វាំងននបានធ្លាក់ចុះ (The Curtain Drops)

នៅក្រោមមេឃនាពេលរាត្រី ចចកដ៏សាហាវឃោរឃៅត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយយ័ន្តពណ៌មាសតាំងពីក្បាលដល់ចុងជើង។ រោមរបស់វាចែងចាំងដោយពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់។ គ្រាប់ភ្នែកមួយគូបានភ្លឺឡើងនូវពន្លឺគួរឱ្យខ្លាច ហើយរាងកាយទាំងមូលរបស់វាបានរីកដុះដាលនូវភាពរុងរឿងដូចជាត្បូងពេជ្រ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនេះវាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពតក់ស្លុតជាខ្លាំង។

មែកឈើដ៏ទន់ភ្លន់ពណ៌បៃតងមរកតដែលគួរឱ្យទាក់ទាញនោះ បានលាតសន្ធឹងចូលមកជិត ដែលធ្វើឱ្យវាមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏លូកមាត់លូដូចឆ្កែព្រៃ។ ភ្នែករបស់ចចកចាស់ពោរពេញទៅដោយភាពភ័យខ្លាច។ ស្លាបទាំងពីររបស់វាបានបក់ខ្លាំង ហើយផ្គរលាន់បានប្រទាក់ក្រឡាគ្នាជាមួយរន្ទះ ខណៈដែលវាហក់ឡើងទៅលើមេឃក្នុងបំណងចង់រត់គេចខ្លួន។

ចចកដ៏មានអំណាច និងសាហាវឃោរឃៅម្នាក់នេះ មិនមានសូម្បីតែបន្តិចនៃគំនិតចង់តបតឡើយ។ វាគ្រាន់តែចង់ចាកចេញពីកន្លែងនេះឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ រោមគ្រប់សរសៃនៅលើខ្លួនរបស់វាបានបោះច្រងាងឡើងដោយភាពតប់ប្រមល់ ប្រៀបដូចជាឆ្កែអនាថា។

ចចកសាហាវបានទម្លុះមេឃ ហើយហោះទៅឆ្ងាយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលវាហៀបនឹងបាត់ខ្លួនទៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី ដើមជ្រៃ (Willow Tree) បានបញ្ចេញពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់មួយ ប្រៀបដូចជាច្រវាក់ទេវៈ។ វាបានហក់ឡើងទៅលើមេឃ ហើយតាមទាន់ចចកនោះយ៉ាងលឿន។

អូ... (Ao…)

ចចកចាស់ស្រែកឡើងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល រោមគ្រប់សរសៃនៅលើខ្លួនរបស់វាបានក្រោកឈរត្រង់។ វាបានប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបក់ស្លាប។ អក្ខរាយ័ន្តពណ៌មាសបានប្រទាក់ក្រឡាគ្នា ហើយវាបានហោះឡើងទៅលើខ្ពស់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងគឺឥតប្រយោជន៍។

មែកជ្រៃដ៏ទន់ភ្លន់ដែលមានពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់ និងពណ៌ចម្រុះនោះ មានពន្លឺអ័ព្ទដ៏ក្រាស់ហុយចេញពីវា។ ពន្លកពណ៌បៃតងបានចាក់ទម្លុះចចកសាហាវពីខាងមុខរហូតដល់ខាងក្រោយ ហើយឈាមក៏បានបាញ់ចេញមកដូចផ្ការីក។

វូៗ... (Wuwu…) ចចកចាស់បានរើបម្រាស់។ ភ្នែករបស់វាពោរពេញទៅដោយភាពតក់ស្លុត និងភ័យខ្លាច ហើយវាបានបញ្ចេញសំឡេងលូយ៉ាងឈឺចាប់ ដែលធ្វើឱ្យកក្រើកពេញភ្នំ និងជ្រលងភ្នំ។

គ្រប់គ្នាមកពី ភូមិថ្ម (Stone Village) សុទ្ធតែស្រឡាំងកាំង។ ពួកគេដឹងថា ដើមជ្រៃចាស់នោះមានភាពអាថ៌កំបាំងណាស់ ហើយមិនដូចជា វិញ្ញាណការពារភូមិ (Guardian Spirit) ធម្មតាឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេពិតជាមិនដែលដឹងថាវាអាចធ្វើឱ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើលដល់កម្រិតនេះសោះ។

នេះជាលើកទីមួយហើយដែលពួកគេបានឃើញរឿងនេះ។ វិញ្ញាណការពារភូមិដ៏ខ្លាំងពូកែនៃភូមិចចក ត្រូវបានគេចាក់ទម្លុះរាងកាយដោយគ្មានសមត្ថភាពតបតអ្វីបន្តិចសោះឡើយ។ ភាពខុសគ្នាផ្នែកសមត្ថភាពនេះ គឺធំធេងជាងអ្វីដែលនរណាម្នាក់អាចស្រមៃបាន។

តើដើមជ្រៃនេះមកពីណា? វាធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនចាប់ផ្តើមចោទសួរ។ បេះដូងរបស់មេភូមិ Shi Yunfeng ញាប់ញ័រ។ កាលពីក្មេង គាត់ធ្លាប់ឃើញដើមជ្រៃចាស់នេះ ស្ថិតនៅកណ្តាលមហាសមុទ្រនៃផ្គរលាន់ និងរន្ទះ។ វាគឺជាទិដ្ឋភាពដែលគួរឱ្យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងដែលមិននឹកស្មានដល់។

មែកជ្រៃពណ៌បៃតងខ្ចីបានញ័រតិចៗ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមបានឆេះឡើង ហើយវិញ្ញាណការពារភូមិនៃភូមិចចក បានបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងវេទនា ខណៈដែលរាងកាយរបស់វាចាប់ផ្តើមស្វិតស្រពោន និងរលាយបាត់ទៅយ៉ាងលឿន។ រោម និងឆ្អឹងរបស់វាចាប់ផ្តើមចាស់ទៅៗយ៉ាងរហ័ស ហើយប្រេះបែកដូចជាឈើពុក។ ជាចុងក្រោយ វាក៏បានធ្លាក់ចុះពីលើមេឃនាពេលរាត្រី។

ដំណក់រាវពណ៌មាសតូចមួយបានកកកុញ ហើយស្រក់ចុះទៅលើមែកឈើដ៏ទន់ភ្លន់ដើម្បីស្រូបយក។ ពន្លឺពណ៌បៃតងចាប់ផ្តើមវិលវល់យ៉ាងរស់រវើក។ បន្ទាប់មក មែកជ្រៃក៏បានដកថយត្រឡប់ទៅភូមិវិញ។

ខ្យល់រាត្រីបានបក់កាត់។ នៅលើដើមឈើដែលឆេះខ្លោចដោយរន្ទះ មែកជ្រៃមួយបានបញ្ចេញពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់ គ្របដណ្តប់ភូមិថ្មទាំងមូលនៅក្នុងអ័ព្ទពណ៌ស ដែលមើលទៅពោរពេញដោយសន្តិភាព និងស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជារូបភាពគំនូរ។

គ្រប់គ្នាមកពីភូមិថ្មសុទ្ធតែស្លុតស្មារតី ហើយពួកគេមិនអាចនិយាយអ្វីបានសោះក្នុងរយៈពេលដ៏យូរ។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលដើមជ្រៃចាស់បានបង្ហាញនូវអានុភាពដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់វា នៅចំពោះមុខពួកគេ។ ទោះបីជាវាមានត្រឹមតែមែកមួយក៏ដោយ ក៏វានៅតែអាចសម្លាប់ចចកចាស់បានដែរ។

ពីមុនមក វាគ្រាន់តែបញ្ចេញកាំរស្មីពន្លឺដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៅពេលយប់ ដើម្បីការពារភូមិប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនដែលបានចាប់ផ្តើមវាយប្រហារអ្វីមួយនៅខាងក្រៅភូមិឡើយ ប៉ុន្តែវាបានធ្វើការលើកលែងសម្រាប់ថ្ងៃនេះ។

"ចចកចាស់ស្លាប់យ៉ាងសាមញ្ញបែបនេះ?!"

មនុស្សជាច្រើនមានអារម្មណ៍ថាគ្រប់យ៉ាងដូចជាមិនមែនជាការពិត។ ពួកគេបានចំណាយកម្លាំងយ៉ាងច្រើនដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយចចកសាហាវ ហើយថែមទាំងបានប្រយុទ្ធនៅមាត់ជ្រ vựcនៃសេចក្តីស្លាប់ទៀតផង។ នៅទីបញ្ចប់ វិញ្ញាណការពារភូមិរបស់ភូមិចចក ត្រូវបានចាក់ទម្លុះដោយផ្ទាល់ដោយមែកជ្រៃពណ៌បៃតងខ្ចី។

តាំងពីដើមដល់ចប់ គម្លាតនេះគឺធំធេងណាស់ ហើយវាខុសគ្នាខ្លាំងពីអ្វីដែលពួកគេបានស្រមៃ។

"ត្រឡប់ទៅភូមិវិញ!"

អ្នកភូមិបានញ័រខ្លួនដោយក្តីរំភើប ខណៈដែលពួកគេបានចៀសផុតពីវិបត្តិនេះ។ ពួកគេបានលើករាងកាយដ៏មានតម្លៃរបស់ Suan Ni និងលើកស្នែងពណ៌ក្រហមដ៏មានតម្លៃ មុននឹងដើរសំដៅទៅកាន់ភូមិ។

"ឆាប់មើលថែអ្នករបួស!" Shi Yunfeng ស្រែកឡើងដោយក្តីបារម្ភ។

លើកនេះ ការបាត់បង់របស់ភូមិថ្មមិនមែនតិចតួចឡើយ។ មនុស្សជាច្រើនបានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ ហើយមួយចំនួនទៀតថែមទាំងបានបាត់បង់អវយវៈ ដែលត្រូវបានកំណត់ថានឹងក្លាយជាជនពិការអស់មួយជីវិត។ ខ្លះទៀតថែមទាំងបានបាត់បង់ជីវិត។

ការរស់នៅចំកណ្តាលដែនដីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនេះ គឺពិតជាសាហាវឃោរឃៅបែបនេះឯង។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពួកគេត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយសត្វសាហាវ។ ការរងរបួស និងការស្លាប់គឺមានច្រើន ប៉ុន្តែការកាប់សម្លាប់រវាងមនុស្ស និងមនុស្ស គឺកម្រនឹងឃើញណាស់។

"Linghu, Feijiao! អ្នកទាំងពីរនាំយកអាវុធដូនតា (Ancestral Artifacts) ទៅកាប់សម្លាប់ពួកមនុស្សពីភូមិចចកទាំងនោះទៅ។ កុំទុកឱ្យនរណាម្នាក់នៅរស់ឱ្យសោះ!"

Shi Yunfeng សម្រេចចិត្តយ៉ាងដាច់អហង្ការ។ គាត់បានរៀបចំអ្នករបួសរួចរាល់ ហើយបន្ទាប់មកក៏ចេញបញ្ជាសម្លាប់ភ្លាមៗ ដើម្បីកម្ចាត់មនុស្សពីភូមិចចក។ ពួកគេបានដឹងពីអាថ៌កំបាំងនៃអាវុធដូនតារបស់ភូមិថ្ម ហើយដើម្បីជៀសវាងព័ត៌មានលេចធ្លាយ និងបង្កឱ្យមានមហន្តរាយ ពួកគេត្រូវតែត្រូវបានកម្ចាត់ចោល។

ក្មេងតូច (The Little Guy / Shi Hao) បានឆ្លងកាត់ការផ្សងព្រេងពេញមួយថ្ងៃ។ គេបានប្រយុទ្ធជាមួយសត្វសាហាវផ្សេងទៀតដើម្បីទទួលបានរាងកាយរបស់ Suan Ni និងបានប្រយុទ្ធយ៉ាងប្រកៀកប្រកិតជាមួយមនុស្សនៃភូមិចចក។ គេបានរងរបួសដោយសារព្រួញពីរបីកន្លែង ហើយបន្ទាប់មកបានប្រយុទ្ធយ៉ាងខ្លាំងជាមួយចចកសាហាវ។ គេបានអស់កម្លាំងតាំងពីយូរណាស់មកហើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនៅតែចង់ចូលរួមក្នុងការប្រយុទ្ធ និងចង់ចូលរួមក្នុងបេសកកម្មនេះ។ Shi Yunfeng បានរារែកចិត្តបន្តិច ហើយនៅទីបំផុតក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ត្បូងមិនអាចក្លាយជាវត្ថុមានតម្លៃបានឡើយ បើមិនឆ្លងកាត់ការកែច្នៃ។ មានតែបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការសាកល្បងដោយភ្លើង និងឈាមប៉ុណ្ណោះ ទើបក្មេងតូចម្នាក់នេះអាចធំធាត់ឡើងបាន។

រាត្រីនេះត្រូវបានកំណត់ថាជាយប់ដែលគ្មានការសម្រាក។ Shi Linghu និង Shi Feijiao បានកាន់អាវុធដូនតារបស់ពួកគេ ហើយនាំសមាជិកអំបូរទៅកម្ចាត់មនុស្សពីភូមិចចកទាំងនោះយ៉ាងសាហាវ។

ឈាមបានបាញ់ចេញ ជីវិតត្រូវបានដកហូត ហើយរាត្រីប្រែជាត្រជាក់ស្រឹប។ ជួរភ្នំត្រូវបានជ្រលក់ដោយឈាម សត្វសាហាវយំសោក ហើយបរិយាកាសពោរពេញដោយភាពសោកសៅ និងត្រជាក់កម្រិតឆ្អឹង។

នៅក្នុងដែនដីស្ងាត់ជ្រងំដ៏សាហាវឃោរឃៅ ជីវិតមនុស្សគឺមានតម្លៃដូចជាស្មៅ។ បុរសដែលមានសុខភាពល្អជាច្រើនបានស្លាប់នៅក្នុងមាត់សត្វសាហាវ ហើយអត្រាស្លាប់គឺខ្ពស់បំផុត។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ អំបូរទាំងពីរបានមានការកាប់សម្លាប់គ្នាយ៉ាងខ្លាំង។

ភូមិចចកលើកនេះបានបញ្ជូនមនុស្សមកចំនួន ១២៣ នាក់។ ពាក់កណ្តាលនៃពួកគេបានស្លាប់នៅក្នុងហ្វូងសត្វសាហាវ ហើយភាគច្រើននៃអ្នកដែលនៅរស់បានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ។ នៅពេលពួកគេដឹងថាវិញ្ញាណការពារភូមិរបស់ពួកគេបានស្លាប់ ទឹកចិត្តរបស់ពួកគេបានធ្លាក់ចុះដល់បាត ហើយពួកគេស្ទើរតែដួលរលំ។

បន្ទាប់ពីនោះមក វាគ្រាន់តែជាការស្វែងរក និងសម្លាប់តែម្ខាងប៉ុណ្ណោះ។ គ្រប់គ្នាមកពីភូមិថ្មបានត្រួតពិនិត្យចំនួនមនុស្ស។ ពួកគេបានដេញតាម និងសម្លាប់ ដោយមិនទុកឱ្យនរណាម្នាក់នៅរស់ឡើយ។

ចចកសាហាវបានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ ពួកចចកយក្សទាំងនោះបានគ្រវីក្បាលបោះពួកអ្នកភូមិចចកចោល ហើយត្រឡប់ទៅភ្នំវិញ។ ថែមទាំងមានចចកយក្សខ្លះបានប្រែជាសាហាវ ហើយបានខាំហែកអ្នកភូមិចចកជាច្រើនរហូតដល់ស្លាប់ភ្លាមៗ។

"អាសត្វកញ្ចាស់សាហាវ តើឯងចង់ទៅណា?"

Shi Linghu ស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង ហើយតម្រង់ធ្នូយក្សរបស់គាត់។ ព្រួញដែកមួយបានហោះចេញទៅជាមួយនឹងពន្លឺដ៏ត្រជាក់ បំភ្លឺពេញព្រៃ។ ពូ (Pu) ព្រួញបានដោតជាប់នឹងខ្នងរបស់ Bei Liqing។ ចុងព្រួញដ៏ក្រាស់បានចាក់ទម្លុះរាងកាយរបស់គេ ហើយឈាមក៏បានបាញ់ចេញមក។

"ស្អប់ណាស់!" មេភូមិចចកស្រែកឡើងដោយកំហឹង។

"មនុស្សចាស់ ឯងបានធ្វើអំពើអាក្រក់ហួសហេតុពេកហើយ។ ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ជីវិតឯងឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន" Shi Feijiao បន្ទាប់មកបានបង្វិលដាវធំរបស់គាត់ រួចកាប់សំដៅទៅកញ្ចឹងក។ ពូ (Pu) ក្បាលដែលជោគដោយឈាមបានហោះចេញទៅចម្ងាយជាច្រើនម៉ែត្រ ហើយធ្លាក់លើដី។

Bei Liqing បានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ អ្នកដែលនៅរស់រានមានជីវិតទាំងអស់ពីភូមិចចកបានស្លេកមុខ ហើយញ័រខ្លួនដោយភាពភ័យខ្លាច។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានរត់គេចខ្លួនដើម្បីយកប្រាណ។

ស៊ូ! (Sou!)

ព្រួញដ៏ត្រជាក់មួយត្រូវបានបាញ់ចេញយ៉ាងត្រឹមត្រូវសំដៅទៅខាងក្រោយក្បាលរបស់ក្មេងតូច។ ប្រសិនបើវាត្រូវគោលដៅ វានឹងចាក់ទម្លុះភ្លាមៗ។

Shi Hao បានឮសំឡេងខ្យល់បក់ត្រជាក់យ៉ាងលឿន ហើយគេក៏បានគេចចេញយ៉ាងរហ័ស។ បន្ទាប់មក គេក៏បានងាកខ្លួនភ្លាមៗ ហើយសម្លឹងទៅកាន់ផ្នែកនៃព្រៃនោះ។ ប្រស្រីភ្នែករបស់គេបានបាញ់ចេញនូវកំហឹងដូចភ្លើង ហើយស្រែកថា "គឺឯងទៀតហើយ!"

នៅកណ្តាលគុម្ពោតព្រៃ មានបុរសម្នាក់ដែលមានរាងកាយមាំមួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេត្រូវបានលាតត្រដាងបាត់ទៅហើយ។ កម្ពស់របស់គេគឺ ២.៣៤ ម៉ែត្រ។ សាច់ដុំរបស់គេរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ វាបញ្ចេញពន្លឺដូចជាលោហៈពណ៌សំរិទ្ធ គេគឺជាមេក្រុមប្រមាញ់នៃភូមិចចក — Bei Shan។

នៅពេលដែលក្មេងតូចចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធជាមួយមនុស្សនៃភូមិចចក របួសព្រួញដំបូងរបស់គេគឺបង្កឡើងដោយ Bei Shan នេះឯង។ កាលនោះ គេបានពួននៅក្នុងភាពងងឹត ហើយបានបាញ់ព្រួញមួយបន្ទាប់ពីមួយទៀត ចាក់ទម្លុះដៃរបស់ Shi Hao។ ឈាមជាច្រើនបានបាញ់ចេញ ហើយឥឡូវនេះគេចង់ធ្វើវាម្តងទៀត។

វេង (Weng)

Shi Hao បានលើកដៃឡើង ហើយខ្សែដៃដែលធ្វើពីធ្មេញសត្វសាហាវ បានហោះចេញទៅដូចជាខ្សែច្រវាក់ទេវៈពណ៌សដ៏ត្រចះត្រចង់ ខណៈដែលវាបញ្ចេញនូវភាពរុងរឿងដ៏អស្ចារ្យ។ ជាមួយនឹងសំឡេង កាចា (Kacha) ធ្នូយក្សរបស់ Bei Shan ត្រូវបានរមួលក្រឡាប់ជាបំណែកៗ។

ចចកសាហាវបានស្លាប់បាត់ទៅហើយ ដូច្នេះ វត្ថុមានតម្លៃ (Treasured Artifact) នេះ មិនមានទំនាក់ទំនងជាមួយវាទៀតឡើយ។ ក្មេងតូចមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងវាបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ហើយបានធ្វើអ្វីៗតាមចិត្តប្រាថ្នា។ ធ្មេញសត្វសាហាវដ៏ថ្លាដូចកែវ បានទម្លុះរាល់ឧបសគ្គជាមួយនឹងអំណាចដ៏ធំធេងរបស់វា។

Bei Shan បានកាន់ដាវធំរបស់គេ ហើយរត់សំដៅទៅរកក្មេងតូច។ ពន្លឺដ៏ត្រជាក់ និងគួរឱ្យខ្លាចបានភ្លឺពេញព្រៃ។ បុរសម្នាក់ដែលមានកម្លាំងដៃប្រហែល ៥០០០ ទៅ ៦០០០ ជីន (Jin) បានប្រើដៃទាំងពីររបស់គេបង្វិលដាវធំដើម្បីកាប់ចុះក្រោមដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។

ចុងម្រាមដៃរបស់ក្មេងតូចបានភ្លឺឡើងជាមួយនឹងនិមិត្តសញ្ញា (Symbols / Bone Texts )។ ធ្មេញសត្វសាហាវដែលភ្លឺដូចផ្កាយ បានរុំព័ទ្ធដាវធំដ៏ភ្លឺចែងចាំងនោះទាំងស្រុង។ ជាមួយនឹងសំឡេង កាចា (Kacha) ធ្មេញសត្វបានបំបែកវាឱ្យក្លាយជាបំណែកដែកអេតចាយ។ នេះគឺជាអំណាចនៃ វត្ថុមានតម្លៃ (Treasured Artifact)។

ពូ, ពូ... (Pu, pu...)

ធ្មេញសត្វសាហាវដ៏ថ្លា និងទន់ភ្លន់ចំនួន ៤២ បានខ្ចាត់ខ្ចាយចេញទៅ ហើយប្រែរូបរាងទៅជាលំពែងទេវៈ ដូចជាព្រួញពន្លឺ និងអាវុធផ្សេងៗទៀត បានបុកទម្លុះសរីរាង្គក្នុងរបស់ Bei Shan។ ឈាមបានហូរចេញមក ហើយដៃជើងរបស់គេត្រូវបានបាក់ខ្ទេចភ្លាមៗ។ រាងកាយកម្ពស់ពីរម៉ែត្រដ៏មាំមួនបានដួលទៅលើដី បង្កឱ្យមានសំឡេងគ្រហឹម។

ពន្លឺតូចៗបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយប្រែរូបរាងត្រឡប់ទៅជាខ្សែដៃធ្មេញសត្វដ៏ត្រចះត្រចង់វិញ មុននឹងរុំព័ទ្ធជុំវិញកដៃរបស់ Shi Hao។

"ក្មេងតូច សម្លាប់វាទៅ!" Shi Linghu បានដើរមកជិត ហើយនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

Shi Feijiao ក៏បានកាន់ដាវធំដែលជោគដោយឈាមរបស់គាត់មកដែរ ហើយនិយាយថា "តើក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលរស់នៅក្នុងដែនដីស្ងាត់ជ្រងំនេះ មិនអាចដកជីវិតអ្នកដទៃយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? ទោះបីជាឯងនៅក្មេងក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងរបស់ឯងបានលើសពួកយើងទៅហើយ។ ប្រសិនបើឯងមិនដែលសម្លាប់មនុស្សម្នាក់ទេ នៅទីបញ្ចប់ឯងនឹងត្រូវទទួលរងទុក្ខយ៉ាងខ្លាំងមិនខាន។"

"ខ្ញុំដឹង..." ក្មេងតូច Shi Hao បានព្រិចភ្នែក ហើយរោមភ្នែកវែងៗរបស់គេបានញ័រ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេបង្ហាញនូវទឹកមុខដ៏ស្មុគស្មាញ៖ ភ័យខ្លាច, ឈឺចាប់, តស៊ូ និងម៉ឺងម៉ាត់ បានលាយឡំបញ្ចូលគ្នា។

"ក្មេងអើយ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាខ្ញុំនឹងត្រូវបញ្ចប់ជីវិតដោយសារឯងឡើយ។ គួរឱ្យស្តាយដែលព្រួញមួយរបស់ខ្ញុំ គ្រាន់តែបានហែកសាច់ដៃតូចរបស់ឯងប៉ុណ្ណោះ មិនមែនបំពង់ករបស់ឯងឡើយ" Bei Shan ញញឹមស្ញេញ ហើយបង្ហាញធ្មេញពណ៌សដូចព្រិលដ៏គួរឱ្យខ្លាច។

ក្មេងតូច Shi Hao បានបិទភ្នែក ហើយគិតអំពីពូរបស់គេដែលត្រូវបានគេបាញ់ទម្លុះទ្រូងដោយព្រួញ។ ភ្នែករបស់គេបានបើកឡើងយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានកាប់ចុះក្រោមជាមួយនឹងដាវធំនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ ពូ (PU) ក្បាលមួយបានធ្លាក់ចុះមក បាញ់ចេញនូវឈាមយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។

"ពូ Linghu ខ្ញុំហត់ណាស់" ក្មេងតូចបានគ្រវែងដាវធំចោល ហើយនិយាយដោយភាពនឿយហត់។

គេទើបតែបានឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងក្លាពេញមួយថ្ងៃ។ គេបានប្រើប្រាស់ ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ (Silver Moon) របស់គេជាបន្តបន្ទាប់ ប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដែលកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ មានទាំងសត្វសាហាវ មនុស្សឃោរឃៅ និងចចកសាហាវក្នុងរឿងព្រេងនិទាន។ ដោយសាររងរបួសដោយព្រួញពីរបីកន្លែង គេបានអស់កម្លាំងតាំងពីយូរមកហើយ។ បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យចុងក្រោយ គេក៏បានបិទភ្នែកដេកលក់ទៅ។

"ដេកទៅចុះ" Shi Linghu បានស្ពាយគេនៅលើខ្នង។

នៅពេលដែល Shi Hao ភ្ញាក់ឡើងម្តងទៀត រាត្រីបានកន្លងផុតទៅបាត់ទៅហើយ។ របួសរបស់គេត្រូវបានព្យាបាល និងមានសភាពធូរស្រាល។ ចំពោះការដេញតាមសម្លាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាពីភូមិចចកវិញ ក៏ត្រូវបានបញ្ចប់ដែរ ពួកគេទាំងអស់ត្រូវបានកាត់ក្បាលយ៉ាងស្អាត។ លើកនេះ ជាតិដែកនៃភូមិថ្មត្រូវបានជ្រលក់ដោយឈាម។ ពួកគេមានភាពសាហាវឃោរឃៅក្នុងការសម្លាប់ និងមិនបានទុកឱ្យនរណាម្នាក់នៅរស់ឡើយ។ ក្បាលជាងមួយរយត្រូវបានគរលើគ្នា ហើយខ្លះទៀតត្រូវបានគេយកទៅឱ្យសត្វសាហាវស៊ី។

ហុង! (Hong!)

រំពេចនោះ នៅចំកណ្តាលនៃដែនដីស្ងាត់ជ្រងំ ពន្លឺភ្លើងដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅដល់មេឃបានផ្ទុះឡើង។ អណ្តាតភ្លើងដ៏អស្ចារ្យនេះគឺគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ សំឡេងបក្សីយំដែលធ្វើឱ្យកក្រើកពិភពលោក បានទម្លុះមេឃា!

ពន្លឺពណ៌ក្រហមឆ្អៅគឺអស្ចារ្យខ្លាំងណាស់ ហើយវាបានឆេះយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់មេឃមើលទៅហាក់ដូចជាកំពុងឆេះភ្លើង។ បក្សីតូចពណ៌ក្រហមមួយបានហោះកាត់មេឃ ហើយអំណាចទេវៈរបស់វាគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត។

សំឡេង វេងឡុង (Wenglong) បានបន្លឺឡើង ហើយនៅក្នុងស្រទាប់ពពកដ៏ក្រាស់នោះ ក្រញាំពណ៌មាសដ៏ធំសម្បើមដែលធ្វើឱ្យកក្រើកផែនដី បានលាតសន្ធឹងចេញមក ដើម្បីចាប់បក្សីតូចពណ៌ក្រហមនោះ ជាមួយនឹងអានុភាពដែលគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបាន។

ឈី (Chi)

បក្សីក្រហមតូចបានគេចចេញពីវាយ៉ាងលឿន។ ក្រញាំពណ៌មាសដ៏ធំដែលមានរោមនោះ បានកំទេចជួរភ្នំមួយជាមួយនឹងការវាយប្រហារតែមួយដង ហើយកំទេចថ្មបានហោះខ្ចាត់ខ្ចាយទៅលើអាកាស ដែលគួរឱ្យខ្លាចហួសពីការជឿ។

"យ៉ា! នោះគឺជាបក្សីក្រហមតូចដែលខ្ញុំបានឃើញកាលពីមុន!" ក្មេងតូចភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងភ្នែកបើកធំៗ។ គេបានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យតក់ស្លុតនេះភ្លាមៗនៅពេលភ្ញាក់ឡើង។

"តើមានអ្វីកើតឡើងនៅទីបញ្ចប់ តើវាអាចទៅរួចទេដែលការប្រយុទ្ធដ៏គួរឱ្យខ្លាចកាលពីពីរឆ្នាំមុនមិនទាន់បានបញ្ចប់? តើពួក សត្វសាហាវពីបុរាណ (Archaic Descendant) ដែលមានអំណាចទាំងនោះ នៅតែការពារកំណប់ទ្រព្យរបស់ពួកគេនៅក្នុងភ្នំ ហើយកំពុងប្រយុទ្ធគ្នាដើម្បីដណ្តើមវាឬ?!" Shi Yunfeng ក៏ស្រឡាំងកាំងដែរ។

ហុង! (Hong!)

ក្រញាំពណ៌មាសបានចុះមកម្តងទៀត។ អំណាចបិសាចរបស់វាគឺគ្មានគូប្រៀប ហើយវាបានជះពន្លឺពណ៌ក្រហមឆេះសន្ធោសន្ធៅគ្រប់ទីកន្លែង។ វាមិនអាចស្រមៃបានឡើយថា តើរាងកាយពិតប្រាកដរបស់វាធំប៉ុនណា ព្រោះគ្រាន់តែក្រញាំរបស់វា គឺស្ថិតនៅក្នុងពពកបាត់ទៅហើយ។