[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-699b108a26b7502305e6309e":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69762c2ba5ba2989a9c5046c",22,"សត្រូវ (Enemy)","ព្រះអាទិត្យពណ៌ក្រហមដ៏ត្រចះត្រចង់កំពុងលិចទៅទិសខាងលិច លាបពណ៌ជួរភ្នំទាំងមូលដោយស្រទាប់រស្មីពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។ នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃរៀបលិច អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានសិរីសួស្តី។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេកំពុងខិតជិតដល់ភូមិថ្មយ៉ាងលឿន។ តំបន់នេះមិនមានសត្វសាហាវច្រើនទេ ដោយសារវាស្ថិតនៅជាយក្រុងនៃជួរភ្នំ។ ជាលទ្ធផល វានៅតែមានសន្តិភាពគួរសម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទីបំផុត យើងជិតដល់ផ្ទះហើយ»។ ក្មេងតូចមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល និងបានដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផេង (Peng)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅខណៈនេះ ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងបានហោះចុះមកក្រោម ស្លាបរបស់វាបានហែកដើមឈើខ្ពស់ៗដែលនៅក្បែរនោះខ្លះៗ។ វាមានសភាពអស់កម្លាំងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយមុខរបួសរបស់វានៅតែបន្តហូរឈាមខ្មៅចេញមក។ វាមិនអាចបន្តទៅមុខទៀតបានទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកមីង ទ្រាំបន្តិចទៀតទៅ យើងជិតដល់ផ្ទះហើយ»។ ក្មេងតូច ស៊ី ហាវ លើកទឹកចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាបានបញ្ចេញសម្រែកយ៉ាងខ្លាំង។ ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងអស់កម្លាំងខ្លាំងពេក រហូតមិនអាចបន្តទៅមុខបាន។ រាងកាយដ៏ធំរបស់វាបានដួលចុះ ធ្វើឱ្យស្លឹកឈើហោះខ្ចាត់ខ្ចាយពេញទីកន្លែង។ បន្ទាប់ពីបុកនឹងដើមឈើបុរាណ ដើមឈើជាច្រើនត្រូវបានបំផ្លាញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំណាងល្អ វាអាចហោះរេរចុះមកក្រោម ជាជាងធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃដោយផ្ទាល់។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើវាធ្លាក់ពីកម្ពស់ខ្ពស់បែបនេះ ឆ្អឹងបាក់ និងសរសៃដាច់គឺជារឿងដែលមិនអាចជៀសផុតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងសម្លេងរំពង សត្វសួននីដែលស្ថិតក្នុងក្រញាំរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង គឺជាសត្វដំបូងគេដែលបុកនឹងដី បណ្តាលឱ្យផ្ទាំងថ្មដ៏ធំនៅក្នុងព្រៃត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នា។ បន្ទាប់មក រាងកាយដ៏ធំរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងបានចុះចតនៅលើវាលស្មៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងតូចដែលសែងស្នែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅក៏បានដួលអូសដីដែរ។ សំណាងល្អ រាងកាយរបស់គេស្រាល និងមានសុខភាពល្អ ហើយដោយសារតែគេបានបោះស្នែងប្រវែងច្រើនម៉ែត្រនោះចោលនៅពេលគេដួល គេក៏មិនបានរងរបួសអ្វីដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកមីង មិនមានរឿងអាក្រក់កើតឡើងទេមែនទេ?» ស៊ី ហាវ ប្រញាប់ក្រោកឈរ ហើយរត់ទៅរកកន្លែងដែលឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងនៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ថានភាពរបស់ពូជពង្សបក្សីបិសាចសម័យបុរាណគឺអាក្រក់ណាស់។ ចេញពីមុខរបួសរបស់វា មានឈាមពណ៌ខ្មៅដូចទឹកខ្មៅស្រក់ចុះមក ដែលជះក្លិនឆ្អាបត្រី។ រាងកាយទាំងមូលរបស់វាគ្មានកម្លាំង ដូច្នេះការក្រោកឈរឡើងវិញគឺជារឿងដ៏លំបាក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងបានស្រែកយំទៅលើមេឃ។ សម្លេងរបស់វាបន្លឺឡើងរំពង ហាក់ដូចជាអាចទម្លុះលោហៈ និងបំបែកថ្មបាន។ វាក៏បានធ្វើឱ្យក្មេងតូច ស៊ី ហាវ ញ័ររន្ធត់រហូតដល់ក្រដាសត្រចៀករបស់គេចាប់ផ្តើមឈឺ ដែលបង្ខំឱ្យគេប្រញាប់ខ្ទប់ត្រចៀក។ ស្លឹកឈើនៅជុំវិញនោះបានជ្រុះចុះមកយ៉ាងវឹកវរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រូវហើយអ្នកមីង បើអ្នកមីងឈឺចាប់ គ្រាន់តែប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីស្រែកមក។ យើងមិនឆ្ងាយពីភូមិថ្មប៉ុន្មានទេ ដូច្នេះតាប៉េង (Big Peng) ស៊ាវឡាន (Little Green) និងអ្នកផ្សេងទៀតប្រាកដជាឮសម្រែករបស់អ្នកមីងមិនខាន។ ពួកគាត់ប្រាកដជានាំមេភូមិមកទីនេះដើម្បីជួយសង្គ្រោះយើង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងតូចនិយាយបណ្តើរ រត់ទៅរកស្នែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅនោះបណ្តើរ។ គេបានកាត់សាច់មួយដុំដែលជាប់នឹងស្នែងនោះ ហើយយកទៅដាក់នៅជិតចំពុះរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង៖ «អ្នកមីង ខ្ញុំធ្លាប់ឮថា ស្នែងរបស់សត្វរមាសមានសមត្ថភាពព្យាបាលជាតិពិស។ នេះគឺជាស្នែងរបស់ពូជពង្សសម័យបុរាណ ទោះបីជាវាជារបស់គោ ក៏វាគួរតែមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានបញ្ចុកឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង និងជួយបិទចំពុះរបស់វា។ លុះត្រាតែពេលនេះ ទើបបក្សីសាហាវនេះសម្លឹងមើលគេដោយខ្សែភ្នែកដ៏ទន់ភ្លន់ ហាក់ដូចជាគេជាកូនបង្កើតរបស់វាអញ្ចឹង។ ពូជពង្សរបស់បក្សីបិសាចសម័យបុរាណមានបញ្ញាខ្ពស់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកមីង ត្រូវតែទ្រាំឱ្យបាន! លោកតាដូនតា និងអ្នកផ្សេងទៀតនឹងមកដល់ទីនេះក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយឺតៗ ហើយសម្លេងសត្វសាហាវគ្រហឹមអាចត្រូវបានឮពីចម្ងាយ។ ក្មេងតូចចាប់ផ្តើមបារម្ភ ព្រោះគេមិនដឹងថាអ្នកភូមិថ្មបានឮសម្រែករបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងដែរឬអត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើគេត្រឡប់ទៅវិញតែម្នាក់ឯង មានឱកាសដែលសត្វសាហាវមួយចំនួនអាចនឹងមកដល់។ ដោយសារស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង វាច្បាស់ជាស្លាប់ជាមិនខាន ព្រោះវាមិនអាចតបតបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាពួកគាត់មិនបានឮ ក៏លោកតាដូនតាប្រាកដជាបានបញ្ជូនមនុស្សឱ្យមកតាមរកយើងមិនខាន។ អ្នកមីង សូមមេត្តារង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ និងទ្រាំឱ្យជាប់។ គ្រប់យ៉ាងនឹងមិនអីទេ»។ ក្មេងតូចប្រើសម្លេងដ៏ក្មេងខ្ចី និងទន់ភ្លន់របស់គេដើម្បីផ្តល់កម្លាំងចិត្តដល់វា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លេងលូរបស់សត្វសាហាវហាក់ដូចជាកំពុងខិតជិតមកដល់បន្តិចម្តងៗពីចម្ងាយ។ ព្រះអាទិត្យរៀបលិចជិតបាត់ទៅហើយ ហើយមេឃចាប់ផ្តើមងងឹត។ ផ្នែកនៃព្រៃនេះមើលទៅគួរឱ្យខ្លាច និងរន្ធត់ជាពិសេស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកមីង ផឹក លោហិតជីវិត (Essence Blood) បន្តិចទៀតទៅ»។ ក្មេងតូចខ្ទប់ដៃម្តងទៀត ដោយយកសាច់របស់គោបិសាចអណ្តាតភ្លើងក្នុងទេវកថាមកឱ្យវា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ រោមនៅលើខ្នងរបស់ក្មេងតូចបានងើបឡើង។ គេបានប្រញាប់គេចទៅចំហៀង ធ្វើឱ្យព្រួញដែកដ៏ត្រជាក់មួយកាត់កករបស់គេ។ វាបានបុកចូលទៅក្នុងថ្មភ្នំជាមួយនឹងសម្លេង ប៊ូម មុនពេលបញ្ចេញសម្លេងដូចលោហៈប៉ះគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លុះត្រាតែពេលនេះ ទើបសម្លេងផ្ទុះនៃល្បឿនបានបន្លឺឡើង។ ល្បឿននៃព្រួញដែកនោះលឿនពេកហើយ លឿនជាងល្បឿនសម្លេងទៅទៀត។ កម្លាំងរបស់វាពិតជាគួរឱ្យតក់ស្លុតណាស់! ប្រសិនបើក្មេងតូចមានប្រតិកម្មយឺតជាងនេះបន្តិច ព្រួញនោះច្បាស់ជាទម្លុះកករបស់គេមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខ្សែពន្លឺដ៏ត្រជាក់មួយបានភ្លឺកាត់ ហើយព្រួញដែកទីពីរត្រូវបានបាញ់ចេញមក។ ក្មេងតូចបានគេចចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពូ (Pu)។ ឈាមបានបាញ់ចេញមក។ សាច់មួយដុំដែលគេចង់បញ្ចុកឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងកាលពីដំបូង ត្រូវបានព្រួញទម្លុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ជះខ្ជាយណាស់។ ហេតុអីបានជាឯងខំធ្វើរឿងទាំងអស់នេះសម្រាប់បក្សីសាហាវដែលជិតស្លាប់ទៅហើយអញ្ចឹង? ឯងគួរតែយកវាឱ្យមកយើងវិញទើបប្រសើរ»។ សម្លេងបុរសដ៏ស្អកម្នាក់បានបន្លឺឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គឺពួកឯង?!» ក្មេងតូចភ្ញាក់ផ្អើល និងខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីឃើញមនុស្សមកពីភូមិឆ្កែព្រៃ (Wolf Village) គេបានកត់សម្គាល់ឃើញថា អ្នកដែលបាញ់ព្រួញនោះ គឺជាប្រធានក្រុមប្រមាញ់របស់ពួកគេ។ គាត់ខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ ដែលមានកម្ពស់ជាងពីរម៉ែត្រ។ សាច់ដុំរបស់គាត់មាំមួនដូចជាពស់ដែលរុំព័ទ្ធរាងកាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងកំឡុងបួនសប្តាហ៍ចុងក្រោយនេះ ស្ទើរតែគ្មានសញ្ញានៃវត្តមានរបស់ពួកគេឡើយ។ ឥឡូវនេះ ពួកគេជាងម្ភៃនាក់បានបង្ហាញខ្លួន។ ម្នាក់ៗកាន់ធ្នូដ៏រឹងមាំ ហើយព្រួញទាំងអស់ត្រូវបានតម្រង់មករកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងតូចខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែករបស់គេបើកធំៗ ខណៈដែលគេនិយាយថា «លើកមុន ភូមិថ្មរបស់យើងបានលែងពួកឯងឱ្យទៅវិញ ហើយពួកឯងថែមទាំងបានធ្វើសម្បថឈាមទៀតផង។ ឥឡូវនេះ ពួកឯងចង់សម្លាប់យើង... ពួកឯង...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតជាក្មេងដែលគួរឱ្យស្រលាញ់មែន តើពាក្យសម្បថមានតម្លៃជាងរាងកាយដ៏មានតម្លៃ និងកម្ររបស់សត្វសួននីនោះឬ? ចុះស្នែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅដ៏មានតម្លៃរបស់ពូជពង្សសម័យបុរាណនោះវិញ?» បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែព្រៃបានចំអកឱ្យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី (Chi)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រស្មីពណ៌សប្រាក់បានបាញ់ចេញគ្រប់ទិសទី។ ក្មេងតូចមិនបាននិយាយតបតទៀតឡើយ និងបានកម្រើកដៃរបស់គេ បង្កើតជាព្រះច័ន្ទដ៏ត្រចះត្រចង់។ ពន្លឺរបស់វាបានសាយភាយចុះមក ហាក់ដូចជាព្រះច័ន្ទទេវៈបានចុះមកពីមេឃជាន់ទីប្រាំប្រាំបួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងព្រះច័ន្ទនៅក្នុងដៃ គេបានសម្រុកទៅរកមនុស្សទាំងនោះ។ ដោយសារពួកគាត់មិនស្តាប់ហេតុផល គេមានតែប្រយុទ្ធប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាគេនៅជាក្មេងតូចម្នាក់ក៏ដោយ ក៏គេតែងតែឮមនុស្សចាស់និយាយអំពីភាពសាហាវយង់ឃ្នង និងភាពរន្ធត់រាប់មិនអស់ដែលពួកគេបានជួបប្រទះ ខណៈពេលប្រឈមមុខនឹងសត្វសាហាវនៅក្នុងទឹកដីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនេះ ក្មេងតូចបានចាត់ទុកមនុស្សទាំងនេះដូចជាសត្វសាហាវ ដោយលែងមើលឃើញថាពួកគេជាមនុស្សដូចគ្នាទៀតហើយ។ គេបានសម្រុកទៅមុខយ៉ាងលឿនក្នុងបំណងប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេ និងការពារអ្នកមីងឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្រោះនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ មនុស្សក្រុមនេះមិនមានចិត្តល្អដូចឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងដែលធ្លាប់តែសាហាវនោះឡើយ។ គេនឹងមិនអាណិតអាសូរពួកគេម្តងទៀតជាដាច់ខាត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូស... វូស... (Whoosh Whoosh)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្រួញដែកទាំងនេះបានហោះមករកគេយ៉ាងច្រើនដូចជាទឹកភ្លៀង។ ការបាញ់នីមួយៗមានកម្លាំងរាប់ពាន់ជីននៅពីក្រោយ ហើយពួកវាគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ សូម្បីតែសត្វដ៏ធំក៏នឹងស្លាប់ដោយសារការបាញ់តែមួយព្រួញដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សទាំងអស់នេះបានបាញ់ទៅលើក្មេងតូចម្នាក់ក្នុងពេលដំណាលគ្នា ក្នុងលក្ខណៈដែលគ្មានបេះដូង និងសាហាវព្រៃផ្សៃបំផុត។ ពួកគាត់មិនបង្ហាញក្តីមេត្តាឡើយ មានតែស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ និងកាចសាហាវប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដាំង (Dang)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់បានវិលវល់ និងបានទះព្រួញដែកមួយជួរឱ្យធ្លាក់ចុះ។ សម្លេង ក្រាក ក្រាក (Gebeng gebeng) បានបន្លឺឡើង។ ទោះបីជាពួកវាជាបង្គោលដែក ក៏ពួកវានៅតែមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការវាយប្រហារបានដែរ។ ពួកវាត្រូវបានកាត់ជាពីរយ៉ាងស្អាត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កុំមើលងាយវាឱ្យសោះ។ ទោះបីជាវាជានៅក្មេង ប៉ុន្តែវាមានវត្ថុបុរាណដ៏មានតម្លៃនៅលើខ្លួនវា។ វាពិតជាខ្លាំងណាស់។ រួមកម្លាំងគ្នាបាញ់វាឱ្យធ្លាក់ចុះមក!» បុរសដែលមានរូបរាងមាំមួនម្នាក់បានគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ... (Wu)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់បានហោះកាត់ និងវិលជុំវិញព្រៃ។ បុរសដែលទើបតែស្រែកម្នាក់នោះ ត្រូវបានកាត់ចំស្មា បណ្តាលឱ្យដាច់ដៃរបស់គាត់ចេញពីគ្នា។ ឈាមស្រស់បានបាញ់ចេញមក ហើយជាមួយនឹងសម្រែកដ៏ឈឺចាប់ គាត់បានដួលទៅលើដី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្មេងនេះខ្លាំងពេកហើយ! ប្រញាប់ដកថយ ហើយគ្រវែងលំពែងដែកទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រធានក្រុមប្រមាញ់របស់ភូមិឆ្កែព្រៃបានស្រែកយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់បានបញ្ជាឱ្យមនុស្សរបស់គាត់បែកគ្នា និងដកថយទៅខាងក្រោយ។ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមប្រើកម្លាំងកាន់តែខ្លាំងដើម្បីគ្រវែងលំពែង ហើយលំពែងរបស់ពួកគេរឹតតែគួរឱ្យខ្លាចជាងព្រួញទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វូ... វូ... (Wuwu)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បង្គោលលំពែងមួយបន្ទាប់ពីមួយទៀតបានបញ្ចេញពន្លឺដ៏ត្រជាក់ ខណៈដែលពួកវាហែកខ្យល់ហោះមក។ បង្គោលនីមួយៗមានប្រវែងប្រហែលពីរម៉ែត្រ និងទម្ងន់ដប់ជីន ដែលអាចចាក់ទម្លុះស្បែកសត្វរមាសភ្លើងបានយ៉ាងងាយស្រួល ខណៈដែលពួកវាហោះមកចំពីមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដាំង, ដាំង... (Dang, dang)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងតូចបានប្រើព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់របស់គេដើម្បីទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារ ដោយកាត់បង្គោលលំពែងមួយបន្ទាប់ពីមួយទៀតឱ្យបាក់ជាពីរ។ សម្លេងប៉ះគ្នាដ៏ខ្លាំងបានបន្លឺឡើង ខណៈដែលកម្ទេចភ្លើងបានខ្ទាតគ្រប់ទីកន្លែង។ ស្ថានភាពគឺពិតជាតឹងតែងខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សម្លាប់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ ស៊ី ហាវ តូចបានឡើងក្រហមភ្លាមៗ។ ទោះបីជាគេមានចិត្តល្អ និងស្មោះត្រង់ក៏ដោយ ក៏គេមិនមែនជាមនុស្សទន់ជ្រាយដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកដទៃចង់សម្លាប់គេបែបនេះ គេច្បាស់ជាត្រូវតបត និងការពារខ្លួនឯងជាធម្មជាតិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វេង (Weng)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់បានញ័ររន្ធត់ ហើយគេបានសម្រុកទៅមុខយ៉ាងលឿនជាមួយនឹងកម្លាំងទាំងអស់របស់គេ។ ដោយប្រើព្រះច័ន្ទដ៏មានតម្លៃរបស់គេដើម្បីរារាំងព្រួញ គេបានរត់ទៅមុខដប់ម៉ែត្រ មុនពេលវាយប្រហារអស់ពីកម្លាំង។ ពន្លឺពណ៌សដូចព្រិលបានភ្លឺកាត់ ហើយនៅចំពោះមុខគេ សម្រែកដ៏ឈឺចាប់បានបន្លឺឡើង។ ដៃរបស់មនុស្សប្រាំឬប្រាំមួយនាក់ត្រូវបានកាត់ដាច់ ហើយឈាមបានបាញ់ឡើងខ្ពស់ទៅលើអាកាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លំពែងដែកពីរបីបានហោះកាត់រាងកាយរបស់ក្មេងតូច ដោយគ្រាន់តែឆ្កូត និងធ្វើឱ្យរហែកសម្លៀកបំពាក់របស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេគ្រាន់តែមិនអើពើនឹងវា ហើយជាមួយនឹងកម្លាំងទាំងអស់ គេបានដំណើរការព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ទីពីរ។ ដើមឈើបុរាណមួយបានលេចឡើងនៅលើនោះ ហើយវាបានភ្លឺចែងចាំងយ៉ាងអស្ចារ្យ ខណៈដែលវាបានជះនូវភាពត្រចះត្រចង់ខ្លះៗចុះមក ធ្វើឱ្យព្រះច័ន្ទមើលទៅរឹតតែស្រស់ស្អាត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពូ (Pu)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើកនេះ ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់បានហោះទៅឆ្ងាយជាងដប់ម៉ែត្រ ស្ទើរតែហែកប្រធានក្រុមប្រមាញ់ភូមិឆ្កែព្រៃ ក៏ដូចជាអ្នកផ្សេងទៀតពីរបីនាក់នៅពីមុខគាត់ឱ្យដាច់ជាពីរ។ ពួកគេទាំងអស់បានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយពោះរបស់ប្រធានក្រុមត្រូវបានកាត់ដាច់ បណ្តាលឱ្យពោះវៀនរបស់គាត់ស្ទើរតែលេចចេញមកក្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រធានក្រុមបានស្រែកអស់ពីកម្លាំង។ បន្ទាប់ពីបញ្ជានេះ មុខរបស់គាត់បានស្លេកស្លាំង ហើយគាត់ចាប់ផ្តើមបែកញើសយ៉ាងខ្លាំង។ មនុស្សមួយក្រុមបានស្រែកឡើង មុនពេលប្រមូលអ្នករបួសយ៉ាងលឿន និងដកថយចូលទៅក្នុងព្រៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្មេងនេះចម្លែកណាស់ វាខ្លាំងពេកហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងបានផ្ញើសារត្រឡប់ទៅវិញរួចហើយ។ មេភូមិ និងអ្នកផ្សេងទៀតមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ ដូច្នេះពួកគាត់គួរតែប្រញាប់មកដល់ទីនេះក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកមីងបៃតង អ្នកមីងមិនអីទេមែនទេ?» ក្មេងតូចបានរត់ត្រឡប់មកវិញ។ បន្ទាប់ពីឃើញឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងត្រូវបានចាក់ទម្លុះដោយលំពែងដែក និងព្រួញដែកពីរបីទៀត គេមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងចិត្តរហូតដល់ទឹកភ្នែកស្ទើរតែហូរចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងមានទឹកមុខដ៏ទន់ភ្លន់។ វាបានគ្រវីក្បាលតិចៗ និងមិនបានបញ្ចេញសម្លេងអ្វីឡើយ។ វាស្ងប់ស្ងាត់ណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកមីង ខ្ញុំពិតជាគ្មានប្រយោជន៍មែនទេ? បន្ទាប់ពីអ្វីៗដែលពួកគាត់បានធ្វើ ខ្ញុំមិនអាចសម្លាប់មនុស្សបានសូម្បីតែម្នាក់។ ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចធ្វើឱ្យពួកគាត់របួសស្មា និងដៃប៉ុណ្ណោះ»។ ក្មេងតូចបានយំ និងបន្ទោសខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅទីបំផុត គេគ្រាន់តែជាក្មេងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាគេមានភាពចាស់ទុំតាំងពីតូចក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចសម្លាប់មនុស្ស និងបង្ហូរឈាមយ៉ាងសាហាវដូចមនុស្សធំបានឡើយ។ ទោះបីជាគេវាយប្រហារក៏ដោយ ក៏បេះដូង និងដៃរបស់គេនៅតែញ័រដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានអ្នកដែលរងរបួសរហូតដល់បាត់បង់កម្លាំងប្រយុទ្ធទាំងស្រុង ហើយមិនអាចចាត់ទុកថាជាការគំរាមកំហែងទៀតឡើយ។ ភាគច្រើននៃពួកគេបានបាត់បង់ស្មា និងដៃ ហើយត្រូវបានកំណត់ឱ្យក្លាយជាមនុស្សពិការអស់មួយជីវិត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅចម្ងាយប្រហែលដប់លី (li) ភូមិឆ្កែព្រៃបានប្រមូលផ្តុំគ្នាជួបជុំយ៉ាងលឿន។ ពួកគេបានសម្រុកមកទិសដៅនេះ ហើយក្នុងចំណោមពួកគេ មានយុវជនម្នាក់នៅលើអង្រឹងដែលកំពុងអង្គុយពាក់កណ្តាល និងដេកពាក់កណ្តាល។ ទឹកមុខរបស់គេស្លេកស្លាំង ហើយភ្នែករបស់គេត្រជាក់ដូចទឹកកក។ នៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ មានខ្សែដៃធ្វើពីធ្មេញសត្វសាហាវមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សចាស់ម្នាក់បាននិយាយតិចៗថា «វាក៏ខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះដែរ ដែលអាចធ្វើឱ្យសមាជិកកុលសម្ព័ន្ធរបស់យើងជាងដប់នាក់រងរបួស។ កុំខ្លាចអី លើកនេះយើងនឹងប្រើវត្ថុបុរាណដ៏មានតម្លៃដែលផ្តល់ឱ្យដោយ វិញ្ញាណការពារភូមិ (Guardian Spirit) របស់យើង។ ចាំមើលថាតើវានៅតែអាចបង្កបញ្ហាបានទៀតឬអត់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«រាងកាយដ៏មានតម្លៃរបស់សត្វសួននីនៅទីនោះស្រាប់ ហើយវិញ្ញាណការពារភូមិនឹងមកដល់ទីនេះដោយផ្ទាល់»។ ចាស់ទុំម្នាក់ទៀតបាននិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅចម្ងាយពីរបីលី មនុស្សមួយក្រុមមកពីភូមិថ្មក៏បានធ្វើសកម្មភាពដូចជាខ្លាសាហាវ ដោយសម្រុកឆ្ពោះទៅកាន់ផ្នែកនៃព្រៃភ្នំដែលក្មេងតូចនៅ។ អ្នកដែលដឹកនាំការធ្វើដំណើរនេះ គឺកូនឥន្ទ្រីទាំងបីគឺ ជឺយុន (Purple Cloud), តាប៉េង (Big Peng) និង ស៊ាវឡាន (Little Green)។ ពួកវាកំពុងវាយស្លាបយ៉ាងអន្ទះសារ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-22T14:19:54.453Z","699b108a26b7502305e6309e","Perfect World","perfect-world",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"699b0e3c26b7502305e63091",21,"សត្វសួននី (Suan Ni)",{"id":25,"number":26,"title":27},"699ceec07c806fc940d88fcd",23,"ការកាត់ក្បាល និងការសម្លាប់",44,1790177366002]