[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69993adeafcf5201ea3fa815":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",51,"ជំពូកទី ៥០ (ភាគ២)៖ បុគ្គលដែលជោគវាសនាកំណត់ឱ្យធ្វើការធំ (One Who is Destined for Great Things)","សុង ចាងជិន (Song Changjing) នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទន្ទឹមនឹងនោះ ញើសត្រជាក់បានចាប់ផ្តើមហូរចេញពីខ្នង និងថ្ងាសរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ (Liu Baqiao) ហើយទីបំផុត គេក៏អស់សម្តីនឹងនិយាយ ក៏នៅស្ងៀមទាំងអៀនប្រៀន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន ស្រាប់តែងាកទៅរកស្ត្រីដែលនៅទល់មុខគាត់ដោយទឹកមុខចាប់អារម្មណ៍ រួចសួរថា៖ «តើនាងមកពីត្រកូលចិន (Chen Clan) នៅខេត្តកន្ទុយនាគមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនមែនទេ» ស្ត្រីនោះឆ្លើយទាំងគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន ងក់ក្បាលជាការឆ្លើយតប ហើយក៏ធ្លាក់ទៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់បែបពិចារណា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បរិយាកាសដ៏តានតឹង និងអៀនខ្មាសបានគ្របដណ្តប់ពេញបន្ទប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាសំណាងល្អ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) បានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ ដើម្បីរំលាយបរិយាកាសដ៏អាក្រក់នេះ។ មិនមានកៅអីទំនេរនៅក្នុងបន្ទប់ឡើយ ដូច្នេះគេក៏អង្គុយចុះនៅលើកម្រិតទ្វារ រួចសម្លឹងមើលទៅអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងរឿងនេះទេ ហើយគាត់បានងាកទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ វិញទាំងញញឹម៖ «បើគិតទៅ ឯងគឺជាមូលហេតុមួយដែលធ្វើឱ្យក្មេងប្រុសម្នាក់នោះអាចរស់រានមានជីវិតបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាំងពីដំបូងមក ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) បានជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថាមាននរណាម្នាក់បានបង្គាប់ឱ្យ ចិន ភីងអាន មកឌឺដងដាក់លោក។ នៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ មានតែអ្នកដែលហ៊ានដាក់អន្ទាក់មនុស្សមកពីភ្នំស៊ុនស្កោចប៉ុណ្ណោះ ទើបជាបុគ្គលដែលមានល្បិចកលខ្លាំង និងជំនាញក្នុងការរៀបចំផែនការយ៉ាងល្អិតល្អន់នៅពីក្រោយឆាក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហេតុនេះ ប៉ៃ យាន យល់ថាច្បាស់ជាមានមេខ្លោងដ៏មានអំណាចម្នាក់លាក់ខ្លួននៅក្នុងស្រមោល ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យលោកតែងតែបែកអារម្មណ៍ និងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះសត្រូវដែលគ្មានរូបរាង រហូតធ្វើឱ្យលោកមិនអាចចាប់ ចិន ភីងអាន បាននៅច្រកថូដី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានតែបន្ទាប់ពីពួកគេបានទៅដល់ប៉ែកខាងលិចបំផុតនៃទីរួមស្រុកប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែល ប៉ៃ យាន អាចបញ្ជាក់បានថាគ្មានខ្មាន់កាំភ្លើង ឬអ្នកលបសម្លាប់នៅក្បែរនោះ ទើបលោកហ៊ានសម្រុកដេញតាម ចិន ភីងអាន យ៉ាងពេញទំហឹង ហើយបន្ទាប់មកក៏មានកណ្តាប់ដៃមួយទះចំខ្នងដែលស្ទើរតែយកជីវិត ចិន ភីងអាន ទៅបាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាប្រហែលជាអញ្ចឹងមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្មានបំណងចង់យកគុណសម្បត្តិក្នុងរឿងនេះទេ» លីវ ប៉ាឈាវ ឆ្លើយទាំងស្នញញឹមក្រៀមក្រំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន គ្រាន់តែញញឹម ហើយមិនបានឆ្លើយតបអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះបានងាកទៅមើល សុង ជីស៊ីន ហើយគេក៏ញញឹមដាក់នាងវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះងាកចេញដោយទឹកមុខគ្មានអារម្មណ៍ ចំណែក សុង ជីស៊ីន ស្នាមញញឹមកាន់តែរីកធំឡើង ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់គេចាប់ផ្តើមសម្លឹងមើលជើងដ៏វែងរបស់នាងយ៉ាងមិនលាក់លៀម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងមានអាយុប្រហែល ២៥ ទៅ ២៦ ឆ្នាំ ហើយនាងមិនមែនជាមនុស្សស្អាតដាច់គេឡើយ ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន យល់ថានាងពិតជាមានមន្តស្នេហ៍ម្យ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះងាកមកមើល សុង ជីស៊ីន ដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ស្រ៊ុប រួចគំរាមថា៖ «តើឯងចង់ឱ្យគេខ្វេះភ្នែកចេញមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ចង្អុលមកខ្លួនឯង រួចធ្វើទឹកមុខស្លូតត្រង់យ៉ាងខ្លាំង៖ «តើនាងកំពុងនិយាយជាមួយខ្ញុំមែនទេ? តើខ្ញុំបានធ្វើអី?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មកគេក៏ចង្អុលទៅ សុង ចាងជិន រួចបន្តថា៖ «បើចង់ខ្វេះភ្នែកខ្ញុំ នាងត្រូវសុំការអនុញ្ញាតពីគាត់ជាមុនសិន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះហៀបនឹងក្រោកពីកៅអី ស្រាប់តែភ្នែករបស់ សុង ចាងជិន រួញតូចបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កម្លាំងសង្កត់ដ៏មហិមាបានធ្លាក់មកលើអ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំដូចជាភ្នំសង្កត់ វាមានសភាពរឹងមាំដូចជារបស់ដែលមានរូបរាង បង្កឱ្យមានការឈឺចាប់ក្រហាយលើស្បែកអ្នករាល់គ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានតែ សុង ជីស៊ីន ម្នាក់គត់ដែលមិនរងផលប៉ះពាល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្រោមសម្ពាធដ៏ធំធេង ចិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) មានការពិបាកក្នុងការនិយាយចេញមក ប៉ុន្តែសម្លេងរបស់គាត់នៅតែរឹងមាំ៖ «លោកពូ សុង នាងម្នាក់នេះឈ្មោះ ចិន ដួយ (Chen Dui) នាងមិនមែនមកពី ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត របស់យើងឡើយ។ ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យលោកប្រុងប្រយ័ត្ន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ដួយ ក្រោកឈរឡើងទាំងស្នាមញញឹម៖ «លោកហ៊ានសម្លាប់ខ្ញុំមែនទេ? តើលោកមិនខ្លាច អាណាចក្រមហាឡី របស់លោកត្រូវបានលុបឈ្មោះចេញពីទ្វីបនេះទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជុយ មីងហួង ហៀបនឹងចូលទៅអន្តរាគមន៍ ស្រាប់តែ ចិន ដួយ ត្រូវបានគេវាយឱ្យហោះទៅក្រោយលើអាកាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនត្រឹមតែកៅអីដែលនាងកំពុងអង្គុយត្រូវខ្ទេចខ្ទីកណ្តាលអាកាសប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែរាងកាយទាំងមូលរបស់នាងក៏ត្រូវបានបង្កប់ទៅក្នុងជញ្ជាំងពីក្រោយ ហាក់ដូចជារូបចម្លាក់លម្អជញ្ជាំងអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន ស្រាប់តែលេចមុខមកនៅពីមុខជញ្ជាំងយ៉ាងលឿនដូចខ្មោចលង។ ចិន ដួយ កំពុងហូរឈាមចេញតាមរន្ធទាំងប្រាំបួន ហើយ សុង ចាងជិន បានដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយខ្នង ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលនាងទាំងញញឹម៖ «នាងប្រហែលជាយល់ថាខ្ញុំមិនហ៊ានធ្វើអីនាង ព្រោះនាងមានចាស់ទុំ ឬគ្រូខ្លាំងៗមែនទេ? តើនេះជាហេតុផលដែលនាងហ៊ានអួត... អួត... តើពាក្យនោះគេហៅថាអីទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន ងាកទៅរក សុង ជីស៊ីន ហើយអ្នកក្រោយក៏ឆ្លើយទាំងញញឹម៖ «អួតក្អេងក្អាង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន ងាកខ្សែភ្នែកទៅរកស្ត្រីនោះវិញ ហើយទោះបីជាផ្ទៃមុខរបស់នាងវៀចដោយការឈឺចាប់ក៏ដោយ ក៏កែវភ្នែករបស់នាងនៅតែរឹងមាំ និងមិនព្រមចុះចាញ់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន និយាយថា៖ «នាងគួរតែបន់ស្រន់ កុំឱ្យជួបខ្ញុំម្តងទៀតក្នុងជាតិក្រោយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ ចិន សុងហ្វឹង ប្រែជាក្រហមច្រាល ហើយចិត្តរបស់គាត់ពោរពេញដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ គាត់ទាំងភ័យខ្លាច និងខឹងក្នុងពេលតែមួយ គាត់ហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែ ជុយ មីងហួង បាននិយាយមុន ដោយឱនគោរពយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រ៖ «សូមអភ័យទោសឱ្យនាងផង លោកពូ សុង នាងមិនដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងនិយាយអ្វីឡើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមចំអកបានលេចឡើងលើមុខរបស់ សុង ចាងជិន ហើយភ្លាមៗនោះ ស្ត្រីនោះក៏បិទភ្នែក ហាក់ដូចជាព្រមទទួលយកវាសនា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនោះ សុង ជីស៊ីន ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «លែងនាងទៅលោកពូ។ កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់លោកពូនឹងត្រូវខូចខាត ប្រសិនបើពាក្យចចាមអារ៉ាមសាយភាយថា លោកពូដើរសម្លាប់ស្ត្រីដែលគ្មានផ្លូវតតាំង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន បង្អង់បន្តិច ដែលភាពបង្អង់នោះសូម្បីតែ ជុយ មីងហួង និង លីវ ប៉ាឈាវ ក៏មិនអាចដឹងបានដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មកគាត់ក៏ងាកក្បាលបន្តិច រួចប្រើម្រាមដៃឆ្កឹះធូលីដែលគ្មានពិតប្រាកដចេញពីស្មារបស់គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រលកនៃភាពធូរស្រាលបានហក់មកលើ ជុយ មីងហួង និង ចិន សុងហ្វឹង ភ្លាមៗ ចំណែក លីវ ប៉ាឈាវ នៅអង្គុយធ្មឹងលើកៅអីទាំងក្តីរន្ធត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន ងាកទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ ទាំងញញឹម៖ «មិនអន់ទេក្មួយ។ ឯងនឹងមានអនាគតភ្លឺស្វាងមិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ដួយ បើកភ្នែកឡើង ខណៈដែលនាងខំទាញខ្លួនចេញពីជញ្ជាំង ហើយពេលចុះដល់ដី នាងទ្រេតទ្រោតមិនចង់នឹង រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងចងចាំមេរៀនដែលលោកបានបង្រៀនខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងនាងឡើយ គាត់និយាយទៅកាន់ លីវ ប៉ាឈាវ ថា៖ «បន្ទាប់ពីឯងចេញពីទីរួមស្រុកនេះហើយ ចូរទៅរកខ្ញុំនៅរាជធានីនៃអាណាចក្រមហាឡី។ ខ្ញុំមានរបស់ខ្លះចង់ឱ្យឯង។ ចំពោះថាតើឯងអាចយកវាទៅបានឬអត់ គឺអាស្រ័យលើឯងហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកច្បាស់ជាចង់និយាយពី ដាវអក្ខរាវិញ្ញាណ នោះមែនទេ?» លីវ ប៉ាឈាវ លាន់មាត់ឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកបដិបត្តិគ្រប់រូបសុទ្ធតែដឹងថា ដាវអក្ខរាវិញ្ញាណ គឺជាវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិដ៏សំខាន់បំផុតមួយនៃសាសនាតាវ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើដាវមួយអាចត្រូវបានគេហៅដោយផ្ទាល់ថា ដាវអក្ខរាវិញ្ញាណ ហើយល្បីល្បាញពាសពេញទ្វីប នោះវាច្បាស់ជាដាវដ៏វិសេសវិសាលបំផុតហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ចាងជិន និង សុង ជីស៊ីន បានចាកចេញពីបន្ទប់ ហើយខណៈដែលពួកគេដើរចេញ អ្នកដំបូងបានញញឹមរួចសួរថា៖ «តើឯងបានបញ្ចេញកំហឹងអស់ហើយឬនៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប្រហែលជាអស់ហើយ» សុង ជីស៊ីន ងក់ក្បាលឆ្លើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះរឿង ចិន ភីងអាន សុង ចាងជិន បានធ្វើឱ្យសូម្បីតែក្មួយប្រុសរបស់ខ្លួនឯងខាតបង់ ដូច្នេះ សុង ជីស៊ីន ពិតជាមានការខឹងសម្បារខ្លះជាធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនោះ សុង ជីស៊ីន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «ស្ត្រីម្នាក់នោះច្បាស់ជាមានទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សមានអំណាចខ្លាំងណាស់។ តើលោកពូមិនបារម្ភថា ចាស់ទុំរបស់នាងនឹងមកសងសឹកលោកពូទេអី? យោងតាមកំណត់ត្រានៅក្នុង ប្រវត្តិខេត្ត ពួកចាស់ទុំទាំងនោះពិតជាខ្លាំងណាស់។ តើអាណាចក្រមហាឡីរបស់យើងនឹងមិនអីទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងមើលងាយកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំខ្លាំងពេកហើយ» សុង ចាងជិន ឆ្លើយដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងសាលធំ ជុយ មីងហួង បានត្រឡប់ទៅអង្គុយនៅកន្លែងរបស់គាត់វិញដោយស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ អង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងកៅអី រួចរអ៊ូម្នាក់ឯងទាំងអារម្មណ៍នៅភ័យខ្លាច៖ «ព្រះអើយ តើគម្លាតរវាងកម្រិតទី ៩ និងកម្រិតទី ៧ ឬទី ៨ ពិតជាខ្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាលខ្យល់រន្ទះ មានអ្នកក្បាច់គុនកម្រិតទី ៧ ម្នាក់ និងកម្រិតទី ៨ ម្នាក់ ហើយពួកគេទាំងពីរពិតជាជិតស្និទ្ធជាមួយ លីវ ប៉ាឈាវ ណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជុយ មីងហួង គ្រវីក្បាល រួចពន្យល់ថា៖ «សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកលេងល្បែងអុកកម្រិតទី ៩ ក៏ដោយ ក៏នៅតែមានគម្លាតជំនាញយ៉ាងខ្លាំងរវាងអ្នកដែលខ្លាំងជាងគេ និងខ្សោយជាងគេដែរ។ បន្ថែមលើនេះ សុង ចាងជិន ឈរនៅលើចំណុចកំពូលនៃកម្រិតទី ៩ ទៀតផង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មកគាត់ក៏ងាកទៅរក ចិន ដួយ ដោយទឹកមុខបារម្ភ រួចសួរថា៖ «តើនាងមិនអីទេឬ ចិន ដួយ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ដួយ គឺជាស្ត្រីដែលមានភាពក្លាហាន និងរឹងមាំ ទោះបីជាមុខរបស់នាងនៅតែស្លេកស្លាំងបន្តិចក៏ដោយ ក៏នាងឆ្លើយទាំងញញឹមស្ងប់ស្ងាត់៖ «ខ្ញុំមិនអីទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ចិន សុងហ្វឹង មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវគេគំរាមកំហែងជីវិតក៏ដោយ ក៏គាត់មើលទៅមានការតក់ស្លុតខ្លាំងជាង ចិន ដួយ ទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជុយ មីងហួង ដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត។ ដោយមើលឃើញពីភាពមិនរឹងមាំរបស់ ចិន សុងហ្វឹង មើលទៅត្រកូលចិននៅខេត្តកន្ទុយនាគ ប្រហែលជានឹងមិនបានស្ថិតក្នុងដៃល្អឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទន្ទឹមនឹងនោះ លីវ ប៉ាឈាវ គិតថា៖ «គ្រាន់តែឆ្កឹះម្រាមដៃបន្តិច គាត់អាចបង្ខំដាវហោះរបស់ខ្ញុំឱ្យចូលទៅក្នុងចំណុចថាមពលវិញ ដោយមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់វិញ្ញាណខ្ញុំទាល់តែសោះ។ ពិតជាការគ្រប់គ្រងអំណាចដ៏អស្ចារ្យមែន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដូចពាក្យគេថា ភ្នំខ្ពស់នៅមានភ្នំខ្ពស់ជាង មនុស្សខ្លាំងនៅមានមនុស្សខ្លាំងជាង» ជុយ មីងហួង និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ មិនអាចទប់ចិត្តនឹងពាក្យសំដីឌឺដងបានឡើយ គេនិយាយទាំងញញឹមខូចថា៖ «តែងតែមានអ្នកនៅពីលើខ្ញុំ? លោកចង់មានន័យថាខ្ញុំចូលចិត្តនៅខាងក្រោមរហូតមែនទេ? មិននឹកស្មានថា បញ្ញវន្តដូចជាលោកពោលពាក្យបែបនេះសោះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជុយ មីងហួង បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយការហួសចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ប៉ាឈាវ ស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត រួចសម្រេចចិត្តនិយាយពាក្យលួងលោមដល់ ចិន ដួយ ខ្លាចក្រែងនាងសម្រេចចិត្តទៅសងសឹក សុង ចាងជិន ទាំងកំហឹងងងឹតងងុល។ ប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើង អ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់នេះនឹងជួបបញ្ហាធំ។ «បងស្រី ចិន ខ្ញុំដឹងថាវារឿងដែលពិបាកទទួលយក ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងអាម៉ាស់ទេដែលត្រូវចុះចាញ់ចំពោះ សុង ចាងជិន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន សុងហ្វឹង ក៏ចង់និយាយអ្វីខ្លះដែរ ប៉ុន្តែមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះងក់ក្បាលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់៖ «សុង ចាងជិន គឺជាបុរសដែលសមនឹងទទួលបានការគោរពពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ខឹងទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែខកចិត្តនឹងខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនបាច់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ។ មើលខ្ញុំចុះ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំត្រឡប់ទៅវាលខ្យល់រន្ទះវិញ ខ្ញុំនឹងអាចអួតប្រាប់គ្រប់គ្នាបាន ១០ ឆ្នាំទៀតថា ខ្ញុំធ្លាប់ប្រឈមមុខនឹង សុង ចាងជិន នៃអាណាចក្រមហាឡី ក្នុងសមរភូមិ! ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាការដោះដូរមួយក្បាច់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែការពិតគឺខ្ញុំអាចរួចខ្លួនមកវិញដោយគ្មានរបួស! បើខ្ញុំអាចទទួលបានដាវអក្ខរាវិញ្ញាណពីរាជធានីអាណាចក្រមហាឡីទៀត ខ្ញុំនឹងមានរឿងអួតបានដល់ ១០០ ឆ្នាំឯណោះ!» លីវ ប៉ាឈាវ និយាយយ៉ាងមិនចេះអៀនខ្មាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនេះ ចិត្តរបស់ ចិន ដួយ បានហោះទៅកន្លែងផ្សេងបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងកំពុងគិតអំពីក្មេងប្រុសដែលអង្គុយនៅលើកម្រិតទ្វារ ដែលអាចបញ្ឈប់ សុង ចាងជិន មិនឱ្យសម្លាប់នាងបានដោយប្រើត្រឹមតែមួយប្រយោគ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកទីរួមស្រុកវិញ ថៅកែ យ៉ាង បានធ្វើដំណើរត្រង់ទៅកាន់ទីធ្លាខាងក្រោយហាងរបស់គាត់ ដែលជាតំបន់ដែលមានទំហំល្មមសម្រាប់បុគ្គលិកអចិន្ត្រៃយ៍ទាំងបីនាក់រស់នៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបើកទ្វារបន្ទប់ធំនៅក្នុងទីធ្លា ថៅកែ យ៉ាង បានឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងអង្គុយលើកៅអី កំពុងអង្អែលបំពង់ជក់ថ្នាំបែបបុរាណរបស់គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថៅកែ យ៉ាង បិទទ្វារ រួចហៅបុរសចំណាស់នោះតាមឈ្មោះក្រៅថា «លោកតា យ៉ាង (Old Man Yang)» ហើយបុរសចំណាស់នោះក៏ប្រញាប់ដាក់បំពង់ជក់ចុះ រួចចាក់ទឹកតែមួយពែង ខណៈដែលគាត់សួរទាំងញញឹមថា៖ «តើមានអ្នកណាចង់បានថ្នាំបន្ទាន់មែនទេ? តើត្រូវឱ្យខ្ញុំឡើងភ្នំយប់នេះដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថៅកែហាងវ័យចំណាស់ និងបុរសចំណាស់នោះមើលទៅហាក់ដូចជាមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ហើយអ្នកដំបូងបានគ្រវីក្បាល រួចលើកពែងតែដកដង្ហើមធំ៖ «ខ្ញុំត្រូវបានលោកគ្រូ រួន ហៅឱ្យទៅមើលអ្នកជំងឺម្នាក់។ គឺជាក្មេងប្រុសដែលមានត្រកូល លីវ ម្នាក់ គេស្ទើរតែត្រូវគេដាល់ស្លាប់ដោយអ្នកក្រៅ។ ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍មិនល្អចំពោះរឿងនេះ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាមកទីនេះជជែកជាមួយលោក ដើម្បីឱ្យអារម្មណ៍ធូរស្រាលខ្លះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទៃមុខរបស់លោកតា យ៉ាង មានស្នាមជ្រួញដូចជាសម្បក ដើមលីងឈូ ចាស់អញ្ចឹង ហើយគាត់ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «អង្គុយចុះសិនទៅ ថៅកែ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនោះ គំនិតមួយបានកើតឡើងចំពោះថៅកែ យ៉ាង ហើយគាត់និយាយថា៖ «តាមពិតទៅ ខ្ញុំចាំថា លោកធ្លាប់បានជួយក្មេងម្នាក់ពីច្រកថូដី កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន។ គឺជាក្មេងប្រុសក្រីក្រដែលត្រូវទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំឱ្យម្តាយតាំងពីតូច។ តើគេឈ្មោះ ចិន ភីងអាន មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចដែល ចិន ភីងអាន ត្រូវបានគេលើកមកនិយាយភ្លាមៗបែបនេះ ហើយគាត់ក៏ងក់ក្បាលឆ្លើយថា៖ «ត្រូវហើយ។ ចុងក្រោយ ម្តាយរបស់គេក៏នៅតែមិនរស់។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាំមិនខុស នាងមិនអាចឆ្លងផុតរដូវរងានោះឡើយ។ បន្ទាប់ពីនោះមក ខ្ញុំបានជួបក្មេងនោះពីរបីដងដែរ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងញឹកញាប់ទេ។ កាលនោះ ខ្ញុំអាណិតក្មេងនោះពេក ក៏ឱ្យរូបមន្តថ្នាំថោកៗមួយទៅគេ។ មានរឿងអីមែនទេ? តើគេជាអ្នករងរបួសមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថៅកែ យ៉ាង ក្រេបទឹកតែបន្តិច រួចឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមក្រៀមក្រំ៖ «តើខ្ញុំមិនទើបតែប្រាប់លោកទេអីថា គឺជាក្មេងប្រុសត្រកូល លីវ? ការចងចាំរបស់លោកពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់ លោកតា យ៉ាង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង ក៏ផ្ទុះសំណើចភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតា យ៉ាង តើយើងគួរធ្វើអ្វីខ្លះទេ?» ថៅកែ យ៉ាង សួរក្នុងសំឡេងប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង លើកបំពង់ជក់ឫស្សីរបស់គាត់ រួចគ្រវីក្បាលឆ្លើយថា៖ «យើងមិនបាច់ធ្វើអ្វីទេ ថៅកែ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្ដីរបស់លោកតា យ៉ាង ហាក់ដូចជាបានផ្តល់ភាពស្ងប់សុខដល់ថៅកែ យ៉ាង ដែលគាត់កំពុងស្វែងរក ហើយគាត់ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ «ល្អហើយ។ អញ្ចឹងខ្ញុំទុកឱ្យលោកនៅម្នាក់ឯងចុះ លោកតា យ៉ាង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង ក៏ក្រោកឈរឡើងភ្លាមៗដើម្បីជូនដំណើរថៅកែ យ៉ាង ទៅដល់ទ្វារ ប៉ុន្តែអ្នកក្រោយបានប្រញាប់និយាយថា៖ «អង្គុយចុះទៅ មិនបាច់ជូនដំណើរខ្ញុំទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរចុះតាមកាំជណ្ដើរ ថៅកែ យ៉ាង បានងាកក្រោយទៅឃើញថាលោកតា យ៉ាង ហៀបនឹងបិទទ្វារ។ ភ្នែករបស់ពួកគេបានប្រសព្វគ្នា ហើយលោកតា យ៉ាង បានផ្តល់ស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅដល់គាត់។ ថៅកែ យ៉ាង ប្រញាប់ងាកចេញ ហើយចាកចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលពីមុន នៅពេលដែលថៅកែ យ៉ាង បានបន្តវេនគ្រប់គ្រងហាងថ្នាំ ឪពុករបស់គាត់បាននិយាយពាក្យបណ្តាំចុងក្រោយដ៏ចម្លែកមួយ ខណៈពេលកំពុងដកដង្ហើមចុងក្រោយ៖ «ប្រសិនបើឯងជួបប្រទះការសម្រេចចិត្តសំខាន់ៗដែលត្រូវធ្វើ ចូរទៅរកលោកតា យ៉ាង ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលគាត់ប្រាប់។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាំមិនខុស ការណែនាំនេះត្រូវបានផ្ទេរតាំងពីជីតារបស់ជីតាទួតមកឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់។ នៅពេលដែលឯងផ្ទេរហាងនេះឱ្យកូនប្រុសឯង ចូរប្រាប់គេដូចគ្នា! នេះជារឿងដែលឯងដាច់ខាតមិនត្រូវភ្លេចឡើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលនោះ ថៅកែ យ៉ាង បានយល់ព្រមយ៉ាងមុតមាំចំពោះសំណើនេះ ហើយទើបឪពុករបស់គាត់សុខចិត្តលាចាកលោកទៅដោយស្ងប់ចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលនោះមេឃចាប់ផ្តើមងងឹតខ្លាំងហើយ លោកតា យ៉ាង ក៏បានអុជចង្កៀងប្រេង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលកំពុងជក់បំពង់ជក់ គាត់បានគិតពីព្រឹត្តិការណ៍អតីតកាលខ្លះ ដែលសុទ្ធតែជារឿងតូចតាចមិនសូវមានសារៈសំខាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានការចងចាំមួយអំពីភូមិគ្រឹះដូនតាជាច្រើនដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកជាច្រើនជំនាន់ ដែលសុទ្ធតែត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ មិនដូចផ្ទះនៅច្រកថូដីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្មោះត្រង់កំពុងអង្គុយច្រហោងនៅច្រកចូលទីធ្លា សម្លឹងមើលក្មេងប្រុសម្នាក់ទាំងញញឹម រួចសួរថា៖ «កូននឹងក្លាយជាមនុស្សពេញវ័យបន្ទាប់ពីចប់ឆ្នាំនេះមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសលើកដៃឡើង រួចឆ្លើយយ៉ាងមានថាមពលថា៖ «ឆ្នាំក្រោយកូនអាយុ ៥ ឆ្នាំហើយពុក! កូននឹងក្លាយជាមនុស្សពេញវ័យហើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពសោកសៅបានកើតឡើងក្នុងចិត្តរបស់បុរសនោះ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅ រួចនិយាយថា៖ «បើអញ្ចឹង កូនត្រូវមើលថែម៉ែជំនួសពុកផង ពេលពុកមិននៅ។ កូនធ្វើបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ!» ក្មេងប្រុសឆ្លើយភ្លាមៗ ទាំងហើមទ្រូង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសនោះញញឹម រួចលូកដៃដែលគ្រើមដោយសារធ្វើការធ្ងន់ចេញមក។ «សន្យាដោតដៃ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសប្រញាប់លូកដៃតូចដ៏ស្រឡូនរបស់គេចេញមក រួចយល់ព្រមទាំងសប្បាយចិត្ត៖ «សន្យាដោតដៃ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយម្រាមដៃកូនដៃទាំងពីរបានថ្ពក់គ្នា ការសន្យាក៏ត្រូវបានបង្កើតឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសនោះក្រោកឈរយឺតៗ រួចងាកទៅមើលស្ត្រីដែលកំពុងរវល់ធ្វើការនៅក្នុងបន្ទប់ធំ មុននឹងចាកចេញទៅយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសបានស្រែកហៅពីក្រោយថា៖ «ពុក! កុំភ្លេចទិញ តាំងហូលូ ឱ្យកូនផងពេលពុកត្រឡប់មកវិញ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បបូរមាត់របស់បុរសនោះញ័រតិចៗ ប៉ុន្តែគាត់បានបង្ខំស្នាមញញឹមលើមុខម្តងទៀត ខណៈដែលគាត់ងាកមកនិយាយថា៖ «បាទ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យកអាគ្រាប់តូចៗណាពុក អាហ្នឹងឆ្ងាញ់ជាងគេ!» ក្មេងប្រុសបន្ថែម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសនោះប្រញាប់ងាកចេញ មិនហ៊ានសម្លឹងមើលកូនប្រុសរបស់គាត់ទៀតឡើយ។ ខណៈដែលគាត់ដើរទៅមុខ គាត់បានរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «លាសិនហើយ កូនប្រុសរបស់ពុក»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីនោះ ក្មេងប្រុសម្នាក់បានចាប់ផ្តើមមកហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងជាញឹកញាប់ ដើម្បីទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំ។ ថ្ងៃមួយ បុគ្គលិកហាងម្នាក់បានអស់ភាពអត់ធ្មត់នឹងគេ ហើយគាត់បានរុញក្មេងនោះចេញពីហាង ទាំងស្រែកថា៖ «តើឱ្យខ្ញុំប្រាប់ឯងប៉ុន្មានដងទៀត? ឯងមិនមានលុយគ្រប់គ្រាន់សូម្បីតែទិញកាកថ្នាំផង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងឆ្កួត ឬក៏ថ្លង់? មិនត្រឹមតែគ្មានលុយគ្រប់គ្រាន់ទេ ឯងថែមទាំងមកឈររាំងផ្លូវអ្នកដទៃទៀត! ទីនេះជាហាង មិនមែនជាកន្លែងធ្វើបុណ្យទេ! យើងត្រូវរកស៊ី! ខ្ញុំមានភាពអត់ធ្មត់ជាមួយឯងយូរហើយ ព្រោះឯងនៅក្មេង ប៉ុន្តែបើឯងនៅតែមកកូរទៀត ខ្ញុំនឹងវាយឯងហើយ! ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសនោះកំពុងកាន់កាបូបលុយដែលស្ទើរតែទទេរបស់គេយ៉ាងណែន គេចង់យំ ប៉ុន្តែមិនព្រមឱ្យទឹកភ្នែកហូរឡើយ។ គេបាននិយាយប្រយោគដដែលៗដែលគេបាននិយាយរាប់មិនអស់ថា៖ «ម៉ែខ្ញុំត្រូវការថ្នាំ ហើយខ្ញុំបានរង់ចាំយូរណាស់មកហើយ។ យើងគ្មានលុយទៀតទេ ប៉ុន្តែម្តាយខ្ញុំឈឺធ្ងន់ណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុគ្គលិកវ័យក្មេងនោះបានលើកអំបោសឡើង ក្នុងបំណងគំរាមកំហែង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសប្រញាប់អង្គុយចុះ រួចយកដៃខ្ទប់ក្បាលដោយភាពភ័យខ្លាច ប៉ុន្តែគេនៅតែបន្តកាន់កាបូបលុយនៅក្នុងដៃឆ្វេងយ៉ាងណែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំ ក្មេងប្រុសបានងើបក្បាលឡើង ឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងសម្លឹងមើលមកគេដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុគ្គលិកហាងវ័យក្មេងនោះបានដាក់អំបោសចុះទាំងអៀនខ្មាស ហើយដើរចូលទៅក្នុងហាងវិញបាត់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់និយាយថា៖ «អតិថិជនចំណាយប្រាក់ដើម្បីបានទំនិញ ចំណែកអ្នកលក់ផ្តល់ទំនិញដើម្បីដូរយកប្រាក់។ នេះគឺជាច្បាប់ដែលបានកំណត់ទុកតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ ចំពោះថាតើអ្នកលក់ចង់ចំណេញប៉ុន្មាន គឺអាស្រ័យលើពួកគេ ប៉ុន្តែគ្មានហេតុផលណាដែលអ្នកលក់ត្រូវខាតបង់ឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឱ្យកាបូបនោះមកខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងយកលុយទាំងអស់ដែលឯងមាន។ ខ្ញុំនឹងឱ្យគ្រឿងផ្សំថ្នាំដែលឯងត្រូវការសម្រាប់ម្តាយឯង ហើយខ្ញុំនឹងជំពាក់ទុកសិន ប៉ុន្តែឯងត្រូវសងលុយវិញនៅថ្ងៃអនាគត។ តើឯងយល់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទេ ក្មេងតូច?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសព្រិចភ្នែកពីរបីដងដោយទឹកមុខភាំងៗ ប៉ុន្តែនៅតែហុចកាបូបនោះទៅឱ្យបុរសចំណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ បុរសចំណាស់ត្រូវអើតមើលពីលើតុបញ្ជរ ដើម្បីមើលក្បាលក្មេងប្រុសដែលនៅម្ខាងទៀត ហើយគាត់សួរថា៖ «តើឯងចេះដាំថ្នាំទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ ចេះ» ក្មេងប្រុសងក់ក្បាលឆ្លើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មែនឬ?» បុរសចំណាស់សួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើកនេះ ក្មេងប្រុសគ្រាន់តែងក់ក្បាលបែបមិនសូវមានទំនុកចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុគ្គលិកហាងវ័យក្មេងញញឹមរួចនិយាយថា៖ «លោកតា លីវ (Old Man Liu) ធ្លាប់បានទៅច្រកថូដីម្តង ដើម្បីមើលម្តាយរបស់គេ ហើយកាលនោះ គាត់បានបង្រៀនក្មេងនេះពីរបៀបដាំថ្នាំ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បានទៅម្តងទៀតដើម្បីពិនិត្យមើលក្មេងនោះ ព្រោះគាត់បារម្ភថាគេនឹងមិនអាចធ្វើតាមការណែនាំបានត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះ គឺក្មេងប្រុសនេះអាចធ្វើតាមការណែនាំបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ទោះបីជាគេនៅក្មេងក៏ដោយ។ ខ្ញុំបានឮរឿងនេះផ្ទាល់ពីលោកតា លីវ ដូច្នេះវាគួរតែជាព័ត៌មានដែលអាចជឿទុកចិត្តបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់គ្រវីដៃ រួចនិយាយថា៖ «ឯងទៅបានហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសប្រញាប់រត់ត្រឡប់ទៅច្រកថូដីវិញដោយក្តីរំភើប ទាំងកាន់កញ្ចប់ថ្នាំដ៏ធំដែលខ្ចប់នឹងក្រដាសពណ៌ត្នោត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្តាយរបស់គេកំពុងដេកនៅលើគ្រែឈើ ហើយនៅពេលដែលក្មេងប្រុសលបចូលទៅក្នុងបន្ទប់ គេឃើញថាម្តាយរបស់គេនៅកំពុងគេងលក់។ គេបានដាក់ដៃលើថ្ងាសរបស់នាងថ្នមៗ រួចឃើញថាវាមិនក្តៅខ្លាំងពេកទេ ហើយគេក៏ដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល មុននឹងស៊កដៃម្តាយរបស់គេចូលទៅក្រោមភួយវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីនោះ ក្មេងប្រុសបានទៅផ្ទះបាយ ហើយចាប់ផ្តើមដាំថ្នាំដោយប្រើឆ្នាំងដី ខណៈពេលដែលឆ្លៀតធ្វើម្ហូបផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើម្បីឈោងទៅដល់លើតុបាយ គេត្រូវឈរនៅលើកៅអីតូចមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសកំពុងកូរវែកយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយទោះបីជាគេស្ទើរតែបើកភ្នែកមិនរួចដោយសារចំហាយទឹកក្តៅដែលហុយពេញផ្ទះបាយក៏ដោយ ក៏គេនៅតែរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «ខ្ញុំត្រូវធ្វើវាឱ្យឆ្ងាញ់។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ម៉ែនឹងមិនចង់ញ៉ាំអីទៀតមិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសមានអាយុមិនដល់ ៥ ឆ្នាំផង ប៉ុន្តែគេកំពុងស្ពាយកញ្ច្រែងដែលធំជាងខ្លួនគេទៅទៀតនៅលើខ្នង ខណៈដែលគេធ្វើដំណើរទៅកាន់ភ្នំនៅខាងក្រៅទីរួមស្រុក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាលើកទីពីរហើយដែលក្មេងប្រុសបានចូលទៅក្នុងភ្នំ។ លើកទីមួយ គេត្រូវបាននាំទៅដោយលោកតា យ៉ាង មកពីហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង ហើយកាលនោះ បុរសចំណាស់បានដើរយឺតៗដើម្បីឱ្យត្រូវនឹងល្បឿនរបស់ក្មេងប្រុស។ បន្ថែមលើនេះ បុរសចំណាស់បានជួយស្ពាយកញ្ច្រែងឱ្យគេទៀតផង ហើយគាត់គ្រាន់តែបង្រៀនក្មេងប្រុសឱ្យស្គាល់ស្មៅថ្នាំពីរបីប្រភេទប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហេតុនេះ ការធ្វើដំណើរលើកដំបូងនោះពិតជាមានភាពសប្បាយរីករាយណាស់ ប៉ុន្តែលើកទីពីរនេះគឺខុសគ្នាស្រឡះ។ ក្មេងប្រុសត្រូវហាលថ្ងៃដ៏ក្តៅហែង ខណៈដែលត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ដោយសារខ្សែស្ពាយកញ្ច្រែងដែលសង្កត់លើស្បែកខ្នងរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេយំពេញផ្លូវ ប៉ុន្តែគេនៅតែខាំធ្មេញបន្តទៅមុខទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទាល់តែពេលយប់ ទើបក្មេងប្រុសត្រឡប់មកដល់ហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងវិញ ប៉ុន្តែមានតែស្មៅថ្នាំតិចតួចប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងកញ្ច្រែងរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកតា យ៉ាង ពិតជាខឹងខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសហៀបនឹងយំ ខណៈដែលគេប្រាប់បុរសចំណាស់ថាម្តាយរបស់គេនៅផ្ទះម្នាក់ឯង ហើយគេត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះដើម្បីធ្វើម្ហូបឱ្យនាង។ បើមិនដូច្នោះទេ គេប្រាកដជាអាចរកស្មៅថ្នាំបានច្រើនជាងនេះ ហើយគេបានសន្យានឹងបុរសចំណាស់ថា គេនឹងឡើងភ្នំវិញនៅព្រឹកស្អែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់បានប្រកាសថា គាត់នឹងផ្តល់ឱកាសឱ្យក្មេងប្រុសតែម្តងទៀតប៉ុណ្ណោះ រួចក៏ចាកចេញទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនដល់ពីរខែផង បាតដៃ និងបាតជើងរបស់ក្មេងប្រុសត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយក្រិនយ៉ាងក្រាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្ងៃមួយ ព្យុះភ្លៀងបានធ្វើឱ្យទឹកជ្រោះឡើងខ្លាំង រារាំងក្មេងប្រុសមិនឱ្យត្រឡប់ទៅទីរួមស្រុកវិញបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលទឹកដែលហូរយ៉ាងខ្លាំង ក្មេងប្រុសបានយំយ៉ាងខ្លាំងនៅកណ្តាលភ្លៀង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈដែលគេហៀបនឹងសម្រេចចិត្តលោតចូលទៅក្នុងទឹកជ្រោះដើម្បីផ្សងព្រេង លោកតា យ៉ាង ក៏ស្រាប់តែលេចមុខមកនៅច្រាំងម្ខាងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់បានឈានជើងឆ្លងកាត់ទឹកជ្រោះតែមួយជំហានប៉ុណ្ណោះ រួចលើកក្មេងប្រុសឡើង ហើយឈានត្រឡប់ទៅម្ខាងទៀតវិញក្នុងជំហានទីពីរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាក្មេងប្រុសកំពុងទទឹកភ្លៀងជោកខ្លួនក៏ដោយ ក៏មានស្នាមញញឹមយ៉ាងរីកនៅលើមុខរបស់គេ ខណៈដែលគេចុះពីលើភ្នំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីចេញពីភ្នំ បុរសចំណាស់និយាយថា៖ «ភីងអាន ប្រសិនបើឯងអាចធ្វើបំពង់ជក់មួយឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងបង្រៀនឯងពីវិធីឡើងភ្នំដោយមិនឱ្យហត់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសជូតទឹកភ្លៀងចេញពីមុខ រួចឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ទុកឱ្យខ្ញុំចុះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្ងៃមួយ ក្មេងប្រុសកំពុងដើរយ៉ាងសប្បាយរីករាយត្រឡប់ទៅច្រកថូដីវិញ។ គេបានរកឃើញស្មៅថ្នាំដ៏កម្រ និងមានតម្លៃកាលពីព្រឹកមិញ ដូច្នេះហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងបានផ្តល់គ្រឿងផ្សំថ្នាំឱ្យគេច្រើនជាងធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមិនទាន់បានញ៉ាំអ្វីសោះពេញមួយថ្ងៃ ហើយខណៈដែលគេកំពុងដើរ គេក៏ស្រាប់តែមានអាការៈឈឺពោះយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនោះ គេដឹងភ្លាមថា គេប្រហែលជាបានញ៉ាំអ្វីខុសនៅលើភ្នំហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការឈឺចាប់បានចាប់ផ្តើមចេញពីក្រពះ ប៉ុន្តែវាក៏បានរីករាលដាលពេញរាងកាយយ៉ាងរហ័ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានអង្គុយច្រហោងចុះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចដោះកញ្ច្រែងចេញពីខ្នង មុននឹងដកដង្ហើមវែងៗដើម្បីព្យាយាមទប់ការឈឺចាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សីតុណ្ហភាពរាងកាយរបស់គេប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង ពេលខ្លះក្តៅដូចដុំធ្យូងកំពុងឆេះ ពេលខ្លះទៀតញ័រទទ្រើតដោយភាពត្រជាក់។ ចុងក្រោយ គេបានត្រឹមតែដេកននៀលនៅលើដីក្នុងច្រកនោះដោយការឈឺចាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេញមួយពេលនេះ គេមិនហ៊ានបញ្ចេញសម្លេងអ្វីឡើយ។ សូម្បីតែនៅពេលដែលគេយកក្បាលទៅបោកនឹងជញ្ជាំងដីនៃច្រកនោះ ដើម្បីបង្វែរអារម្មណ៍ពីការឈឺចាប់ ក៏គេមិនព្រមស្រែកយំដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេនៅជិតផ្ទះពេក ហើយគេខ្លាចថាសម្លេងណាមួយដែលគេបញ្ចេញ នឹងធ្វើឱ្យម្តាយរបស់គេមានការបារម្ភ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្មារតីរបស់គេចាប់ផ្តើមរលត់ទៅៗ ហើយអ្វីដែលគេអាចឮ គឺសំឡេងបេះដូងរបស់គេ ដែលលោតដូចជាសំឡេងស្គរដ៏ធំដែលគេវាយនៅក្បែរត្រចៀករបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅច្រកផ្កាម៉ាក់ប្រេង ក្មេងប្រុសម្នាក់បានកំពុងអង្គុយច្រហោងម្តងទៀតនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីតូបលក់ តាំងហូលូ។ គេតែងតែធ្វើបែបនេះរាល់ពេលដែលគេដើរកាត់ ហើយគេមិនដែលនៅទីនោះយូរឡើយ ប៉ុន្តែវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ម្ចាស់តូបក្នុងការចងចាំមុខតូចដែលសម្បុរខ្មៅស្រអែមរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនោះ ម្ចាស់តូបបានបេះតាំងហូលូមួយ រួចហុចឱ្យក្មេងប្រុសទាំងញញឹម៖ «អានេះ ឱ្យឯងញ៉ាំដោយមិនគិតថ្លៃទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹមអៀនប្រៀន មុននឹងរត់ចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ម្ចាស់តូបមិនដែលឃើញក្មេងប្រុសនោះម្តងទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រដូវរងានោះ ម្តាយរបស់ក្មេងប្រុសត្រូវបានយាយីដោយជំងឺ រហូតដល់នាងនៅសល់តែស្បែកដណ្តប់ឆ្អឹងប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសទើបតែត្រឡប់មកពីបន់ស្រន់នៅវិហារវិញ ហើយគេបានដងទឹកពី អណ្តូងសោដែក តាមផ្លូវត្រឡប់មកវិញ។ គេបានធ្វើដំណើរទៅក្បែរគ្រែ ហើយបន្ទាប់ពីអង្គុយលើកៅអីតូច គេក៏ឃើញថាម្តាយរបស់គេបានដឹងខ្លួន។ គេសួរក្នុងសំឡេងថ្នមៗថា៖ «តើម៉ែមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលខ្លះទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះខំបញ្ចេញស្នាមញញឹមទាំងពិបាក រួចឆ្លើយថា៖ «ម៉ែមានអារម្មណ៍ធូរច្រើនហើយ។ វាមិនឈឺអីទៀតទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់នៅពេលឮបែបនេះ៖ «ការបន់ស្រន់ដល់ព្រះពោធិសត្វពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពមែន ម៉ែ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះងក់ក្បាលជាការឆ្លើយតប រួចលូកដៃដែលញ័រទទ្រើតចេញមក ដែលក្មេងប្រុសក៏ប្រញាប់ចាប់កាន់យ៉ាងណែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះប្រែខ្លួនទាំងពិបាក សម្លឹងមើលមុខកូនប្រុសរបស់នាង ហើយទោះបីជានាងកំពុងឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ ក៏ទឹកមុខដ៏មានសុភមង្គលមួយបានលេចឡើង ខណៈដែលនាងរអ៊ូថា៖ «តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងម៉េចដែលមានក្មេងល្អបែបនេះនៅក្នុងលោក? ហើយហេតុអីបានជាម៉ែមានសំណាងអញ្ចឹង ដែលក្មេងម្នាក់នេះបែរជាកូនប្រុសរបស់ម៉ែទៅវិញ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាអកុសល ស្ត្រីនោះមិនអាចឆ្លងផុតរដូវរងានៃឆ្នាំនោះឡើយ ដោយបានលាចាកលោកទៅមុនដាច់ឆ្នាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលនាងស្លាប់ ចៃដន្យអីពេលនោះមានព្រិលធ្លាក់ក្នុងទីរួមស្រុក ហើយនាងបានប្រាប់កូនប្រុសនាងឱ្យចេញទៅមើលព្រិល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងសម្លឹងមើលកូនប្រុសរបស់នាងរត់ចេញពីបន្ទប់ រួចក៏បិទភ្នែក ហើយបន់ស្រន់ដោយអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្តថា៖ «សូមមេត្តា សូមជួយឱ្យអាភីងអានតូចរបស់ខ្ញុំ មានសុខសុវត្ថិភាព និងភាពចម្រុងចម្រើនផងចុះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ចិន ភីងអាន ក៏ក្លាយជាក្មេងកំព្រា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេត្រូវបានបង្ខំឱ្យធំដឹងក្តីពីក្មេងប្រុសម្នាក់ ក្លាយជាបុរសម្នាក់ ទាំងដែលវ័យរបស់គេនៅក្មេងខ្ចីខ្លាំងពេក។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-21T04:55:58.318Z","69993adeafcf5201ea3fa815","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"699937a5afcf5201ea3fa800",50,"(ភាគ១)៖ បុគ្គលដែលជោគវាសនាកំណត់ឱ្យធ្វើការធំ (One Who is Destined for Great Things)",{"id":25,"number":26,"title":27},"699b19c126b7502305e630b4",52,"ការប្រឈមមុខដាក់គ្នា (Confrontation)",84,1790177360839]