ចាកចេញដោយគ្មានដាន (Leaving Without A Trace)

តាំង សាន (Tang San) មិនដែលនឹកស្មានសោះថាគេនឹងបានជួបជាមួយ បិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាស (Aetherhorn Deer Demon) នៅក្នុងការប្រកួតប៉ះទង្គិច (Collision Contest) នេះឡើយ។

ភ្នែករបស់បិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសចែងចាំងដោយរស្មីពណ៌ខៀវស្រទន់ ហើយនៅពេលក្រសែភ្នែករបស់វាសម្លឹងចំ តាំង សាន គេមានអារម្មណ៍ថាដូចជាត្រូវគេមើលធ្លុះដល់ខាងក្នុង។ ប៉ុន្តែនៅខណៈបន្ទាប់មក ភាពងឿងឆ្ងល់បន្តិចបន្តួចបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់បិសាចក្តាន់នោះ។ វាបានប្រើ "ភ្នែកដឹងចិត្ត" (Discerning Heart's Gaze) មកលើ តាំង សាន ផ្នែកខ្លះដើម្បីស្វែងរកចំណុចខ្សោយរបស់គេ និងផ្នែកខ្លះទៀតដើម្បីស្វែងរកភាពពិសេសរបស់គេ។

វាអាចដឹងពីថាមពលជីវិតដ៏រឹងមាំរបស់ តាំង សាន ដែលលើសពីអ្វីដែលរូបរាងស្លីមរបស់គេបង្ហាញឱ្យឃើញ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ វាក៏មានអារម្មណ៍មិនស្រួល ហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយអំពីយុវជនម្នាក់នេះដែលគួរឱ្យបារម្ភជាពិសេស។ នេះបានធ្វើឱ្យបិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសដែលធ្លាប់តែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍មិននឹងនរ។

"ចាប់ផ្ដើម!" បិសាចខ្លាឃ្មុំឆ្កួត (Berserk Bear) លំដាប់ទី ៧ គ្រហឹមឡើង។

តាមពិតទៅ បិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសមិនមែនមកទីនេះដោយសារវាពូកែខាងប្រយុទ្ធតាមបទដ្ឋានណាមួយនោះទេ។ ការចូលរួមក្នុងការប្រកួតនេះគឺគ្រាន់តែដើម្បីភាពសប្បាយរីករាយប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ មូលហេតុដែលពួកបិសាចទាំងនេះជួបគ្រោះថ្នាក់ញឹកញាប់ គឺដោយសារតែការចង់ដឹងចង់ឃើញដែលមិនអាចទប់ស្កាត់បាននេះឯង ហេតុនេះហើយបានជាពួកវាភាគច្រើនតែងតែស្វែងរកការការពារពីពូជសាសន៍ខ្លាំងៗដើម្បីរស់នៅដោយសុវត្ថិភាព។

លើកនេះ តាំង សាន ជាអ្នកធ្វើចលនាមុន គេបានស្ទុះយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅរកបិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាស។ បិសាចក្តាន់បានទម្លាក់ក្បាលចុះបន្តិច ហើយសម្រុកត្រង់ទៅរក តាំង សាន។ នៅពេលនោះ វាមានអារម្មណ៍ថា ទាសករ (Vassal) មនុស្សរូបនេះមិនមានចេតនាអាក្រក់ឡើយ ការប៉ះទង្គិចនេះនឹងមានសុវត្ថិភាព។

ចម្ងាយរវាងពួកគេទាំងពីរកាន់តែជិតស្និទ្ធយ៉ាងលឿន។ ការសម្រុករបស់បិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសគឺត្រង់ និងមានថាមពល។ ទោះជាយ៉ាងណា កម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់វាមិនស្ថិតក្នុងកម្រិតដូចអ្នកប្រកួតបីនាក់មុននោះទេ។ វាគ្រាន់តែមកបង្គ្រប់ចំនួន និងសប្បាយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះហើយ បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធបីលើកមុន គ្មាននរណាម្នាក់ជឿថាបិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសអាចឈ្នះទាសករមនុស្សដ៏អស្ចារ្យរបស់ត្រកូលចចកខ្យល់ (Wind Wolf clan) នេះបានឡើយ។

ខណៈពេលដែលពួកគេចូលមកជិតគ្នា តាំង សាន ស្រាប់តែលោតឡើងភ្លាមៗនៅមុនពេលប៉ះទង្គិច។ គេបានដាក់ខ្លួននៅចំពីមុខបិសាចក្តាន់ ដែលធ្វើឱ្យវាមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានអ្វីមួយមកចាប់ជាប់នឹងស្នែងរបស់វា។ នៅខណៈបន្ទាប់ តាំង សាន ស្ថិតនៅពីលើវា ដោយដៃម្ខាងសង្កត់លើក្បាលរបស់វា។

បិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ហើយវាបានគ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំងតាមសភាវគតិ។ អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ចលនាតាមសភាវគតិនោះបែរជាគ្រវែង តាំង សាន ទៅឆ្ងាយ។ សត្វក្តាន់ក៏បានជំពប់ជើងហៀបនឹងដួលដែរ បេះដូងរបស់វាពេញដោយភាពភ័យខ្លាច។ វាស្ទើរតែមិនអាចទប់ខ្លួនឱ្យនឹងវិញបាន ហើយវាមានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងយ៉ាងខ្លាំង។

តាំង សាន បានបង្វិលខ្លួននៅលើអាកាស រួចចុះចតនៅចម្ងាយបន្តិចពីទីនោះ បន្ទាប់មកគេបានដើរទ្រេតទ្រោតថយក្រោយពីរបីជំហាន មុននឹងទប់ខ្លួនឱ្យនឹងវិញ។

ចំណែកឯបិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសវិញ វាបានទៅដល់ចំកណ្ដាល តំបន់ប៉ះទង្គិច (Collision Zone) ដោយមើលទៅកាន់តែងឿងឆ្ងល់។ វាឈរត្រង់ខ្លួន រួចយកជើងមុខចង្អុលទៅច្រមុះរបស់វា ទាំងព្រិចភ្នែកដោយភាពវង្វេងវង្វាន់៖ "ខ្ញុំឈ្នះហើយ?"

បិសាចខ្លាឃ្មុំឆ្កួតលំដាប់ទី ៧ ក៏មានភាពងឿងឆ្ងល់ដែរ។ អ្នកដែលត្រូវបានគេរំពឹងថាឈ្នះបែរជាត្រូវគេគ្រវែងចេញ ហើយអ្នកដែលខ្សោយជាងបែរជាឈ្នះទៅវិញ? តាំងពីពេលណាមកដែលពួកបិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសមានកម្លាំងខ្លាំងបែបនេះ? តើវាគ្រវែងមនុស្សនោះចេញបែបនេះមែនទេ? ឬមួយក៏មនុស្សនោះអស់កម្លាំងខ្លាំងពេក រហូតមិនអាចបន្តទៀតបាន?

ខណៈពេលដែលពួកបិសាចដែលទស្សនាការប្រកួតនាំគ្នាហាមាត់មើលបិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល តាំង សាន បានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿនទៅកាន់តុរង្វាន់ ចាប់យកកាក់ស្នែងអាកាស (Aetherhorn coins) ចំនួនបី រួចក៏បាត់ខ្លួនចូលទៅក្នុងហ្វូងមនុស្សយ៉ាងរហ័ស។

ពួកបិសាចដែលបានកត់សម្គាល់ឃើញគេរត់កាត់ហ្វូងមនុស្ស បានព្យាយាមតាមចាប់គេ ព្រោះចង់ដឹងពីមុខមាត់នៅពីក្រោយរបាំងមុខរបស់គេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនយូរប៉ុន្មានពួកគេក៏ដឹងថា មនុស្សដ៏ស្លីមម្នាក់នេះបានរអិលខ្លួនកាត់ហ្វូងមនុស្សដូចជាត្រី រួចក៏បាត់ស្រមោលក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ។ ជំហានស្រមោល (Ghost Shadow Perplexing Track) របស់គេ បានបង្ហាញឱ្យឃើញថាជាឧបករណ៍ដ៏មានប្រយោជន៍ជាពិសេសនៅក្នុងទីកន្លែងដែលមានមនុស្សកកកុញបែបនេះ។

ឈ្នះបីប្រកួត ហើយចាញ់បិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាស។ ខ្ញុំព្រមទទួលយកលទ្ធផលនេះ។ ដល់ពេលត្រូវចាកចេញហើយ!

ដោយឃើញការចាញ់ភ្លាមៗ និងការចាកចេញយ៉ាងលឿនរបស់ តាំង សាន វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង (Wang Yanfeng) និង គួយ គួយ (Gui Gui) បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ ពួកគេមិនហ៊ានមើលបន្តទៀតទេ ក៏ប្រញាប់ដកថយ រលាយចូលទៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស ហើយធ្វើដំណើរចេញទៅយ៉ាងលឿន។

តាមធម្មតា ពួកបិសាចដែលនៅសេសសល់នៅតែបន្តការប្រកួតប៉ះទង្គិចដដែល។ ក្រៅពីការខឹងសម្បាររបស់ត្រកូលខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរ (Flash Leopard clan) និងការរំភើបចិត្តរបស់ត្រកូលចចកខ្យល់ ពួកបិសាចផ្សេងទៀតមិនបានបង្ហាញប្រតិកម្មអ្វីច្រើនឡើយ។

តាំង សាន បានបង្កើនល្បឿនភ្លាមៗបន្ទាប់ពីចាកចេញពីហ្វូងមនុស្ស។ ការចងចាំរបស់គេគឺល្អឥតខ្ចោះ ដូច្នេះគេអាចចងចាំផ្លូវដែលគេបានមកយ៉ាងងាយស្រួល។ គេមិនបានទៅរក គួយ គួយ ឬ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ទេ ប៉ុន្តែបានធ្វើដំណើរតាមដងផ្លូវ និងផ្លូវលំនានា ដោយជ្រកតាមជ្រុងងងឹតៗ និងសំដៅត្រង់ទៅកាន់ផ្ទះសំណាក់តូចវិញ។

មិនដល់មួយនាទីផងបន្ទាប់ពីការចាកចេញរបស់គេ ខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរជាច្រើនដែលមានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌លឿង បានរត់កាត់កន្លែងដែលគេធ្លាប់នៅ។ ច្រមុះរបស់ពួកវាបានកម្រើកដើម្បីហិតក្លិន ព្យាយាមតាមដានក្លិនរបស់គេ និងស្វែងរកគេឱ្យឃើញ។

ជាការពិតណាស់ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកវាគឺឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ តាំង សាន គ្រាន់តែធ្វើរឿងមួយប៉ុណ្ណោះដើម្បីលាក់ក្លិនរបស់គេ៖ គឺប្តូរ ត្រាខ្សែឈាម (Bloodline Brand) ចចកខ្យល់របស់គេ ដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីបញ្ចេញផ្លែដាវខ្យល់ ទៅជាត្រាខ្សែឈាមខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរវិញ។ នៅពេលដែលខ្សែឈាមរបស់គេត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ តើពួកវាអាចសម្គាល់ក្លិនរបស់គេបានដោយរបៀបណា?

ការបន្តការប្រកួតពិតជាអាចនាំមកនូវជ័យជំនះកាន់តែច្រើន។ សម្រាប់បិសាចលំដាប់ទី ៤ ការឈ្នះ តាំង សាន ក្នុងការប្រកួតដែលផ្ដោតលើជំនាញ និងកម្លាំងគឺមិនមែនជារឿងងាយស្រួលនោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការសម្ដែងរបស់ តាំង សាន នៅថ្ងៃនេះគឺមានភាពអត់ធ្មត់ច្រើន។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើគេបញ្ចេញសមត្ថភាពទាំងអស់ សូម្បីតែបិសាចសត្វស្ទាំងក្បាលស ឬបិសាចរមាស ក៏ប្រហែលជាមិនអាចរស់រានមានជីវិតបានដែរ។

ក្នុងអំឡុងពេលប្រកួតលើកទីបី គេបានកត់សម្គាល់ឃើញខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរមួយចំនួនបានចាកចេញពីសង្វៀន ដែលច្បាស់ណាស់ថាពួកវាមានបំណងបង្កបញ្ហា។ គោលដៅចម្បងរបស់គេត្រូវបានសម្រេចរួចហើយ ដូច្នេះហេតុអ្វីត្រូវនៅបង្អែបង្អង់ទៀត? ដោយប្រើការចាញ់របស់គេក្រោមដៃបិសាចក្តាន់ស្នែងអាកាសជាការបិទបាំង គេក៏បានគេចខ្លួនយ៉ាងលឿន។

ខណៈពេលដែលគេចាកចេញយ៉ាងលឿន ទាំងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះគ្រោះថ្នាក់ដែលអាចកើតមានពីខាងក្រោយ ស្នាមញញឹមបន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់ តាំង សាន។

រួចរាល់។ គោលដៅសម្រាប់ថ្ងៃនេះត្រូវបានសម្រេចហើយ។

នៅផ្ទះសំណាក់ តាំង សាន បានត្រឡប់ទៅបន្ទប់របស់គេយ៉ាងលឿន ដោះរបាំងមុខចេញ ហើយសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួច។ មិនយូរប៉ុន្មាន វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង និង គួយ គួយ ក៏បានត្រឡប់មកវិញដែរ។

ពួកគេស្ទើរតែចូលមកក្នុងបន្ទប់របស់ តាំង សាន ភ្លាមៗ។ នៅពេលពួកគេចូលមកដល់ មុនពេលដែល គួយ គួយ អាចនិយាយអ្វីបាន តាំង សាន បានហុចកាក់ស្នែងអាកាសមួយឱ្យនាង៖ "មីងគួយ នេះសម្រាប់មីង។"

គួយ គួយ ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ផ្ទះសំណាក់តូចរបស់នាងជាធម្មតាទទួលតែទាសករមនុស្សប៉ុណ្ណោះ ដែលម្នាក់ៗសុទ្ធតែក្រលំបាក ហើយជារឿយៗមិនមានលុយបង់ថ្លៃស្នាក់នៅឡើយ។ វាជារឿងកម្រណាស់ដែលទទួលបានសូម្បីតែកាក់បិសាច (demonshard coin) ដែលមានសភាពល្អ កុំថាឡើយកាក់ស្នែងអាកាសដែលត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងប្រណីតបែបនេះ។ នៅពេលនាងទទួលយកវា ពាក្យស្ដីបន្ទោសដែលហៀបនឹងចេញពីមាត់របស់នាង ក៏ត្រូវបានលេបត្រឡប់ទៅវិញភ្លាមៗ។

បន្ទាប់មក តាំង សាន ក៏បានហុចកាក់មួយទៀតទៅឱ្យគ្រូរបស់គេផងដែរ។

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានយកកាក់ស្នែងអាកាសនោះ ប៉ុន្តែមាត់របស់លោកកំពុងញ័រតិចៗ៖ "ឯងពិតជាក្លាហានណាស់ដែលហ៊ានសម្លាប់ខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរនោះ។"

ផ្ទៃមុខរបស់ តាំង សាន បង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាចបន្តិច៖ "ខ្ញុំមិនមានបំណងសម្លាប់វាទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែលើកដៃឡើង... ហើយរឿងវាក៏បានកើតឡើង។ លោកគ្រូ វានឹងមិនមានបញ្ហាអ្វីទេមែនទេ?"

ដោយឃើញភាពភ័យខ្លាចនៅលើមុខរបស់គេ ទឹកមុខរបស់ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ក៏រលាយបន្តិច។ ក្មេងអាយុប្រាំបួនឆ្នាំសម្លាប់បិសាចមួយ គឺពិតជារឿងចម្លែក ប៉ុន្តែបើក្មេងអាយុប្រាំបួនឆ្នាំនៅតែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ឥតខ្ចោះបន្ទាប់ពីសម្លាប់ជីវិតមួយ នោះទើបជារឿងដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។

"សំណាងល្អដែលឯងរត់លឿន។ នៅពេលដែលពួកយើងចាកចេញ មានបិសាចខ្លារខិនជាច្រើននៅជុំវិញនោះរួចទៅហើយ" វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង និយាយ ទាំងមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតបន្តិចបន្តួចនៅឡើយ។

តាំង សាន សួរថា៖ "តើរឿងនេះនឹងនាំបញ្ហាដល់ទាសករមនុស្សផ្សេងទៀតទេ?"

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង គ្រវីក្បាល៖ "ទេ វានឹងមិនកើតឡើងឡើយ។ ទាសករផ្សេងៗគ្នាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ត្រកូលខុសៗគ្នា។ តាមធម្មជាតិ ពួកគេមានត្រកូលរៀងៗខ្លួនសម្រាប់ការពារ។ នៅពេលដែលពួកយើងចាកចេញពីសង្វៀន ខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរ និងចចកខ្យល់កំពុងតែប្រឈមមុខគ្នាទៅហើយ។ យ៉ាងណាមិញ ជម្លោះគឺស្ថិតនៅរវាងពូជសាសន៍ទាំងពីរនោះតាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងពួកយើងឡើយ។"

"អញ្ចឹងល្អហើយ។" តាំង សាន ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។