[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-699ce3c37c806fc940d88f51":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",13,"បំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅ","ឃើញ ស៊ុនអឺ ងក់ក្បាលយល់ព្រមតាមសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន, មាត់របស់ ជាឡេអូ ចាប់ផ្តើមញាក់។ គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលនៅពីមុខគេដោយក្រសែភ្នែកត្រជាក់ស្រជុំ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កូនចៅរបស់ ជាឡេអូ នៅពេលឃើញម្ចាស់វ័យក្មេងរបស់ពួកគេកំពុងខឹងសម្បារ ក៏ប្រញាប់ដើរមកព័ទ្ធជុំវិញ ស៊ាវយ៉ាន និង ស៊ុនអឺ ភ្លាមៗ។ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេម្នាក់ៗបង្ហាញពីបំណងមិនល្អឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាស្ថិតនៅតំបន់ខាងក្នុងនៃទីផ្សារក៏ដោយ ក៏នៅតែមានមនុស្សច្រើនកុះករដើរកាត់ ហើយពួកគេចាប់ផ្តើមងាកមកមើលការឡោមព័ទ្ធនេះដោយចម្ងល់។ ស៊ាវយ៉ាន និង ជាឡេអូ សុទ្ធតែជាអ្នកមានឈ្មោះល្បីនៅក្នុងក្រុងវូតាំង។ ស៊ាវយ៉ាន ល្បីដោយសារធ្លាក់ខ្លួនពីទេពកោសល្យមកជាមនុស្សអន់ថយ ចំណែក ជាឡេអូ ល្បីខាងរឿងអាស្រូវមិនល្អជាមួយស្រីៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់ក្រុម ជាឡេអូ, ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញាក់បន្តិច ហើយនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេចាប់ផ្តើមលេចឡើងនូវភាពជឿជាក់។ គេងាកក្បាលបន្តិច រួចហួចដាក់ទីតាំងមួយនៅក្នុងទីផ្សារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន, មនុស្សគ្រប់គ្នាបានងាកក្បាលទៅរកទិសដៅនោះ ហើយបានឃើញឆ្មាំទីផ្សារកំពុងរត់មកយ៉ាងលឿន ក្រោមការដឹកនាំរបស់ ភីអិន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភីអិន និងក្រុមឆ្មាំបានសម្រុកមកដល់ ហើយឡោមព័ទ្ធកូនចៅរបស់ ជាឡេអូ វិញភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“អ្នកប្រុសទីបី តើមានបញ្ហាអ្វីមែនទេ?” ភីអិន ដើរមកក្បែរ ស៊ាវយ៉ាន រួចសម្លឹងមើលទៅ ជាឡេអូ ដោយការមិនពេញចិត្ត និងសួរទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដោយការគោរព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ រួចងាកទៅរក ជាឡេអូ ដែលកំពុងមានមុខឡើងបៃតងដោយកំហឹង។ គេនិយាយដោយមិនខ្វល់ខ្វាយថា៖ “លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ជាឡេអូ, ទីផ្សារនេះគ្រប់គ្រងដោយត្រកូលស៊ាវ តើឯងប្រាកដទេថាចង់វាយគ្នានៅទីនេះ?”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ ជាឡេអូ បង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាចចំពោះ ភីអិន ប៉ុន្តែគេនៅតែបន្តឌឺដងដាក់ ស៊ាវយ៉ាន ថា៖ “តើឯងចេះតែពឹងផ្អែកលើត្រកូលតែម្យ៉ាងទេអី? បើឯងជាបុរសពិត...”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“អ្វីដែលឯងចង់និយាយគឺ បើខ្ញុំជាបុរសពិត គួរតែវាយជាមួយឯងម្នាក់ទល់នឹងម្នាក់ មែនទេ?” ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីដៃកាត់សម្តីរបស់ ជាឡេអូ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាឡេអូ សើចចំអកម្តងទៀត រួចនិយាយបញ្ឆេះកំហឹងថា៖ “ត្រូវហើយ តើឯងខ្លាចមែនទេ?”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលមុខដ៏ក្រអឺតក្រទមរបស់ ជាឡេអូ, ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំដោយអស់សង្ឃឹម រួចយកដៃស្ទាបថ្ងាស។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេងើបមុខឡើង គ្រវីស្មា ហើយសួរដោយភាពស្លូតត្រង់ថា៖ “លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ជាឡេអូ, ខ្ញុំចង់សួរថា តើឯងអាយុប៉ុន្មានហើយ?”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មាត់របស់ ជាឡេអូ ញាក់ ប៉ុន្តែគេមិនបានឆ្លើយតបឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ឯងមានអាយុ ២១ ឆ្នាំហើយ។ ខ្ញុំទើបតែអាយុ ១៥ ឆ្នាំ ឯងពិតជាមកសុំក្មេងដែលមិនទាន់ទាំងបានធ្វើពិធីឈានចូលវ័យពេញរូបរាងឱ្យវាយជាមួយឯងមែនទេ? តើឯងមិនមានអារម្មណ៍ថាការទាមទាររបស់ឯងវាហួសហេតុពេកទេអី? មិនមានអារម្មណ៍ខ្មាសគេខ្លះទេ?” ទឹកមុខដ៏ស្លូតត្រង់របស់ ស៊ាវយ៉ាន មើលទៅដូចពិតពេក រហូតធ្វើឱ្យ ស៊ុនអឺ ដែលនៅក្បែរនោះមិនអាចទប់សំណើចបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ហាហា...”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮសម្តីរបស់យុវជនរូបនេះ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួល និងអាជីវករនៅជុំវិញនោះក៏ផ្ទុះសំណើចឡើងដែរ។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយត្រូវ ក្នុងអាយុប៉ុណ្ណេះ គេនៅតែចាត់ទុកថាជាក្មេង ខណៈ ជាឡេអូ គឺជាមនុស្សពេញវ័យបាត់ទៅហើយ។ ការបបួលវាយគ្នាបែបនេះ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមើលងាយ ជាឡេអូ យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងសើចចំអករបស់ហ្វូងមនុស្ស ហាក់ដូចជាទឹកត្រជាក់មួយធុងដែលជួយឱ្យ ជាឡេអូ ត្រឡប់មកមានភាពស្ងប់ស្ងាត់វិញ។ ដោយសារតែភាពចាស់ទុំ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន វាធ្វើឱ្យមនុស្សភាគច្រើនភ្លេចអស់ថាគេអាយុប៉ុន្មាន។ ដូច្នេះហើយ នៅពេល ស៊ាវយ៉ាន រំលឹកពីអាយុរបស់ខ្លួន ជាឡេអូ ក៏នឹកឃើញថា យុវជននៅចំពោះមុខគេនេះមានអាយុត្រឹមតែ ១៥ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ជាឡេអូ សម្លឹងមើលឆ្មាំដែលនៅពីក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន ហើយដឹងថាថ្ងៃនេះគេគ្មានឱកាសតបតឡើយ។ គេបានត្រឹមតែគ្រវីក្បាល ហើយនិយាយដោយត្រជាក់ថា៖ “នៅសល់តែមួយឆ្នាំទៀតទេ ឯងនឹងត្រូវធ្វើពិធីឈានចូលវ័យពេញរូបរាងហើយមែនទេ? ហិហិ ខ្ញុំគិតថា មនុស្សអន់ដូចជាឯង នៅពេលចប់ពិធីនោះហើយ នឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅភូមិដាច់ស្រយាលដែលក្រីក្រមិនខាន។ នៅពេលនោះ ឯងសូម្បីតែអំណាចដើម្បីចូលមកក្នុងក្រុងវូតាំង ក៏គ្មានដែរ ពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់”។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ រួចគ្រវីស្មាដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាល់ពេលដែលឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន, កំហឹងដ៏អាថ៌កំបាំងមួយបានផ្ទុះឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ជាឡេអូ។ ឯងគ្រាន់តែជាមនុស្សអន់ម្នាក់ សោះ ហេតុអ្វីក៏ធ្វើចរិតដូចជាដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងបែបនេះ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្យាយាមទប់កំហឹងរបស់ខ្លួន ជាឡេអូ ហឺស (hmph) មួយសំឡេងយ៉ាងត្រជាក់ រួចគ្រវីដៃបញ្ជាឱ្យកូនចៅដើរចេញពីទីនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“អូ ត្រូវហើយ...” គេឈប់ដើរ រួចងាកមកវិញ៖ “អ្នកប្រុស ស៊ាវយ៉ាន, ខ្ញុំឮថាត្រកូលស៊ាវរបស់ឯង ត្រូវបានត្រកូលណាលីនមកសុំលុបចោលការភ្ជាប់ពាក្យមែនទេ? ហិហិ តាមពិតទៅ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេ ជាមួយនឹងទេពកោសល្យកំលាំងធាតុរបស់ឯង ឯងមិនស័ក្តិសមជាមួយកញ្ញាណាលីនឡើយ។ ហាហា...” និយាយចប់ ជាឡេអូ ក៏ដើរសើចចេញទៅបាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងតាមពីក្រោយការចាកចេញរបស់ ជាឡេអូ យ៉ាងត្រជាក់។ គេចាប់ដៃ ស៊ុនអឺ ដែលបម្រុងនឹងស្ទុះទៅវាយគេយ៉ាងណែន រួចនិយាយតិចៗថា៖ “គេគ្រាន់តែជាឆ្កែឆ្កួតម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ បើឆ្កែខាំយើង តើយើងត្រូវខាំឆ្កែវិញមែនទេ?”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ប៉ុន្តែគេ... គេធ្វើហួសហេតុពេកហើយ។ យើងមិនអាចបណ្តោយឱ្យគេចេញទៅបែបនេះទេ?” ស៊ុនអឺ និយាយដោយកំហឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ឱកាសនឹងមានជានិច្ច...” ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមយ៉ាងត្រជាក់ ដែលធ្វើឱ្យ ភីអិន ព្រឺសម្បុរ។ ការខាំរបស់តោប្រហែលជាមិនគួរឱ្យខ្លាចប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែតោដែលចេះអត់ធ្មត់ គឺជាសត្វដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ពូភីអិន, សុំទោសដែលរំខានអ្នក” ស៊ាវយ៉ាន ងាកមកញញឹមដាក់ក្រុមរបស់ ភីអិន វិញ។ បរិយាកាសដ៏តានតឹងអម្បាញ់មិញ បានប្រែមកជាស្រស់ស្រាយភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយចាប់អារម្មណ៍នឹងការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន, ស្នាមញញឹមរបស់ ភីអិន ពោរពេញដោយការគោរព។ ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន ខ្វះទេពកោសល្យហាត់រៀនក៏ដោយ ក៏ជាមួយនឹងស្មារតីដ៏រឹងមាំបែបនេះ គេច្បាស់ជាអាចសម្រេចកិច្ចការធំបាននាពេលអនាគត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ហាហា អ្នកប្រុសទីបីនិយាយលេងហើយ។ នេះជាទឹកដីរបស់ត្រកូលស៊ាវ យើងមិនបណ្តោយឱ្យត្រកូលជាឡេមកធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តនៅទីនេះឡើយ” ភីអិន ញញឹម រួចសុំលាឈប់ជាមួយកូនចៅ ដើម្បីឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ដើរមើលជុំវិញបន្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលការចាកចេញរបស់ក្រុម ភីអិន, ស៊ាវយ៉ាន ងាកមកអង្អែលក្បាល ស៊ុនអឺ រួចនិយាយដោយបង្ខំបន្តិចថា៖ “គ្រាន់តែស្នូលសត្វចម្លែកកម្រិតទី១ ធ្វើឱ្យអូនភ្លេចចរិតអស់ហើយ? អូនក៏ដឹងដែរថា ជាឡេអូ ជាមនុស្សប្រភេទណា។ នៅពេលអូនយករបស់គេ គេនឹងទារបុណ្យគុណពីអូនមិនខាន”។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុនអឺ រៀបចំសក់របស់នាង រួចលើកដៃឡើង៖ “គេចង់ឱ្យខ្ញុំដោយខ្លួនឯងតើ វាឥតគិតថ្លៃផង”។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន រមៀលភ្នែក (roll eyes) មិនដឹងថាគួរយំ ឬសើច៖ “វាមិនមែនជារបស់មានតម្លៃអ្វីណាស់ណាទេ តើចាំបាច់ត្រូវធ្វើចរិតបែបនេះមែនទេ? កុំភ្លេចថា អូនគឺជាទេពកោសល្យវ័យក្មេងរបស់ត្រកូលស៊ាវ...”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុនអឺ ជ្រួញច្រមុះ រួចលើកខ្សែដៃនៅលើកដៃនាងបង្អួត៖ “អញ្ចឹងបានន័យថា បងស៊ាវយ៉ាន ក៏លួចសង្កេតមើលស៊ុនអឺដែរមែនទេ?”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវយ៉ាន រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ រួចចាប់ដៃ ស៊ុនអឺ ដើរទៅកាន់តូបដែលនៅជ្រៅក្នុងទីផ្សារបន្ត...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរកាត់តូបជាច្រើន ជើងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ឈប់ងក់។ គេឱនចុះ ហើយសម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌បៃតងដែលមានប្រឡាក់ឈាមតិចៗនៅលើតូប រួចនិយាយថា៖ “ចុងក្រោយ ខ្ញុំរកវាឃើញហើយ”។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល ស៊ាវយ៉ាន បម្រុងនឹងលូកដៃទៅចាប់យកស្នូលសត្វចម្លែកនោះ ដៃរបស់គេស្រាប់តែរឹងងក់។ អារម្មណ៍ចម្លែកម្យ៉ាងបានផ្ទុះឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេលិទ្ធបបូរមាត់ រួចបន្តរើសយកស្នូលសត្វចម្លែក ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់គេហាក់ដូចជាចៃដន្យ បានក្រឡេកមើលតូបនោះ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយសន្ទុះក្រោយមក ខ្សែភ្នែករបស់គេបានឈប់ងក់នៅលើបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅមួយ ដែលដាក់នៅក្បែរស្នូលសត្វចម្លែកនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅនោះ មើលទៅចាស់ខ្លាំងណាស់ មានស្នាមច្រែះ និងប្រឡាក់ដីជាច្រើនកន្លែង មើលទៅដូចជាទើបតែត្រូវបានគេជីកចេញពីដីអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“នែ៎ អាប្អូនយ៉ាន, ទិញបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅនោះទៅ វាជារបស់ល្អ...”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាគេមានអារម្មណ៍ខ្លាំងចំពោះលោហៈដែលមើលទៅគ្មានតម្លៃនេះ សំឡេងរបស់ យ៉ាវឡាវ (វិញ្ញាណនៅក្នុងចិញ្ចៀន) ក៏បន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-23T23:33:23.609Z","2026-03-30T14:52:51.719Z","699ce3c37c806fc940d88f51","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"699c5634ba0159236c07ac4a",12,"ចូលនៅឱ្យឆ្ងាយពីគេ (Stay Away from Him)",{"id":26,"number":27,"title":28},"699ce7d67c806fc940d88f63",14,"បាតដៃស្រូប (Vacuum Hand)",322,1790177374922]