែកមួយភ្លែត រួចឆ្លើយថា៖ \"វាគឺជាករណីដែលមនុស្សមានធាតុដូចគ្នា ច្រានគ្នាទៅវិញទៅមក (Like charges repelling each other)។ ខ្ញុំក៏ជាអ្នកក្បាច់គុនម្នាក់ដែរ ហើយបើនិយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំតែងតែមើលងាយអ្នកក្បាច់គុនមកពី ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ណាស់។ ប៉ុន្តែ ជាចុងក្រោយ ខ្ញុំត្រូវបានគេបង្ហាញថាខ្ញុំគិតខុស... ខុសយ៉ាងខ្លាំង\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ហើយនិយាយថា៖ \"បងក៏ជាមនុស្សដែលចេះទទួលស្គាល់ការពិតដែរតើ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ប្រសិនបើអ្នកក្បាច់គុនមិនទទួលស្គាល់ភាពខ្លាំងរបស់នរណាម្នាក់ទេ តើពួកគេអាចទទួលស្គាល់អ្វីបានទៀតទៅ?\" ចិន ឌួយ ឆ្លើយតបយ៉ាងព្រងើយកន្តើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ស្រាប់តែសួរសំណួរដ៏មុតស្រួចមួយថា៖ \"ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ពួកអ្នកក្រៅដែលមកទីប្រជុំជនយើងដើម្បីស្វែងរកកំណប់ និងឱកាសជោគវាសនា មានទស្សនៈខុសប្លែកពីពួកយើងខ្លាំងណាស់ ចំពោះរឿងគោលការណ៍ និងហេតុផល។ តើវាដោយសារតែពួកបងខ្លាំងជាងពួកយើងមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌួយ ក្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយទាំងញញឹមថា៖ \"មិនចាំបាច់ឱ្យខ្ញុំពន្យល់អ្វីឡើយ។ នៅពេលឯងចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូចនេះនាពេលអនាគត ឯងក៏នឹងក្លាយជាមនុស្សដូចពួកយើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ នៅថ្ងៃណាមួយដែលឯងឈានជើងចូលក្នុង មាគ៌ានៃការដាំដុះ (Path of Cultivation) ឯងនឹងយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយដោយឯកឯង។ បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីខ្ញុំនិយាយរហូតដល់ស្ងួតកក៏ឯងមិនយល់ដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍រំភើប។ \"ក្លាយជាមនុស្សដូចពួកបងអញ្ចឹងមែនទេ? ពិតជាគ្មានអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ទាល់តែសោះ...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តៅ ស៊ី ស្រាប់តែនិយាយកាត់នៅពេលនេះថា៖ \"អញ្ចឹងមកលេងនៅ ភ្នំស៊ុនស្កច មក! វាពិតជាសប្បាយណាស់!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន អង្អែលក្បាលតូចរបស់នាង ហើយឆ្លើយយ៉ាងធម្មតាថា៖ \"បានតើ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ឌួយ ងាកក្រោយ ដោយមានអារម្មណ៍តានតឹង និងថប់បារម្ភដោយសភាវគតិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្លៀកពាក់អាវផាយពណ៌ស និងពាក់ខ្សែក្រវាត់ត្បូងពេជ្រ សុង ឆាងជិង កំពុងឈរនៅជិតខ្លោងទ្វារ។ លោកបានងាកទៅរក សុង ជីស៊ីន ហើយនិយាយថា៖ \"ត្រឡប់ទៅ ច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ហើយរៀបចំឥវ៉ាន់ទៅ។ យើងនឹងចាកចេញក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ \"បាទ យល់ហើយ។ វាដល់ពេលដែលត្រូវប្តូរទីលំនៅ និងចាកចេញពីផ្ទះសម្បែងហើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តៅ ស៊ី មិនចង់និយាយពាក្យលាឡើយ នាងសួរថា៖ \"ប្តូរទីលំនៅ និងចាកចេញពីផ្ទះសម្បែង (Uproot and leave home)? តើមានន័យថាដកដើមឈើទៅតាម ហើយចាកចេញពីផ្ទះមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន សើចក្អាកក្អាយ គេក្រោកឈរឡើង ហើយនិយាយថា៖ \"តោះទៅ ខ្ញុំនឹងជូនឯងទៅផ្ទះសិន។ នេះគេហៅថាជាមនុស្សដែលមានការទទួលខុសត្រូវតាំងពីដើមរហូតដល់ចប់\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន កាន់ដៃក្មេងស្រីតូច ហើយដើរជាមួយនាងសំដៅទៅកាន់ខ្លោងទ្វារការិយាល័យ។ គេងាកក្រោយហើយសួរថា៖ \"ច្បាស់ជាគ្មានឃាតកនៅខាងក្រៅខ្លោងទ្វារលើ ផ្លូវហ្វរឈូន (Fortune Street) ទេមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង សើចតិចៗ រួចឆ្លើយថា៖ \"ឯងត្រូវសួរអ្នកជិតខាង និងមិត្តភក្តិរបស់ឯងទៅវិញទេ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ពេបមាត់។ គេក្រឡេកមើលទៅលើមេឃ ហើយអ្វីដែលចូលក្នុងខ្សែភ្នែករបស់គេ គឺស្រទាប់ពពកខ្មៅងងឹតយ៉ាងក្រាស់។ មើលទៅហាក់ដូចជាភ្លៀងរៀបនឹងធ្លាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អារម្មណ៍របស់គេស្រាប់តែធ្លាក់ចុះដុនដាបភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីជូន តៅ ស៊ី ទៅផ្ទះរួច សុង ជីស៊ីន មានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញ សុង ឆាងជិង កំពុងឈរនៅក្រោម ដើមលីងឈូ (Ancient Locust Tree) ចាស់។ គេដើរយ៉ាងលឿនទៅរក ហើយសួរដោយចង់ដឹងថា៖ \"លោកប្រញាប់ចាកចេញខ្លាំងណាស់មែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង ងក់ក្បាល រួចឆ្លើយថា៖ \"ខ្ញុំទើបតែទទួលបានដំណឹងខ្លះ។ មានរឿងមួយដែលខ្ញុំត្រូវទៅដោះស្រាយដោយផ្ទាល់ ដូច្នេះយើងនឹងជិះរទេះសេះសំដៅទៅកាន់ ច្រកថូដី តែម្តង។ យើងនឹងចាកចេញបន្ទាប់ពីឯងរៀបចំឥវ៉ាន់រួច\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន សម្លឹងទៅមុខ ហើយពិតមែន មានរទេះសេះចំនួនបីគ្រឿងនៅខាងក្រៅខ្លោងទ្វារការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ។ នេះប្រហែលជាលើកទីមួយហើយដែលគេបានជិះរទេះសេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន អោនខ្លួនចូលទៅក្នុងរទេះសេះខាងមុខ។ សុង ឆាងជិង ដើរតាមពីក្រោយ ហើយលោកអង្គុយពែនភ្នែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ក្រឡេកមើលជុំវិញ ឃើញថារទេះសេះនេះគឺទទេស្អាត។ មានត្រឹមតែកម្រាលចំបើង (straw futon) មួយសម្រាប់ឱ្យគេអង្គុយប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺខុសស្រឡះពីភាពស៊ីវិល័យដែលគេបានស្រមៃទុក ហើយវាក៏មិនមែនជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើល និងត្រេកអរឡើយ។ សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ខកចិត្តបន្តិច។ ដំបូងឡើយ គេពិតជាចង់ឃើញទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ ជឺ គុយ (Zhi Gui) នៅពេលនាងចូលមកក្នុងរទេះសេះនេះណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានសម្លេងក្រចកជើងសេះដើរលើបន្ទះថ្មខៀវ (bluestone) នៅលើដងផ្លូវ។ រទេះសេះទាំងបីគ្រឿងបានចាកចេញពី ផ្លូវហ្វរឈូន ជាបន្តបន្ទាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង បើកវាំងននដើម្បីសម្លឹងមើលទីប្រជុំជនតូចនេះ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ អាណាចក្រមហាឡី នឹងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងជាផ្លូវការលើពិភពលោកតូចមួយនេះហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ បើគិតត្រឡប់ទៅវិញ វាគឺជាអត្ថប្រយោជន៍ដ៏ធំធេងដែលផ្តល់ដោយពិភពលោកតូចមួយនេះ ដែលធ្វើឱ្យ អាណាចក្រមហាឡី អាចរីកចម្រើនពីអាណាចក្រតូចមួយនៅជ្រុងណាមួយនៃ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ក្លាយទៅជាអាណាចក្រមនុស្សលោកដែលធំបំផុតនៅក្នុងទ្វីប។ មិនមែនជាអាណាចក្រមួយក្នុងចំណោមអាណាចក្រដែលធំឡើយ ប៉ុន្តែគឺជា \"អាណាចក្រដែលធំបំផុត\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាពិភពលោកតូចមួយដែលមានភ្នំ និងទន្លេប្រវែងមួយពាន់គីឡូម៉ែត្រ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅថ្ងៃអនាគត ព័ត៌មានអំពីពិភពលោកតូចមួយនេះ ប្រហែលជាអាចរកឃើញបានតែនៅក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រសម្ងាត់របស់រាជវង្ស មហាឡី ប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង បានរលាស់គំនិតទាំងនេះចេញពីខួរក្បាល ហើយសួរយ៉ាងធម្មតាថា៖ \"ឯងមិនទៅលា ចិន ភីងអាន ទេអ្ហី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្លូវបានចាប់ផ្តើមរដិបរដុបបន្ទាប់ពីចាកចេញពី ផ្លូវហ្វរឈូន ហើយរាងកាយរបស់ សុង ជីស៊ីន ចាប់ផ្តើមលោតឡើងចុះតិចៗតាមចលនារបស់រទេះសេះ។ គេក្រវីក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ \"ពិបាកនិយាយណាស់ថាគេអាចរស់បានឬអត់។ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវជួបសាកសពបន្ទាប់ពីរង់ចាំយ៉ាងយូរ តើវាគួរឱ្យខ្ពើមរអើមប៉ុណ្ណាទៅ? សូម្បីតែមិត្តល្អរបស់គេក៏ស្លាប់បាត់ទៅហើយ ដូច្នេះនៅពេលនោះ តើវាមិនធ្លាក់មកលើរូបខ្ញុំដែលជាអ្នកជិតខាងទេឬ ដែលត្រូវជួយរៀបចំពិធីបុណ្យសពឱ្យគេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង ងក់ក្បាលឆ្លើយតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ក្មេងស្រីតូចមកពី ភ្នំស៊ុនស្កច បានរំលឹកពីមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ ម៉ា គូស្វៀន (Ma Kuxuan)\" សុង ជីស៊ីន បន្តសម្តី។ \"គេមកពី ច្រកផ្កាអាព្រីខូត (Apricot Blossom Alley) ហើយគេមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំឮថាគេបានលក់ទីតាំងលាក់ខ្លួនរបស់ ចិន ភីងអាន និងក្មេងស្រីម្នាក់នោះឱ្យទៅ ភ្នំស៊ុនស្កច ក្នុងតម្លៃត្រឹមតែកាក់ថ្វាយ (Offering Coins) មួយថង់ប៉ុណ្ណោះ។ តើលោកដឹងពីប្រវត្តិរបស់គេទេ? ខ្ញុំធ្លាប់ឮថាគេជាមនុស្សភ្លីភ្លើខ្សោយសតិ ខ្ញុំមិនដែលគិតថាគេលាក់ខ្លួនបានល្អបែបនេះសោះ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង គិតអំពីឿងនេះមួយភ្លែត រួចពន្យល់ថា៖ \"តម្រុយមួយចំនួនត្រូវបានរកឃើញពាក់ព័ន្ធនឹងឃាតកដែលធ្លាប់លាក់ខ្លួននៅក្នុងត្រកូល សុង (Song Clan) កាលពីមុន គឺម្នាក់ដែលបានព្យាយាមលួចធ្វើឃាតព្រះអង្គម្ចាស់មកពីប្រទេស មហាស៊ុយ (Great Sui Nation) នៅក្នុង ច្រកជិះនាគ (Dragon Riding Alley)។ ក្នុងចំណោមតម្រុយទាំងនេះ មានរឿងទាក់ទងនឹងយុវជន ម៉ា គូស្វៀន ដែរ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ឃាតកដែលធ្លាប់ជាអ្នកទោសម្នាក់នោះ បានប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយ ម៉ា គូស្វៀន ជាសម្ងាត់ជាច្រើនដង។ វាអាចទៅរួចដែលថាពួកគេគឺជាគ្រូ និងសិស្សនឹងគ្នា\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) ស្រាប់តែលូកដៃចូលក្នុងរឿងនេះ ដូច្នេះយើងគ្មានជម្រើសក្រៅពីទុកវាចោលមួយឡែកសិនឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ មានសិស្សរបស់ ភ្នំប្រយុទ្ធ ជាច្រើននៅក្នុងកងទ័ពរបស់ អាណាចក្រមហាឡី។ លើសពីនេះ ពួកគេខ្លះក៏ជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ផងដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ \"លោកពូ ក៏មានពេលដែលលោកត្រូវនិយាយថា 'គ្មានជម្រើស' ដែរមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង មិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងសម្តីនេះទេ លោកនិយាយថា៖ \"នរណាប្រើឱ្យខ្ញុំស្ថិតក្នុងតំណែងដ៏សំខាន់ និងតឹងតែងបែបនេះ? អាអធិរាជមហាឡីឆ្កែឆ្កួតនេះ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលរទេះសេះខិតជិតដល់ ច្រកថូដី សុង ជីស៊ីន សួរថា៖ \"តើ ចិន ភីងអាន ពិតជាត្រឹមតែជា ចិន ភីងអាន ធម្មតាមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង ទប់សំណើចមិនបាន។ \"មុននឹងឱ្យឯងប្តូរទៅរស់នៅ ច្រកថូដី ការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡបានធ្វើការត្រួតពិនិត្យប្រវត្តិរូបរបស់គេយ៉ាងម៉ត់ចត់រួចហើយ — ដល់ទៅច្រើនជំនាន់នៃបុព្វបុរសរបស់គេទៀតផង។ ខ្សែស្រឡាយរបស់គេគឺច្បាស់លាស់ណាស់ ហើយគ្មានអ្វីអស្ចារ្យ ឬមានបញ្ហាទាល់តែសោះ។ ខ្សែស្រឡាយរបស់គេក៏គ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីនឹងរឿងទ្រព្យសម្បត្តិ បុណ្យស័ក្តិ អំណាច ឬឥទ្ធិពលឡើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អ្វីទៅ តើ ចិន ឌួយ ម្នាក់នោះបានធ្វើឱ្យឯងភ័យខ្លាចមែនទេ? កុំបារម្ភអី ខ្ញុំមានការស្មានយ៉ាងច្បាស់លាស់រួចហើយអំពីប្រវត្តិរបស់នាង។ មែកធាងត្រកូល ចិន ដែលនាងមកពីនោះ គ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយមែកធាងត្រកូល ចិន របស់ ចិន ភីងអាន ឡើយ។ ដូច្នេះ ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភអ្វីទាំងអស់។ ចិន ភីងអាន គឺគ្រាន់តែជា ចិន ភីងអាន ប៉ុណ្ណោះ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"មនុស្សម្នាក់គត់ដែលអាចចាត់ទុកថាជាសាច់ញាតិឆ្ងាយរបស់គេបាន គឺ ចិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) ក៏ដូចជាត្រកូល ចិន នៃខេត្ត Dragon Tail (កន្ទុយនាគ)។ ប៉ុន្តែ សាកគិតមើលទៅ ពួកគេគ្មានការទាក់ទងគ្នាអស់រយៈពេលរាប់រយឆ្នាំមកហើយ តើពួកគេនៅតែអាចចាត់ទុកជាសាច់ញាតិបានទៀតឬ? មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ត្រកូល ចិន នៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ បានធ្លាក់ខ្លួនដល់កម្រិតដ៏គួរឱ្យអាណិតបំផុត ដែលសមាជិកម្នាក់គត់ដែលនៅសល់ គឺជាអ្នកបម្រើ ឬជាស្រីបម្រើគេទៅទៀត\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ក្នុងពេលរុងរឿង មិត្តភក្តិនឹងមានច្រើន ប៉ុន្តែក្នុងគ្រាមានអាសន្ន ក្នុងចំណោម ២០ នាក់គ្មានសល់សូម្បីតែម្នាក់។ ឯងក៏បានអានសៀវភៅខ្លះដែរ តើឯងមិនយល់ពីគោលការណ៍នេះទេឬ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន មិនព្រមឈប់ឡើយ គេសួរថា៖ \"ចុះចុះបុព្វបុរសរបស់បុព្វបុរសរបស់គេវិញ? តើគ្មានសូម្បីតែមនុស្សមានអំណាច និងឥទ្ធិពលម្នាក់មែនទេ? គ្មានសូម្បីតែម្នាក់?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង សើចតិចៗហើយនិយាយថា៖ \"អូ! អញ្ចឹងឯងសង្ឃឹមថាបុព្វបុរសរបស់ ចិន ភីងអាន មានភាពប្លែក និងអស្ចារ្យមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន មិនបានលាក់បាំងគំនិតរបស់ខ្លួនឡើយ គេងក់ក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ \"បាទ ខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិច ប្រសិនបើគេខុសប្លែកពីមនុស្សធម្មតា\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង កាន់តែចង់ដឹង ហើយលោកបានបង្អាប់ថា៖ \"តើគេបានធ្វើបាបឯងយ៉ាងម៉េចខ្លះ? តើគេធ្វើឱ្យឯងមានចិត្តចងអាឃាតនឹងគេបែបនេះដោយរបៀបណា? ប៉ុន្តែតាមការយល់ដឹងរបស់ខ្ញុំចំពោះក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ គេហាក់ដូចជាមិនមែនជា...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន សើចចំអកយ៉ាងត្រជាក់ ហើយកាត់សម្តីលោកថា៖ \"ប្រហែលជាមនុស្សនៅតំបន់តូចៗ មិនមានចិត្តគំនិតទូលំទូលាយ ឬចក្ខុវិស័យឆ្ងាយឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងពិតជាមិនអាចចាត់ទុកពួកគេថាជាមនុស្សល្ងង់បានទេ។ អ្នកដែលមានចិត្តល្អ នឹងមានភាពស្មោះត្រង់ និងសប្បុរស ចំណែកអ្នកដែលមានចិត្តអាក្រក់ នឹងពោរពេញដោយល្បិចកល និងថោកទាប។ ក៏មានអ្នកដែលល្ងង់ខ្លៅបំផុត ហើយប្រហែលជាអាក្រក់ក្នុងពេលតែមួយដែលពួកគេល្ងង់ផងដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង កាន់តែងឿងឆ្ងល់ ហើយសួរថា៖ \"ចុះ ចិន ភីងអាន ជាមនុស្សប្រភេទណា?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ដកដង្ហើមធំ ជាមួយនឹងសំឡេងមួម៉ៅក្នុងសម្តី ខណៈដែលគេត្អូញត្អែរថា៖ \"គេមិនអាចចាត់ទុកជាប្រភេទណាមួយបានឡើយ — គេគឺជាមនុស្សល្ងង់ពិតប្រាកដ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធុញថប់បែបនេះ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>————\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ អង្គុយច្រហោងនៅមុខកៅអីវែង ហើយសង្កេតមើលផ្ទៃមុខដែលកំពុងដេកលក់របស់ ចិន ភីងអាន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ចិត្តរបស់នាងពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វិជ្ជាដ៏អាថ៌កំបាំងនេះ ពិតជាមិនអាចស្មានដឹង និងជ្រៅជ្រះមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន កំពុងដេកក្នុងក្បាច់ដ៏ចម្លែកមួយ ហើយនេះបណ្តាលឱ្យរាងកាយទាំងមូលរបស់គេបញ្ចេញនូវអារម្មណ៍នៃភាពសាមញ្ញពីធម្មជាតិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា នីង យ៉ាវ មិនអាចពិពណ៌នាអំពីវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងនេះបាន ប៉ុន្តែនាងមានសភាវគតិពីកំណើតដែលអនុញ្ញាតឱ្យនាងកំណត់បានថា តើវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងមួយមានលក្ខណៈស្ថាបនា ឬបំផ្លិចបំផ្លាញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ងាកក្រោយហើយសួរដោយចង់ដឹងថា៖ \"លោកគឺជាមនុស្សដែលដឹកនាំ ការដាំដុះ របស់ ចិន ភីងអាន មែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ជក់បារីពីរបីខ្សៀ មុននឹងអង្គុយពែនភ្នែន ហើយសម្លឹងមើលទៅមេឃងងឹត និងវាំងននភ្លៀង។ គាត់សើចតិចៗថា៖ \"ការដាំដុះ? នេះអាចចាត់ទុកថាជាការដាំដុះដែរអ្ហី? អ្វីទៅ តើមានមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលមានសិទ្ធិបង្កើតការបង្រៀនផ្ទាល់ខ្លួន និងក្លាយជាបុព្វបុរស (Ancestor) បានលេចឡើងនៅពិភពខាងក្រៅទៀតមែនទេ? ហើយដោយសារតែរឿងនេះ ពួកគេបានធ្វើឱ្យពិភពដាំដុះធ្លាក់ចុះពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ? វាមិនអាចទៅរួចទេ មែនទេ? ពួកកំពូលសត្វមានអំណាចទាំងនោះ មិនមែនកំពុងបើកអង្គការសប្បុរសធម៌ឡើយ។ ដោយសារតែពួកគេបានសម្រេចចិត្តក្លាយជា Taotie (សត្វចម្លែកលោភលន់) ដោយខ្លួនឯងទៅហើយ ពួកគេគ្មានជម្រើសក្រៅពីបន្តដើរលើផ្លូវនេះឡើយ។ ពួកគេប្រាកដជាមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដទៃមកដណ្តើមចំណែកនំរបស់ពួកគេឡើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ងឿងឆ្ងល់ ហើយនាងសួរថា៖ \"លោក Yang តើលោកកំពុងនិយាយពីអ្វី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ស្រឡាំងកាំងនៅពេលឮបែបនេះ។ \"ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ឯង មិនបានប្រាប់ឯងអំពីប្រវត្តិរឿងរ៉ាវចាស់ៗទាំងនេះទេអ្ហី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ គ្រវីក្បាល រួចឆ្លើយថា៖ \"យាយតាខ្ញុំបានចែកឋានតាំងពីខ្ញុំនៅតូច ចំណែកឪពុកម្តាយខ្ញុំ មិនចូលចិត្តនិយាយអំពីរឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងពិភពផ្សេងៗឡើយ។ ពួកគាត់ខ្លាចខ្ញុំរត់ចេញពីផ្ទះ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang ងាកក្រោយហើយពិនិត្យមើលក្មេងស្រីនោះយ៉ាងម៉ត់ចត់។ នៅទីបញ្ចប់ គាត់សួរថា៖ \"តើមានអក្សរប៉ុន្មានតួហើយដែលត្រូវបានឆ្លាក់នៅលើជញ្ជាំងនោះឥឡូវនេះ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"មនុស្សអង់អាច និងមានអំណាចជាច្រើនបានលេចឡើងក្នុងជំនាន់លោកតារបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះអក្សរបន្ថែមពីរតួទៀតត្រូវបានឆ្លាក់នៅលើជញ្ជាំងក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ ១០០ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ សរុបទាំងអស់មាន ១៨ តួហើយឥឡូវនេះ\" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយតបដោយស្មោះត្រង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"មាន ១៨ តួហើយមែនទេ...\" បុរសចំណាស់និយាយដោយអារម្មណ៍រំភើប។ \"អំណាចតាវ (Dao Power), មហាកិត្តានុភាព (Grand Majestic), និង ទឹកដីខាងលិច (Western Land)។ ក្រៅពីអក្សរទាំងប្រាំមួយតួនេះ តើមានអ្វីផ្សេងទៀតខ្លះ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"តំបន់ហាមឃាត់បឹងផ្គរលាន់ (Thunder Pool Restricted Land), ថាមពលដាវ (Sword Qi) អមតៈ, ឈី (Qi), ចិន (Chen), និង តុង (Dong)\" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយតបយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang ជ្រួញចិញ្ចើមហើយសួរថា៖ \"ក្មេងស្រី ចុះអក្សរតួចុងក្រោយវិញ? តើឯងលេបវាបាត់ហើយមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំភ្លេចវាបាត់ហើយ!\" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយទាំងខឹងបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់មិនបានសួរដេញដោលឡើយ ហើយគាត់ក៏សួរសំណួរមួយទៀតថា៖ \"តើច្បាប់នៅតែដដែលមែនទេ? ម្នាក់ៗនឹងមានសិទ្ធិឆ្លាក់អក្សរមួយតួនៅលើជញ្ជាំង សម្រាប់រាល់បិសាចកម្រិត អមតៈ (Ascension Tier) ដែលពួកគេសម្លាប់បាន?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ហេតុអ្វីបានជាលោកដឹងច្រើនម្ល៉េះអំពីស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ?\" នីង យ៉ាវ សួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang ញញឹមហើយឆ្លើយថា៖ \"មានអ្នកដាវម្នាក់បានមកកាន់ទីប្រជុំជនតូចរបស់យើងតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ ហើយគេមានទម្លាប់កត់ត្រាបទពិសោធន៍នៃការធ្វើដំណើររបស់គេ។ នៅទីបញ្ចប់ គេបានស្លាប់នៅក្បែរនេះ ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានរើសយកសៀវភៅកំណត់ហេតុធ្វើដំណើរដ៏ក្រាស់របស់គេមកមើលរាល់ពេលដែលខ្ញុំអផ្សុក\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មានមន្ទិលសង្ស័យចំពោះការបកស្រាយនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាក់ដូចជាមានភ្នែកនៅពីក្រោយខ្នង បុរសចំណាស់បន្ថែមថា៖ \"វាអាស្រ័យលើឯងទេថាតើឯងជឿឬមិនជឿ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ សង្កេតមើលស្ថានភាពរបស់ ចិន ភីងអាន ហើយនាងមានអារម្មណ៍ថាគេហាក់ដូចជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពតាំងសមាធិដ៏ជ្រៅ។ \"តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះគេ?\" នាងសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"សេចក្តីស្លាប់តូច (Small death)\" តា Yang ឆ្លើយយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកអ្នកកាន់លទ្ធិតាវ ហៅការដេកលក់ថាជា \"សេចក្តីស្លាប់តូច\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍មួរម៉ៅបន្តិច។ សម្តីរបស់ តា Yang បើមិនពោរពេញដោយពិសពុល និងស្តាប់ទៅរករឿងទេ ក៏ជាសម្តីចម្លែក និងពិបាកយល់ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់រអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ \"ក្មេងស្រី ឱ្យខ្ញុំសួរឯងរឿងមួយ។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់និយាយអ្វីមួយនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ នេះត្រូវបានគេហៅថាជាសម្លេងនៅក្នុងចិត្ត។ អញ្ចឹង តើសម្លេងនេះជារបស់នរណា?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ស្រឡាំងកាំងនៅពេលឮបែបនេះ ហើយនាងក៏ធ្លាក់ចូលក្នុងគំនិតយ៉ាងជ្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះមក នាងក៏បិទភ្នែកដោយធម្មជាតិ ហើយប្រមូលផ្តុំអារម្មណ៍។ បន្ទាប់មក នាងមានអារម្មណ៍ងងុយដេកយ៉ាងខ្លាំង។ នៅទីបញ្ចប់ ក្បាលរបស់នាងស្រាប់តែធ្លាក់ចុះ ខណៈដែលនាងដេកលក់បាត់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang ក្រោកឈរឡើង ដើរជុំវិញ នីង យ៉ាវ ហើយឈប់នៅពីមុខ ចិន ភីងអាន។ គាត់ចង្អុលទៅ នីង យ៉ាវ ជាមួយនឹងខ្សៀជក់បារីរបស់គាត់ ហើយនិយាយថា៖ \"មើលនាងទៅ។ គ្រាន់តែមានការណែនាំបន្តិចបន្តួច និងសម្តីពីរបីម៉ាត់ នាងអាចឈានទៅកម្រិតបន្ទាប់ភ្លាមៗ។ ឥឡូវនេះ មើលខ្លួនឯងវិញ។ ឯងគ្មានសមត្ថភាពស្អីសោះ ប៉ុន្តែឯងនៅតែចូលចិត្តធ្វើចរិតមានះបែបនេះ។ តើមានប្រយោជន៍អីនឹងការមានះបែបនេះ? តើឯងគិតថាស្ថានសួគ៌នឹងដេកលក់ ហើយច្រឡំផ្តល់ឱកាសជោគវាសនាខ្លះឱ្យឯងមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang ត្រឡប់ទៅកៅអីរបស់គាត់វិញ ហើយសម្លឹងមើលទៅភ្លៀងដែលកាន់តែធ្លាក់ខ្លាំង។ តំណក់ភ្លៀងបានធ្លាក់មកលើទីធ្លាផ្ទះឮសូរ ជោកៗ។ ទឹកមុខរបស់គាត់ប្រែជាស្រងូតស្រងាត់បន្តិច ហើយគាត់រអ៊ូរទាំថា៖ \"បន្ទាប់ពីច្រើនឆ្នាំនៃការជ្រើសរើសក្នុងចំណោមមនុស្សជាច្រើន អ្នកណាទៅដឹងថា បេក្ខជនដែលគ្មានសង្ឃឹមបំផុត បែរជាមានជីវិតដែលរឹងមាំបំផុតទៅវិញ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>————\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងបំផុតម្នាក់ បានស្ពាយកន្ត្រកបន្លែព្រៃដ៏ធំមួយ និងកាន់ត្រីតូចៗប្រាំពីរ ឬប្រាំបីក្បាលនៅក្នុងដៃ ខណៈដែលគេដើរកាត់តាមច្រកឌឿងហែម។ បន្ទាប់ពីចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ ក្មេងប្រុសអ្នកមានម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់សូត្រ បានជាន់លើកៅអី ហើយតោងឡើងលើរបងទីធ្លាដ៏ទាប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេអង្គុយច្រហោងនៅទីនោះដោយមិនខ្វល់ពីការធ្វើឱ្យប្រឡាក់សម្លៀកបំពាក់ដ៏ថ្លៃថ្លារបស់គេឡើយ ហើយគេសើចតិចៗថា៖ \"នែ ចិន ភីងអាន ឯងឡើងភ្នំ និងដើរកាត់អូរដើម្បីរកចំណីទៀតហើយមែនទេ? សមត្ថភាពរស់នៅដោយពឹងលើភ្នំ និងទឹករបស់ឯងពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន។ តើឯងអាចនាំខ្ញុំទៅជាមួយនៅថ្ងៃអនាគតបានទេ? ខ្ញុំនឹងផ្តល់រង្វាន់ជាកាក់ស្ពាន់ខ្លះឱ្យឯង?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ \"ឯងមិនចាំបាច់ឱ្យលុយខ្ញុំទេ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសអ្នកមានពេបមាត់ហើយនិយាយថា៖ \"បើឯងមិនចង់បានក៏ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ។ ហ៊ឹស ខ្ញុំក៏លែងចង់ទៅដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុស ចិន ភីងអាន វ័យក្មេងបានដកត្រីតូចៗចេញពីខ្សែដើមត្រែង។ ត្រីដែលធំបំផុតមានទំហំប៉ុនបាតដៃរបស់គេ ចំណែកត្រីដែលតូចបំផុតមានទំហំប៉ុនមេដៃរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះបានឈរចំហៀងជើង ហើយដាក់ត្រីទាំងនោះនៅលើមាត់បង្អួចដើម្បីហាលឱ្យស្ងួត។ ពួកវាអាចស៊ីបានបន្ទាប់ពីហាលស្ងួត ហើយក៏មិនចាំបាច់ដាក់អំបិលដែរ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ក៏មិនចាំបាច់វះពោះយកពោះវៀនចេញដែរ។ នេះមិនមែនមកពីគេខ្ជិលឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺដោយសារតែសាច់នឹងមិនសល់ច្រើនឡើយ ប្រសិនបើគេធ្វើបែបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមានអារម្មណ៍ថាត្រីទាំងនោះគឺស្រួយ និងឆ្ងាញ់ណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសអ្នកមាន សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយបន្តិច បន្ទាប់ពីបាននិយាយសម្តីទាំងនោះចេញមក។ តាមពិតទៅ គេតែងតែច្រណែននឹងអ្នកជិតខាងដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេម្នាក់នេះណាស់។ គេតែងតែឃើញអ្នកជិតខាងរូបនេះត្រឡប់មកផ្ទះវិញជាមួយនឹងអ្វីមួយនៅក្នុងដៃជានិច្ច មិនថាជាទន្សាយព្រៃ ត្រីអណ្តែង ផ្លែឈើព្រៃ ឬអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។ គេតែងតែចង់សាកល្បងនៅពេលឃើញបែបនេះ ហើយវាគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏ជក់ចិត្តសម្រាប់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្មេងប្រុសដែលមានះម្នាក់នេះ មិនសុខចិត្តសុំទោសឡើយ។ បន្ទាប់ពីបានឃើញចលនាដ៏រហ័សរហួន និងឥតកង្វល់របស់ ចិន ភីងអាន គេកាន់តែមានអារម្មណ៍ថប់បារម្ភ និងមិនសប្បាយចិត្តបន្តិចបន្តួច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អា ចិន ភីងអាន នេះក្រីក្រខ្លាំងណាស់រហូតដល់ស្ទើរតែគ្មានអ្វីស្លដណ្តាំ ហើយគេក៏កំពុងដេកនៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ទ្រុឌទ្រោមដែលធ្លុះធ្លាយខ្យល់ចេញចូលគ្រប់ទិសទីទៀតផង។ តាមពិតទៅ គេមិនអាចសូម្បីតែទិញ តាំងហូលូ (Tanghulu) មួយឈើផង។ បើក្នុងករណីបែបហ្នឹង តើគេមានរឿងអីត្រូវសប្បាយចិត្តខ្លាំងម្ល៉េះ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អង្គុយច្រហោងនៅលើរបង ក្មេងប្រុសអ្នកមានរូបនេះពិតជាមានមន្ទិលសង្ស័យខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>————\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្ងៃមួយ ក្មេងប្រុសអ្នកមានដែលរស់បានតែនៅក្នុង ច្រកថូដី ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងម្ហូបអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់ បានត្រឡប់មកផ្ទះវិញជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលជាំខ្មៅ និងខៀវ។ សម្លៀកបំពាក់របស់គេក៏ប្រឡាក់ពេញដោយភក់ផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ទើបតែបានក្លាយជាស្រីបម្រើរបស់គេ ហើយនាងបានសួរគេថា តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុង ជីស៊ីន បានបដិសេធមិនប្រាប់នាងឡើយ ទោះជានាងសួរយ៉ាងណាក៏ដោយ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់ទៅបន្ទប់វិញ គេបានបិទទ្វារ ហើយដេកចុះលើគ្រែ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានឈ្លោះប្រកែកជាមួយនរណាម្នាក់នៅថ្ងៃនេះ ហើយគេថែមទាំងបានវាយគ្នាជាមួយពួកគេទៀតផង។ រហូតមកដល់ពេលនេះ សម្តីដ៏ពិសពុលមួយចំនួនរបស់ពួកគេ នៅតែលាន់ឮនៅក្នុងត្រចៀករបស់គេ បណ្តាលឱ្យយុវជនដ៏មានមោទនភាពម្នាក់នេះ មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងបេះដូង។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែប្រួលរវាងភាពទុក្ខសោក និងកំហឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ឯងគ្រាន់តែមានលុយស្អុយបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ... តើឯងអំនួតរឿងអី? ឯងសូម្បីតែប្រៀបធៀបជាមួយ ចិន ភីងអាន ក៏មិនបានផង! ទោះបីជាឪពុកម្តាយគេស្លាប់អស់ក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់គេក៏ដឹងថាឪពុកម្តាយគេជានរណាដែរ! ចុះឯងវិញ តើឯងដឹងទេថាឪពុកម្តាយឯងជានរណា?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមិនអាចរលាស់សម្តីទាំងនេះចេញពីចិត្តបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ប្រែខ្លួនចុះឡើងលើគ្រែ ប៉ុន្តែគេមិនអាចដេកលក់ឡើយ ទោះបីជាខំប្រឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្ងៃបន្ទាប់ ក្មេងប្រុសអ្នកមានរូបនេះ មិនបានទៅអង្គុយច្រហោងនៅលើរបងទីធ្លា ហើយជជែកជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់គេដូចធម្មតាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេស្រាប់តែទៅសួរសុខទុក្ខផ្ទះរបស់ ចិន ភីងអាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបាននិយាយអ្វីមួយទៅកាន់ ចិន ភីងអាន ហើយបន្ទាប់ពីពីរបីថ្ងៃមក ចិន ភីងអាន ក៏បានចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូច ហើយបានបំពានការសន្យារបស់គេចំពោះម្តាយដែលបានចែកឋានទៅ។ គេនៅក្មេងណាស់ ប៉ុន្តែគេបានទៅកាន់ឡនាគ (dragon kiln) ដើម្បីក្លាយជាអ្នកហាត់ការម្នាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>————\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានស្រមោលមនុស្សម្នាក់កំពុងលបលួចនៅមាត់ទ្វារក្រោយនៃហាងលក់ថ្នាំ ហើយបន្ទាប់ពីបានក្រឡេកឃើញពួកគេ តា Yang មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ គាត់គ្រាន់តែងាកក្រោយ ដោយមិនចង់ឱ្យភ្នែករបស់គាត់ប្រឡាក់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រមោលដែលកំពុងលបលួចនោះ មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ជាពិសេស បន្ទាប់ពីបានឃើញប្រតិកម្មរបស់បុរសចំណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្វីដែលធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺការពិតដែលថាស្ត្រីម្នាក់ដែលគេគួរតែហៅថា បងថ្លៃស្រី បានរុញក្បាលរបស់គេចេញយ៉ាងខ្លាំងដោយដៃម្ខាង។ កាន់ឆ័ត្រដោយដៃម្ខាងទៀត នាងបានដើរសំដៅទៅកាន់អគារនៅទីធ្លាខាងក្រោយ។ បន្ទាប់ពីឃើញបុរសចំណាស់ នាងបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីស្រែកជេរគាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang ដកដង្ហើមធំ ហើយគាត់បានប្រញាប់ដើរចេញពីអគារ រួចបិទទ្វារពីក្រោយគាត់។ គាត់ឈរនៅលើជណ្តើរ ហើយសម្លឹងមើលស្ត្រីដែលរៀបនឹងបង្កបញ្ហាម្នាក់នោះ។ នៅពេលនេះ គាត់ថែមទាំងអស់អារម្មណ៍នឹងខ្សៀជក់បារីរបស់គាត់ទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីម្នាក់នោះឈប់ ហើយច្រកកោង ស្តីបន្ទោសថា៖ \"តើលោកកំពុងធ្វើអីហ្នឹង? ព្យាយាមឃាត់ចោរមែនទេ?! ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកនៅតែជាគ្រូរបស់ប្តីខ្ញុំ ហេតុអ្វីបានជាលោកតែងតែធ្វើរឿងអាក្រក់បែបនេះ? លី អឺ (Li Er) កំពុងតែធ្វើការជាអ្នកបម្រើក្នុងហាងយ៉ាងល្អចុះ តើលោកមានសិទ្ធិអីមកដេញគេចេញ ហើយប្រាប់ឱ្យគេទៅឱ្យបាត់អញ្ចឹង? តើហាងលក់ថ្នាំត្រកូល យ៉ាង ជារបស់លោកមែនទេ? ហា? តើ លី អឺ បានទៅដេកជាមួយប្រពន្ធរបស់គ្រូគេ ឬក៏ដេកជាមួយកូនស្រីសំណព្វរបស់គ្រូគេមែនទេ?!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសដែលត្រូវបានរុញច្រានដោយហ្វូងមនុស្ស បានរួញខ្លួនហើយលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយទ្វារ។ គេពិតជាចង់ជីករណ្តៅកប់ខ្លួនឯងណាស់នៅពេលនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តើគ្រូរបស់គេមានចរិតបែបណា? តើប្រពន្ធរបស់ លី អឺ មានចរិតបែបណា? តើគេមិនដឹងរឿងនេះដោយរបៀបណា? ដូច្នេះហើយ គេមានអារម្មណ៍ថាគេនឹងត្រូវរបកស្បែកមួយស្រទាប់ ទោះបីជាគេមិនត្រូវបានសម្លាប់ក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang គ្មានអារម្មណ៍អ្វីឡើយ ខណៈដែលគាត់និយាយថា៖ \"នាងនិយាយចប់ហើយឬនៅ? ប្រសិនបើនាងនិយាយចប់ហើយ នាងអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយថ្ងូរនៅលើគ្រែទៅ។ ខ្ញុំឮថា សម្លេងឆ្មាយំនៅតំបន់ខាងលិចបំផុតនៃទីប្រជុំជនតូចនេះ មិនដែលឈប់សោះពេញមួយឆ្នាំ។ មានសម្លេងឆ្មាយំនៅពេលព្រឹក ហើយក៏មានសម្លេងឆ្មាយំនៅពេលយប់ដែរ។ តាមពិតទៅ វាមានសម្លេងឆ្មាយំច្រើនណាស់ រហូតដល់មនុស្សជាច្រើនត្រូវបានបង្ខំឱ្យរើចេញ...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្តីរបស់គាត់ហាក់ដូចជាប៉ះចំចំណុចឈឺចាប់ ហើយសម្លេងរបស់ស្ត្រីនោះបានកើនឡើងជាច្រើនកម្រិត ខណៈដែលនាងស្រែកថា៖ \"អាអាសចាស់ លោកនៅមានមុខមកប្រាប់ខ្ញុំឱ្យទៅផ្ទះទៀតអ្ហី?! បន្ទាប់ពីបាត់បង់ការងារ និងចំណូល កូនសិស្សរបស់លោកដឹងត្រឹមតែដើរលេងតាមដងផ្លូវពេញមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ! ដំបូលផ្ទះរបស់យើងបានបាក់កាលពីពីរថ្ងៃមុន ហើយគេមិនអាចសូម្បីតែរកលុយបានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជួសជុលវាឡើងវិញផង! ខ្ញុំត្រូវបានបង្ខំឱ្យត្រឡប់ទៅរស់នៅជាមួយត្រកូលរបស់ខ្ញុំជាមួយកូនៗ ហើយខ្ញុំត្រូវរងការធ្វើបាប និងការប្រមាថគ្រប់បែបយ៉ាង!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ប្រសិនបើ លី អឺ មិនត្រូវបានដេញចេញពីហាងលក់ថ្នាំដោយលោកទេ តើគ្រួសារយើងទាំងបួននាក់ នឹងត្រូវរងទុក្ខវេទនាខ្លាំងបែបនេះមែនទេ? តា Yang ប្រញាប់ប្រគល់លុយសន្សំសម្រាប់មឈូសរបស់លោកមក ហើយជួយពួកយើងជួសជុលផ្ទះភ្លាម! បើមិនដូច្នោះទេ រឿងនេះនឹងមិនចប់ឡើយ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់បង្ហាញទឹកមុខត្រជាក់ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលបុរសដែលកំពុងលាក់ខ្លួន គឺ ចឹង ដាហ្វឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានភាពទុក្ខសោកនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ចឹង ដាហ្វឹង ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ \"លោកគ្រូ លី អឺ បានទៅដោះស្រាយរឿងនោះតាមការណែនាំរបស់លោកហើយ។ គេប្រាកដជាមិនត្រឡប់មកវិញក្នុងពេលឆាប់ៗនេះឡើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ តា Yang ប្រែជាស្រអាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនេះ ចឹង ដាហ្វឹង មានអារម្មណ៍ចង់លុតជង្គង់ ហើយក្រាបសំពះចុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីម្នាក់នោះបានបោះឆ័ត្ររបស់នាងទៅលើដី ហើយអង្គុយចុះលើកម្រាលឥដ្ឋដែលជោកជាំដោយទឹកភ្លៀង រួចយំស្រែកថា៖ \"អាអាសចាស់មិនចេះងាប់ លោកចង់លួចដេកជាមួយប្រពន្ធកូនសិស្សខ្លួនឯងមែនទេ? តើលោកថែមទាំងចង់មកបោកប្រាស់ខ្ញុំទៀតមែនទេ?!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang បានលើកកៅអីមកពីក្រោមដំបូល ហើយគាត់បានអង្គុយចុះយឺតៗ មុននឹងដកថ្នាំជក់មួយចំនួនចេញពីហោប៉ៅ ហើយញីវាឱ្យទៅជាដុំមូល។ បន្ទាប់មកគាត់បានដាក់វាចូលក្នុងខ្សៀជក់បារី ហើយចាប់ផ្តើមជក់យ៉ាងរំភើយ។ គាត់សម្លឹងមើលទៅលើមេឃ ហើយមិនខ្វល់ខ្វាយទាល់តែសោះចំពោះស្ត្រីដែលកំពុងស្រែកជេរនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចឹង ដាហ្វឹង សម្លឹងមើលស្ត្រីដែលកំពុងយំ និងស្រែកនៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រោយ។ ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងណាស់ ហើយស្ត្រីម្នាក់នោះក៏មានរូបរាងមូលក្លំគួរសមដែរ ជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់ដែលរាងស្តើងបន្តិចនៅពេលនេះ។ ជាលទ្ធផល អ្នកបម្រើក្នុងហាងជាច្រើនមកពីហាងលក់ថ្នាំត្រកូល យ៉ាង បានដើរមកចូលរួមមើលកម្សាន្ត។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែលួចសប្បាយចិត្ត ខណៈដែលពួកគេរីករាយនឹង \"ចំណីចក្ខុ\" នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីម្នាក់នោះកំពុងយំយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែនាងស្រាប់តែនៅស្ងៀមភ្លាមៗនៅខណៈណាមួយ ហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់ចាប់ករបស់នាងអញ្ចឹង។ នាងបានជូតភ្នែក ហើយប្រញាប់ក្រោកឈរឡើង ដោយមិនភ្លេចរើសយកឆ័ត្រក្រដាសប្រេងរបស់នាងឡើយ ខណៈដែលនាងរត់ចេញទៅយ៉ាងស្លន់ស្លោ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនាងរត់ នាងបានស្រែកថា៖ \"មានខ្មោច!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តា Yang បញ្ចេញទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត រួចនិយាយថា៖ \"ដូចជាលាមកកណ្តុរនៅលើតុដុតធូប ម្នាក់នេះគឺជាមនុស្សដែលទាំងទេវតា និងខ្មោចសុទ្ធតែស្អប់ខ្ពើមដូចគ្នា\"។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-25T15:33:50.169Z","699f165ed515e7ec94d324a7","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"699f150ad515e7ec94d32499",60,"ការដេកលក់ (Sleep)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69a04ad3cb03c413e366c086",62,"កូនអុកដែលគ្មានទីពឹង (Helpless Pawn)",84,1790177361665]