[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-699b19c126b7502305e630b4":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"697fedf762a366f01d68bdf3",52,"ការប្រឈមមុខដាក់គ្នា (Confrontation)","បន្ទាប់ពីត្រឡប់ទៅកាន់ ផ្លូវហ្វ័រឈូន (Fortune Street) ហើយបានប្រយុទ្ធគ្នាមួយប្រាវជាមួយ សុង ឆាងជិង (Song Changjing) រួចមក ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) មិនបានស្នាក់នៅយូរក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូលលីឡើយ។ គេបានរត់ចេញពីទីប្រជុំជនតូចនោះ ហើយឈប់មួយសន្ទុះនៅកន្លែងដែល ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) បានចូលទៅក្នុងភ្នំ។ បន្ទាប់មក ប៉ៃ យាន ក៏សម្រេចចិត្តថយក្រោយទៅកន្លែងដែលគេបានដាល់មួយដៃពីមុន ហើយពិនិត្យមើលដានជើងរបស់ ឆិន ភីងអាន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់នៅក្នុងភក់។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រៅពីដានជើងរបស់ ឆិន ភីងអាន, ប៉ៃ យាន ក៏បានកត់សម្គាល់ឃើញដានជើងរាក់ៗរបស់មនុស្សពេញវ័យម្នាក់ទៀត។ គេសន្និដ្ឋានថាដានជើងទាំងនេះទំនងជាជារបស់អ្នកដាវវ័យក្មេងមកពី វាលខ្យល់រន្ទះ (Wind Lightning Field)។ កាលពីគេដាល់ទៅលើ ឆិន ភីងអាន យុវជនម្នាក់នោះច្បាស់ជាចង់ឆ្លៀតឱកាសវាយប្រហារគេ ដោយមាន ចេតនាដាវ (Sword Intent) លេចធ្លាយចេញមកក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេបានសង្កត់វាវិញភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សភាគច្រើនមិនអាចចាប់អារម្មណ៍បានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ ប៉ៃ យាន បានឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធរាប់មិនអស់ ហើយក៏បានបណ្ដុះបណ្ដាលអស់រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំនៅ ភ្នំសាន់ស្កត (Sun Scorch Mountain) ដែលមាន \"ថាមពលដាវ (Sword Qi) ដ៏ខ្លាំងក្លាដែលអាចកាត់ផ្ដាច់ដបត្បូងបាន\"។ ដូច្នេះហើយ រូបគេស៊ាំខ្លាំងណាស់ជាមួយចេតនាដាវ និងថាមពលដាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន រស់នៅបានយូរ ដូច្នេះគេបានឃើញ និងជួបប្រទះរឿងជាច្រើន។ គេធ្លាប់ឃើញ អមតៈនៃដាវ (Sword Immortals) ដែលមានជំនាញក្នុងការចិញ្ចឹមដាវហោះលំដាប់កំពូល ហើយខ្លះទៀតមានដាវហោះតូចៗរាប់សិបដែលអាចលាក់ក្នុងដៃអាវ ដែលមានទំហំតូចឆ្មារដូចសរសៃសក់។ គេក៏ធ្លាប់ឃើញដាវហោះដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងព្រលឹង ដែលមានទំហំប៉ុនភ្នំ មានអានុភាពខ្លាំងរហូតដល់អាចកាត់ផ្ដាច់ទន្លេបានដោយការកាប់តែមួយដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន បញ្ឈប់ការគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្រេចចិត្តបន្តទៅមុខ។ នៅជើងភ្នំសំបូរទៅដោយស្មៅដុះទ្រុប ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បានឃើញព្រៃឫស្សីមួយ។ ដីពោពេញទៅដោយស្លឹកឈើក្រៀមតាំងពីស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំមុន។ ទោះជាយ៉ាងណា ដោយសារព្រៃឫស្សីនេះនៅជិតទីប្រជុំជនជាងគេ វាមិនមើលទៅរញ៉េរញ៉ៃពេកនោះទេ។ តាមដានជើងដែលស្ទើរតែមើលមិនឃើញ សត្វស្វាចាស់រូបនេះបានដឹងថាគេជិតនឹងចេញពីព្រៃឫស្សីហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ ប៉ៃ យាន មិនបានជ្រើសរើសដើរចេញពីព្រៃឫស្សីដោយផ្ទាល់ទេ គេបែរជាសង្កេតមើលជុំវិញខ្លួនវិញ។ គេរកមិនឃើញដានជើងរបស់ក្មេងប្រុសនោះទៀតទេ។ គេសម្លឹងមើលទៅលើដើមឫស្សីពណ៌បៃតង ក៏មិនឃើញមានស្លាកស្នាមអ្វីដែរ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី ប៉ៃ យាន នៅតែបដិសេធមិនព្រមឡើងភ្នំដេញតាមដោយផ្ទាល់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទុយទៅវិញ គេបានលោតឡើង ហើយឈរនៅលើចុងដើមឫស្សីដ៏ក្រាស់មួយដោយជើងម្ខាង ដោយប្រើកម្លាំងបន្តិចបណ្តាលឱ្យខ្លួនគេផ្អៀងទៅមុខ។ ដើមឫស្សីនោះកោងចុះ ហើយនៅពេលដែលវាជិតនឹងបាក់ ប៉ៃ យាន ក៏ប្រមូលមកវិញនូវ ថាមពល (Qi) របស់គេ ធ្វើឱ្យរាងកាយស្រាលដូចរោមបក្សី។ នៅពេលដែលគ្មានទម្ងន់ ដើមឫស្សីក៏លោតត្រង់ទៅលើវិញភ្លាមៗ។ ដូចជាទេពអមតៈដែលហោះតាមខ្យល់ ប៉ៃ យាន បានឈរនៅលើចុងដើមឫស្សី ហើយរេតាមវាថ្នមៗ ទាំងសង្កេតមើលជុំវិញខ្លួន។ គេសម្លឹងចុះមកក្រោម ហើយចុងក្រោយក៏រកឃើញតម្រុយតូចមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជ្រុងមាត់របស់គេងើបឡើងជារូបរាងញញឹម គេងាកទៅខាងឆ្វេង ហើយសម្លឹងទៅចម្ងាយ។ ដោយផ្ចង់ត្រចៀកស្ដាប់ គេអាចឮសំឡេងទឹកហូរតិចៗនៅទីឆ្ងាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់ ហើយនិយាយថា \"ពិតជាមាន ល្បិចកល (Cunning) ដូចរាល់ដងមែន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយប្រើដើមឫស្សីជាឈ្នាន់ ប៉ៃ យាន បានរត់ឆ្ពោះទៅកាន់អូរតូចមួយនៅខាងឆ្វេងរបស់គេ ដោយបន្សល់ទុកនូវដានដើមឫស្សីដែលបាក់ជាច្រើន។ គេបានឈប់ម្តងទៀតបន្ទាប់ពីមកដល់អូរ ដោយមិនប្រាកដថា ឆិន ភីងអាន បានដើរចូលជ្រៅទៅក្នុងព្រៃភ្នំ ឬមួយក៏រត់ទៅតាមខ្សែទឹកខាងក្រោមនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិញ្ចើមរបស់គេជ្រួញចូលគ្នា ហើយមានសញ្ញានៃកំហឹងបន្តិចនៅលើផ្ទៃមុខ។ ប្រសិនបើនេះជាភ្នំដែលមានថាមពលវិញ្ញាណនៅពិភពខាងក្រៅ ប៉ៃ យាន គ្រាន់តែធ្វើកាយវិការចាប់ដោយដៃរបស់គេ នោះនឹងអាចបង្ខំ ទេវតាដី (God of the Land) ឱ្យបង្ហាញខ្លួន និងទទួលបញ្ជារបស់គេបានយ៉ាងងាយ។ គ្រាន់តែសួរមួយម៉ាត់ គេនឹងអាចដឹងពីទីតាំងរបស់ ឆិន ភីងអាន ជាមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះក៏ជាសមត្ថភាពវេទមន្តពីកំណើតមួយរបស់ ប៉ៃ យាន ផងដែរ។ បើមិនដូច្នេះទេ មិនថាគ្រូមន្តអាគមមានអំណាចខ្លាំងប៉ុណ្ណានោះទេ ពួកគេច្បាស់ជាគ្មានសមត្ថភាពបញ្ជាទេវតាដី ឬ ទេវតាទឹក (God of Water) ក្នុងតំបន់នោះបានឡើយ។ នេះគឺស្រដៀងទៅនឹងអាណាចក្រ និងរាជវាំងនៃពិភពមនុស្សលោក ដែលវាពិបាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងសង្គ្រាមក្នុងការបញ្ជាមន្ត្រីតូចតាចមកពីក្រសួងចំណូល។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ រដ្ឋមន្ត្រីសង្គ្រាម និងមន្ត្រីក្រសួងចំណូល មិនមែនមកពីតុលាការរាជវាំងតែមួយនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងការគិតយ៉ាងជ្រៅ ខណៈពេលដែលកំពុងស្ដាប់សំឡេងទឹកហូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បើគិតតាមហេតុផល ឆិន ភីងអាន ទំនងជាបានអភិវឌ្ឍជំនាញ និងកម្លាំងកាយរបស់គេតាមរយៈការឡើងភ្នំ និងហែលទឹកតាមអូរតាំងពីតូចមក។ ប្រហែលជាគេថែមទាំងធ្លាប់សាកល្បង វិជ្ជាគុណ (Technique) ដកដង្ហើមបឋមទៀតផង ហើយប្រហែលជាដោយសារហេតុនេះហើយ ទើបគេមានកាយសម្បទាវិសេសវិសាល រាងកាយស្រាល និងឆ្អឹងរឹងមាំ។ នេះហើយដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេលេងល្បែងឆ្មាចាប់កណ្តុរជាមួយ ប៉ៃ យាន នៅលើដំបូលផ្ទះបាន។ ប្រសិនបើដូច្នោះមែន វាសមហេតុផលដែល ឆិន ភីងអាន ចូលទៅក្នុងព្រៃក្រាស់ដើម្បីរកកន្លែងលាក់ខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើគេគ្រាន់តែជាក្មេងប្រុសធម្មតាម្នាក់ នោះគេទំនងជាធ្វើតាមអារម្មណ៍ដើម្បីសងសឹកតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីបានឃើញកម្លាំងរបស់ ប៉ៃ យាន ហើយស្ងប់ចិត្តបន្តិច វារឿងធម្មតាទេដែលគេនឹងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដែលនៅសេសសល់។ ដូចនេះ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេ ប្រសិនបើគេរត់ទៅរោងជាងដែកនៅភាគខាងត្បូង ដើម្បីស្វែងរកការការពារពី លោកគ្រូរួន (Master Ruan)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើ ឆិន ភីងអាន ជ្រើសរើសជម្រើសទីមួយ វានឹងគ្រាន់តែធ្វើឱ្យគេខាតពេលខ្លះប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ឆិន ភីងអាន ជ្រើសរើសជម្រើសទីពីរ វាមិនត្រឹមតែខាតបង់កម្លាំង និងថាមពលរបស់គេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏អាចនឹងប្រើប្រាស់អស់នូវសេចក្ដីល្អមួយចំនួនរបស់ភ្នំសាន់ស្កតផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន បានបន្លឺនូវគំនិតដ៏ស្មោះត្រង់របស់គេនៅពេលនេះថា \"ឆិន ភីងអាន ត្រូវតែស្លាប់។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមិនស្ទាក់ស្ទើរទៀតទេ ហើយបានជ្រើសរើសធ្វើដំណើរទៅតាមខ្សែទឹកខាងក្រោម ដើម្បីតាមរក ឆិន ភីងអាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានផ្លូវភក់ដ៏កោងមួយនៅភាគខាងត្បូងនៃទីប្រជុំជនតូច ហើយសងខាងផ្លូវនោះត្រូវបានតុបតែងដោយស្រែស្រូវ និងដំណាំរបស់អ្នកភូមិ។ នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវកោងនោះ មានវិហារចាស់មួយដែលមានជញ្ជាំងពណ៌ស និងក្បឿងពណ៌ខ្មៅ។ វាត្រូវបានគេហៅថាវិហារ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ វាគ្រាន់តែជាកន្លែងសម្រាកសម្រាប់អ្នកស្រុកប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺជាករណីពិសេសនៅពេលដែលអាកាសធាតុក្តៅខ្លាំង ឬនៅពេលដែលមេឃបង្អុរភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ វានឹងមានភាពខុសគ្នាខ្លាំងប្រសិនបើមានកន្លែងសម្រាកឬអត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឥឡូវនេះ ឆិន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ (Ning Yao) កំពុងសម្រាក និងពិភាក្សាអំពីផែនការរបស់ពួកគេនៅទីនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ កើតមកជាកំពូលអ្នកដាវដ៏ពូកែ ហើយនាងអាចមើលឃើញអ្វីៗបានយ៉ាងងាយស្រួលសូម្បីតែនៅក្នុងទីងងឹត។ នេះបានអនុញ្ញាតឱ្យនាងរកឃើញយ៉ាងឆាប់រហ័សនូវគំនូរព្រាងកុមារភាពនៅលើជញ្ជាំងដែលបាក់បែកនៃវិហារនោះ។ សរសេរដោយប្រើដីសធ្យូង គំនូរភាគច្រើនគឺជាឈ្មោះមនុស្ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អក្សរនៅផ្នែកខាងក្រោមនៃជញ្ជាំងបានប្រែជាព្រាលៗ និងមិនច្បាស់ទៅហើយ ប្រហែលជាពួកវាត្រូវបានគេជូតចេញ ឬសរសេរជាន់ពីលើដោយអ្នកដទៃ។ មានតែអក្សរដែលនៅខ្ពស់ៗប៉ុណ្ណោះដែលនៅតែច្បាស់ និងនៅដដែល ហើយនាងអាចមើលឃើញឈ្មោះមនុស្សមួយចំនួនយ៉ាងងាយស្រួលដូចជា — សុង ជីស៊ីន (Song Jixin), ជឺ គុយ (Zhi Gui), ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao), ស៊ី ស៊ឺ (Xie Shi), ឆាវ ស៊ី (Cao Xi) និងអ្នកដទៃទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រហែលជាពួកគេបានអង្គុយ ឬសូម្បីតែឈរលើស្មារបស់មិត្តភក្តិដើម្បីសរសេរឈ្មោះរបស់ពួកគេឱ្យខ្ពស់បែបនេះ។ តាមពិតទៅ នីង យ៉ាវ ក៏បានឃើញឈ្មោះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang), ឆិន ភីងអាន និង គូ ឆាន (Gu Can) សរសេរនៅជ្រុងខាងឆ្វេងបំផុតនៃជញ្ជាំងផងដែរ។ ឈ្មោះរបស់ពួកគេហាក់ដូចជានៅឆ្ងាយ និងដាច់ដោយឡែកពីឈ្មោះផ្សេងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ដកខ្សែភ្នែកមកវិញ ហើយនិយាយថា \"មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ យើងបានសម្រេចដំណាក់កាលទីមួយនៃផែនការរបស់យើងដោយជោគជ័យហើយ។ យើងបានបង្ខំឱ្យសត្វស្វាចាស់នោះបំពេញ ថាមពល (Qi) របស់វាឡើងវិញម្តង។ ទោះយ៉ាងណា តើឯងពិតជាមានគម្រោងត្រឡប់ទៅទីប្រជុំជនវិញដើម្បីយកធ្នូឈើរបស់ឯងមែនទេ? វាមិនប្រថុយពេកទេឬ? ចុះបើស្វាចាស់នោះមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំង ហើយមិនបានឡើងភ្នំដើម្បីតាមរកឯង? តើឯងមិនមែនកំពុងរត់ចូលមាត់វានោះទេឬ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន កំពុងហាត់វិជ្ជាដកដង្ហើមដោយស្ងប់ស្ងាត់ ដោយរយៈពេលនៃការដកដង្ហើមចូល និងចេញនីមួយៗប្រែប្រួលទៅតាមអារម្មណ៍របស់គេ។ អ្វីដែលគេស្វែងរកគឺស្ថានភាពដែល \"មានផាសុកភាពបំផុត\"។ ឮសំណួររបស់ នីង យ៉ាវ គេក៏ឆ្លើយតបដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា \"ខ្ញុំគ្មានជម្រើសទេ ខ្ញុំត្រូវតែទៅយកធ្នូឈើរបស់ខ្ញុំ។ បើមិនដូច្នោះទេ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងពីមុនរបស់យើងនឹងត្រូវខ្ជះខ្ជាយទាំងអស់! លើសពីនេះ ដូចដែលនាងបាននិយាយអញ្ចឹង ការបាញ់វាគឺគ្មានប្រយោជន៍ទេ លើកលែងតែខ្ញុំអាចបាញ់ចំភ្នែករបស់វា។ ខ្ញុំបានបាញ់វាពីចម្ងាយកៀកនៅក្នុង ច្រកផ្លូវថូដី (Clay Vase Alley) ប៉ុន្តែការខូចខាតដែលវាបង្កឡើងគឺតិចតួចបំផុត។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍មួម៉ៅបន្តិច ហើយនិយាយថា \"ខ្ញុំបានប្រាប់ឯងរួចហើយ! ជំនាញកំប៉ិកកំប៉ុករបស់ឯងគឺគ្មានប្រយោជន៍ប្រឆាំងនឹងវាទេ! ឯងមិនជឿខ្ញុំពីមុនទេ ហើយឯងនៅតែរឹងរូសធ្វើតាមរបៀបរបស់ឯង។ ដូច្នេះខ្ញុំក៏យល់ព្រម ហើយអនុញ្ញាតឱ្យឯងធ្វើតាមចិត្ត។ ដោយសារឥឡូវនេះឯងជឿខ្ញុំហើយ វាដល់ពេលដែលត្រូវធ្វើតាមផែនការរបស់ខ្ញុំហើយមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទាក់ទងនឹងវិធីដោះស្រាយជាមួយ ប៉ៃ យាន, ឆិន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ ដំបូងឡើយបានសម្រេចចិត្តធ្វើរឿងរៀងៗខ្លួនក្នុងអំឡុងពេលពិភាក្សារបស់ពួកគេនៅលើស្ពានដំបូល។ ឆិន ភីងអាន គ្រាន់តែប្រាប់ នីង យ៉ាវ ឱ្យចាំគេទៅនិយាយជាមួយមនុស្សបីនាក់ជាមុនសិន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេស្រាប់តែប្តូរចិត្ត ហើយបានតាមទាន់ នីង យ៉ាវ នៅពេលដែលនាងដើរទៅដល់កាំជណ្តើរនៅចុងខាងជើងនៃស្ពានដំបូល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក អ្នកទាំងពីរមានការខ្វែងគំនិតគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារតែ ឆិន ភីងអាន មិនមែនជាអ្នកដាំដុះ (Cultivator) ហើយសូម្បីតែវិជ្ជាកណ្តាប់ដៃសាមញ្ញក៏មិនចេះផងនោះ នីង យ៉ាវ បានទទូចឱ្យគេនៅក្រៅរឿងនេះ ហើយគ្រាន់តែសង្កេតមើលពីចម្ងាយបានហើយ។ ប្រសិនបើគេចង់ គេអាចទះដៃអបអរសាទរនាង នៅពេលដែលនាងសម្លាប់ស្វាចាស់នោះ និងសងសឹកឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន សួរនាងអំពីព័ត៌មានលម្អិត នីង យ៉ាវ បានបដិសេធមិនប្រាប់ពីរបៀបដែលនាងនឹងសម្លាប់ ប៉ៃ យាន ឡើយ។ នាងគ្រាន់តែនិយាយថានាងមាន ស្នៀតចុងក្រោយ (Trump card) ដ៏មានអានុភាព។ បើមិនដូច្នោះទេ បើគ្មានស្នៀតចុងក្រោយខ្លះទេ តើនាងអាចដើរផ្សងព្រេងក្នុងពិភពលោកបានយ៉ាងដូចម្តេច?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ឆិន ភីងអាន ក៏បានបដិសេធសំណើរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គេក៏បានទៅរកមនុស្សទាំងបីនាក់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ក្រោកឈរឡើង ហើយពត់ខ្នង ដោយចលនារបស់គេស្ទើរតែលែងមានការរំខានទៀតហើយ។ \"មិនអីទេ សម្រាកប៉ុណ្ណឹងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយនិយាយថា \"ថ្នាំពីហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង (Yang Family's medicine shop) ពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែន?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សញ្ញានៃការអស់សង្ឃឹមបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេក៏ងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័ស ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា \"បាទ វាមានប្រសិទ្ធភាពណាស់។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"តើស្វាចាស់នោះនឹងមើលធ្លុះផែនការរត់គេចរបស់ឯងទេ?\" នីង យ៉ាវ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងឆ្លើយតបដោយប្រយ័ត្នប្រយែងថា \"ប្រហែលជា។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បានប្រើស្រោមដាវរបស់នាងដើម្បីគូសរង្វង់ពីរ និងខ្សែបន្ទាត់មួយនៅក្នុងដី មុននឹងសួរថា \"នេះគឺជាផ្លូវរវាងវិហារនេះ និងភូមិគ្រឹះត្រកូលលីនៅផ្លូវហ្វ័រឈូន។ តើធ្នូឈើរបស់ឯងលាក់នៅឯណា?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះ ហើយគូសរង្វង់មួយ ដោយនិយាយថា \"វានៅក្បែរភាគខាងកើត ប្រហែលជាទីនេះ។ វាមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីច្រកផ្លូវថូដីទេ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ងក់ក្បាល ហើយនិយាយថា \"មិនអីទេ បើអញ្ចឹង។ ទោះបីជាស្វាចាស់នោះមកទីនេះដោយផ្ទាល់ក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងតទល់ជាមួយវា ហើយព្យាយាមទិញពេលវេលាឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឯង។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គូសរង្វង់តូចមួយទៀតនៅចំកណ្តាលខ្សែបន្ទាត់ ហើយគេនិយាយថា \"នីង យ៉ាវ ប្រសិនបើករណីអាក្រក់បំផុតកើតឡើងមែន តើនាងអាចនាំវាទៅកន្លែងនេះបានទេ? នេះគឺជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានចូលទៅក្នុងភ្នំពីមុន។ ប្រសិនបើពួកនាងនៅទីនោះ វានឹងមិនចំណាយពេលយូរពេកទេសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការទៅដល់ បន្ទាប់ពីខ្ញុំយកធ្នូឈើរបស់ខ្ញុំរួច។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងផ្អែកលើដាវរបស់នាង ហើយនិយាយដោយសំឡេងមោទនភាពថា \"ប្រហែលជាខ្ញុំនឹងរង់ចាំឯងជាមួយនឹងក្បាលស្វាចាស់នៅក្នុងដៃនៅពេលនោះក៏ថាបាន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល ហើយនិយាយថា \"កុំព្យាយាមបង្អួតពេក។ នាងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ពិតជាចង់វាយក្បាលគេជាមួយនឹងស្រោមដាវរបស់នាងណាស់។ តើនរណាជាអ្នកបង្អួតឱ្យប្រាកដ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងសម្លឹងមើលគេ ហើយឧទានថា \"នែ៎! មនុស្សដែលឈរនៅមុខឯងនេះគឺ នីង យ៉ាវ ជាមនុស្សដែលនឹងក្លាយជា អមតៈនៃដាវ (Sword Immortal) លេខមួយក្នុងលោកនាពេលអនាគត! យល់ទេ?!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ក្រោកឈរឡើង មុននឹងសម្លឹងចុះក្រោមដើម្បីពិនិត្យមើលថង់កាក់ពីរនៅចង្កេះរបស់គេ។ ដើម្បីការពារ គេបានរឹតវាឱ្យតឹងម្តងទៀត។ បន្ទាប់មក គេក៏ងើបមុខឡើង ហើយនិយាយថា \"បាទ បាទ ខ្ញុំយល់ហើយ។ ដូច្នេះនាងច្បាស់ជាមិនអាចស្លាប់នៅក្នុងកន្លែងតូចមួយដូចទីនេះបានទេ មែនទេ? បើមិនដូច្នោះទេ តើវានឹងមិនមានសំណាងយ៉ាងណាទៅ? ក្នុងនាមជាមិត្តរបស់នាង នៅពេលដែលនាងក្លាយជាអមតៈនៃដាវដ៏មានអំណាចនាពេលអនាគត ខ្ញុំក៏នឹងអាចជ្រកក្រោមម្លប់របស់នាងដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍ ហើយនិយាយថា \"ឆិន ភីងអាន ឯងពិតជារឿងច្រើនដូចស្រីចាស់ ហើយឯងក៏ស្ទាក់ស្ទើរ និងមិនដាច់ស្រេចទៀតផង។ ខ្ញុំណែនាំថាឯងកុំរកប្រពន្ធអីនាពេលអនាគត។ គ្រាន់តែរៀបការជាមួយស្រីណាម្នាក់ទៅបានហើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនបានតបតនាងវិញទេ ហើយគេគ្រាន់តែឆ្លើយតបដោយការសើចតិចៗ។ នៅពេលដែលគេរៀបនឹងចាកចេញពីវិហារ នីង យ៉ាវ ក៏និយាយថា \"ខ្ញុំនឹងទៅជាមួយឯងដល់មាត់អូរជាមុនសិន។ បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំនឹងឆ្ពោះទៅទិសពាយព្យ ដើម្បីចៀសវាងកុំឱ្យស្វាចាស់នោះបារម្ភពីក្មេងស្រីតូចម្នាក់នេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ តើយើងនឹងធ្វើអ្វីទៅ ប្រសិនបើវាដកថយទៅទីប្រជុំជនវិញ បន្ទាប់ពីរកឯងមិនឃើញពេលចេញពីព្រៃឫស្សី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គិតអំពីចំណុចនេះមួយសន្ទុះ ហើយគេក៏មិនបានបដិសេធសំណើរបស់ នីង យ៉ាវ ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេបានរត់ឆ្ពោះទៅកាន់អូរ។ ការដកដង្ហើមរបស់ នីង យ៉ាវ គឺដូចជាទឹកហូរនៃទន្លេដ៏អស្ចារ្យដែលមានជម្រៅមិនអាចស្មានបាន និងមានរលកក្រោមទឹកយ៉ាងខ្លាំងក្លា ខណៈពេលដែលការដកដង្ហើមរបស់ ឆិន ភីងអាន គឺដូចជាទឹកហូរនៃអូរដែលវែងឆ្ងាយ និងមានស្ថិរភាព។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាមពល (Qi) របស់ពួកគេគឺខុសគ្នាស្រឡះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែមិនអាចទប់ចិត្តបាន ហើយនាងបានសួរថា \"តើថ្នាំរុក្ខជាតិដែលឯងចង់លាបលើចុងព្រួញនឹងមានប្រសិទ្ធភាពមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"បាទ វាមានប្រសិទ្ធភាពប្រឆាំងនឹងជ្រូកព្រៃដែលមានទម្ងន់លើសពី ១០០ គីឡូក្រាម ដូច្នេះខ្ញុំសន្មតថាវាគួរតែមានប្រសិទ្ធភាពប្រឆាំងនឹងស្វាចាស់នោះដែរ\" ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មិនបាននិយាយអ្វីទៀតទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពួកគេមកដល់ពីមុខអូរ — នេះគឺជាទីតាំងដែល ឆិន ភីងអាន បានឡើងលើគោកពីមុន — ពួកគេទាំងពីរបានបត់ជង្គង់ ហើយលោតឡើងក្នុងពេលតែមួយ ដោយហោះកាត់អាកាស និងចុះចតនៅត្រើយម្ខាងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បន្ថយល្បឿន ហើយចាប់ស្រោមដាវរបស់នាងបន្ទាប់ពីចុះចត។ ខណៈនោះ បន្ទាប់ពីបានរត់ និងលោតរំលងអូររួចមក ឆិន ភីងអាន បានបន្តរត់ទៅមុខក្នុងចលនាបន្តបន្ទាប់គ្នា ដោយបាននាំមុខយុវតីរូបនេះភ្លាមៗ។ នៅពេលដែលគេរៀបនឹងងាកក្រោយ នីង យ៉ាវ បាននិយាយថា \"កុំបារម្ភពីខ្ញុំ។ ឯងត្រឡប់ទៅទីប្រជុំជនវិញសិនទៅ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែល ឆិន ភីងអាន បន្តធ្វើដំណើរទៅមុខ គេបានក្រឡេកមើលទៅក្រោយ ហើយនិយាយថា \"ខ្ញុំនឹងទៅតាមផ្លូវវាង ហើយរកច្រកផ្លូវដែលស្ងប់ស្ងាត់ដើម្បីចូលទៅក្នុងទីប្រជុំជន ដូច្នេះខ្ញុំប្រហែលជាត្រឡប់មកវិញយឺតបន្តិច។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ងក់ក្បាលដោយយល់ព្រម។ នៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន បាត់ខ្លួនទៅក្នុងចម្ងាយ នាងក៏លែងដៃពីដងដាវ ហើយចាប់ផ្តើមដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅទិសខាងលិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានឈប់ ហើយសម្លឹងទៅចម្ងាយនៅផ្នែកខាងលើនៃអូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រូបរាងខ្ពស់ធំម្នាក់ស្រាប់តែលោតចេញពីថ្មដាធំមួយក្នុងអូរ ហើយបាញ់ឆ្ពោះទៅរកច្រាំងខាងជើង ដោយចុះចតប្រហែល ២០ ជំហានពីយុវតីរូបនេះ។ ថាមពល (Qi) របស់គេគឺខ្លាំងក្លា និងគ្របដណ្តប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ៃ យាន មានការងឿងឆ្ងល់បន្តិច ដោយសារគេមិនអាចមានអារម្មណ៍ពីថាមពលរបស់ ឆិន ភីងអាន នៅក្នុងតំបន់ជុំវិញនោះឡើយ។ គេបានក្រឡេកមើលដាវនៅចង្កេះរបស់ នីង យ៉ាវ ដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា \"ក្មេងស្រី តើនាងគឺជាអ្នកដែលបង្កការរំខាននៅផ្លូវហ្វ័រឈូនកាលពីមួយសន្ទុះមុននេះមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈពេលដែលនាងដាក់ដៃលើដងដាវ និងដងកាំបិតរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន បង្ហាញទឹកមុខចង់ដឹងចង់ឃើញ ហើយនិយាយថា \"ក្មេងស្រី ទោះបីជានាងបានលាក់អត្តសញ្ញាណរបស់នាងពេញមួយពេលដែលយើងមកកាន់ទីប្រជុំជនតូចនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចដឹងថាប្រវត្តិរបស់នាងមិនមែនសាមញ្ញឡើយ។ នាងច្បាស់ជាមិនមែនដូចជាពួកសម្រាមមកពី ទីក្រុងខ្យល់ស្រាល (Light Breeze City) និង ទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) នោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្ងល់នោះគឺ ហេតុអ្វីបានជានាងកំណត់គោលដៅលើខ្ញុំបែបនេះ ទោះបីជាគ្មានការសងសឹក ឬគំនុំរវាងយើងក៏ដោយ? ឬមួយក៏នរណាម្នាក់មកពីត្រកូល ឬនិកាយរបស់នាងមានគំនុំជាមួយភ្នំសាន់ស្កត?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មិនបាននិយាយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ខណៈពេលដែលនាងហូតដាវ និងកាំបិតចេញក្នុងពេលដំណាលគ្នា ហើយលោតទៅមុខក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាំបិតដ៏ស្តើងបានមកដល់មុន ដោយកាប់ចុះទៅលើក្បាលរបស់ ប៉ៃ យាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន បានលើកដៃម្ខាងឡើងយ៉ាងសាមញ្ញ ដើម្បីរារាំងការវាយប្រហារនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បានប្រើសន្ទុះនេះដើម្បីបង្វិលខ្លួន ហើយកាប់ដាវរបស់នាងទៅលើកញ្ចឹងករបស់ស្វាចាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ៃ យាន ម្តងទៀតបានប្រើដៃរបស់គេដើម្បីរារាំងការកាប់នេះយ៉ាងខ្លាំងក្លា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបរាជ័យក្នុងការផ្តួល ប៉ៃ យាន ជាមួយនឹងការកាប់ពីរដងរបស់នាង នីង យ៉ាវ មិនបានជ្រើសរើសចូលរួមក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នាកៀកៗទៀតទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានដកខ្លួនចេញដើម្បីបង្កើតចម្ងាយ មុននឹងដើរជុំវិញយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានប្រើរាងកាយដ៏រឹងមាំបំផុតរបស់គេ ដើម្បីស្ទាបស្ទង់ភាពមុតស្រួចនៃអាវុធរបស់ នីង យ៉ាវ រួចមក ប៉ៃ យាន បានព្រងើយកន្តើយនឹងស្នាមរបួសដែលមានឈាមនៅលើកំភួនដៃរបស់គេ ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា \"អាវុធរបស់នាងពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់។ លើសពីនេះ នាងហ៊ានកាន់អាវុធពីរជាប់ខ្លួនទៀតផង ដូច្នេះវាច្បាស់ណាស់ថានាងគឺជាកូនសិស្សរបស់និកាយដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយមកពីលើភ្នំ។ បើមិនដូច្នោះទេ នាងគឺជាកូនសិស្សផ្ទាល់នៃអំណាចលំដាប់ទីមួយនៅខាងក្រៅភ្នំ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំស្ទើរតែស្មានថានាងគឺជាអ្នកដាវម្នាក់ទៀតមកពីវាលខ្យល់រន្ទះ ដែលកំពុងលាក់ខ្លួនទៅហើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមដានការដើររបស់ក្មេងស្រីនោះដោយខ្សែភ្នែក ប៉ៃ យាន បាននិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា \"ក្មេងស្រី ខ្ញុំដឹងថានាងនឹងមិនបោះបង់ឡើយ ទោះបីជានាងបរាជ័យក្នុងពេលបន្តិចទៀតនេះក៏ដោយ។ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងផ្តល់ឱកាសចុងក្រោយឱ្យនាងដើម្បីបង្ហាញអត្តសញ្ញាណ និងប្រវត្តិរបស់នាង មុនពេលដែលខ្ញុំសម្លាប់នាង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្នំសាន់ស្កតនឹងមិនសុំទោសដោយសារតែរឿងនេះឡើយ ហើយក៏មិនខ្វល់ថានាងមកពីណា និងមានអត្តសញ្ញាណអ្វីដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បានព្រងើយកន្តើយនឹងសម្តីរបស់គេទាំងស្រុង។ តាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ នាងកំពុងសង្កេតមើលគេ និងស្វែងរកចំណុចខ្សោយរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាងណាមិញ នាងមិនមែនជា សុង ឆាងជិង ដែលជាអ្នកដែលបានរកឃើញផ្លូវទៅកាន់កម្រិតទី ១០ នោះទេ។ នាងមិនអាចប្រឈមមុខជាមួយ ស្វា​រំកិល​ភ្នំ (Mountain-moving Ape) នេះដោយកម្លាំងបាយបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមានអារម្មណ៍ថាគេបានធ្វើសម្បទានច្រើនពេកហើយនោះ ប៉ៃ យាន ក៏សើចយ៉ាងត្រជាក់ ហើយនិយាយថា \"ដោយសារនាងមិនព្រមទទួលយកសេចក្តីសប្បុរសរបស់ខ្ញុំ នោះក៏តាមហ្នឹងចុះ។\"\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-22T14:59:13.903Z","2026-02-22T15:07:13.983Z","699b19c126b7502305e630b4","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"69993adeafcf5201ea3fa815",51,"ជំពូកទី ៥០ (ភាគ២)៖ បុគ្គលដែលជោគវាសនាកំណត់ឱ្យធ្វើការធំ (One Who is Destined for Great Things)",{"id":26,"number":27,"title":28},"699b1dd526b7502305e630df",53,"ការរញ្ជួយ (Shudder)",84,1790177360905]