[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69932edaa0e8243d5fff4369":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",39,"ការជេរប្រទេចដើមមែកសាល (Cursing the Locust Tree)","ឈិន ភីងអាន (Chen Ping'an) មានអារម្មណ៍ថា ប្រសិនបើគេដើររើសគ្រួសនៅពេលព្រឹកនាថ្ងៃអនាគត គេអាចចាប់ផ្តើមពីកន្លែងឡដុតដែកដែល លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) នៅទីនោះ។ បន្ទាប់មក គេអាចបន្តដើរបញ្ច្រាសទឹកឡើងទៅលើរហូតដល់ទៅដល់ស្ពានមានដំបូល។ ដូច្នេះសម្រាប់យប់នេះ គេបានសម្រេចចិត្តចាប់ផ្តើមពីផ្នែកខាងលើនៃខ្សែទឹកឱ្យឆ្ងាយជាងលើកមុន។ ធ្វើបែបនេះ គេនឹងនៅឆ្ងាយពីស្ពានមានដំបូល និងច្រាំងថ្មខៀវដែលអ្នកស្រុកតែងហៅថា ភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge)។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ទីកន្លែងក្រោយនេះហើយគឺជាកន្លែងដែលគេបានជួបក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងកាលពីលើកមុន។ លើសពីនេះ ដោយសារតែការសម្រេចចិត្តនេះ ឈិន ភីងអាន នឹងអាចជៀសផុតពីការជួបជាមួយ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) និងមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើស្ពានមានដំបូលនោះ មានស្លាកយីហោមួយសរសេរថា \"ខ្យល់បោកបក់ ទឹកបោកបោក\" (Rising Winds Crashing Water) ព្យួរនៅយ៉ាងខ្ពស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បើមើលត្រឹមសំបកក្រៅ បុរសក្នុងឈុតពណ៌សពាក់ខ្សែក្រវាត់ត្បូងម្នាក់នោះ គ្រាន់តែជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតថ្មីម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ រូបគេគឺជាព្រះអង្គម្ចាស់ដែលមានអំណាចបំផុតនៃអាណាចក្រ លី (Great Li)។ ដោយដើរតាមការនាំមុខរបស់គេ សុង ជីស៊ីន ក៏បានមកដល់ពីមុខជណ្តើរដែលនាំទៅកាន់ស្ពានមានដំបូលនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុននឹងមកដល់ទីនេះ រូបគេមិនត្រឹមតែបានងូតទឹក និងផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់នៅក្នុងការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានចងថង់ក្រអូប និងបន្តោងត្បូងរាងនាគនៅចង្កេះទៀតផង។ ត្បូងក្រោយនេះត្រូវបានធ្វើឡើងពីវត្ថុធាតុធម្មតា ហើយពណ៌របស់វាបានស្រអាប់ទៅហើយ។ អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ សុង ឆាងជិង (Song Changjing) បានបញ្ជាឱ្យគេដោះបន្តោងត្បូង \"នាគចាស់ហៅភ្លៀង\" ចេញ ទោះបីជាវាមានគុណភាពល្អជាង និងជាប្រផ្នូលល្អជាងក៏ដោយ។ គេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យពាក់វាជាដាច់ខាត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានធូបបីសរសៃនៅក្នុងដៃរបស់ សុង ជីស៊ីន។ ដោយឈរនៅពីមុខជណ្តើរ ក្មេងប្រុសរូបនេះហាក់ដូចជាវង្វេងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីបន្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង បានងាកក្រោយ រួចឈោងដៃទៅអង្អែលម្រាមដៃលើធូបទាំងបីសរសៃនោះ។ ភ្លាមៗនោះ ធូបក៏ចាប់ផ្តើមហុយផ្សែងចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"លុតជង្គង់ចុះ រួចបែរមុខទៅរកស្លាកយីហោនោះ។ បន្ទាប់មក ក្រាបក្បាលបីដង ហើយដោតធូបទៅក្នុងដី។ បន្ទាប់មក អ្វីៗនឹងរួចរាល់\" បុរសម្នាក់នោះនិយាយយ៉ាងធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន មានការងឿងឆ្ងល់ក៏ដោយ ក៏គេនៅតែធ្វើតាមអ្វីដែល \"លោកពូ\" ដែលទើបនឹងលេចមុខមកពីណាមិនដឹងម្នាក់នេះបញ្ជា។ គេបានកាន់ធូប រួចលុតជង្គង់ចុះ និងក្រាបក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាបុរសម្នាក់នោះនិយាយក្នុងលក្ខណៈសាមញ្ញក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ និងស្មុគស្មាញភ្លាមៗ នៅពេលដែលក្មេងប្រុសរូបនេះលុតជង្គង់នៅពីមុខស្ពានមានដំបូល។ នៅពេលគេសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសដែលកំពុងក្រាបក្បាល ភាពស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កប់យ៉ាងជ្រៅបានឆាបឆេះកាត់ផ្ទៃមុខរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដោតធូបទាំងបីសរសៃទៅក្នុងដី និងក្រោកឈរឡើង សុង ជីស៊ីន បានសួរថា៖ \"តើវាពិតជាមិនអីទេឬ ដែលមកអុជធូបនៅទីនេះ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ \"វាគ្រាន់តែជាពិធីការប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះមិនបាច់គិតច្រើនពេកទេ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ឯងត្រូវរៀនពីរបៀបដោះស្រាយជាមួយស្ថានភាពផ្សេងៗគ្នាគ្រប់បែបយ៉ាង។ បើមិនដូច្នេះទេ ឯងនឹងរវល់រហូតដល់ថ្នាក់ក្បាលរបស់ឯងចង់ផ្ទុះនៅថ្ងៃអនាគត។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ រួចគេបន្តថា៖ \"ប៉ុន្តែកុំភ្លេចរឿងនេះឱ្យសោះ។ ស្ពានមានដំបូលនេះគឺជា... ប្រភពដើមនៃរាជវង្សរបស់ឯង។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បបូរមាត់របស់ សុង ជីស៊ីន ប្រែជាពណ៌ស្វាយ ហើយវាពិបាកនឹងនិយាយណាស់ថា តើវាបណ្តាលមកពីខ្យល់រដូវផ្ការីកដ៏ត្រជាក់ ឬយ៉ាងណា។ ក្មេងប្រុសរូបនេះព្យាយាមធ្វើពុតជាធូរស្រាល រួចនិយាយថា៖ \"វាមិនសូវល្អទេដែលនិយាយពាក្យទាំងនេះដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្នមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានដាក់ដៃម្ខាងលើពោះ និងដៃម្ខាងទៀតលើខ្សែក្រវាត់ រួចសើចយ៉ាងខ្លាំង ហើយនិយាយថា៖ \"រឿងនោះគឺជារឿងធម្មតាទេ នៅពេលដែលយើងត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ វាមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ គ្មានឆ្កែយាមនៅខាងក្រៅវិហារ ហើយក៏គ្មានពួកឆ្កែព្រៃនៃពិភពអ្នកដាំដុះដែរ។ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងមកដេញខាំខ្ញុំឡើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"លោកក៏ខ្លាចគេរិះគន់ដែរឬ?\" សុង ជីស៊ីន សួរដោយចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះតបវិញថា៖ \"ខ្ញុំបានយកឈ្នះសត្រូវទាំងអស់ ហើយក្លាយជាបុគ្គលដែលគ្មានគូប្រៀបនៅក្នុងអាណាចក្រ លី ទៅហើយ។ ប្រសិនបើគ្មានអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវខ្លាចទេ តើខ្ញុំមិនស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដែលស្រណុកជាងអ្នកដែលអង្គុយលើរាជបល្ល័ង្កទៅទៀតទេឬ? តើឯងគិតថាវាសមហេតុផលទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន គិតពិចារណាលើរឿងនេះ ហើយបន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ គេក៏សម្រេចចិត្តសួរថា៖ \"អញ្ចឹងតើលោកកំពុងលាក់បាំងសមត្ថភាព និងរង់ចាំឱកាសមែនទេ? ឬក៏លោកកំពុងធ្វើពុតជាមើលរំលងសត្រូវ ដើម្បីឱ្យខ្លួនឯងមើលទៅកាន់តែសំខាន់?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយនៅពេលឮបែបនេះ។ គេបានចង្អុលទៅកាន់ក្មេងប្រុសដែលពោរពេញដោយថាមពលរូបនេះ រួចគ្រវីក្បាលហើយនិយាយថា៖ \"ឯងពិតជាហ៊ាននិយាយពាក្យក្បត់បែបនេះមែន។ ឯងនៅខ្ចីណាស់ក្នុងរឿងនិយាយពាក្យសម្ដីឱ្យត្រូវតាមកាលៈទេសៈ។ មិនថាឯងទៅរាជធានីនាថ្ងៃអនាគត ឬទៅកាន់និកាយអាទិទេពណាមួយដើម្បីលាក់ខ្លួនបណ្ដោះអាសន្នទេ ខ្ញុំនៅតែណែនាំឱ្យឯងកុំនិយាយក្នុងលក្ខណៈតាមតែចិត្តចង់បែបនេះ។ បើមិនដូច្នេះទេ ឯងប្រាកដជានឹងនាំគ្រោះមហន្តរាយមកដាក់ខ្លួនជាមិនខាន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំនឹងចងចាំវាទុក\" សុង ជីស៊ីន ងក់ក្បាលតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះចង្អុលទៅស្លាកយីហោដែលមានតួអក្សរមាស រួចនិយាយថា៖ \"ខ្យល់បោកបក់ ទឹកបោកបោក... ខ្ញុំសូមសួរឯង តើទឹកបោកបក់ និងកើនឡើងយ៉ាងដូចម្តេច?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំមិនដឹងទេ\" សុង ជីស៊ីន ឆ្លើយភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ដឹងថាដឹង មិនដឹងថាមិនដឹង។ ចិត្តគំនិតបែបនេះពិតជាមានបញ្ញាមែន\" សុង ឆាងជិង រអ៊ូ។ \"អាពួកអ្នកចេះដឹងចូលចិត្តនិយាយរឿងឥតប្រយោជន៍បែបនេះណាស់។ សូម្បីតែពេលពួកគេផោម ក៏ពួកគេត្រូវតែបង្កើតជាកំណប់ដែលមានប្រាំបួនវគ្គ និងដប់ប្រាំបីបទដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានកាត់បន្ថយសម្ដីអសុរសបន្តិច នៅពេលនិយាយជាមួយក្មេងប្រុសរូបនេះ រួចគេបន្តថា៖ \"ប្រសិនបើខ្ញុំចាំមិនខុសទេ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ៣០០០ ឆ្នាំនៃទីក្រុងតូចនេះ កម្រិតទឹកនៅក្នុងអូរនេះមិនដែលកើនឡើងខ្ពស់ជាងចុងដាវដែលច្រេះចាប់នោះឡើយ ទោះបីជាមានទឹកជំនន់ខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"មានតាចាស់ម្នាក់ដែលរស់នៅក្បែរអណ្តូងច្រវាក់ដែក (Iron Lock Well) នៅច្រកផ្កាអាព្រីខូត តែងតែឈរនៅក្រោមដើមមែកសាល ហើយនិយាយរឿងនេះប្រាប់យើងជានិច្ច។ តើវាមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅអ្វីនៅពីក្រោយរឿងនេះមែនទេ?\" សុង ជីស៊ីន សួរដោយងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានចង្អុលទៅចម្ងាយដ៏ឆ្ងាយ សំដៅទៅកាន់តំបន់ដែលអូរហូរចុះមកពីភ្នំ។ គេញញឹមរួចនិយាយថា៖ \"នៅក្នុងភ្នំ ពួកពស់មានផ្លូវដាវ (Dao) ផ្ទាល់ខ្លួន។ នៅក្នុងអគារ និងផ្ទះសម្បែង ពួកកណ្តុរមានផ្លូវផ្ទាល់ខ្លួន។ ចំពោះទន្លេ និងអូរវិញ ពួកនាគទឹក (Flood dragons) ដែលរស់នៅក្នុងនោះ ក៏មានផ្លូវដាវផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះដាក់ម្រាមដៃចុះ រួចពន្យល់ដោយអត់ធ្មត់ថា៖ \"តាមពិតទៅ មានតំបន់ជាច្រើនក្នុងអាណាចក្រ លី ដែលមានទំនៀមទម្លាប់ព្យួរដាវនៅក្រោមស្ពាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដាវកាក់ស្ពាន់ ដាវឈើភីច ឬដាវយ័ន្តទាំងនោះ អាចរារាំងនាគទឹកភ្នំ និងពស់ថ្លាន់ព្រៃមិនឱ្យចូលក្នុងទន្លេបានត្រឹមតែម្តងប៉ុណ្ណោះ។ ពួកវាមិនអាចរារាំងបានជាលើកទីពីរឡើយ។ ជួនកាល ដោយសារតែកម្រិតបួសទាបរបស់ពួកអ្នកដែលដាក់ដាវ ពួកគេមិនអាចរារាំងនាគទឹក និងពស់ថ្លាន់បានសូម្បីតែម្តង។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេធ្វើឱ្យនាគទឹកខឹងសម្បារ ដែលបណ្តាលឱ្យស្ពានដួលរលំបន្ទាប់ពីទឹកជំនន់ ទោះបីជាដើមឡើយពួកវាអាចបន្តឈរបានក៏ដោយ។ ដាវក៏នឹងបាត់ដានគ្មានសល់ដែរ។ មានតែដាវនៅទីនេះប៉ុណ្ណោះ...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបាននៅស្ងៀម នៅពេលនិយាយដល់ត្រឹមនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន បានទប់ចិត្តមិនឱ្យសួរដេញដោល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះដកដង្ហើមធំ រួចបន្តថា៖ \"មានតែដាវនៅទីនេះប៉ុណ្ណោះ ដែលមិនមែនត្រូវបានដាក់ដើម្បីកំណត់គោលដៅលើនាគទឹក ឬអ្វីនោះឡើយ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដំបូង វាត្រូវបានដាក់នៅទីនេះដើម្បីបិទច្រកចេញនៃអណ្តូងបង្ខាំងនាគ (Dragon Locking Well)។ អ្វីដែលគេហៅថាច្រកចេញនោះ គឺអាងទឹកដ៏ជ្រៅនៅក្រោមស្ពានមានដំបូលនេះឯង។ ដាវនេះព្យួរនៅពីលើវា ដើម្បីការពារកុំឱ្យឈីនាគ (Dragon Qi) រលាយបាត់លឿនពេក និងបង្កឱ្យពិភពលោកតូចមួយនេះផ្ទុះឡើង។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន បានសួរសំដៅទៅរកឫសគល់នៃបញ្ហាថា៖ \"តើនាគពិត (True Dragon) ចុងក្រោយបង្អស់ក្នុងលោកនេះ ពិតជាបានស្លាប់មែនឬ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង សើច រួចនិយាយថា៖ \"ក្នុងអំឡុងពេលសមរភូមិសម្លាប់នាគកាលពី ៣០០០ ឆ្នាំមុន អ្នកដាំដុះរាប់មិនអស់បានរងរបួស និងស្លាប់។ តាមពិតទៅ សូម្បីតែពួកអ្នកប្រាជ្ញ (Sages) នៃសាសនាទាំងបី និងមេនិកាយនៃសាលាគំនិតទាំងមួយរយ ក៏មានអ្នកបាត់បង់ជីវិតដែរ។ តើឯងគិតថាពួកគេសុទ្ធតែជាពួកអត់ខួរ ឬក៏ឯងគិតថាពួកអ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះល្ងង់ដូចឆ្កែ បន្ទាប់ពីមានអាយុរាប់រយឆ្នាំបែបនេះមែនទេ? តើឯងពិតជាគិតថា ពួកគេនឹងទុកជីវិតនាគពិតនោះដោយចេតនា ហើយចិញ្ចឹមវាដូចជាសត្វចិញ្ចឹមដែលគ្មានគ្រោះថ្នាក់មែនឬ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ប្រហែលជាពួកគេមិនអាចសម្លាប់នាគពិតនោះឱ្យដាច់ស្រឡះមែនទេ?\" សុង ជីស៊ីន តបវិញ។ \"ដូច្នេះពួកគេមានតែប្រើល្បិចពន្យារពេល និងព្យាយាមសម្លាប់វាបន្តិចម្តងៗ? ទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងអំពីផែនការ និងមហិច្ឆតារបស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញកាលពីប៉ុន្មានពាន់ឆ្នាំមុនក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំអាចស្មានបានយ៉ាងងាយថា នាគពិតនោះមិនមែនជាសត្រូវដែលងាយដោះស្រាយឡើយ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះគ្រវីក្បាល ប៉ុន្តែក៏ងក់ក្បាលវិញបន្ទាប់មក រួចនិយាយថា៖ \"ឯងនិយាយត្រូវពាក់កណ្តាល។ នាគពិតនោះពិតជាបានស្លាប់មែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនិយាយអំពីអត្តសញ្ញាណ និងសារៈសំខាន់ពិតប្រាកដរបស់វា ឃ្លាថា 'មិនងាយស្រួល' មិនអាចសូម្បីតែយកមកពិពណ៌នាបានឡើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ចង់និយាយអ្វីមួយ ប៉ុន្តែគេបានទប់ចិត្តវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ដើម្បីសរុបសេចក្តីមក អាណាចក្រ លី បានឆ្លងកាត់ការរៀបចំផែនការ និងការលះបង់ទាំងអស់នោះ គឺដើម្បីតែតួអក្សរនៅលើស្លាកយីហោនេះប៉ុណ្ណោះ — ខ្យល់បោកបក់ ទឹកបោកបោក។ វាគឺជាការរៀបចំសម្រាប់ការផ្សងព្រេងរបស់យើងទៅកាន់ភាគខាងត្បូងនាពេលអនាគត។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះដើរឡើងជណ្តើរ រួចនិយាយយឺតៗថា៖ \"ប្រសិនបើឯងសួរខ្ញុំថា ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកប្រាជ្ញសម្រេចចិត្តសម្លាប់នាគពិតកាលពី ៣០០០ ឆ្នាំមុន វានឹងពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការឆ្លើយសំណួរនេះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងសួរខ្ញុំថា ហេតុអ្វីបានជាឯងត្រូវបានគេបោះបង់ចោលនៅកន្លែងនេះ ហើយហេតុអ្វីបានជាឯងគឺជាព្រះអង្គម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃអាណាចក្រ លី ខ្ញុំពិតជាអាចឆ្លើយសំណួរខ្លះៗរបស់ឯងបាន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន បានបន្ទាបក្បាលចុះ ហើយវាពិបាកនឹងមើលឃើញទឹកមុខរបស់គេណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារតែក្មេងប្រុសរូបនេះមិនបានសួរ បុរសម្នាក់នោះក៏មិនផ្តល់ការពន្យល់ណាមួយដោយគ្មានការអញ្ជើញដែរ។ នៅពេលគេមកដល់កាំជណ្តើរចុងក្រោយ គេបានងាកក្រោយបែរមុខទៅរកទីក្រុងតូចនោះ រួចនិយាយថា៖ \"ឯងត្រូវចេះអត់ឱនឱ្យបានច្រើនជាងនេះនៅថ្ងៃអនាគត។ កុំបណ្តោយឱ្យអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនដឹកមុខ រហូតដល់ថ្នាក់បង្កជម្លោះជាមួយមនុស្សដូចជា លីវ សៀនយ៉ាង។ តាមពិតទៅ ឯងថែមទាំងមានចិត្តចង់សម្លាប់គេទៀតផង។ តើឯងមិនមានអារម្មណ៍ថា វាទាបថោកសម្រាប់ខ្លួនឯងពេកទេឬ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន អង្គុយចុះលើកាំជណ្តើរកំពូល រួចសម្លឹងទៅទិសខាងជើងជាមួយបុរសម្នាក់នោះ។ បន្ទាប់មក គេបានសួរសំណួរមួយដែលមិនទាក់ទងគ្នាទាល់តែសោះថា៖ \"តើអាណាចក្រ លី របស់យើង ស្ថិតនៅតំបន់ភាគខាងជើងបំផុតនៃទ្វីប Eastern Treasured Vial មែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះងក់ក្បាល រួចឆ្លើយថា៖ \"បាទ យើងត្រូវបានគេចាត់ទុកជាពួកអ្នកព្រៃផ្សៃភាគខាងជើងអស់រយៈពេលជិតមួយពាន់ឆ្នាំមកហើយ។ វាគ្រាន់តែដោយសារតែពេលនេះយើងមានអំណាចខ្លាំងគ្រប់គ្រាន់ ទើបយើងទទួលបានការគោរពបន្តិចបន្តួច។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន នៅតែបន្ទាបក្បាលចុះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានពន្លឺនៃភាពរំជើបរំជួលកំពុងឆាបឆេះនៅក្នុងភ្នែករបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង បន្តដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ \"នៅពេលឯងត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ ឯងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះបុគ្គលម្នាក់ដែលមានរហស្សនាមថា 'ខ្លាប៉ាក់' (Embroidered Tiger)។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន មានការងឿងឆ្ងល់ចំពោះការព្រមានភ្លាមៗបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង ញញឹម រួចពន្យល់ថា៖ \"គេគឺជាគ្រូបង្ហាត់រាជវង្ស (Imperial Preceptor) នៃអាណាចក្រ លី ហើយគេរឹតតែជាគ្រូដ៏គួរឱ្យគោរពរបស់បងប្រុសឯងទៀតផង។ ក្នុងរយៈពេល ៥០ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ អាណាចក្រ លី អាចពង្រីកខ្លួនពី ៧០ ខេត្ត និង ៨០០ ក្រុង មកជា ១៤០ ខេត្ត និង ១៥០០ ក្រុង ដូចពេលបច្ចុប្បន្ន។ ទឹកដីរបស់យើងបានរីកធំធាត់យ៉ាងខ្លាំង ហើយបុគ្គលរូបនេះអាចទទួលបាននូវកិត្តិយសពាក់កណ្តាលចំពោះរឿងនោះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ងើបក្បាលឡើងយ៉ាងលឿន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះញញឹម រួចសួរថា៖ \"បាទ ឯងស្មានត្រូវហើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយអង្គុយក្បែរក្មេងប្រុសរូបនេះ បុរសម្នាក់នោះបានដាក់ដៃលើជង្គង់ ហើយសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយឆ្ងាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុគ្គលម្នាក់ទៀតដែលបានចូលរួមចំណែកយ៉ាងធំធេងដល់អាណាចក្រ លី ហើយអាចទទួលបាននូវកិត្តិយសពាក់កណ្តាលដែលនៅសល់នោះ មើលទៅហាក់ដូចជានៅឆ្ងាយ និងអាថ៌កំបាំងណាស់ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ គេកំពុងស្ថិតនៅក្បែរនេះឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាងកាយទាំងមូលរបស់ សុង ជីស៊ីន កំពុងញ័រនៅពេលនេះ ហើយសូម្បីតែចិត្តរបស់គេក៏មានអារម្មណ៍ថាស្ពឹកស្រពន់ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរបាននៅស្ងៀមអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ នៅពេលណាមួយនោះ សុង ជីស៊ីន ស្រាប់តែនិយាយថា៖ \"លោកពូ ទោះបីជាខ្ញុំមានចិត្តចង់សម្លាប់ លីវ សៀនយ៉ាង ហើយទោះបីជាខ្ញុំធ្លាប់គិតចង់ធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយ ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) នៃទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) ដើម្បីឱ្យគេសម្លាប់ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនដែលចាត់ទុកគេជាមនុស្សដែលមានឋានៈស្មើនឹងខ្ញុំឡើយ។ នេះគឺជាការពិត ទោះបីជាគេមកពីត្រកូលដែលមានប្រវត្តិសាស្ត្របុរាណ និងគួរឱ្យមោទនៈក៏ដោយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតចង់សម្លាប់គេ ព្រោះតែការធ្វើបែបនេះនឹងមិនចំណាយអស់ច្រើនសម្រាប់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ វាតែប៉ុណ្ណឹងឯង។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ឆាងជិង ចាប់ផ្តើមមានចំណាប់អារម្មណ៍បន្តិច។ \"បើអញ្ចឹងមែន តើបញ្ហាក្នុងចិត្តរបស់ឯងគឺដោយសារតែរឿងផ្សេងមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសរូបនេះនៅស្ងៀម រួចអង្អែលករបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃយប់ដ៏ជ្រៅ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ នៅតែមាននរណាម្នាក់កំពុងដើរតាមច្រកនៃទីក្រុងតូចនេះ។ រូបរាងរបស់នាងគឺស្លីម ហើយសម្លៀកបំពាក់របស់នាងគឺស្តើង។ នៅពេលនាងដើរកាត់អណ្តូងច្រវាក់ដែក (Iron Lock Well) ក្នុងច្រកផ្កាអាព្រីខូត នាងបានខាំធ្មេញយ៉ាងណែន។ តាមពិតទៅ នៅពេលដើរកាត់ខ្លោងទ្វារ នាងថែមទាំងបានទាត់សសរថ្មមួយយ៉ាងសាហាវទៀតផង។ នៅទីបំផុត នាងបានមកដល់ក្រោមដើមមែកសាលដ៏ចំណាស់ដែលមានស្លឹកឈើដុះយ៉ាងច្រើន។ តាមសម្តីរបស់អ្នកស្រុកចំណាស់ៗ ដើមឈើនេះបានរស់នៅអស់រយៈពេលរាប់មិនអស់មកហើយ។ លើសពីនេះ មែកឈើចាស់ៗដែលជ្រុះចុះមក នឹងមិនដែលបោកត្រូវមនុស្សដែលកំពុងដើរ ឬឈរនៅក្រោមដើមឈើនោះឡើយ។ វាពិតជាប្លែក និងគួរឱ្យជឿអស្ចារ្យណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីរូបនេះបានដើរទៅកាន់ដើមមែកសាល។ ជាធម្មតា នាងមិនបានខ្វល់ខ្វាយពីសម្តីឥតប្រយោជន៍ទាំងនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក នាងបានបើកសៀវភៅបុរាណដែលនាងបានខ្ចីពីម្ចាស់ប្រុសវ័យក្មេងរបស់នាង រួចចាប់ផ្តើមអានឈ្មោះជាបន្តបន្ទាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងបានអានឈ្មោះម្តងម្នាក់ៗ ហើយវាហាក់ដូចជានាងជាមេទ័ពដែលកំពុងហៅឈ្មោះកងទ័ពរបស់នាងអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនាងចាប់ផ្តើមស្ងួតក នាងក៏បានឈប់អានឈ្មោះ។ នាងកាន់សៀវភៅដែល សុង ជីស៊ីន ហៅថា \"ហួសពីកំពែង\" (Beyond the Wall) ក្នុងដៃម្ខាង ហើយដៃម្ខាងទៀតចង្អុលទៅដើមមែកសាល រួចងើបមុខជេរថា៖ \"ខ្ញុំឱ្យមុខឯងហើយ ប៉ុន្តែឯងមិនព្រមទទួលយកបំណងល្អរបស់ខ្ញុំមែនទេ? តើវាអញ្ចឹងមែនទេ?!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើមឈើនោះនៅស្ងៀម មិនបានផ្តល់ការឆ្លើយតបឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនោះ ក្មេងស្រីរូបនេះបានជាន់ជើង រួចជេរថា៖ \"ពួកគ្រួសារធំទាំងបួន និងត្រកូលទាំងដប់! ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមជាមួយគ្រួសារទាំងបួនមុនគេ។ លូ (Lu), លី (Li), ចៅ (Zhao), និង សុង (Song) ខ្ញុំសូមដាស់តឿនឱ្យត្រកូលរបស់ពួកឯងយល់ពីស្ថានការណ៍ឱ្យបានច្បាស់។ ប្រញាប់ឡើង ខ្ញុំត្រូវការយ៉ាងហោចណាស់ស្លឹកមែកសាលបីសន្លឹកពីត្រកូលនីមួយៗ។ ប្រសិនបើពួកឯងឱ្យខ្ញុំខ្វះសូម្បីតែមួយសន្លឹក ខ្ញុំ វ៉ាង ជូ (Wang Zhu) នឹងមិនអត់ឱនឱ្យពួកឯងឡើយ! នៅពេលខ្ញុំចាកចេញពីកន្លែងនេះ ខ្ញុំនឹងចាត់ការត្រកូលរបស់ពួកឯងម្តងមួយៗ ហើយខ្ញុំនឹងមិនបង្ហាញមេត្តាឡើយ មិនថាខ្ញុំជួបយុវជន យុវតី មនុស្សចាស់ ឬកុមារនោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ ពួកឯងសុទ្ធតែជាហ្វូងសត្វដែលមិនដឹងគុណ។ ពួកឯងមិនសងគុណគេទេ ហើយថែមទាំងគិតថាខ្លួនឯងត្រឹមត្រូវទៀត?!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីរូបនេះដកដង្ហើមញាប់ដោយកំហឹង។ នាងបានដាក់ដៃលើចង្កេះ រួចបន្តជេរពួកគេ ដោយស្រែកថា៖ \"ត្រកូលសុង! តើមកពីនរណា ទើបអាណាចក្រ លី ដើរតាមត្រកូលរបស់ពួកឯង? តើពួកឯងមិនដឹងទេឬ? តើពួកឯងធ្វើពុតជាល្ងង់មែនទេ? តើពួកឯងជឿខ្ញុំទេថា ខ្ញុំនឹងប្តូរត្រកូលរបស់គ្រួសាររាជវង្សទៅជា លូ ឬ ចៅ នៅពេលដែលខ្ញុំចេញទៅក្រៅ? ឱ្យតែអ្វីដែលមិនមែនជា សុង?!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ត្រកូលទាំងដប់! ខ្ញុំត្រូវការយ៉ាងហោចណាស់ស្លឹកមែកសាលពីរពន្លកពីត្រកូលនីមួយៗ។ ចំពោះត្រកូលដែលនៅសល់ ខ្ញុំត្រូវការយ៉ាងហោចណាស់មួយសន្លឹកម្នាក់។ ប្រាកដណាស់ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់មានចិត្តក្លាហានក្នុងការបន្ថែមការភ្នាល់ ខ្ញុំក៏រីករាយនឹងទទួលយកបន្ថែមដែរ។ នៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំនឹងធានាថាពួកគេនឹងទទួលបាននូវទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ត្រកូលចាវ (Cao Clan) ក្នុងចំណោមត្រកូលទាំងដប់! បាទ ត្រកូលចាវ ដែលអាពាល ចាវ ស៊ី (Cao Xi) មកពីទីនោះ! តើមានរឿងអាក្រក់អ្វីខ្លះដែលអាម្នាក់នោះមិនបានធ្វើកាលពីមុន? វាកើតមកមានល្បិចអាក្រក់តាំងពីវានៅជាក្មេងស្លៀកខោអត់គូទមកម្ល៉េះ! បន្ថែមលើស្លឹកមែកសាលពីរពន្លកនោះ ពួកឯងត្រូវផ្តល់ស្លឹកមែកសាលមួយសន្លឹកទៀតឱ្យខ្ញុំជាការសងជំងឺចិត្ត។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំ វ៉ាង ជូ ស្បថថា ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យ ចាវ ស៊ី គ្មានអ្នកបន្តពូជឡើយ! វាហ៊ានណាស់ដែលមកនោមដាក់ក្នុងអណ្តូង?! តើអាមនុស្សដែលគ្មានសីលធម៌បែបនេះ ក្លាយជាម្ចាស់ពិត (True Lord) យ៉ាងដូចម្តេចទៅ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ហើយត្រកូលសៀ (Xie Clan)! មានម្នាក់ឈ្មោះ សៀ ស៊ី (Xie Shi) មកពីត្រកូលរបស់ពួកឯងមែនទេ? បាទ យើងធ្លាប់មានទំនាក់ទំនងគ្នាកាលពីមុន ហើយវាគឺជាកុសលរបស់ខ្ញុំទេ ដែលធ្វើឱ្យគេមិនត្រូវបានទឹកជំនន់បោកបក់ទៅបាត់នៅពេលនោះ។ ដូច្នេះ តើពួកឯងមានអារម្មណ៍ល្អទេ បើមិនផ្តល់ស្លឹកមែកសាលបន្ថែមឱ្យខ្ញុំមួយសន្លឹកទៀតនោះ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជីងឈុន (Qi Jingchun) បានសង្កេតមើលទិដ្ឋភាពនេះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ពីចម្ងាយ ដោយមិននិយាយ ឬរំខានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូចជាឪពុកដែលម៉ឺងម៉ាត់ដែលមើលកូនស្រីរបស់ខ្លួនកាន់តែមានអំនួតទៅតាមអាយុ គេបានត្រឹមតែបង្ហាញទឹកមុខអស់សង្ឃឹម និងហួសចិត្តបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឈី ជីងឈុន ក៏មានអារម្មណ៍ពេញចិត្តផងដែរ នៅពេលគេឃើញស្លឹកមែកសាលហោះធ្លាក់ចុះមក រួចស៊កចូលទៅក្នុងចន្លោះទំព័រនៃសៀវភៅ នៅពេលដែលក្មេងស្រីរូបនេះបន្តបើកវា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានរឿងជាច្រើនដែលគេចង់និយាយ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ឈី ជីងឈុន គ្រាន់តែរអ៊ូតិចៗថា៖ \"ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន និងថែរក្សាខ្លួនឯងផង បន្ទាប់ពីចាកចេញពីផ្ទះទៅ...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងអ្វីមួយ ក្មេងស្រីរូបនេះស្រាប់តែងាកក្រោយភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានគេឃើញឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីរូបនេះមានអារម្មណ៍ឯកាបន្តិច។ ប៉ុន្តែ នាងក៏ប្រញាប់គ្រវីក្បាលដើម្បីដេញគំនិតទាំងនេះចេញពីក្នុងចិត្ត។ បន្ទាប់មក នាងក៏ងាកក្រោយវិញ រួចបន្តជេរប្រទេចដើមមែកសាលដ៏ចំណាស់នោះយ៉ាងខ្លាំងក្លាទៀត។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-16T14:51:06.728Z","69932edaa0e8243d5fff4369","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69932dd5a0e8243d5fff435b",38,"កម្រិតទាំងប្រាំបួន (Ninth Tier)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69947806fa8e2c03705a2e06",40,"ការតបស្នងសងគុណ",84,1790177359820]