វត្ថុបុរាណដូនតា (Ancestral Artifact)

នេះគឺជាវត្ថុបុរាណដែលកកកុញចេញពីសំណល់ដ៏មានតម្លៃនៃសត្វសាហាវបុរាណដ៏មានអំណាច។ អក្ខរាវិទ្យាឆ្អឹង (Bone Texts) ដែលមនុស្សជាតិក្តាប់បាន គឺត្រូវបានអភិវឌ្ឍចេញពីឆ្អឹងដ៏កម្រ និងមានតម្លៃទាំងនេះឯង ហើយវាក៏ជាឫសគល់នៃអំណាចដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ពួកគេផងដែរ។

ឆ្អឹងដៃនៃសត្វសាហាវបានរលាយចូលទៅក្នុងដៃរបស់ ស៊ី លីនហូ បណ្តាលឱ្យពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់ជះចេញមក។ ជាលទ្ធផល កម្លាំងរបស់គេបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់គេដែលពីមុនមានកម្ពស់ពីរម៉ែត្រ បានកើនឡើងដល់បីម៉ែត្រយ៉ាងមិននឹកស្មានដល់។ គេប្រែជាមាំមួនជាងមុនឆ្ងាយណាស់ ហើយខ្សែពន្លឺដូចផ្លេកបន្ទោរបានរុំព័ទ្ធជុំវិញរាងកាយទាំងមូលរបស់គេ ជាមួយនឹងចំហាយ (Aura) ដ៏អស្ចារ្យ។

ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវបានគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជាវាមានអារម្មណ៍ញញើតបន្តិចចំពោះចំហាយ (Aura) ដែលបញ្ចេញមកពីឆ្អឹងសត្វសាហាវនោះក៏ដោយ ក៏វានៅតែមិនព្រមបោះបង់ចោលដែរ។ ពន្លឺដ៏ចែងចាំងបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅត្រង់ចំពុះពណ៌ខ្មៅដែលកោងដូចដាវ ហើយសញ្ញាណ (Symbol) កាន់តែមានអំណាចឡើងៗ វាហាក់ដូចជាកំពុងត្រៀមខ្លួនវាយប្រហារ។

អំណាចដ៏អាថ៌កំបាំងមួយកំពុងកកកុញនៅត្រង់ចំពុះបក្សី។ វាកាន់តែចែងចាំងឡើងៗ ធ្វើឱ្យបក្សី និងសត្វដទៃទៀតនៅក្នុងភ្នំធំញ័ររន្ធើបដោយភាពភ័យខ្លាច។

"ហ្វីចាវ (Feijiao) ឯងមកជួយដែរមក!" មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វេង បានបញ្ជាឱ្យបុរសម្នាក់ទៀតប្រើប្រាស់ "វត្ថុបុរាណដូនតា" ទីពីរ។

ស៊ី ហ្វីចាវ មានកម្លាំងមិនធម្មតាឡើយ។ គេបានគ្រវែងដំបងចង្កូមចចកធំចោល រួចចាប់ផ្តើមបញ្ចេញថាមពលដ៏អាថ៌កំបាំង។ ទ្រូងរបស់គេស្រាប់តែភ្លឺឡើងដោយអក្ខរាវិទ្យាឆ្អឹង ហាក់ដូចជាផ្កាយកំពុងរះម្តងមួយៗ។ ស្បែកសត្វចាស់មួយផ្ទាំងដែលមានប្រឡាក់ឈាម ត្រូវបានដកចេញពីក្នុងទ្រូងរបស់គេ ហើយសង្កត់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើដើមទ្រូងរបស់គេ។

ហុង!

ចំហាយ (Aura) ដ៏សាហាវឃោរឃៅបានសាយភាយទៅគ្រប់ទិសទី ធ្វើឱ្យសត្វលោកទាំងអស់នៅក្នុងព្រៃភ្ញាក់ផ្អើល។ វាហាក់ដូចជាពូជពង្សបុរាណបានបង្ហាញខ្លួន ដែលធ្វើឱ្យសូម្បីតែឥន្ទ្រីស្រកាខៀវនៅលើមេឃក៏តក់ស្លុតដែរ។ ការហោះចុះមករបស់វាត្រូវបានបង្អាក់ម្តងទៀត ហើយភាពស្លន់ស្លោអាចមើលឃើញក្នុងភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់វា។

ទ្រូងរបស់ ស៊ី ហ្វីចាវ បញ្ចេញពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗ។ ស្បែកសត្វបុរាណដ៏ចំណាស់នោះបានរលាយចូលទៅក្នុងទ្រូងរបស់គេ ក្លាយជាផ្នែកមួយនៃស្បែក។ វាបានបញ្ចេញនូវភាពរស់រវើកដ៏មានអំណាច និងពន្លឺដ៏ចែងចាំង។ ជាចុងក្រោយ សញ្ញាណដ៏អាថ៌កំបាំងមួយបានលេចចេញមក។ ក្បាលសត្វសាហាវមួយបានលេចឡើងព្រាលៗ ហាក់ដូចជាវាកំពុងព្យាយាមរើបម្រះចេញពីសញ្ញាណនោះ។

វាមើលទៅហាក់ដូចជាមានមុខមួយទៀតលេចឡើងនៅលើទ្រូងរបស់ ស៊ី ហ្វីចាវ។ នៅពេលដែលស្បែកសត្វបុរាណរួមបញ្ចូលជាមួយសាច់ឈាមរបស់គេ អក្ខរាវិទ្យាបានចាប់ផ្តើមចេញជារូបរាងយឺតៗ ហើយរូបរាងដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃសត្វសាហាវមួយបានលេចឡើង។ សម្ពាធដ៏មហិមាបានគ្របដណ្តប់ពេញព្រៃភ្នំ ធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនញ័រខ្លួន!

នេះគឺជាវត្ថុបុរាណដូនតាម្យ៉ាងទៀតរបស់ភូមិថ្ម គឺផ្ទាំងស្បែកសត្វបុរាណ។ គេមិនដឹងច្បាស់ថាស្បែកសត្វនេះមកពីសម័យកាលណានោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានរបេះចេញពីរាងកាយរបស់សត្វសាហាវបុរាណ។ វាអាចបង្កើតជាសញ្ញាណដ៏កម្រ និងមានអំណាចបំផុត។

អក្ខរាវិទ្យាឆ្អឹងដែលមនុស្សជាតិមាន ភាគច្រើនត្រូវបានចម្លងចេញពីឆ្អឹងដ៏មានតម្លៃរបស់សត្វសាហាវ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនមែនមានន័យថាសត្វសាហាវទាំងអស់បង្កប់នូវអំណាចអាថ៌កំបាំងរបស់ពួកវានៅក្នុងឆ្អឹងនោះទេ។ នៅមានមួយចំនួនតូចដែលបង្កប់ពួកវានៅលើស្បែក ហើយខ្លះទៀតថែមទាំងនៅក្នុងបេះដូងទៀតផង។

ពន្លឺជុំវិញរាងកាយរបស់ ស៊ី ហ្វីចាវ កាន់តែចែងចាំងឡើងៗ ហាក់ដូចជាអណ្តាតភ្លើងដ៏ធំកំពុងលោតកញ្ជ្រោល។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេភ្លឺថ្លា ហើយចេញពីទ្រូងរបស់គេ សំឡេងគ្រហឹមដូចផ្គរលាន់បានបន្លឺឡើង។ ព្រៃទាំងមូលញ័ររង្គើ បណ្តាលឱ្យថ្មរមៀលធ្លាក់គ្រប់ទីកន្លែង។

នេះមិនមែនជាអក្ខរាវិទ្យាឆ្អឹងដែលមនុស្សចម្លងមក រួចព្យាយាមអភិវឌ្ឍតាមនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាប្រភេទថាមពលដើមបំផុត (Primordial Power)។ វាមានប្រភពចេញពីឆ្អឹង និងស្បែកដើមផ្ទាល់ ដូច្នេះហើយវាមានអំណាចខ្លាំងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ ជាធម្មតា ភូមិ ឬកុលសម្ព័ន្ធធម្មតាមិនដែលមានរបស់បែបនេះឡើយ កុំថាឡើយដល់ទៅសមត្ថភាពក្នុងការប្រើប្រាស់វត្ថុបុរាណដូនតាដល់ទៅពីរ។ វាច្បាស់ណាស់ថាមានសម័យកាលមួយដែលភូមិថ្មពិតជាមិនធម្មតាឡើយ។

ស៊ី លីនហូ និង ស៊ី ហ្វីចាវ ឈរស្មាទន្ទឹមគ្នា ហើយសម្លឹងមើលទៅបក្សីសាហាវនៅលើមេឃ។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានបញ្ចេញថាមពលនៃវត្ថុបុរាណដូនតា បញ្ជូនរលកថាមពលដ៏មហិមាឆ្ពោះទៅកាន់មេឃ។ គុម្ពោតព្រៃ និងបន្លានៅក្បែរនោះត្រូវបានបក់ខ្ចាត់ខ្ចាយអស់នៅចំពោះមុខភ្នែករបស់ពួកគេ។

ភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវពោរពេញដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ វាមិនហ៊ានហោះចូលមកជិតឡើយ ហើយហាក់ដូចជាកកភ័យខ្លាច។ ភាគីទាំងពីរប្រឈមមុខដាក់គ្នា ហើយភាពស្ងប់ស្ងាត់រយៈពេលខ្លីមួយបានកើតឡើង។

"អូ! មេភូមិមកដល់ហើយ ពូលីនហូ មកជួយយើងហើយ!" ក្មេងៗពីរបីនាក់បានលួចអើតក្បាលចេញពីរូងភ្នំជ្រៅ ហើយចាប់ផ្តើមស្រែកអបអរសាទរ។

"តោះ មេភូមិ និងពួកពូមកទទួលយើងទៅផ្ទះហើយ។"

ក្នុងរូងថ្ម ក្មេងៗបានរត់ចេញមកដូចហ្វូងឃ្មុំឆ្ពោះទៅរកមនុស្សធំ។ រហូតមកដល់ពេលនេះ ស៊ី លីនហូ និង ស៊ី ហ្វីចាវ នៅតែពឹងផ្អែកលើវត្ថុបុរាណដូនតាដើម្បីការពារ ខណៈដែលក្មេងៗ និងមនុស្សធំបានជួបជុំគ្នាវិញយ៉ាងលឿន។

"ក្មេងៗ គ្មានរឿងអាក្រក់កើតឡើងទេមែនទេ?" ក្រុមមនុស្សធំបានស្ទុះមក។ ពួកគេលើកកូនៗរបស់ពួកគេឡើង រួចបង្វិលចុះឡើងដើម្បីពិនិត្យមើលរបួស។

"គ្មានអីទេ យើងមិនអីទេ មានតែរបួសដាច់ស្បែកបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ" ក្មេងៗឆ្លើយតប។

"មិនអីគឺល្អហើយ។" មនុស្សធំដែលធ្លាប់តែភ័យខ្លាច ទីបំផុតក៏ស្ងប់ចិត្តវិញ។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមវាយគូទកូនៗរបស់ពួកគេ។

"អូយ!! ឈឺណាស់!! ហេតុអីបានជាវាយពួកយើង? មិនមែនបារម្ភពីពួកយើងទេអី? ហេតុអីបានជាប្រែប្រួលលឿនម៉្លេះ?" ក្មេងៗស្រែកច្រៀង។

បុរសមាំមួនម្នាក់ចាប់ផ្តើមនិយាយថា៖ "រឿងបារម្ភគឺជារឿងមួយ រឿងវាយគឺជារឿងមួយទៀត។ ដោយសារពួកឯងមិនរបួស ដូច្នេះត្រូវតែមានការដាក់ទោស។ ពួកឯងមិនទាន់ដុះរោមផង ហ៊ានទៅតតាំងនឹងបក្សីបិសាច! បើអញមិនវាយគូទពួកឯងឱ្យរលួយទេ នោះមិនមែនជាឪពុកម្តាយឡើយ!"

ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវដែលកាចសាហាវ កំពុងស្ថិតនៅកណ្តាលអាកាស ខណៈដែលវាបញ្ចេញចំហាយ (Aura) នៃគ្រោះថ្នាក់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនដែលហោះចុះមកឡើយ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅកណ្តាលអាកាសដោយការប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។

មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វេង ស្រែកថា៖ "ប្រញាប់ចាកចេញពីទីនេះទៅ។ លីនហូ និង ហ្វីចាវ យល់ដឹងពីអក្ខរាវិទ្យាឆ្អឹងមិនទាន់ជ្រៅជ្រះឡើយ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចប្រើប្រាស់វត្ថុបុរាណដូនតាឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពបានយូរទេ។ យើងត្រូវឆ្លៀតឱកាសនេះត្រឡប់ទៅវិញ។" គាត់ផ្ទាល់ក៏មានជំងឺប្រចាំកាយដែរ ដូច្នេះមិនសមស្របនឹងការប្រយុទ្ធឡើយ។

ក្មេងៗទាំងអស់ត្រូវបានរកឃើញ ហើយគ្មានអ្វីអាក្រក់កើតឡើងចំពោះនរណាម្នាក់ឡើយ នេះគឺជាព័ត៌មានដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់អ្នកភូមិ។ ក្រុមមនុស្សបានលើកដំបងធំៗ និងធ្នូយក្សដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន ខណៈដែលពួកគេត្រឡប់ទៅភូមិវិញ ដោយមានក្មេងៗនៅចំកណ្តាល។

"វ៉ាវ! ពូលីនហូ ពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ លោកតាភូមិតែងតែសាកល្បងលើពួកពូ ហើយមិននឹកស្មានថាវាផ្តល់ផលល្អបែបនេះសោះ។ ពួកពូសុទ្ធតែជាកំពូលមនុស្ស។"

"ពិតមែនហើយ! ហើយពូហ្វីចាវ តើពូប្រើអាវុធប្រភេទណា? ហេតុអីយើងមិនដែលឃើញពីមុនមក? តើដោយសារតែពូត្រូវយល់ពីអក្ខរាវិទ្យាឆ្អឹងទើបអាចប្រើវាបានមែនទេ? ពួកពូពិតជាខ្លាំងមែន។"

នៅតាមផ្លូវត្រឡប់ទៅវិញ ក្មេងៗមិនបានខ្វល់ពីបក្សីសាហាវនៅលើមេឃឡើយ។ ពួកគេឆ្លៀតឱកាសនេះបញ្ជោរមនុស្សធំ ដើម្បីសង្ឃឹមថានឹងជៀសផុតពីការត្រូវវាយបន្ថែមទៀតបន្ទាប់ពីត្រឡប់ទៅដល់ផ្ទះ។

"ឈប់អួតទៅ។ ពេលដល់ផ្ទះ ពួកឯងនឹងត្រូវវាយម្នាក់មួយកំប្ល៉េ!" ឪពុករបស់ ពីហូវ បើកភ្នែកធំៗ។

ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវបានដេញតាមពួកគេរហូតដល់វាឃើញដើមជ្រៃចាស់ (Old Willow Tree) នៅក្បែរភូមិ។ វាមិនហ៊ានបន្តទៅមុខទៀតឡើយ ហើយបានត្រឹមតែហោះក្រឡឹងនៅកណ្តាលអាកាស ខណៈដែលស្រែកយំដោយកំហឹង។

គ្រប់គ្នាទីបំផុតក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានសម្ពាធយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដែលត្រូវសត្វសាហាវដេញតាមបែបនេះ ព្រោះប្រសិនបើមានកំហុសបន្តិចបន្តួចកើតឡើង មនុស្សជាច្រើនប្រាកដជាបាត់បង់ជីវិត។

"លើកនេះ យើងត្រូវបង្ខំចិត្តប្រើវត្ថុបុរាណដូនតា។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាវានឹងមិនបង្កជាបញ្ហាបន្តបន្ទាប់ទៀតចុះ" មេភូមិនិយាយ។

"កុំបារម្ភអីមេភូមិ។ តើនរណាអាចធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់តំបន់ភ្នំដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះបាន? គ្មាននរណាម្នាក់ឃើញអ្វីឡើយ" ស៊ី លីនហូ និយាយ។

"សង្ឃឹមថាវាដូចអ្វីដែលឯងនិយាយចុះ។ របស់ដែលយើងទទួលមរតកពីបុព្វបុរសបានទុកចោលជាយូរមកហើយ។ វានឹងល្អណាស់ប្រសិនបើគ្មានរឿងមិននឹកស្មានដល់កើតឡើងពីការប្រើប្រាស់នេះ" ស៊ី យុនហ្វេង និយាយតិចៗ។

ការបង្ហូរឈាមដែលគេរំពឹងទុកមិនបានកើតឡើងឡើយ ហើយពួកគេបានត្រឡប់មកភូមិដោយសុវត្ថិភាព។ ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវនៅតែស្ថិតនៅកណ្តាលអាកាស ស្រែកយំដោយសំឡេងដែលអាចបំបែកថ្មបាន។

នៅពេលដែលពួកគេត្រឡប់មកដល់ភូមិ ចលាចលមួយបានកើតឡើង។ ស្ត្រីទាំងអស់បានស្ទុះមកអោបកូនៗរបស់ពួកគេ។ ព័ត៌មានដែលពួកគេទទួលបានមុននេះបន្តិច បានធ្វើឱ្យពួកគេភ័យរន្ធត់ជាខ្លាំង។ ខណៈនោះ បុរសៗចាប់ផ្តើមរកមែកឈើដើម្បីវាយ "អាពួកក្មេងរពឹស" ទាំងនេះ។

"អាតូច នរណាប្រដៅឱ្យឯងបង្ករឿងបែបនេះ? ឈរឱ្យស្ងៀម!"

"ពូ! ឈប់វាយខ្ញុំទៅ! ខ្ញុំដឹងខុសហើយ!"

ក្រុមក្មេងៗចាប់ផ្តើមរត់គេចយ៉ាងត្រេកត្រអាល។ ជាចុងក្រោយ ពួកគេទាំងអស់បានរត់ទៅកាន់ទីធ្លារបស់មេភូមិ ដើម្បីសុំឱ្យគាត់ជួយឃាត់ការដាក់ទោសរបស់ឪពុកពួកគេ។

បន្ទាប់ពីមកដល់ទីធ្លារបស់មេភូមិ ក្រុមក្មេងៗទាំងអស់មានអារម្មណ៍ច្រណែនយ៉ាងខ្លាំង។ ក្មេងតូច ស៊ី ហាវ មិនទទួលបានការដាក់ទោសអ្វីទាំងអស់។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានរកឃើញថាគេកំពុងកាន់ចានទឹកដោះសត្វតូចមួយ ហើយកំពុងផឹកវាដោយប្រើស្លាបព្រាឈើតូចមួយ។

"វ៉ាវ! អាតូច ឯងផឹកទឹកដោះម្តងទៀតហើយ។ ឯងអាយុបីឆ្នាំកន្លះហើយណា" ក្មេងធំម្នាក់និយាយ។

"យ៉ាយ៉ា!" ក្មេងតូចមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបំផុត ខណៈដែលគេកាន់ចានតូចរបស់គេ។ គេបានលាក់វាពីក្រសែភ្នែករបស់ក្មេងៗផ្សេងទៀតដោយប្រើដៃសខ្ចីរបស់គេ។ មុខរបស់គេឡើងក្រហម ហើយរោមភ្នែករបស់គេញ័រ ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ "បងៗប្រហែលជាមើលច្រឡំហើយ។ ខ្ញុំ... តាមពិត... កំពុងផឹកទឹកតើ។"

"ហាហា!" ក្រុមក្មេងៗសើចកក្អឹក។

"ពួកយើងសុទ្ធតែត្រូវគេវាយ ចុះហេតុអីបានជាឯងមានទឹកដោះផឹក?" ពីហូវ សួរ។

"ពីព្រោះខ្ញុំបានប្រាប់លោកតាភូមិនូវរឿងមួយដែលគាត់គិតថាល្អ ដូច្នេះគាត់មិនបានបន្ទោសខ្ញុំទាល់តែសោះ។" ភ្នែកធំៗរបស់ក្មេងតូចបានងាកមើលយឺតៗ។

"រឿងអ្វី?"

"រឿង 'អាក្រហមតូច' (Little Red)។"

"តើអាក្រហមតូចជានរណា?"

"អាក្រហមតូច គឺជាកូនចាបពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលខ្ញុំប្រាប់បងៗហ្នឹង" ក្មេងតូចនិយាយដោយមិនសប្បាយចិត្ត។

ក្រុមក្មេងៗបង្វិលភ្នែកចុះឡើង។ "គ្មានផ្លូវដែលមេភូមិជឿរឿងហ្នឹងឡើយ។ បក្សីគ្រហឹមអាទិទេព (Vermilion Bird) គឺជាទេវកថាតាំងពីសម័យបុរាណ តើវាអាចមាននៅពេលនេះដោយរបៀបណា មិនបាច់និយាយដល់រឿងត្រូវឯងដេញតាមផង?!"

"ហ៊ឹម កាលពីពីរឆ្នាំមុន មានវត្ថុមានតម្លៃក្នុងភ្នំដ៏ចម្លែកខ្លះបានលេចឡើងក្នុងជ្រលងភ្នំជ្រៅ។ វាបានទាក់ទាញពូជពង្សបុរាណដ៏មានអំណាចជាច្រើន ដែលបណ្តាលឱ្យមានការប្រយុទ្ធគ្នាដ៏អស្ចារ្យដែលមិនអាចនឹកស្មានដល់។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ក្រហមឆ្អៅបានបោកបក់ពេញផ្ទៃមេឃ ហើយក្នុងរយៈពេលដប់ថ្ងៃ អណ្តាតភ្លើងសួគ៌ាអាចមើលឃើញព្រាលៗពីក្នុងភូមិរបស់យើង។" មេភូមិដើរមកជិត រួចនិយាយ។

"វាច្បាស់ណាស់ថាមានសត្វអណ្តាតភ្លើងនៅក្នុងជម្រៅភ្នំ ប៉ុន្តែវាមិនទំនងជាបក្សីអាទិទេពក្នុងរឿងព្រេងនោះទេ។ វាហាក់ដូចជាមិនសូវពិតពេកហើយ។" នៅពេលនេះ ស៊ី លីនហូ និងអ្នកផ្សេងទៀតក៏បានមកដល់ដែរ។

"ការប្រយុទ្ធកាលពីពីរឆ្នាំមុនពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ណាស់... យើងនៅតែមិនដឹងថាមានបក្សីសាហាវ ឬសត្វយក្សប្រភេទណាខ្លះដែលបានបង្ហាញខ្លួន។ មានពេលមួយ ខ្ញុំថែមទាំងបានឃើញសត្វដែលមានរូបរាងដូចមនុស្សដ៏ខ្ពស់មហិមា ដែលកាន់ដំបងខ្មៅនៅកណ្តាលអធ្រាត្រ។ វាបានឈានជើងឆ្លងកាត់ជួរភ្នំជាច្រើនក្នុងជំហានតែមួយ! ជាអកុសល ខ្ញុំមិនអាចមើលមុខរបស់វាបានច្បាស់ឡើយ។" ស៊ី ហ្វីចាវ ដកដង្ហើមធំ។ "គ្រាន់តែគិតដល់ពេលនេះ ក៏នៅតែមានអារម្មណ៍រន្ធត់ដែរ។"

នៅពេលដែលមនុស្សធំមកដល់ មុខរបស់ក្មេងៗប្រែជាអាក្រក់ភ្លាមៗ ព្រោះពួកគេដឹងថាខ្លួននឹងត្រូវរងការដាក់ទោស។ ពួកគេត្រូវបានដេញវាយរហូតដល់មុខមេភូមិ។

"មេភូមិ យើងបានយកពងឥន្ទ្រីស្រកាខៀវមកហើយ។ នៅថ្ងៃអនាគត យើងអាចចិញ្ចឹមកូនចៅបក្សីបិសាចបុរាណដែលនឹងខ្លាំងដូចជាវិញ្ញាណការពារ។ ពួកវាអាចជួយការពារភូមិរបស់យើងបាន!"

"ពិតមែនហើយ! ទៅថ្ងៃមុខ ភូមិថ្មយើងនឹងមានបក្សីសឹក! ទាំងនេះគឺជាពងរបស់បក្សីបិសាចបុរាណដល់ទៅបីឯណោះ!"

ក្មេងៗព្យាយាមបង្ហាញស្នាដៃឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានការលើកលែងទោស។

"តើពួកឯងដឹងទេថា ត្រូវការពង្រីកសាច់ប៉ុន្មានដើម្បីចិញ្ចឹមបក្សីសាហាវត្រឹមតែមួយថ្ងៃ? ចំណីអាហារសម្រាប់យើងតែងតែខ្សត់ខ្សោយ តើឱ្យយើងទៅរកចំណីបន្ថែមពីណាដើម្បីចិញ្ចឹមសត្វយក្សដល់ទៅបីក្បាល?"

"អ្ហា!" ក្មេងៗទាំងអស់ជ្រួញចិញ្ចើម និងធ្វើមុខស្អុយ។

"លើសពីនេះទៅទៀត តើពួកឯងគិតថារឿងនេះបានបញ្ចប់ហើយមែនទេ? មើលទៅក្រៅភូមិចុះ។" ព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់ក្នុងភូមិដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយ។

ក្មេងៗបានឡើងលើវេទិកាខ្ពស់ ហើយសម្លឹងមើលទៅក្រៅភូមិ។ ពួកគេស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើត។ ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះ បានទំនៅលើកំពូលថ្មដ៏ធំមហិមាមួយ ដោយសម្លឹងមកកាន់ភូមិដោយភ្នែកត្រជាក់ស្រាញ។ ស្រកាពណ៌បៃតងរបស់វាបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលវាឈរយាមនៅជាយភូមិដោយគ្មានបំណងចាកចេញឡើយ។

"បក្សីសាហាវដូចជាបក្សីមួយនេះ គឺមានចិត្តព្យាបាទបំផុត។ បន្ទាប់ពីលួចពងរបស់វា តើវាអាចទុកឱ្យរឿងនេះកន្លងផុតទៅយ៉ាងងាយដោយរបៀបណា? ទៅថ្ងៃមុខ វានឹងក្លាយជាការលំបាកសម្រាប់ភូមិយើង សូម្បីតែចេញទៅបរបាញ់។" ស៊ី ហ្វីចាវ ចាប់ផ្តើមបារម្ភ។

ក្មេងៗមានទឹកមុខស្លេកស្លាំង។ ពួកគេដឹងថាខ្លួនឯងបានបង្ករឿងដ៏ធំមួយហើយ។

"យ៉ាយ៉ា យើងគ្រាន់តែប្រគល់ពងឱ្យវាវិញទៅ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនល្អទេដែលធ្វើឱ្យឥន្ទ្រីស្រកាខៀវបែកពីកូនរបស់វា។" ក្មេងតូចព្រិចភ្នែកធំៗ រួចនិយាយដោយសំឡេងតិចៗ។

"ឥន្ទ្រីនេះគឺគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើយើងមិនប្រគល់ពងឱ្យវាវិញទេ វាអាចនឹងរំខានយើងមិនឈប់ឈរ ធ្វើឱ្យភូមិមិនមានភាពស្ងប់សុខឡើយ។ ទោះបីជាយើងមានវត្ថុបុរាណដូនតាក៏ដោយ ក៏វានឹងពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការកម្ចាត់វា។ យ៉ាងណាមិញ គ្មាននរណាម្នាក់នៅទីនេះអាចបង្ហាញពីអំណាចពិតប្រាកដនៃវត្ថុបុរាណដ៏មានតម្លៃទាំងនោះបានឡើយ។"

អ្នកភូមិបានសម្រេចចិត្តសាកល្បងបញ្ជូនពងទាំងនោះទៅខាងក្រៅ។ ពួកគេនឹងរកវិធីផ្សេងទៀតប្រសិនបើរឿងនេះបរាជ័យ។

ពងដែលមានពណ៌ដូចត្បូងមរកតទំហំប៉ុនអាងត្រាំទឹកទាំងបី បានបញ្ចេញពន្លឺចែងចាំង និងថ្លាឆ្វង់។ ឆ្នូត និងស្នាមអុចៗបានតុបតែងលើផ្ទៃរបស់ពួកវា ហើយពន្លឺដ៏ស្រស់ស្អាតកំពុងហូរវិលជុំវិញពួកវា។ ថាមពលដ៏អាថ៌កំបាំងនៃសញ្ញាណបានវិលវល់យ៉ាងក្រាស់ឃ្មឹក ខណៈដែលភាពរុងរឿងដ៏ទេវភាពបានអណ្តែតជុំវិញ។

មុនពេលអ្នករាល់គ្នាដើរចេញពីទីធ្លាបានប៉ុន្មានជំហាន នៅក្បែរអាសនៈដែលនៅក្បែរផ្ទះមេភូមិ ដើមជ្រៃខ្មៅដែលឆេះខ្លោចតាំងពីបុរាណ ស្រាប់តែមានចលនា។ វាមានមែកតែមួយគត់ ប៉ុន្តែពន្លឺពណ៌បៃតងចម្រុះពណ៌បានវិលជុំវិញវា។ វាបានទម្លាក់ចុះមកដូចជាខ្សែច្រវាក់ដ៏ទេវភាពដ៏ភ្លឺថ្លា ដើម្បីប៉ះអង្អែលពងមួយក្នុងចំណោមពងទាំងនោះយ៉ាងស្រទន់។ ភ្លាមៗនោះ វាបានផ្ទុះឡើងនូវពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់បំផុត!