វិញ្ញាណការពារភូមិឆ្កែព្រៃ

"ឯងចង់សម្លាប់វិញ្ញាណការពារភូមិមែនទេ ឯងហ៊ានគិតដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង?!" ទឹកមុខរបស់ ប៉ី លីឈីង (Bei Liqing) ប្រែជាស្រអាប់ខ្លាំង។ កំពូលទេពកោសល្យ ប៉ី ហ្វឹង (Bei Feng) បានក្លាយជាមនុស្សពិការទៅហើយ ហើយអាវុធវិញ្ញាណដ៏មានតម្លៃរបស់ពួកគេក៏ត្រូវបានគេលួចទៀត។ នេះគឺជាការបាត់បង់ដ៏ធំធេងសម្រាប់ភូមិឆ្កែព្រៃ (Wolf Village)។

"បើវាហ៊ានមក យើងក៏ហ៊ានសម្លាប់ដែរ!" ស៊ឺ យុនហ្វឹង (Shi Yunfeng) និយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់ គាត់ពិតជាខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។

មេឃបានងងឹតជាយូរមកហើយ។ ព្រៃភ្នំប្រែជាត្រជាក់ និងស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈដែលក្លិនឈាមនៅតែភាយជាប់ច្រមុះអ្នករាល់គ្នា។

"វូ... វូ..." សំឡេងសត្វសាហាវលូជុំវិញខ្លួន។ បរិយាកាសត្រជាក់ស្រងាត់បានគ្របដណ្តប់អាកាស ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាព្រឺរោម។ វាហាក់ដូចជាមានវិញ្ញាណអាក្រក់កំពុងយំ និងលូយ៉ាងគួរឱ្យរន្ធត់។

បាំង!

ដោយឃើញអ្នកភូមិឆ្កែព្រៃស្ទុះមករកគេ ក្មេងតូច (Shi Hao) បានទាត់ ប៉ី ហ្វឹង បញ្ជូនទៅលើអាកាស ឱ្យហោះទៅធ្លាក់ចំពីមុខអ្នកភូមិថ្ម (Stone Village)។

"ទោះបីជាឥឡូវគេពិការក៏ដោយ ប៉ុន្តែការទុកគេឱ្យរស់នឹងនាំមកនូវគ្រោះមហន្តរាយនៅថ្ងៃក្រោយ។ បញ្ចប់រឿងនេះដោយការវាយប្រហារតែម្តងទៅ!" ឪពុករបស់ អឺ ម៉ឹង (Er Meng) និយាយ។ គាត់មានចិត្តដាច់ខ្លាំងណាស់។ ដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ គាត់បានគ្រវីដាវធំនៅក្នុងដៃ។ ភូ! គាត់បានកាត់ក្បាល ប៉ី ហ្វឹង ដាច់ចេញពីស្មា ធ្វើឱ្យឈាមបាញ់ឡើងលើអាកាសកម្ពស់ជាច្រើនហ្វីត។

"អា... កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ!" ប៉ី លីឈីង ស្រែកខ្លាំងៗ។ គាត់យកដៃខ្ទប់ទ្រូង ដោយការឈឺចាប់ខ្លាំងរហូតដល់ខ្ជាក់ឈាមចេញមកមួយមាត់។ នោះគឺជាចៅប្រុសរបស់គាត់ ហើយចុងក្រោយបែរជាត្រូវគេកាត់ក្បាលនៅចំពោះមុខគាត់បែបនេះ។

"យើងធ្លាប់លើកលែងឱ្យគេម្តងរួចមកហើយ។ រឿងដែលចប់បែបនេះ គឺមកពីពួកអ្នកឯងខ្លួនឯងទេ" ស៊ឺ លីងហ៊ូ (Shi Linghu) និយាយដោយព្រងើយកន្តើយ។

ស៊ឺ ហ្វីចាវ (Shi Feijiao) បានចាប់ក្បាលដែលប្រឡាក់ឈាមនោះ ហើយគ្រវែងទៅម្ខាងទាំងនិយាយថា "យកវាទៅកប់នៅផ្ទះវិញទៅ"។

"វិញ្ញាណការពារភូមិ សូមអញ្ជើញមកឱ្យលឿនឡើង!" ប៉ី លីឈីង សក់កញ្រ្ជើង ហើយផ្ទៃមុខរបស់គាត់ឡើងហើមដោយសារឈាម រួចប្រែជាស្លេកស្លាំង។ ទឹកមុខរបស់គាត់មើលទៅគួរឱ្យខ្លាច និងលែងមានភាពរួសរាយដូចមុនទៀតហើយ។

អ្នកភូមិថ្មបានប្រមូលផ្តុំគ្នា និងត្រៀមខ្លួនការពារប្រឆាំងនឹងវិញ្ញាណការពារភូមិនោះគ្រប់វិនាទី។ ពួកគេខ្លាចវានឹងលេចមុខមកភ្លាមៗ និងចាប់ផ្តើមការកាប់សម្លាប់។ ចំណែកអ្នកភូមិឆ្កែព្រៃបានដកថយទៅម្ខាង។ លើកនេះ ការបាត់បង់របស់ពួកគេគឺធំធេងណាស់ ដូច្នេះពួកគេត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នរហូតដល់វិញ្ញាណការពារភូមិរបស់ពួកគេមកដល់។

ព្រៃដ៏ក្រាស់បានប្រែជាខ្មៅងងឹតទាំងស្រុង សំឡេងគ្រហឹមរបស់សត្វសាហាវបានបន្លឺឡើងមិនដាច់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនទាន់មានសត្វសាហាវខ្លាំងក្លាណាមួយស្ទុះមករកពួកគេឡើយ។

អ្នកភូមិថ្មបានឡោមព័ទ្ធឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ (Green Scaled Eagle) ដើម្បីការពារវា។ ប្រធានភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង បានសាកល្បងគ្រប់មធ្យោបាយ និងលាបថ្នាំដែលគាត់ប្រើប្រចាំថ្ងៃនៅគ្រប់ទីកន្លែង ហើយចុងក្រោយគាត់បានឱ្យវាផឹកឈាមរបស់ពូជអម្បូរពីបុរាណដែលចម្រាញ់ចេញពីស្នែងពណ៌ក្រហមដូចត្បូងទទឹមនោះ។

ឈី!

ព្រួញត្រជាក់មួយបានបាញ់កាត់អាកាស។ ភាពត្រឹមត្រូវរបស់វាគឺល្អឥតខ្ចោះ ដោយតម្រង់ចំភ្នែករបស់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។ ពន្លឺដ៏ត្រជាក់នោះគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ ហើយព្រួញនេះប្រហែលជាបាញ់ដោយមនុស្សខ្លាំងពូកែដែលអាចលើកទម្ងន់ប្រាំ ឬប្រាំមួយពាន់ជិន (jin) ដោយកម្លាំងដៃ។ វាពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃខ្លាចថាប្រសិនបើឥន្ទ្រីស្រកាខៀវជាសះស្បើយ វានឹងក្លាយជាគ្រោះមហន្តរាយសម្រាប់ពួកគេ ដូច្នេះពួកគេចាប់ផ្តើមប្រើគ្រប់វិធានការដើម្បីរំខាន និងសម្លាប់វា។

ដាំង!

ស៊ឺ លីងហ៊ូ បានគ្រវីដាវធំនៅក្នុងដៃ ហើយកាត់ដងព្រួញជាពីរចំណែក រួចវាយវាឱ្យខ្ទាតចេញ។ ឈី! ព្រួញដែកបានចាក់ទម្លុះផ្ទាំងថ្មភ្នំ បញ្ចេញផ្កាភ្លើងព្រោងព្រាត។

"យ៉ា!"

ក្មេងតូចជ្រួញចិញ្ចើម ហើយស្ទុះទៅមុខ។ ថ្ងៃនេះ ភូមិឆ្កែព្រៃចង់សម្លាប់ពួកគេ និងឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។ គេស្អប់ក្រុមមនុស្សនេះខ្លាំងណាស់។ ព្រះច័ន្ទប្រាក់បានគ្រវីកាត់ដូចជាខ្សែរំពាត់ដ៏ភ្លឺចិញ្ចាច បាញ់សំដៅទៅត្រង់។

ដូចជាទន្លេផ្កាយ (stellar river) មកពីជាន់សួគ៌ាដ៏ខ្ពស់បំផុត ព្រះច័ន្ទរាងដូចថាសប្រាក់បានរមៀលទៅមុខដូចជារលកពណ៌សកាត់សមុទ្រ បង្កើតសំឡេងគ្រហឹម និងរង្គើដល់តំបន់ភ្នំទាំងមូល។

ភូ, ភូ!

នៅម្ខាងទៀត សម្រែកឈឺចាប់បានបន្លឺឡើង។ ភ្លាមៗនោះ មនុស្សបួន ឬប្រាំនាក់បានដួលទៅក្រោយ ខណៈឈាមស្រស់បាញ់ចេញមក។ របួសរបស់ពួកគេគួរឱ្យរន្ធត់ណាស់ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ដៃបីបួនទៀតបានដាច់ធ្លាក់មកដី ធ្វើឱ្យម្ចាស់របស់វាឡើងមុខស្លេកស្លាំង។ ពួកគេឈឺចាប់ខ្លាំងរហូតដល់ចេញញើសជោកខ្លួន។

ចលនារបស់ក្មេងតូចគឺរហ័សណាស់ លោតចុះឡើងដូចជាសត្វ ភីស៊ីវ (Pi Xiu) តូចមួយ។ គេបានប្រើដៃស្ទាបអង្អែលខ្សែដៃធ្មេញសត្វពណ៌សដូចព្រិលនោះយ៉ាងរលូន។ និមិត្តសញ្ញាបានបញ្ចេញពន្លឺ ហើយគេបានស្រែកតិចៗ។

ស៊ីវ! ស៊ីវ!

ខ្សែដៃធ្មេញសត្វបានបញ្ចេញកាំរស្មីពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់។ ធ្មេញសត្វនីមួយៗត្រូវបានតុបតែងដោយលំនាំអាថ៌កំបាំងដែលស្រស់ស្អាត និងចិញ្ចាចភ្នែក។ ពួកវាបានបែកចេញពីខ្សែដៃ ហើយហោះទៅមុខ។

ភ្លៀងនៃពន្លឺដ៏ស្រស់ស្អាតបានធ្លាក់ចុះមក ប៉ុន្តែកម្លាំងសម្លាប់របស់វាគឺគួរឱ្យតក់ស្លុតខ្លាំងណាស់ ធ្វើឱ្យមនុស្សមិនអាចទប់ទល់បានឡើយ។ ធ្មេញសត្វដែលដូចជាត្បូងពណ៌សបានចាក់ទម្លុះរាងកាយមនុស្សជាច្រើន។

ផ្កានៃឈាមបានរីកដុះដាលម្តងមួយៗ។ ឆ្អឹងរបស់ពួកគេត្រូវបានបំបែកខ្ទេចខ្ទី ខណៈដែលអ្នកភូមិឆ្កែព្រៃស្រែកយំដោយភាពភ័យខ្លាច ព្រោះមិនអាចការពារខ្លួនពីការវាយប្រហារសម្លាប់របស់អាវុធវិញ្ញាណបានឡើយ។

"តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង វិញ្ញាណការពារភូមិ? លោកគួរតែមកដល់ឥឡូវនេះហើយ! ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនទាន់បង្ហាញខ្លួនទៀត? ប្រញាប់មកជួយអ្នកភូមិយើងផង!" ប៉ី លីឈីង ស្រែកដោយភាពភ័យខ្លាច ក្នុងចិត្តរបស់គាត់ពេញដោយភាពតក់ស្លុត។ ប្រសិនបើរឿងនេះនៅតែបន្ត អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃទាំងអស់នឹងត្រូវបង្ខំឱ្យចុះចាញ់។

"ដកថយ!"

អាវុធវិញ្ញាណដ៏ត្រចះត្រចង់នោះមានកម្លាំងខ្លាំងជាងកាលនៅក្នុងដៃរបស់ ប៉ី ហ្វឹង ជាច្រើនដង ព្រោះក្មេងតូចយល់ពី អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង (Bone Text) និងរបៀបបញ្ជាវា។ កម្លាំងរបស់អាវុធវិញ្ញាណឥឡូវនេះគឺស្ថិតនៅកម្រិតខុសគ្នាទាំងស្រុង។

អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃបានបែកខ្ញែកគ្នា។ បើទោះជាពួកគេមិនបានឮបញ្ជាឱ្យដកថយពីប្រធានភូមិក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនហ៊ាននៅបង្អង់យូរដែរ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានរត់គេចយកប្រាំបស់រៀងៗខ្លួន ព្រោះវិញ្ញាណការពារភូមិរបស់ពួកគេនៅតែមិនទាន់មកដល់។

"ក្មេងតូច កុំដេញតាមអី!" ប្រធានភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង ខ្លាចក្រែងមានគ្រោះថ្នាក់ដែលមិននឹកស្មានដល់។

"យ៉ា កម្លាំងរបស់ខ្សែដៃធ្មេញសត្វនេះពិតជាខ្លាំងមែន។" ស៊ឺ ហាវ អេះក្បាលតិចៗ។ គេក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលដូចគ្នា។ ធ្មេញសត្វតូចៗទាំង ៤២ គ្រាប់បានហោះត្រឡប់មកវិញ ហើយប្រែរូបរាងទៅជាខ្សែដៃត្បូងពណ៌សរុំជុំវិញកដៃរបស់គេម្តងទៀត។

"យើងក៏ត្រូវប្រញាប់ចាកចេញដែរ វិញ្ញាណការពារភូមិឆ្កែព្រៃមានចរិតសង្ស័យខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំបាននិយាយថាយើងនឹងសម្លាប់វា ដូច្នេះប្រហែលជាវាខ្លាច ហើយមិនហ៊ានបង្ហាញខ្លួន" ស៊ឺ យុនហ្វឹង បន្លឺឡើង។

ប្រធានភូមិគ្រាន់តែនិយាយបំភ័យប៉ុណ្ណោះ។ វាទទួលបានផលយ៉ាងល្អ ធ្វើឱ្យអ្នកភូមិថ្មលែងនិយាយអ្វីទាំងអស់។

មនុស្សប្រហែលមួយរយនាក់បានរំកិលខ្លួនម្តងម្នាក់ៗដើម្បីលើកឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ មើលថែអ្នករបួស និងសែងអ្នកដែលរបួសធ្ងន់ មុននឹងពួកគេអាចរត់គេចយ៉ាងលឿន។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែធំដឹងក្តីក្នុងទឹកដីរហោស្ថាននេះ។ ប្រសិនបើពួកគេនៅមានដង្ហើមតែបន្តិច ក៏ប្រហែលជាអាចសង្គ្រោះបានដែរ។ ក្រុមមនុស្សនេះកំពុងដើរតាមការដឹកនាំរបស់ ស៊ឺ លីងហ៊ូ។

ក្រុមមួយទៀតស្ថិតក្នុងកងរបស់ ស៊ឺ ហ្វីចាវ។ ពួកគេមានភារកិច្ចសែង និងការពាររូបកាយរបស់ សួននី (Suan Ni), ស្នែងពណ៌ក្រហមដ៏មានតម្លៃ និងដៃរបស់ ស្វាបិសាច (Demonic Ape)។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែរំភើបផង និងភ័យព្រួយផងក្នុងពេលតែមួយ។ ទាំងនេះគឺជាបំណែកនៃកំណប់ទ្រព្យដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។

នៅលើដីភ្នំដែលមានគុម្ពោតព្រៃដុះ និងដើមឈើបុរាណលូតខ្ពស់ដល់មេឃ ក្រុមមនុស្សបានធ្វើចលនាយ៉ាងលឿន ទោះបីជាជួបឧបសគ្គជាច្រើនក៏ដោយ។

វូ... វូ... សំឡេងហួចដ៏ស្រអាប់បានបន្លឺឡើង លាន់ឮរន្ទឺគ្រប់ទិសទី។

ចម្ងាយពីភូមិថ្មបានថយចុះជាលំដាប់ រហូតដល់ពួកគេស្ទើរតែមកដល់ទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងព្រៃភ្នំដែលឡោមព័ទ្ធដោយភាពងងឹតនេះ ភ្នែកពណ៌បៃតងចាស់មួយគូហើយមួយគូទៀតបានលេចឡើងដូចជាភ្លើងខ្មោច។

"ព្រះអើយ ឆ្កែព្រៃធំម្ល៉េះ!"

អ្នកភូមិថ្មមានការតក់ស្លុត; ពួកគេត្រូវបានឡោមព័ទ្ធ។ ក្រុមឆ្កែព្រៃដ៏ធំដែលមានខ្នងពណ៌ខ្មៅ និងពោះពណ៌សបានបង្ហាញខ្លួន។ នីមួយៗមានទំហំធំប៉ុនផ្ទះមួយខ្នង។ ពួកវាបានបើកមាត់ដ៏ធំដែលប្រឡាក់ឈាម បង្ហាញឱ្យឃើញធ្មេញពណ៌សប្រវែងកន្លះហ្វីត និងអណ្តាតពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ធ្វើឱ្យពួកវាមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។

វាមិនមែនមានតែមួយ ឬពីរនោះទេ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅមានលើសពី ៤០ ទៅ ៥០ ក្បាល។ ក្រុមសត្វសាហាវដ៏ធំបានឡោមព័ទ្ធពួកគេ ដែលវាគួរឱ្យខ្លាចជាងអ្នកភូមិឆ្កែព្រៃទៅទៀត។

"ចង្រៃយក៍ វិញ្ញាណការពារភូមិឆ្កែព្រៃពិតជាមានល្បិចកលដូចការស្មានមែន។ វាហ៊ានទៅប្រមូលផ្តុំក្រុមឆ្កែព្រៃបំប្លែងពូជ (mutated) ដ៏ធំនេះមកវាយប្រហារយើង។"

មានឆ្កែព្រៃជាច្រើន ហើយនីមួយៗមានទំហំប៉ុនដំរីដ៏ធំ។ នៅថ្ងៃធម្មតា សូម្បីតែឃើញមួយក្បាលក៏ចាត់ទុកថាជារឿងកម្រដែរ។ លើកនេះ ៤០ ទៅ ៥០ ក្បាលបានមកដល់; វាគឺជាគ្រោះមហន្តរាយពិតៗ។

នៅកណ្តាលភាពងងឹតនៃព្រៃភ្នំ ភ្នែកពណ៌បៃតងចាស់ដ៏សាហាវ និងត្រជាក់ទាំងនោះមានទំហំប៉ុនចានចង្កឹះតូចៗ។ ក្លិនអាយតនៈសាហាវរបស់ពួកវាគឺខ្លាំងក្លាណាស់ មិនអាចដឹងបានថាពួកវាធ្លាប់ប្រមាញ់សត្វសាហាវអស់ប៉ុន្មានក្បាលមកហើយទេ។

អាវូ... សម្រែកលូរបស់ឆ្កែព្រៃបានបន្លឺឡើងដូចជាសំឡេងផ្គរលាន់។ រូបរាងដ៏ធំមួយបានស្ទុះទៅមុខ ហើយសម្រែកឈឺចាប់បានបន្លឺឡើងពីផ្នែកខាងក្រោយនៃក្រុមអ្នកភូមិថ្ម។

អ្នកភូមិម្នាក់បានហូរឈាមដោយសារបាត់បង់រាងកាយពាក់កណ្តាល។ ដៃម្ខាងត្រូវបានដាច់ចេញពីស្មាដោយសារក្រញ៉ាំរបស់ឆ្កែព្រៃដ៏ធំ បង្កើតបានជារបួសដល់ជីវិត។

ភូ!

នៅគ្រាដ៏សំខាន់នេះ ស៊ឺ លីងហ៊ូ បានគ្រវែងលំពែងដែកទៅមុខ ចាក់ទម្លុះស្បែកឆ្កែព្រៃដ៏ធំ ធ្វើឱ្យឈាមហូរចេញពីរបួសនេះ។ នេះគ្រាន់តែជួយបង្វែរការស្រេកឃ្លានឈាមរបស់វាប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកភូមិម្នាក់នោះអាចគេចផុតពីការត្រូវហែកជាបំណែកៗជាបណ្តោះអាសន្ន។

ឆ្កែព្រៃដែលមានទំហំប៉ុនដំរីគឺគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ ប្រសិនបើមានតែពីរបីក្បាល វានៅតែអាចទប់ទល់បាន។ ប៉ុន្តែ ៤០ ទៅ ៥០ ក្បាលបានមកដល់ក្នុងពេលតែមួយ។ នេះមិនមែនជារឿងដែលមនុស្សមួយរយនាក់អាចដោះស្រាយបានឡើយ។

អាវូ...

ឆ្កែព្រៃដ៏ធំបានបញ្ចេញសម្រែកលូយ៉ាងវែង។ ស្លឹកឈើក្នុងព្រៃបានស្រពោន និងជ្រុះចេញពីមែកដោយសាររំញ័រនៃសំឡេង។ ក្លិនអាយតនៈសាហាវបានបក់បោកមកដូចជារលកសមុទ្រ។

"អា...!"

សម្រែកឈឺចាប់ពីរទៀតបានឮចេញពីទិសដៅខុសគ្នា។ ឆ្កែព្រៃធំៗជាច្រើនក្បាលបានចាប់ផ្តើមការវាយប្រហារក្នុងពេលតែមួយ។ ជាមួយនឹងក្រញ៉ាំដែលមុតដូចចុងលំពែង ការក្រញៅមួយដងអាចធ្វើឱ្យដើមឈើដួលរលំបាន។ បើទោះជាពួកគេប្រមូលផ្តុំគ្នាជាក្រុមយ៉ាងណែនក៏ដោយ ក៏អ្នកភូមិពីរនាក់នៅតែត្រូវបានក្រញៅធ្លាយពោះ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវពោះវៀនដែលកំពុងហូរចេញមក។

"ប្រញាប់ឡើង រៀបក្បួនឡើងវិញ!" ស៊ឺ ហ្វីចាវ បញ្ជាខ្លាំងៗ។

ភ្នំ និងព្រៃឈើមានភាពងងឹត និងស្រអាប់។ ឆ្កែព្រៃធំៗទាំងនេះមានភាពសាហាវ និងមានអំណាច។ ពួកវាមានប្រៀបដាច់តែពួកវានៅតែមិនវាយប្រហារដោយផ្ទាល់ឡើយ ដោយពឹងផ្អែកលើការឆ្មក់វាយពីចំហៀង។

លើកនេះ ឆ្កែព្រៃធំៗជាង ១០ ក្បាលបានធ្វើចលនា និងវាយប្រហារអ្នកភូមិពីក្នុងភាពងងឹតក្នុងពេលដំណាលគ្នា។

ឈី!

ក្មេងតូចបានធ្វើចលនា និងលើកកដៃរបស់គេឡើង។ និមិត្តសញ្ញាបានប្រទាក់ក្រឡាគ្នា ហើយនៅពីមុខរាងកាយរបស់គេ ធ្មេញសត្វសាហាវទាំង ៤២ គ្រាប់បានលេចឡើង បញ្ចេញពន្លឺដ៏អស្ចារ្យ។

ភូ! ភូ!

ឆ្កែព្រៃដែលនៅខាងមុខគេបង្អស់ត្រូវបានចាក់ទម្លុះលលាដ៍ក្បាលចំភ្នែក ហើយឈាមស្រស់បានបាញ់ចេញមក។ ពួកវាបានបញ្ចេញសម្រែកឈឺចាប់ និងដួលទៅលើដីភ្លាមៗ។

សូម្បីតែសត្វដ៏ធំទាំងនេះក៏មិនអាចរារាំងអាវុធវិញ្ញាណបានដែរ។ ពួកវាប្រៀបដូចជាផ្ទាំងស៊ីបសម្រាប់ហាត់បាញ់ ហើយប្រសិនបើពួកវាមិនរងរបួសដល់ជីវិតទេ ពួកវាក៏ត្រូវស្លាប់ដែរ។

"អាពួកឆ្កែព្រៃអាក្រក់ ថយចេញទៅ!" ក្មេងតូចស្រែក។

គេបានធ្វើឱ្យព្រះច័ន្ទប្រាក់រាងដូចថាសពីរសកម្ម និងលោតទៅមុខ។ ជាមួយនឹងសំឡេង ភូ ពីរដង គេបានកាត់ឆ្កែព្រៃដែលខ្លាំង និងធំជាងគេពីរជាពីរចំណែក ចាប់ពីចន្លោះចិញ្ចើមរហូតដល់ជើងរបស់ពួកវា។ ឈាមស្រស់បាញ់ចេញមកព្រោងព្រាត។

ឆ្កែព្រៃដែលនៅសល់បានប្រែជាប្រុងប្រយ័ត្ន និងមិនហ៊ានស្ទុះមកវាយប្រហារផ្តេសផ្តាសទៀតឡើយ។

"ប្រសិនបើយើងដល់ផ្លូវទាល់ច្រកមែន យើងគួរតែប្រើ អាវុធដូនតា (Ancestral Artifact) ហើយលាក់មួយទៀតទុក។ នៅគ្រាដ៏សំខាន់ យើងអាចឆ្មក់វាយប្រហារវិញ្ញាណការពារភូមិនោះ។ ប្រសិនបើវាដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាង វានឹងកាន់តែប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងជាងនេះ" ស៊ឺ យុនហ្វឹង បន្លឺឡើងតិចៗ។

ភ្នែកពណ៌បៃតងចាស់សម្លឹងមើលពីគ្រប់ទិសទី ហើយឆ្កែព្រៃដ៏ធំបានឡោមព័ទ្ធពួកគេ។ ច្រមុះរបស់ពួកវាបានបញ្ចេញចំហាយពណ៌ស ខណៈដែលចេតនាសម្លាប់ដ៏សាហាវធ្វើឱ្យមនុស្សព្រឺឆ្អឹងខ្នង។

"ពួកឯងច្បាស់ជាស្លាប់មិនខាន។ វាគឺជាវាសនារបស់ពួកឯងនៅថ្ងៃនេះដែលត្រូវវិនាសសាបសូន្យ!" ប៉ី លីឈីង បានបង្ហាញខ្លួនម្តងទៀត ហើយទឹកមុខរបស់គាត់គឺស្រអាប់ និងត្រជាក់ស្រងាត់។ ភ្នែករបស់គាត់ដូចជាសត្វពស់វែក ខណៈដែលគាត់កំពុងជិះនៅលើខ្នងឆ្កែព្រៃដ៏ធំពណ៌សប្រាក់មួយក្បាល។

អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃបានត្រឡប់មកវិញហើយ។ បុរសមាំមួនជាច្រើននាក់បានឡើងជិះលើខ្នងឆ្កែព្រៃធំៗ ម្នាក់ៗប្រដាប់ដោយធ្នូ និងព្រួញ។ ភ្នែករបស់ពួកគេពេញដោយការស្អប់ខ្ពើម និងភាពត្រជាក់ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលអ្នកភូមិថ្ម។

អ្នកភូមិថ្មដកដង្ហើមធំដោយភាពតក់ស្លុត។ ដោយមានជំនួយពីឆ្កែព្រៃដ៏ធំ អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃបានក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពូកែ។ នេះមិនមែនជាកម្លាំងដែលភូមិមួយគួរតែមានឡើយ។

"វិញ្ញាណការពារភូមិរបស់អម្បូរយើងមកដល់ហើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកឯងអាចរស់បានឡើយ!" ប្រធានក្រុមប្រមាញ់នៃភូមិឆ្កែព្រៃ ប៉ី សាន ស្រែកខ្លាំងៗ។

"មិនមែនវាគ្រាន់តែជាអាឆ្កែព្រៃចាស់មួយទេអី? វាស់រស់នៅយូរពេកហើយ រហូតខ្ញុំហ៊ានភ្នាល់ថាធ្មេញរបស់វាក៏ចាប់ផ្តើមជ្រុះអស់ដែរ។ ខ្ញុំស្មានថាវាមិនទាំងអាចដើរបានផង តើវាមានប្រយោជន៍អី?" ស៊ឺ យុនហ្វឹង សើចចំអកដោយចេតនាបង្អាប់។

វិញ្ញាណការពារភូមិឆ្កែព្រៃ គឺជាឆ្កែព្រៃក្នុងរឿងព្រេង (legendary wolf)។ ទាំងឈ្មោះភូមិឆ្កែព្រៃ និងភូមិថ្ម សុទ្ធតែមានប្រភពដើមមកពីការយកវិញ្ញាណការពារភូមិធ្វើជាលេស។

ឆ្កែព្រៃធំៗជាងដប់ក្បាលបានគ្រហឹម និងលូ។ ក្លិនអាយតនៈសាហាវនៅក្នុងតំបន់នេះកំពុងកើនឡើង។ ពួកវាអាចចាប់ផ្តើមការសម្លាប់នៅពេលណាក៏បាន។

"គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកឯងអាចរស់បានឡើយ!" ប៉ី លីឈីង និយាយយ៉ាងត្រជាក់។

"ឯងមិនខ្លាចបំបែកច្បាប់នៃទឹកដីរហោស្ថាននេះ ហើយត្រូវភូមិផ្សេងៗរួមគ្នាវាយប្រហារទេឬ?" ស៊ឺ យុនហ្វឹង និយាយដោយស្ងប់ស្ងាត់។

"បន្ទាប់ពីសម្លាប់ពួកឯងអស់ ហើយចាប់ស្រីៗ និងក្មេងៗរបស់ពួកឯងទៅ យើងនឹងគ្រាន់តែនិយាយថាភូមិយើងទាំងពីរបានរួមបញ្ចូលគ្នា។ ប្រសិនបើវិញ្ញាណការពារភូមិយើងទម្លាយកម្រិតបាន នោះនឹងគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានសួរសំណួរទៀតឡើយ" ប្រធានក្រុមប្រមាញ់ភូមិឆ្កែព្រៃញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។

ឆ្កែព្រៃ ៤០ ឬ ៥០ ក្បាលបានចាប់ផ្តើមវាយប្រហារសាកល្បងជាបន្តបន្ទាប់។ គ្រប់គ្នានៅក្នុងភូមិថ្មកំពុងការពារ ខណៈដែលក្មេងតូចទទួលបន្ទុកវាយសម្រុក។ រាល់ពេលដែលគេវាយប្រហារ គេនឹងសម្លាប់ឆ្កែព្រៃបានប្រាំបីក្បាល។ សាកសពឆ្កែព្រៃបានដួលស្លាប់លើដី ហើយព្រៃឈើបានពោរពេញដោយក្លិនឈាមស្រស់។

បន្ទាប់ពីរយៈពេលពីរម៉ោងពេញ វិញ្ញាណការពារភូមិឆ្កែព្រៃនៅតែមិនទាន់បង្ហាញខ្លួន។ មានតែឆ្កែព្រៃធំៗប៉ុណ្ណោះដែលវាយប្រហារ ខណៈដែល ប៉ី សាន និងអ្នកផ្សេងទៀតបាញ់ព្រួញ។

អ្នកភូមិថ្មពីរបីនាក់ទៀតបានរងរបួស។ ក្រញ៉ាំឆ្កែព្រៃបានហែករូបកាយរបស់ពួកគេឱ្យរយះ។

"ដូចការស្មានមែន អាឆ្កែព្រៃនោះវាខ្លាចលើសខ្វះ ហើយវាមិនអាចទ្រាំបានយូរទេ។ អាវុធដូនតា (Ancestral Artifact) បង្ហាញខ្លួន!" ស៊ឺ យុនហ្វឹង បញ្ជា។

ការបង្អង់យូរមិនផ្តល់ផលចំណេញដល់ពួកគេឡើយ ហើយក៏មិនអាចដឹងថា ប៉ី (Bei) ដែលមានល្បិចកលនោះកំពុងរៀបចំផែនការអ្វីដែរ។ ការត្រឡប់ទៅភូមិថ្មកាន់តែឆាប់គឺកាន់តែល្អ។ នៅទីនោះ ពួកគេនឹងស្ថិតក្រោមការការពាររបស់ ដើមជ្រៃបុរាណ (Old Willow Tree)។

"លោកតាប្រធានភូមិ ប្រសិនបើយើងបញ្ចេញអាវុធដូនតា តើវានឹងនាំមកនូវបញ្ហាច្រើនដែរឬទេ?" ស៊ឺ ហ្វីចាវ សួរ។

"ការពារជីវិតយើងសិនទៅ រួចចាំយើងសម្លាប់អ្នកភូមិឆ្កែព្រៃនៅទីនេះឱ្យអស់តែម្តង។ ដោយសារពួកវាបង្ខំយើងដោយចិត្តអាក្រក់បែបនេះ កុំបន្ទោសថាយើងអយុត្តិធម៌ឱ្យសោះ!" ស៊ឺ យុនហ្វឹង និយាយយ៉ាងត្រជាក់ បង្ហាញនូវទឹកមុខគួរឱ្យខ្លាចដែលគាត់មិនដែលបង្ហាញពីមុនមក។

ពួកគេបានលើកឥន្ទ្រីស្រកាខៀវយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយការពារវានៅចំកណ្តាល។ នេះគឺជាកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាសម្រាប់ការព្យាបាលការសងសឹករបស់ពួកគេនៅថ្ងៃអនាគត។ ប្រហែលជាវាថែមទាំងអាចទប់ទល់នឹងវិញ្ញាណការពារភូមិសត្រូវទៀតផង។

គ្រប់គ្នាបានបែកខ្ញែកគ្នាភ្លាមៗ ហើយ ស៊ឺ លីងហ៊ូ បានយកដៃសត្វសាហាវ (beast arm) មួយចេញមក ក្នុងបំណងបញ្ជាវា។ នេះគឺជាអាវុធដូនតាដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន។

រំពេចនោះ មុនពេលដែលគាត់អាចធ្វើចលនាបាន ភ្នំនៅឆ្ងាយបានផ្ទុះឡើងដូចជាទឹកជំនន់។ សម្រែកសត្វសាហាវដែលស្ទើរតែធ្លាយត្រចៀកមិនដែលឈប់ឡើយ ខណៈពួកវាស្ទុះសំដៅមកកាន់កន្លែងដែលពួកគេនៅ។

"ហ្វូងសត្វសាហាវ ចង្រៃពិតមែន។ អាឆ្កែព្រៃចាស់នោះវាទៅបេះដូងភ្នំ ហើយដេញហ្វូងសត្វសាហាវមកទីនេះដើម្បីវាយប្រហារយើង។ វាពិតជាមានល្បិចកលពេកហើយ!" ទឹកមុខរបស់ ស៊ឺ យុនហ្វឹង ប្រែប្រួលភ្លាម។

ស៊ឺ លីងហ៊ូ ក៏ស្រែកខ្លាំងៗដែរថា "ចង្រៃយក៍អាឆ្កែព្រៃចាស់សាហាវ ប្រើហ្វូងសត្វមកជាន់ឈ្លីយើងឱ្យស្លាប់មែនទេ? គ្រប់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្ន!"

មិនត្រឹមតែខាងភូមិថ្មទេ សូម្បីតែអ្នកភូមិឆ្កែព្រៃក៏ប្រែទឹកមុខដែរ។ វិញ្ញាណការពារភូមិរបស់ពួកគេគឺគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ សូម្បីតែពួកគេក៏នឹងត្រូវរងគ្រោះដោយសារការរត់ជាន់គ្នានៃហ្វូងសត្វដ៏រន្ធត់នេះដែរ។ មិនមែនគ្រប់គ្នាបានជិះលើខ្នងឆ្កែព្រៃទេ ពាក់កណ្តាលនៃពួកគេកំពុងឈរនៅលើដី។

"លឿនឡើង ឡើងលើខ្នងឆ្កែព្រៃទៅ!" ប៉ី លីឈីង បញ្ជា។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលវេលាមិននៅសល់ច្រើនឡើយ។ សំឡេងគ្រហឹមបានមកដល់ពីមុខពួកគេ។ សូម្បីតែឆ្កែព្រៃធំៗទាំងនេះក៏មិនមានសុវត្ថិភាពដែរ ហើយពួកវាបានរត់គេចយ៉ាងលឿនដើម្បីលាក់ខ្លួន។

អាវូ...

សម្រែកលូបានបន្លឺឡើងដូចជាសម្រែកខ្មោចភ្នំ ដែលគួរឱ្យរន្ធត់រកអ្វីប្រៀបមិនបាន។ នៅពីលើហ្វូងសត្វសាហាវនោះ មានសត្វចម្លែកមួយកំពុងរលាស់ស្លាបទាំងពីរ ខណៈវាហោះមករកពួកគេ។

វាមានប្រវែងត្រឹមតែពីរម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ។ ស្បែកពណ៌ត្នោតរបស់វាមានសភាពរលោងពេញខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមើលទៅចាស់ខ្លាំងណាស់ ហើយផ្ទៃមុខរបស់វាដូចជាឆ្កែព្រៃដែលមានជ្រួញជាច្រើន។ នេះគឺជាឆ្កែព្រៃក្នុងរឿងព្រេងដែលកម្រឃើញបំផុត សូម្បីតែក្នុងចំណោមហ្វូងឆ្កែព្រៃរាប់មិនអស់ ក៏ពិបាកនឹងមានមួយក្បាលកើតមកដែរ។

ជើងខាងមុខរបស់វាខ្លី ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមិនអាចដើរដោយខ្លួនឯងបានឡើយ។ ជាធម្មតា វាត្រូវការដេកនៅលើខ្នងឆ្កែព្រៃដ៏ធំមួយ។ វាជាសំណាងដែលឈាមរបស់វាមានឥទ្ធិពលខ្លាំង ដែលអនុញ្ញាតឱ្យវាដុះស្លាបមួយគូ អាចហោះហើរបាន។

ច្បាស់ណាស់ អាឆ្កែព្រៃចាស់នេះគឺគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ មានដាននៃអក្ខរាបុរាណ (symbols) ភ្លឺភ្លែតៗនៅលើរាងកាយរបស់វា; វាគឺជាសត្វសាហាវដ៏កាចសាហាវ និងមានអំណាចបំផុត!