[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6998fec971305ecf02517f74":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69760c82a5ba2989a9c50381",10,"ការខ្ចីប្រាក់ (Borrowing Money)","បោះជំហានស្រាលៗលើផ្ទាំងថ្ម ស៊ាវ ស៊ុន អឺ ប្រៀបដូចជាមេអំបៅពណ៌ស្វាយដ៏ស្រស់ស្អាត ជាមួយនឹងរាងរៅដ៏ទាក់ទាញ កំពុងឡើងលើភ្នំយ៉ាងទន់ភ្លន់។ នៅពេលនាងសម្លឹងទៅខាងលើ ភ្នែករបស់នាងបានផ្ដោតទៅលើយុវជនម្នាក់ដែលកំពុងឈរក្បែរមាត់ជ្រោះ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលទៅយុវជននោះ ស៊ាវ ស៊ុន អឺ មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល។ ទោះបីជាទើបតែកន្លងផុតទៅពីរបីម៉ោងក៏ដោយ ក៏នាងសង្កេតឃើញថា បើធៀបនឹងពេលមុន ស៊ាវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាទទួលបានអ្វីម្យ៉ាងត្រឡប់មកវិញ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលខ្សែភ្នែកពួកគេប្រសព្វគ្នា នាងក៏ដឹងភ្លាមថាអ្វីដែល ស៊ាវ យ៉ាន ទទួលបានមកវិញនោះ គឺភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលបីឆ្នាំមកនេះ ពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចុងក្រោយបានវិលត្រឡប់មកវិញហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយកត់សម្គាល់ឃើញស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ថ្លានៅលើបបូរមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្នាមខួចពីរបានលេចឡើងនៅលើមុខដ៏ស្អាតរបស់ ស៊ាវ ស៊ុន​ អឺ៖ «មើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន មិនត្រូវការឱ្យ ស៊ុន អឺ មកលួងលោមទេដឹង...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មនុស្សយើងតែងតែធំដឹងក្តីបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការលំបាក មែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីស្មា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នាងច្បាស់ជាត្រូវស្តាយក្រោយមិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន អឺ ពេបមាត់ រួចនិយាយចេញមកហាក់ដូចជាចៅក្រមដែលកំពុងសម្រេចក្តីចុងក្រោយ។ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមតិចៗ បោសសម្លៀកបំពាក់ រួចដើរសំដៅទៅរកនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលមកដល់ជិត គេសម្លឹងមើល ស៊ុន អឺ ដែលមានកម្ពស់ប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ រួចសម្លឹងមើលមុខដ៏ក្មេងខ្ចីតែមានសម្រស់ឆើតឆាយ។ រំពេចនោះ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍វិលវល់ គេនឹកឃើញក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលធ្លាប់តែហៀរទឹកមាត់ជានិច្ច ហើយដើរតាមគេគ្រប់កន្លែង។ ឥឡូវនាងស្អាតដល់ថ្នាក់នេះទៅហើយ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ញញឹមតិចៗ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែជាទន់ភ្លន់ ហើយគេក៏លូកដៃទៅច្បិចថ្ពាល់ ស៊ាវ ស៊ុន​ អឺ យ៉ាងព្រហើន ខណៈពេលដែលនាងកំពុងភ្ញាក់ផ្អើល៖ «ស៊ុន អឺ ធំមែនទែនហើយ! ប៉ុន្តែឯងនៅតែរាប់អានបងល្អដដែល មិនភ្លេចទេថាបងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ធ្លាប់មុតបន្លាជាំពេញខ្លួន ដើម្បីតែឡើងបេះផ្លែឈើឱ្យឯងនោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយភាំងនឹងសកម្មភាពដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ុន អឺ គាំងខ្លួនមួយសន្ទុះ មុននឹងកែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅដ៏ថ្លាយង់របស់នាងញញឹមឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលពីនៅតូច ស៊ាវ យ៉ាន ចូលចិត្តច្បិចថ្ពាល់នាងខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីព្រឹត្តិការណ៍កាលពីបីឆ្នាំមុនមក គេបានសាងសង់របាំងដែលមើលមិនឃើញក្នុងចិត្ត ហើយរុញច្រានអ្នកគ្រប់គ្នាចេញ។ មិនថានាងព្យាយាមយ៉ាងណា ក៏នាងតែងតែខកចិត្តដោយសារអាកប្បកិរិយាដ៏ត្រជាក់ និងព្រងើយកន្តើយរបស់គេ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេត្រឡប់មកវិញហើយ... ប៉ុន្តែ មើលទៅគេនៅតែចាត់ទុកខ្ញុំដូចជាក្មេងមិនទាន់ដឹងក្តីដដែល គេពិតជាដូចជាដុំឈើមែន... ស៊ុន អឺ រអ៊ូក្នុងចិត្តមួយភ្លែត រួចនាងក៏បន្ទោសខ្លួនឯងដែលលោភលន់ពេក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ស៊ុន អឺ រយៈពេលបីឆ្នាំនេះ កុំប្រកាន់បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន អី។ បងរស់នៅទាំងត្រដរពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែសំណាងហើយដែលអូនតែងតែនៅក្បែរបងជានិច្ច»។ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងអៀនខ្មាស និងសុំទោសនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន អឺ ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។ ការឈឺចាប់ដែលនាងបានស៊ូទ្រាំអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ បានរលាយបាត់អស់ភ្លាមៗតាមរយៈពាក្យសុំទោសដ៏ស្មោះត្រង់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហាហា អូ៎ត្រូវហើយ ស៊ុន អឺ... តើអូនមានលុយខ្លះទេ?» លែងដៃពីថ្ពាល់ ស៊ុន អឺ ស៊ាវ យ៉ាន សើចស្ងួតៗ រួចសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធ ក្រៅពីឪពុករបស់គេ ស៊ុន អឺ គឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយគេ។ គេទើបតែធ្វើឱ្យឪពុកខ្មាសគេកាលពីព្រឹកមិញ ដូច្នេះគេមិនដាច់ចិត្តទៅសុំលុយពីលោកឡើយ ទើបគេសម្រេចចិត្តសួរ ស៊ុន អឺ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លុយមែនទេ?» ព្រិចភ្នែកដ៏ថ្លាដូចកែវ ស៊ុន អឺ ហាក់ភ្ញាក់ផ្អើល៖ «បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវការលុយមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ... បងចង់ទិញរបស់ខ្លះ តែវាខ្វះបន្តិចបន្តួច»។ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍អៀន ព្រោះនេះជាលើកទីមួយហើយដែលគេខ្ចីលុយពីមនុស្សស្រី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ស្រងែ បែរជាមកធ្វើមុខពិបាកចិត្ត ស៊ាវ ស៊ុន អឺ ហាក់ឃើញមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត។ នាងខ្ទប់មាត់ញញឹមយ៉ាងគួរឱ្យស្រឡាញ់៖ «ខ្ញុំមានលុយជាងមួយពាន់កាក់មាស តើវាគ្រប់គ្រាន់ទេ? បើមិនគ្រាន់...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលកំពុងនិយាយ ម្រាមដៃរបស់ ស៊ុន អឺ នៅខាងក្រោយបានកម្រើកយ៉ាងរហ័ស ហើយកាតមាសពណ៌ស្វាយឆ្នូត ៥ មួយសន្លឹកស្រាប់តែលេចឡើងចន្លោះម្រាមដៃនាង។ នៅលើកាតនោះមានរលកពណ៌ ៥ ខុសៗគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាតមាសពណ៌ស្វាយឆ្នូត ៥ នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ លុះត្រាតែមានលំដាប់ថាមពលយ៉ាងហោចណាស់លំដាប់ព្រលឹងផ្កាយ៤ ទើបមានកិត្តិយសអាចប្រើប្រាស់កាតប្រភេទនេះដែលតំណាងឱ្យកម្រិតរបស់ពួកគេ ឬក៏កម្លាំងពិសេសមួយចំនួនដែលមានឯកសិទ្ធិទទួលបានវា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រប់ហើយ គ្រប់ហើយ...» ងក់ក្បាលដោយរីករាយ ស៊ាវ យ៉ាន ព្យាយាមទប់ចិត្តមិនឱ្យច្បិចថ្ពាល់ដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់ ស៊ុន អឺ ម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កុំបារម្ភ បងនឹងសងអូនវិញនៅពេលក្រោយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន សន្យាទាំងទះទ្រូងខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនបាច់សងខ្ញុំវិញក៏បានដែរ...» ស៊ុន អឺ ពេបមាត់ រួចប្រញាប់លាក់កាតមាសពណ៌ស្វាយឆ្នូត ៥ នោះបាត់ទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តោះទៅ! មេឃជិតងងឹតហើយ ចាំថ្ងៃស្អែកបងនឹងនាំអូនទៅដើរលេងនៅទីក្រុង អ៊ូ តាំង (Wu Tang City)»។ ស៊ាវ យ៉ាន វែកដៃហៅក្មេងស្រីនោះ រួចដើរចុះពីលើភ្នំដោយភាពរីករាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅនឹងកន្លែង ស៊ុន អឺ សម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលបានយកភាពក្លាហានតាំងពីបីឆ្នាំមុនមកវិញដោយភាពពេញចិត្ត។ នាងញញឹមតិចៗ រួចខ្សឹបថា៖ «ណាលីន យ៉ានរ៉ាន តើខ្ញុំគួរតែស្អប់អ្នក ឬអរគុណអ្នកទៅវិញ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ព្រឹកព្រលឹម ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងចូលតាមបង្អួចមកលើរាងកាយរបស់យុវជនម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយធ្មេចភ្នែកតាំងសមាធិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហឺ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីតាំងសមាធិជិតពេញមួយយប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមវែងៗ ខ្យល់ពណ៌សថ្លាដែលមើលឃើញនឹងភ្នែកបានហូរចូលតាមមាត់ និងច្រមុះចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ដើម្បីប៉ូវកម្លាំងរាងកាយ និងឆ្អឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពន្លឺពណ៌សចាំងចេញពីកែវភ្នែក នៅពេលដែលគេបើកភ្នែកឡើងភ្លាមៗ។ ស៊ាវ យ៉ាន លាតសន្ធឹងខ្លួនប្រាណ រួចនិយាយយ៉ាងរំភើបថា៖ «គឺអារម្មណ៍មួយនេះឯង! បន្ទាប់ពីបីឆ្នាំមក អារម្មណ៍នៃកំលាំងធាតុ (Qi) បានត្រឡប់មកវិញហើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេងើបចេញពីគ្រែយឺតៗ ធ្វើលំហាត់ប្រាណបន្តិច រួចចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់។ ពីខាងក្រៅបន្ទប់ សំឡេង ស៊ុន អឺ បន្លឺឡើងតិចៗ៖ «បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន នៅគេងទៀតមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងមកដល់តាំងពីព្រលឹមម្ល៉េះ។ គ្រវីក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន ងាកទៅរកមើលតាមថតតុ។ ចុងក្រោយ ដោយភាពមិនដាច់ចិត្ត គេបានដកប្រអប់តូចមួយចេញមក រួចបើកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ គេជ្រួញភ្នែកដោយសារពន្លឺពណ៌ប្រាក់ចាំងចេញពីក្នុងប្រអប់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហើយនេះគឺជាលុយសន្សំទាំងអស់របស់ខ្ញុំ...» កាន់ប្រអប់លុយ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមយ៉ាងទន់ភ្លន់ ខណៈដើរចេញពីបន្ទប់ ហើយឃើញក្មេងស្រីដ៏ស្រស់សោភាឈរនៅមុខទ្វារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន អឺ បានប្តូរមកស្លៀកឈុតពណ៌បៃតងខ្ចី ដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅកាន់តែស្អាតបែបធម្មជាតិ។ នាងក៏ស្លៀកខោរឹបដែលបង្ហាញពីកំភួនជើងដ៏ស្រឡូន និងជើងដ៏វែង ដែលបញ្ជាក់ពីភាពទាក់ទាញនៃរាងរៅរបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងជើងដ៏វែង ស៊ុន អឺ អាចប្រៀបធៀបបានទៅនឹងក្មេងស្រីវ័យក្មេងនៅលើផែនដី ដែលពេញទៅដោយភាពរស់រវើក និងភាពទាក់ទាញ ប៉ុន្តែពិតណាស់ នាងមានភាពថ្លៃថ្នូរពិសេសម្យ៉ាងដែល ស៊ាវ យ៉ាន មិនដែលឃើញលើក្មេងស្រីណាផ្សេងក្រៅពីនាងឡើយ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នេះ ជារបស់ដែលបងត្រូវការ»។ សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ចេញពីបន្ទប់ ស៊ុន អឺ ញញឹម រួចហុចកាតពណ៌ខ្មៅមួយសន្លឹកឱ្យគេ។ នេះគឺជាកាតធម្មតា ដែលអាចផ្ទុកប្រាក់បានអតិបរមាត្រឹមតែ ៥០០០ កាក់មាសប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទទួលយកកាតពណ៌ខ្មៅ ស៊ាវ យ៉ាន បង្អាប់ថា៖ «ក្មេងតូច ហេតុអ្វីបានជាស្លៀកពាក់ស្អាតម្ល៉េះ? ឬមួយអូនមានណាត់ជាមួយអ្នកផ្សេង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចាស៎ នេះជាលើកទីមួយក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំដែលបងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ហៅខ្ញុំចេញទៅក្រៅ ស៊ុន អឺ មានអារម្មណ៍រំភើបណាស់ ដូច្នេះពិតណាស់ ខ្ញុំត្រូវតែរៀបចំខ្លួនបន្តិចហើយ»។ ការបង្អាប់ដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យភ្នែក ស៊ុន អឺ កោងដូចលោកខែ ខណៈពេលដែលនាងញញឹមយ៉ាងស្រស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រវីក្បាលទាំងហួសចិត្ត ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមតបវិញដោយរីករាយ។ ពួកគេជជែកគ្នាខណៈដើរសំដៅទៅទីក្រុង នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ ពួកគេត្រូវបានសមាជិកកុលសម្ព័ន្ធមួយចំនួនសម្លឹងមើលការសន្ទនាដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ពួកគេដោយទឹកមុខចម្លែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ុន អឺ មិនថាសម្រស់ ឬទេពកោសល្យ គឺជាគ្រាប់ពេជ្រដ៏ភ្លឺបំផុតក្នុងចំណោមយុវជនជំនាន់ក្រោយក្នុងកុលសម្ព័ន្ធ។ ធម្មតានាងមានភាពរួសរាយរាក់ទាក់ចំពោះអ្នកគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែក្រោមស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់នោះ គឺភាពព្រងើយកន្តើយ។ ការសួរសុខទុក្ខនាងគឺងាយស្រួល ប៉ុន្តែដើម្បីជជែកគ្នាឱ្យបានយូរគឺពិតជាពិបាកណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែករបស់សមាជិកកុលសម្ព័ន្ធដទៃទៀត ស៊ាវ យ៉ាន នាំ ស៊ុន អឺ ចេញពីកុលសម្ព័ន្ធយ៉ាងលឿន រួចដើរយឺតៗពិនិត្យមើលតាមតូបនៅតាមដងផ្លូវ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទីក្រុង អ៊ូ តាំង សក្តិសមនឹងឈ្មោះជាទីក្រុងធំមួយក្នុងអាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) ដោយសារចំនួនមនុស្សដ៏ច្រើនកុះករដែលរស់នៅទីនោះ។ ទោះបីជាកម្តៅថ្ងៃក្តៅខ្លាំង ក៏នៅតាមដងផ្លូវមានមនុស្សរាប់ពាន់ រាប់ម៉ឺននាក់ដើរទៅមក ហើយថែមទាំងមានពូជសាសន៍ចម្លែកៗមួយចំនួនទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រហែលជាដោយសារមាន ស៊ាវ យ៉ាន នៅក្បែរ ទើប ស៊ុន អឺ ប្រែជាមានភាពរស់រវើកខ្លាំងបន្ទាប់ពីចេញពីកុលសម្ព័ន្ធ។ នាងអូស ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមិនសូវចង់ដើរ ចូលទៅតាមតូបជាច្រើន។ សំឡេងសើចដ៏ស្រស់ស្រាយរបស់នាង ធ្វើឱ្យដងផ្លូវដែលកំពុងក្តៅហាក់ដូចជាត្រជាក់បន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល ស៊ុន អឺ ចាប់ផ្តើមហត់ ចុងក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏នាំនាងទៅកាន់ហាងលក់ថ្នាំដែលនៅក្បែរនោះ។ បន្ទាប់ពីចំណាយប្រាក់ប្រហែល ៩០០ កាក់មាស គេបានទិញ ស្មៅខៀវស្លឹកស្វាយ (Purple Leaved Bluegrass) អាយុកាល ២០ ឆ្នាំចំនួន ៣ ដើម ព្រមជាមួយ ផ្កាលាងឆ្អឹង (Bone Washing Flower) អាយុកាល ៥ ឆ្នាំចំនួន ២ ដើម។ ទាំងនេះគឺជាវត្ថុធាតុដើមកម្រិតទាប ដែលអាចរកទិញបាននៅតាមហាងលក់ថ្នាំទូទៅ។ សម្រាប់វត្ថុធាតុដើមកម្រិតខ្ពស់ ស៊ាវ យ៉ាន នឹងត្រូវស្វែងរកដោយខ្លួនឯង ឬទិញនៅកន្លែងដេញថ្លៃ ឬប្រសិនបើសំណាង គឺទិញនៅហាងលក់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលលុយដែលកំពុងថយចុះយ៉ាងលឿន ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងជូរចត់។ គេបានដឹងច្បាស់ថា លុយពិតជាសំខាន់ខ្លាំងណាស់នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យ៉ាងណាក៏ដោយ គេទទួលបានឱសថបុរាណទាំងអស់ហើយ អ្វីដែលនៅសល់គឺមានតែស្នូលបិសាច (Monster Core) ធាតុឈើ កម្រិត ១ ប៉ុណ្ណោះ!\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-21T00:39:37.117Z","2026-03-30T13:13:26.796Z","6998fec971305ecf02517f74","Battle Through the Heavens","battle-through-the-heavens",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6998fc5371305ecf02517f6a",9,"យ៉ាវ ឡាវ",{"id":26,"number":27,"title":28},"699c4f17ba0159236c07ac0e",11,"ផ្សារ (The Market)",322,1790177374697]