[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-699659652fc45bf1f2607bd8":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69762c2ba5ba2989a9c5046c",16,"ការទទួលស្គាល់បរាជ័យ (Admitting Defeat)","ចំពេលដែល ប៉ីហ្វុង (Bei Feng) បម្រុងនឹងក្រោកឈរឡើង ស៊ីហាវ (Shi Hao) បានហោះចុះពីលើមេឃមកដូចជា សត្វគ្រុឌ វ័យក្មេង។ បន្ទាប់មក គេបានជាន់ជើងចុះចំពីលើពោះរបស់ ប៉ីហ្វុង យ៉ាងខ្លាំង។ គេសម្លឹងមើលគូប្រកួតដោយភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លា។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លេង \"ហុង\" ដីភ្នំទាំងមូលបានរង្គើតិចៗ។ យុវជនដ៏ខ្លាំងពូកែ ប៉ីហ្វុង ត្រូវដេកផ្ងាយទៅនឹងដីម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកភូមិឆ្កែចចកទាំងអស់សុទ្ធតែតក់ស្លុត។ ប៉ីហ្វុង គឺជាយុវជនដែលមានដុងអស្ចារ្យ និងត្រូវបានគោរពកោតខ្លាចដោយមនុស្សពេញត្រកូល។ ពួកគេមិនចង់ជឿទាល់តែសោះថាគេបានចាញ់បែបនេះ ជាពិសេសគឺចាញ់ក្មេងតូចម្នាក់!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សជាច្រើនមកពីភូមិឆ្កែចចកបានយារធ្នូដោយបំណងចង់សម្លាប់ ស៊ីហាវ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះ ប៉ីហ្វុង។ ស៊ី ហ្វីជៀវ (Shi Feijiao) និងអ្នកផ្សេងទៀតក៏ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានលើកធ្នូសំដៅទៅរកភាគីម្ខាងទៀតដូចគ្នា។ នេះគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃសមរភូមិដ៏ស្រួចស្រាវមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសម្លេង \"ហ៊ូ\" ស៊ីហាវ បានចាប់កអាវ ប៉ីហ្វុង រួចលើកគេឡើងមកធ្វើជាខែលការពារខ្លួន។ គេបានដាក់រាងកាយនោះនៅពីមុខអ្នកភូមិឆ្កែចចក ដើម្បីការពារខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ីហ្វុង ខឹងសម្បារជាខ្លាំង។ គេមិនអាចរក្សាភាពត្រជាក់ស្រ៊ុប និងការតាំងចិត្តដូចមុនទៀតបានឡើយ។ ថ្ងៃនេះ គេត្រូវរងនូវភាពអាម៉ាស់ និងការបង្កាច់បង្ខូចយ៉ាងខ្លាំង។ ការត្រូវក្មេងម្នាក់ចាប់បានបែបនេះ គឺជាអារម្មណ៍ដែលអាក្រក់ជាងការត្រូវគេសម្លាប់ទៅទៀត។ គេបានព្យាយាមរើបម្រាស់ដោយកម្លាំងទាំងអស់ រួចដាល់មួយកណ្តាប់ដៃសំដៅទៅក្មេងតូច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ស៊ីហាវ ខ្វះបទពិសោធន៍ ប៉ុន្តែដៃ និងភ្នែករបស់គេរហ័សណាស់។ ដោយការគ្រវីដៃម្ខាង អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង បានវិលវង់ ហើយបាតដៃរបស់គេបានទះទៅមុនដោយសម្លេង \"ផាច់\"។ វាបានបោកទង្គិចនឹងទ្រូងរបស់ ប៉ីហ្វុង ធ្វើឲ្យរាងកាយគេញ័ររន្ធត់។ ឈាមបានហូរចេញពីមាត់ ហើយកណ្តាប់ដៃដែលគេដាល់ចេញមកក៏អស់កម្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងតូចមិនបានឈប់ត្រឹមនេះទេ។ គេបានលើក ប៉ីហ្វុង ដែលខ្ពស់ជាងគេឆ្ងាយ រួចរត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅរក ស៊ី ឡីងហ៊ូ (Shi Linghu) និងអ្នកផ្សេងទៀត។ រាងកាយរបស់ ប៉ីហ្វុង ត្រូវបាន ស៊ីហាវ អូសកាត់តាមបន្លា និងថ្មភ្នំ។ សក់ក្បាលរបស់គេរញ៉េរញ៉ៃអស់ បើធៀបនឹងយុវជនដ៏សង្ហាមុននេះ គឺខុសគ្នាដូចមេឃ និងដី។ គេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏គួរឲ្យអាណិតជាពន់ពេក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនៅសល់ចម្ងាយប្រហែល ៨ ទៅ ៩ ម៉ែត្រ ក្មេងតូចបានគ្រវីបោះ ប៉ីហ្វុង ចេញពីដៃ ហើយ ប៉ីហ្វុង បានធ្លាក់ចុះមកដីនៅពីមុខ ស៊ី ឡីងហ៊ូ។ គេបានរមៀលពីរបីជុំ រួចក្អួតឈាមចេញមកថែមទៀត។ ភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយកំហឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អាតូច ឯងមិនមែនកាចខ្លាំងណាស់មែនទេមុននេះ? ចុះឥឡូវម៉េចក៏ឈប់អួតទៅ?!\" បន្ទាប់ពី ស៊ី ហ្វីជៀវ និយាយចប់ គេបានបោះជំហានទៅមុខ រួចជាន់លើខ្លួន ប៉ីហ្វុង បង្កើតជាសម្លេងឆ្អឹងបាក់ \"ក្រាក\"។ ឆ្អឹងជំនីរបស់ ប៉ីហ្វុង បានបាក់ភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កម្លាំងរបស់ពួកគេគឺប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ប៉ុន្តែពេលនេះ ប៉ីហ្វុង គឺជាអ្នកទោសដែលមិនអាចការពារខ្លួនបាន។ ការឈឺចាប់ខ្លាំងពេកបានធ្វើឲ្យគេថ្ងូរ និងចេញញើសជោកខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ក្មួយតូច ឯងចិត្តល្អពេកហើយ។ មិញនេះពេលប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ ឯងមានឱកាសច្រើនណាស់ដើម្បីធ្វើឲ្យគេរបួសតែឯងបែរជាបណ្តោយឲ្យរបូត។ បន្ទាប់ពីចាប់គេបាន វិធីសាស្ត្ររបស់ឯងក៏ស្រាលពេកដែរ។ ការធ្វើបែបនេះអាចក្លាយជាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។\" ស៊ី ឡីងហ៊ូ បានបង្រៀនគេនៅក្បែរនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"យីយ៉ា!\" ក្មេងតូចមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបន្តិច។ នេះជាលើកដំបូងដែលគេប្រយុទ្ធអស់ពីកម្លាំង ហើយមូលហេតុតែមួយគត់ដែលគេធ្វើបែបនេះ គឺដោយសារតែឃើញពូរបស់គេរងរបួស និងស្ទើរតែត្រូវគេបាញ់សម្លាប់។ សត្រូវយង់ខ្នងពេកហើយ ទើបគេចង់ចូលរួមក្នុងការប្រយុទ្ធបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ជម្រាបសួរ មិត្តភក្តិមកពីភូមិថ្ម សូមមេត្តាលើកលែងទោសផង ចង់បានអ្វីក៏និយាយមក ពួកយើងអាចជជែកគ្នាបាន។\" អ្នកភូមិឆ្កែចចកមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។ ទេពកោសល្យបែបនេះគឺកម្របំផុត បើគេស្លាប់ទៅ ត្រកូលរបស់ពួកគេនឹងខាតបង់យ៉ាងធំធេង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ឥឡូវចង់និយាយគ្នាវិញ? ឯងលួចសត្វដែលពួកយើងរកបានដោយលំបាក ហើយថែមទាំងព្យាយាមសម្លាប់អ្នកភូមិយើងទៀត។ ពេលដែលឯងបាញ់ពួកយើងយ៉ាងសាហាវ ហេតុអ្វីឯងមិនគិតពីផលវិបាក?!\" ស៊ី ឡីងហ៊ូ និយាយដោយកំហឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផឹង!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅម្ខាងទៀត ស៊ី ហ្វីជៀវ បានជាន់ជើងចុះម្តងទៀត។ \"ក្រាក\" ឆ្អឹងដៃម្ខាងរបស់ ប៉ីហ្វុង បានបាក់ ធ្វើឲ្យមុខគេឡើងក្រញូវដោយការឈឺចាប់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនៅតែមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"កុំ! ឈប់សិន! គ្រប់យ៉ាងគឺជាកំហុសរបស់ពួកយើង តើពួកយើងអាចសុំទោសចំពោះទង្វើនេះបានទេ?\" ចាស់ទុំម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែចចកស្រែកឡើងដោយក្តីបារម្ភ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សូម្បីតែប្រធានក្រុមបរបាញ់របស់ពួកគេក៏ស្រែកសុំចរចាដែរ។ គេជាមនុស្សដែលមានមាឌធំខ្ពស់ជាង ២ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែពេលនេះគេលែងមានភាពអំនួតដូចមុនទៀតហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"សុំទោសស្អី! មុននឹងនិយាយរឿងផ្សេង យើងត្រូវវាយវាឲ្យបែកសាច់សិន!\" ឪពុករបស់ អឺម៉េង (Er Meng) និយាយដោយកំហឹង។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ អ្នកភូមិថ្មម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានភ្លើងកំហឹងក្នុងខ្លួន តើអាចបញ្ចប់ត្រឹមពាក្យមួយម៉ាត់បានយ៉ាងដូចម្តេច?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហុង!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បាតដៃដ៏ធំរបស់គេបានទះចំមុខរបស់ ប៉ីហ្វុង យ៉ាងខ្លាំង។ វាបានធ្វើឲ្យសាច់មុខដាច់រយះ ហើយរាងកាយគេហោះទៅចម្ងាយជាង ១០ ម៉ែត្រ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អាឆ្កែ ឯងហ៊ានសម្លឹងមុខយើងដោយកំហឹងទៀតមែនទេ? បងប្អូនយើង ៤-៥ នាក់ស្ទើរតែស្លាប់ដោយសារឯង។ ព្រួញនីមួយៗបាញ់ចេញមកយ៉ាងសាហាវ ចំសរីរាង្គក្នុង។ ចុះឥឡូវភាពអំនួតរបស់ឯងទៅណាអស់ហើយ?!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផឹង!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល ប៉ីហ្វុង រមៀលមកដល់ក្រោមជើង ស៊ី ឡីងហ៊ូ គេក៏បានប្រើជើងទាត់ចេញនូវកម្លាំងរាប់ពាន់ជិន ដែលគ្រប់គ្រាន់នឹងសម្លាប់សត្វសាហាវបាន។ ទោះបីជា ប៉ីហ្វុង ខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ឆ្អឹងជាច្រើនទៀតត្រូវបាក់ដែរ។ មាត់របស់គេញ័រទទ្រើត ហើយឈាមហូរចេញមកដូចទឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មានមុននេះ ឥរិយាបថរបស់គេគឺមើលងាយ និងយង់ខ្នងបំផុត។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គេបានក្លាយជាអ្នកទោស។ មានរបួសពេញមុខ សក់រញ៉េរញ៉ៃ និងឈាមក្រហមច្រាលពេញខ្លួន។ គេមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ ភាពខុសគ្នាពីមុន និងឥឡូវគឺឆ្ងាយគ្នាណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផឹង!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកភូមិថ្មទាំងអស់សុទ្ធតែស្អប់ចរិតពីមុនរបស់គេ។ មនុស្សដែលអំនួតបែបនេះធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាខឹងសម្បារដល់កម្រិត។ ឥឡូវនេះ គ្រប់គ្នាបានឱកាសសងសឹក ម្នាក់មួយជើង ម្នាក់មួយដៃ។ ដោយរស់នៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាល ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានកម្លាំងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីត្រូវម្នាក់មួយដៃមួយជើង ប៉ីហ្វុង ស្ទើរតែបាត់បង់ជីវិតទៅហើយ។ គ្មានអ្នកណាដឹងថាឆ្អឹងគេបាក់ប៉ុន្មានកន្លែងនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ឈប់សិន!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកភូមិឆ្កែចចកកាន់តែបារម្ភខ្លាំងឡើង។ ពួកគេលើកធ្នូដើម្បីដាក់សម្ពាធ។ បើនៅតែបន្តបែបនេះ ប៉ីហ្វុង ប្រាកដជាក្លាយជាមនុស្សពិការ និងអស់សង្ឃឹមក្នុងការក្លាយជាកំពូលអ្នកខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ពួកឯងទាំងអស់គ្នាឈប់ ហើយទៅឈរម្ខាងសិន យើងមិនទាន់បញ្ចប់ជាមួយវាទេ។ ទុកឲ្យពួកយើងបញ្ចេញកំហឹងសិន ចាំនិយាយគ្នា!\" ស៊ី ហ្វីជៀវ និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រប់គ្នាបានទាត់ និងទះ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ប៉ីហ្វុង ត្រូវបានធ្វើទារុណកម្មរហូតដល់សភាពគួរឲ្យខ្លាចបំផុត។ ច្រមុះហូរឈាម មុខហើមប៉ោង និងឆ្អឹងបាក់គ្រប់កន្លែង។ គេលែងមានភាពអំនួតដូចមុនទៀតហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលនោះ ក្រុមក្មេងៗបានស្ទុះមក ជាពិសេស ភី ហូវ (Pi Hou)។ គេបានទាត់អស់ពីកម្លាំង រួចនិយាយថា៖ \"ឯងស្ទើរតែបាញ់ឪពុកយើងស្លាប់។ ទោះឯងខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ត្រូវក្មេងតូចយើងចាប់បានដែរ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ក្មេងតូចភូមិយើងអាយុទើបតែ ៣ ឆ្នាំជាង ចំណែកឯងអាយុជាង ១០ ឆ្នាំ បែរជាចាញ់ក្មេងទៀត។ តើឯងនៅចង់មកអួតលើក្បាលអ្នកដទៃទៀតទេ?\" ក្រុមក្មេងៗនាំគ្នាជេរប្រមាថ និងវាយគេបន្ថែម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនេះ មនុស្សជាច្រើនបានចោមរោមសរសើរ ស៊ីហាវ។ សូម្បីតែអ្នកភូមិថ្មក៏មិននឹកស្មានថាគេខ្លាំងដល់កម្រិតដែលអាចចាប់យុវជនដែលមានកម្លាំងស្មើនឹង ស៊ី ឡីងហ៊ូ បានដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"មិត្តភក្តិភូមិថ្ម តើពួកលោកបាត់ខឹងឬនៅ? ប៉ុណ្ណេះល្មមហើយមែនទេ?\" អ្នកភូមិឆ្កែចចកសួរដោយក្តីបារម្ភ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អូខេ ល្មមហើយ ចូរនិយាយគ្នា!\" ស៊ី ឡីងហ៊ូ បានអង្គុយលើខ្លួន ប៉ីហ្វុង ដូចជាអង្គុយលើកែបសេះ។ រឿងនេះធ្វើឲ្យអ្នកភូមិឆ្កែចចកឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់។ បុរសដែលមានកម្ពស់ជិត ២ ម៉ែត្រកន្លះ អង្គុយពីលើបែបនេះ សូម្បីតែគោមួយក្បាលក៏ទ្រាំមិនចង់ជាប់ដែរ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែពួកគេស្ថិតក្នុងចំណាប់ខ្មាំងរបស់ភូមិថ្ម ដូច្នេះពួកគេត្រូវតែបន្ទាបខ្លួន និងប្រើសម្តីផ្អែមល្ហែមដើម្បីសម្របសម្រួល។ ពួកគេមិនហ៊ានបង្ហាញភាពមិនពេញចិត្តឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ពួកយើងគឺជាអ្នកជិតខាងដែលរស់នៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលដូចគ្នា។ ទោះបីជាមានការយល់ច្រឡំខ្លះ ប៉ុន្តែពួកយើងនៅតែជួបមុខគ្នាជាញឹកញាប់។ សូមពួកលោកអត់ទោសចំពោះការធ្វេសប្រហែសលើកនេះផង។\" បុរសម្នាក់មកពីក្រុមបរបាញ់ភូមិឆ្កែចចកនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អាស្រីស្អី! ឯងចង់មានន័យថាម៉េចដែលថាជួបមុខគ្នាជាញឹកញាប់? និយាយស្រួលណាស់ ចុះមុនហ្នឹងឯងធ្វើអី? ហេតុអ្វីឯងចង់សម្លាប់អ្នកភូមិយើង?!\" ស៊ី ហ្វីជៀវ រិះគន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយការគ្រវីដៃ ស៊ី ឡីងហ៊ូ និយាយថា៖ \"ឈប់និយាយរឿងអត់ប្រយោជន៍ទៅ យើងមិនចង់ស្តាប់ទេ។ ប្រាប់យើងមក តើពួកឯងនឹងសងជំងឺចិត្តពួកយើងយ៉ាងម៉េច?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"រឿងនេះ...\" អ្នកភូមិឆ្កែចចកធ្វើមុខជូរចត់។ ប្រធានក្រុមបរបាញ់និយាយថា៖ \"ពួកយើងនឹងសុំទោសនៅទីនេះ ហើយពួកយើងនឹងប្រគល់សត្វដែលរកបានទាំងអស់ឲ្យពួកលោក។ តើយ៉ាងម៉េចដែរ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឪពុករបស់ អឺម៉េង គ្រវីភ្នែករួចនិយាយថា៖ \"សត្វទាំងនោះដើមឡើយជារបស់ពួកយើងស្រាប់ទេ។ ពួកឯងធ្វើឲ្យមនុស្សយើងរបួសជាច្រើន តើឯងគិតថាសងតែប៉ុណ្ណឹងគឺរួចខ្លួនមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អូខេ ចុះបែបនេះវិញ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ពួកយើងនឹងចាកចេញពីតំបន់ភ្នំនេះ ហើយនឹងមិនបោះជំហានចូលក្នុងទឹកដីពួកលោកទៀតទេ។ ពួកយើងក៏នឹងប្រគល់សត្វទាំងអស់ឲ្យវិញដែរ។\" ម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែចចកនិយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អាស្រី! របស់ទាំងនោះជារបស់យើងស្រាប់ហើយ។ និយាយតាំងពីយូរ ពួកឯងគ្មានភាពស្មោះត្រង់បន្តិចសោះ!\" អ្នកភូមិថ្មម្នាក់ស្រែកឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស៊ី ឡីងហ៊ូ គ្រវីដៃរួចនិយាយថា៖ \"យើងមិនចង់និយាយជាមួយពួកឯងទៀតទេ។ យើងអាចដោះលែងយុវជននេះបាន ប៉ុន្តែក្រៅពីអ្វីដែលបាននិយាយមុននេះ ពួកឯងត្រូវទុកអាវុធទាំងអស់ដែលនៅជាប់ខ្លួនចោល បន្ទាប់មកទើបអាចគ្រាហ៍វាទៅវិញបាន។ ហើយកុំមកលេចមុខឲ្យយើងឃើញទៀត!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ស្អី?! មិនអាចទេ!\" អ្នកភូមិឆ្កែចចកស្រែកឡើង។ សម្រាប់ពួកគេ អាវុធគឺជាជីវិតទីពីរ។ ការរស់នៅក្នុងព្រៃភ្នំ បើគ្មានអាវុធគឺមិនអាចរស់បានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ត្រូវដឹងថា ដែកនៅក្នុងតំបន់នេះគឺកម្រណាស់ ហើយការស្ល និងការសម្រិតសម្រាំងអាវុធមួយៗត្រូវចំណាយពេលយូរណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"អញ្ចឹងគ្មានអ្វីត្រូវនិយាយទៀតទេ។ នរណាម្នាក់ មកកាត់ក្បាលអាតូចនេះឲ្យយើង ដើម្បីយកទៅភូមិឆ្កែចចកវិញ!\" ស៊ី ឡីងហ៊ូ ស្រែកបញ្ជា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"បាទ!\" សម្លេងយុវជនម្នាក់ឆ្លើយតប រួចលើកដាវធំដើម្បីកាត់ក្បាល ប៉ីហ្វុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"កុំអី! ពួកយើងយល់ព្រមហើយ!\" មនុស្សសំខាន់ម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែចចកស្រែកឃាត់យ៉ាងប្រញាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុខរបស់អ្នកភូមិឆ្កែចចកផ្សេងទៀតឡើងស្លេកស្លាំង។ \"តើពួកយើងពិតជាត្រូវប្រគល់អាវុធទាំងអស់មែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"បើគ្មានអាវុធ យើងអាចធ្វើថ្មីបាន។ ទោះវាចំណាយពេលយូរ ប៉ុន្តែយើងនៅមានសង្ឃឹម តែមនុស្សវិញ... បើស្លាប់ទៅមិនអាចរស់ឡើងវិញបានទេ។ ទេពកោសល្យរបស់ ប៉ីហ្វុង គឺខ្ពស់ណាស់។ ក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលនេះ មនុស្សដូចគេគឺកម្រមានណាស់។ នៅថ្ងៃអនាគត គេគឺជាអ្នកដែលត្រូវការពារត្រកូលរបស់យើង។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកភូមិឆ្កែចចកទាំងអស់បានយល់ព្រម ហើយបានគរព្រួញដែក ធ្នូ និងដាវធំៗម្តងមួយៗចោល។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងកំពុងហូរឈាម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើមឡើយ គួរតែមានការប្រយុទ្ធបង្ហូរឈាមគ្នា ប៉ុន្តែដោយសារការលេចមុខរបស់ ស៊ីហាវ ដែលអាចយកឈ្នះ ប៉ីហ្វុង បាន ការប្រយុទ្ធក៏បានប្រែប្រួល ហើយការបង្ហូរឈាមត្រូវបានបញ្ចៀស។ បើមិនដូច្នោះទេ មិនដឹងថាមានមនុស្សស្លាប់ប៉ុន្មាននាក់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រុមអ្នកភូមិបានត្រឡប់ទៅភូមិថ្មវិញ ជាមួយនឹងជោគជ័យ និងរបស់របរជាច្រើន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់ ភូមិថ្មមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ណាស់។ ប៉ុន្តែនៅជ្រៅក្នុងព្រៃភ្នំ គឺមិនស្ងប់ទាល់តែសោះ។ ជារឿយៗ សម្លេងស្រែករបស់សត្វសាហាវបានធ្វើឲ្យកក្រើកមេឃ និងញ័រភ្នំ បង្កើតជាការបាក់ភ្នំរំពងពេញព្រៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"លោកមេភូមិ មិនយូរមិនឆាប់ទេ សត្វសាហាវ សួននី (Suan Ni) នៅកណ្តាលព្រៃភ្នំនឹងត្រូវស្លាប់។ ថ្មីៗនេះ វាស្រែក និងរើបម្រាស់ជាបន្តបន្ទាប់។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មនុស្សម្នាក់បានមកសាយការណ៍ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ ស៊ី យុនហ្វឹង (Shi Yunfeng)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"នោះប្រហែលជាសត្វពូជបុរាណពិតប្រាកដហើយ។ វាអាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាសត្វដ៏មានអំណាចបំផុតនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ។ ប្រសិនបើពួកយើងអាចទទួលបានសាកសពរបស់វា ដកយកឈាមជីវិត និងចម្លងយក អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ពីគ្រោងឆ្អឹងរបស់វា នោះវាពិតជាកំណប់ទ្រព្យដ៏អស្ចារ្យដែលធ្វើឲ្យកក្រើកមេឃដីជាមិនខាន!\"\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-19T00:29:25.377Z","699659652fc45bf1f2607bd8","Perfect World","perfect-world",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"699658b42fc45bf1f2607bcb",15,"អំណាចរបស់ក្មេងតូច (The Little Guy’s Might)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69965add2fc45bf1f2607be5",17,"វិជ្ជាសម្ងាត់",44,1790177364867]