[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698f29681a82b6f0ec40c655":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",36,"សៀវភៅបុរាណ (Ancient Book)","មួយសន្ទុះក្រោយមក លីវ សៀនយ៉ាង បានរត់ត្រឡប់មកវិញទាំងមានកន្ត្រកប្ញស្សីនៅលើខ្នង។ ចិន ភីងអាន កំពុងឈរសម្លឹងមើលកម្មករដែលកំពុងជីកអណ្តូង ប៉ុន្តែគេសឹងតែដួលផ្អាប់មុខនឹងដី នៅពេលដែល លីវ សៀនយ៉ាង រត់មកដល់ហើយធាក់គូទគេមួយជើងពីក្រោយ។ ពេលងាកក្រោយមកដឹងថាជា លីវ សៀនយ៉ាង ចិន ភីងអាន ក៏មិនប្រកាន់ទោសពៃរ៍អ្វីដែរ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង និយាយបែបធម្មតាថា៖ «រួចរាល់អស់ហើយ! លោកគ្រូ រួន ប្រាប់ឱ្យខ្ញុំនៅឱ្យស្ងៀម កុំដើរលេងផ្តេសផ្តាសក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ។ ពេលព្រឹកខ្ញុំត្រូវជីកអណ្តូង យប់ឡើងត្រូវរៀនលត់ដែក។ ប្រហែលកន្លះខែទៀត ខ្ញុំនឹងក្លាយជាសិស្សដំបូងគេរបស់គាត់ក្នុងក្រុងតូចនេះហើយ។ គេហៅថាស្អីគេទៅ... សិស្សបើកឆាកអីហ្នឹងឯង។ ខ្ញុំក៏រកកន្ត្រកប្ញស្សីមួយឱ្យឯងដែរ ទុកសម្រាប់ជួយឯងរើសក្រួសទាំងនោះ។ យើងអាចចាប់ផ្តើមរើសពីកន្លែងជាងដែកនេះ រហូតទៅដល់ស្ពានប្រក់ដំបូល។ ប៉ុន្តែប្រាប់មុនណា៎ កន្លែងរណ្តៅនៅភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge) ខ្ញុំជួយឯងមិនបានទេ ព្រោះលោកគ្រូ រួន និយាយថា គាត់នឹងវាយបំបាក់ជើងខ្ញុំ បើខ្ញុំហ៊ានដើរទៅទិសខាងជើង ឬខាងលិចស្ពានក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ឱបស្មា ចិន ភីងអាន រួចបន្តថា៖ «លោកគ្រូ រួន និយាយថា របស់របរក្នុងក្រុងតូចយើងនឹងមិនបាត់បង់ទេ។ គាត់ថាពួកអ្នកក្រៅក្រុងត្រូវគោរពច្បាប់ចម្លែកម្យ៉ាង។ ពួកគេអាចធ្វើការជួញដូរដោយយុត្តិធម៌ អាចបោកប្រាស់ ឬអាចធ្វើខ្លួនដូចអ្នកសុំទានដើររើសរបស់អេតចាយ ប៉ុន្តែដាច់ខាតមិនត្រូវធ្វើជាចោរឡើយ។ គាត់ថា មេឃនៅទីនេះមិនដែលដេកលក់ ឬបិទភ្នែកទេ គឺកំពុងសម្លឹងមើលយើងគ្រប់ពេល។ ឯងស្តាប់ទៅគួរឱ្យខ្លាចទេ? សម្រាប់ខ្ញុំ គឺខ្លាចខ្លាំងណាស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ស្រាប់តែព្រមានថា៖ «ចិន ភីងអាន! ឯងអាចបន្តនៅផ្ទះខ្ញុំបាន ប៉ុន្តែកុំឱ្យខ្ញុំដឹងថាឯងលួចលក់អាវក្រោះបុព្វបុរសខ្ញុំឱ្យសោះ ពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ដាល់ដើមទ្រូង លីវ សៀនយ៉ាង មួយដៃ ធ្វើឱ្យយុវជនមាឌធំប្រញាប់លែងដៃពីស្មាគេ។ លីវ សៀនយ៉ាង អង្អែលទ្រូងពីរបីដង ទម្រាំតែដកដង្ហើមស្រួលវិញ រួចស្ដីឱ្យថា៖ «ឯងមើលទៅដូចស្វាស្គមសោះ ហេតុអីក៏កម្លាំងខ្លាំងម្ល៉េះ? ឬមួយកម្លាំងឯងកើនឡើងខ្លាំង ព្រោះតែដើរផ្លូវភ្នំឆ្ងាយជាមួយលោកតា យ៉ាវ? ឬក៏មកពីឯងចូលព្រៃជ្រៅកាប់អុសរាប់ខែ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ញញឹម៖ «ទោះយ៉ាងណា បើដាក់ថ្មពេញកន្ត្រកលើខ្នង ក៏ខ្ញុំរត់ត្រឡប់ទៅក្រុងវិញលឿនជាងឯងដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង លួចមើលមើលងាយ រួចបបួលថា៖ «អញ្ចឹងចាំមើលថា នរណាអាចមុជទឹកដកដង្ហើមបានយូរជាង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលទៅដល់ជិតមាត់អូរ ចិន ភីងអាន ឱនចុះម้วนជើងខោឡើង រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនប្រកួតជាមួយឯងទេ បើវាគ្រាន់តែជារឿងដកដង្ហើមមួយដងនោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុននឹងចុះទឹក ចិន ភីងអាន បានបេះស្មៅស្រស់ៗនៅមាត់អូរ យកមកក្រាលនៅបាតកន្ត្រកប្ញស្សី។ គេប្រាប់ថា គេត្រូវដាក់ស្មៅថ្មីមួយជាន់ទៀត រាល់ពេលរើសបានក្រួស ២០ គ្រាប់។ លីវ សៀនយ៉ាង ធុញទ្រាន់ដល់ថ្នាក់ចង់បោះកន្ត្រកចោលឱ្យ ចិន ភីងអាន ស្ពាយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែ ចិន ភីងអាន ឃាត់ ព្រោះខ្លាច លីវ សៀនយ៉ាង បោះក្រួសចូលកន្ត្រកដោយខ្ជីខ្ជាតាមចរិតឆេវឆាវរបស់គេ ដែលវានឹងធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន ឈឺចិត្តមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ យុវជនមាឌធំក៏សុខចិត្តចុះទៅក្នុងអូរទាំងរអ៊ូរទាំ។ ពួកគេដើរក្បែរគ្នា រាវរកក្រួសពណ៌នៅបាតអូរ។ ទឹកអូរត្រង់នេះជ្រៅត្រឹមជង្គង់ ប៉ុន្តែមានកន្លែងខ្លះជ្រៅដល់ចង្កេះ ហើយជួនកាលក៏មានរណ្តៅជ្រៅស្មើកម្ពស់មនុស្សដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមធម្មតា គឺនៅក្នុងរណ្តៅទាំងនេះហើយដែលមានក្រួសគ្រាប់ធំៗ។ នេះជាកន្លែងដែល លីវ សៀនយ៉ាង បង្ហាញសមត្ថភាព។ គេហុចកន្ត្រកឱ្យ ចិន ភីងអាន ដែលអង្គុយនៅលើថ្មធំមួយ រួច លីវ សៀនយ៉ាង ក៏មុជចុះទៅបាតអូរ រើសយកក្រួសប្រមាត់ពស់ពីចន្លោះថ្ម ឬពីក្នុងស្រទាប់ដីល្បាប់។ ចិន ភីងអាន ក៏អាចធ្វើបែបនេះបានដែរ ប៉ុន្តែវាពិបាកសម្រាប់គេ ហើយត្រូវចំណាយកម្លាំង និងពេលវេលាច្រើនជាង លីវ សៀនយ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនទាន់ដល់ស្ពានប្រក់ដំបូលផង ក្រួសបានពេញជិតបីភាគបួនកន្ត្រកទៅហើយ។ ក្នុងចំណោមនោះ មានគ្រាប់មួយពណ៌បៃតងចាស់ ដែល លីវ សៀនយ៉ាង ត្រូវមុជដល់ទៅបីដងទម្រាំតែយកបាន។ វាមានទំហំប៉ុនបាតដៃ មានចំណុចពណ៌មាសអណ្តែតពេញគ្រាប់ និងមានឆ្នាំងរលកនៅខាងក្នុង។ ពេល ចិន ភីងអាន ត្រដុសវាទៅ វាមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានថាមពលដ៏រស់រវើកម្យ៉ាងភាយចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឱ្យតែមិនមែនជាមនុស្សខ្វាក់ នរណាក៏ដឹងថាវាគឺជាក្រួសមិនធម្មតាដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ យុវជនទាំងពីរអង្គុយជិតគ្នាលើថ្មធំមួយ។ លីវ សៀនយ៉ាង ដេកផ្ងារផ្អែកនឹងដៃ សម្លឹងមើលទឹកហូរ រួចសួរថា៖ «ចិន ភីងអាន ឯងធ្លាប់គិតចង់ចាកចេញពីក្រុងតូចនេះនៅថ្ងៃអនាគតទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនទាន់ទេ» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយ។ «បើចង់ទៅ ខ្ញុំត្រូវមានលុយគ្រប់គ្រាន់សិន។ ម្យ៉ាងទៀត បើខ្ញុំទៅ តើនរណាមើលផ្ទះឱ្យខ្ញុំ? បើថ្ងៃណាមួយវាស្រាប់តែបាក់ស្រុត តើខ្ញុំត្រូវធ្វើម៉េច? មួយវិញទៀត ផ្នូរម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំនៅទីនេះ ខ្ញុំត្រូវនៅជួយដកស្មៅជានិច្ច។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ធុញទ្រាន់៖ «ហេតុអីឯងគិតតែរឿងឥតប្រយោជន៍បែបហ្នឹង? គួរឱ្យធុញណាស់! មិនប្លែកទេដែល សុង ជីស៊ីន និយាយថាឯងនឹងត្រូវជាប់នៅទីនេះរហូត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ងាកមកញញឹម រួចសួរថា៖ «ឯងនៅចាំរឿងដើមឈើនោះទេ? ដែលខ្ញុំប្រាប់ឯងលើកមុន?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ហត់៖ «មានអីអស្ចារ្យទៅ គ្រាន់តែដើមឈើដុះលើផ្នូរសោះ? ម្យ៉ាងទៀត នោះជាផ្នូររបស់ត្រកូលចិនម្នាក់ទៀតទេ វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងឯងទេ ចិន ភីងអាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន អង្គុយពត់ជើង រួចនិយាយដោយអារម្មណ៍ស្រទន់ថា៖ «ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ តើនៅខាងក្រៅក្រុងយើង មានមនុស្សត្រកូលចិនច្រើនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនដឹងខាងក្រៅទេ ប៉ុន្តែក្នុងក្រុងយើង សល់តែប៉ុន្មាននាក់ប៉ុណ្ណោះ» លីវ សៀនយ៉ាង ឆ្លើយ។ «ក្រៅពីឯង សមាជិកត្រកូលចិនផ្សេងទៀត សុទ្ធតែជាអ្នកបម្រើឱ្យ 'ត្រកូលធំទាំងបួន និងគ្រួសារទាំងដប់'។ ពួកគេធ្វើជាអ្នកបម្រើតាំងពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។ អ្វីដែលគួរឱ្យអស់សំណើចនោះគឺ មនុស្សទាំងនោះតែងតែឱនក្បាលដាក់ចៅហ្វាយ ប៉ុន្តែពេលចេញមកក្រៅជួបអ្នកដទៃ បែរជាធ្វើឫកពាខ្ពស់ស្លាក់ទៅវិញ។ លោកតា យ៉ាវ និយាយត្រូវហើយ បើឯងទៅធ្វើជាអ្នកបម្រើគេទៀត នោះត្រកូលចិនដែលនៅសេសសល់ក្នុងក្រុងនេះ ចាត់ទុកថាចប់សព្វគ្រប់ហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមសម្តីលោកតា យ៉ាវ ពីដើមឡើយមានត្រកូលចិនពីរផ្សេងគ្នាក្នុងក្រុងតូចនេះ។ ប៉ុន្តែក្រុមមួយបានផ្លាស់ចេញទៅបាត់ជាយូរមកហើយ។ ចំណែកក្រុមរបស់ ចិន ភីងអាន ក៏ធ្លាប់រុងរឿងដែរ ប៉ុន្តែវាជារឿងតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ។ សូម្បីតែលោកតា យ៉ាវ ក៏មិនដឹងថាវាប៉ុន្មានឆ្នាំដែរ ៥០០ ឆ្នាំ? ៨០០ ឆ្នាំ? ឬ ១០០០ ឆ្នាំ? ក្រោយមក ត្រកូលនេះក៏បែកខ្ញែកគ្នា ហើយចំនួនមនុស្សក៏កាន់តែតិចទៅៗ។ សំណាងរបស់ពួកគេប្រហែលជាត្រូវបានត្រកូលចិនម្ខាងទៀតយកទៅអស់ហើយ ទើបខ្សែស្រឡាយកាន់តែរលត់បាត់ម្តងមួយៗ រហូតដល់ផ្នូរជាច្រើនត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ភ្នំដែលមានផ្នូរទាំងនោះ ភាគច្រើនត្រូវបានមន្ត្រីរាជការបិទជាតំបន់ហាមឃាត់ទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើកចុងក្រោយដែលលោកតា យ៉ាវ នាំ ចិន ភីងអាន ឡើងភ្នំ គាត់បានចង្អុលទៅភ្នំមួយ ប្រាប់ថាទីនោះជាកន្លែងបញ្ចុះសពបុព្វបុរសរបស់ត្រកូលចិនម្ខាងទៀត ដែលមានហុងស៊ុយល្អណាស់។ ចំណែកត្រកូលរបស់ ចិន ភីងអាន វិញ លោកតា យ៉ាវ និយាយថា សូម្បីតែទេវតាក៏រកផ្នូរបុព្វបុរសពួកគេមិនឃើញដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានសតវត្សចុងក្រោយនេះ ត្រកូលចិនខាង ចិន ភីងអាន មិនដែលបង្កើតបានអ្នកខ្លាំងពូកែម្នាក់ឡើយ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាគ្រួសារក្រីក្រ ហើយសមិទ្ធផលតែមួយគត់របស់ពួកគេគឺ មិនព្រមឱនក្បាលធ្វើជាអ្នកបម្រើឱ្យត្រកូលអ្នកមានទាំងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ធ្លាប់លួចទៅមើលកន្លែងបញ្ចុះសពនោះម្តងដែរ ប៉ុន្តែក្រៅពីស្មៅ គេឃើញតែសត្វកញ្ជ្រោង និងទន្សាយប៉ុណ្ណោះ។ គេមិនឃើញផ្នូរទេ ប៉ុន្តែឃើញដើមឈើម្យ៉ាងដែលគេមិនស្គាល់ ដែលវាមិនខ្ពស់ដូចដើមមែកខ្លែង (locust tree) ចាស់នោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្មៅដុះពេញកន្លែង សត្វកញ្ជ្រោង និងទន្សាយលោតចុះឡើង ភាពឯកោ និងដើមឈើមួយដើមដែលកំពុងលូតលាស់...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ «មុនពេលម៉ាក់ខ្ញុំស្លាប់ គាត់ឱ្យខ្ញុំស្បថថា ដាច់ខាតមិនត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើឱ្យត្រកូលអ្នកមានទាំងនោះឡើយ។ ខ្ញុំអាចធ្វើជាអ្នកសុំទាន ប៉ុន្តែទោះបីជាដាច់ពោះស្លាប់ ក៏មិនត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើគេដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចុះមុនពេលគាត់ស្លាប់ គាត់មិនបានឱ្យឯងស្បថថា មិនត្រូវធ្វើជាសិស្សនៅឡនាគទេអី?» លីវ សៀនយ៉ាង និយាយតាមទម្លាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជនពាក់ស្បែកជើងចំបើងមានទឹកមុខស្រពោន។ គេមិនបានតបត ឬខឹងសម្បារដែលមិត្តភក្តិលើកយករឿងដែលគេរក្សាសម្បថមិនបានមកនិយាយឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍ខុសបន្តិចដែរ ប៉ុន្តែគេមិនមែនជាមនុស្សចេះសុំទោសគេទេ គេក៏ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង រួចក្រោកឈរនិយាយថា៖ «អូខេ ខ្ញុំទៅវិញហើយ ត្រូវទៅជីកអណ្តូងវិញ។ អូ! មែនហើយ ចាំខ្ញុំទៅរំខានលោកគ្រូ រួន បន្តិចទៀត ដើម្បីឱ្យគាត់ជួលឯងធ្វើជាសិស្សបណ្តោះអាសន្នដែរ។ ដល់ពេលនោះ ឯងរើសក្រួសទាំងនេះបានស្រួលជាងមុន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនបាច់ប្រញាប់ទេ» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយ។ «ចាំពួកអ្នកក្រៅក្រុងទាំងនោះចាកចេញទៅសិន ចាំគិតទៀត។ ក្នុងពេលនេះ ខ្ញុំនឹងជួយមើលផ្ទះឱ្យឯង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នែ៎ ឯងថាហេតុអីបានជាខ្ញុំអាចគេចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ បើខ្ញុំក្លាយជាសិស្សលោកគ្រូ រួន?» លីវ សៀនយ៉ាង សួរដោយចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន គិតមួយសន្ទុះ៖ «ប្រហែលជាដូចពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងអញ្ចឹង យើងត្រូវតែរកកន្លែងជ្រកមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ងាកមើលទៅកន្លែងជាងដែក៖ «ឯងគិតថាលោកគ្រូ រួន ជាអ្នកណា? គាត់មើលទៅមិនដូចមនុស្សពូកែអីសោះ... តើគាត់អាចទប់ទល់នឹងមនុស្សពីរក្រុមនោះពិតមែនឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«យើងមិនអាចមើលមនុស្សតែសម្បកក្រៅបានទេ» ចិន ភីងអាន និយាយលួងចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង សម្លឹងមើលគេ៖ «ចិន ភីងអាន ឯងមើលទៅដូចអ្នកក្រ ចុះឯងជាអ្នកក្រពិតមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ធ្វើមុខជូរ និយាយមិនចេញនឹងសម្ដីនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង សួរថា៖ «ចង់ឱ្យខ្ញុំជួយស្ពាយទៅដល់ស្ពានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ «មិនអីទេ វាមិនធ្ងន់ប៉ុន្មានឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កុំភ្លេចយកកន្ត្រកមកសងខ្ញុំវិញផងលើកក្រោយ។» និយាយរួច លីវ សៀនយ៉ាង ក៏លោតចុះពីលើថ្ម ដើរសំដៅទៅកន្លែងជាងដែកទាំងទឹកខ្ទាតសំពោង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ស្ពាយកន្ត្រកលើស្មា រួចសន្សឹមៗដើរសំដៅទៅស្ពានប្រក់ដំបូល។ ដើរបានមួយសន្ទុះ គេឮសំឡេងជើងពីក្រោយ ងាកទៅមើល គឺ លីវ សៀនយ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏កក់ក្តៅនាដើមរដូវផ្ការីក យុវជនមាឌធំបានដណ្តើមកន្ត្រកពី ចិន ភីងអាន យកមកស្ពាយខ្លួនឯង រួចនិយាយលេងសើចថា៖ «មើលពីចម្ងាយទៅ ឯងដូចជាសត្វស្រមោចគួរឱ្យអាណិតដែលកំពុងស្ពាយថ្មធំមួយអញ្ចឹង។ ខ្ញុំមានចិត្តមេត្តា ទើបត្រឡប់មកជួយស្ពាយទៅដល់ស្ពាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជនទាំងពីរដើរតាមខ្យល់រដូវផ្ការីក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចិន ភីងអាន បើថ្ងៃក្រោយខ្ញុំជោគជ័យ ខ្ញុំនឹងចេញទៅមើលពិភពលោកខាងក្រៅ។ ខ្ញុំនឹងរកប្រពន្ធដែលស្អាតជាង ជឺ គុយ (Zhi Gui) ទៅទៀត ហើយខ្ញុំនឹងផឹកស្រាល្អបំផុត រស់នៅផ្ទះធំបំផុត និងជិះសេះដែលលឿនបំផុត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំនឹងទៅមើលភ្នំដែលខ្ពស់ដល់មេឃ និងធ្វើដំណើរតាមទន្លេដែលធំជាងអូរនេះរាប់ពាន់ដង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សរុបមក ខ្ញុំនឹងមិននៅកន្លែងតូចចង្អៀតនេះមួយជីវិតដើម្បីរង់ចាំថ្ងៃស្លាប់ឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជនមាឌធំនិយាយពីក្ដីស្រមៃដ៏រុងរឿង រីឯក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងដើរទំពារចំបើងក្នុងមាត់។ ម្នាក់និយាយ ម្នាក់ស្តាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល ចិន ភីងអាន ត្រឡប់មកផ្ទះ លីវ សៀនយ៉ាង ជាមួយកន្ត្រកក្រួស គេបានរើសគ្រាប់ដែលគេស្រឡាញ់ជាងគេពីរបីគ្រាប់យកទៅទុកក្នុងបន្ទប់ស្លាបផ្ទះ ចំណែកគ្រាប់ផ្សេងទៀតទុកក្នុងផ្ទះបាយ។ បន្ទាប់ពីចាក់សោផ្ទះ និងសោរបងរួច គេក៏រត់ត្រឡប់ទៅច្រកខ្លុយដីវិញ។ ពេលទៅដល់ផ្ទះ គេឃើញស្ត្រីក្នុងឈុតខ្មៅ (នីង យ៉ាវ) កំពុងអង្គុយហាលថ្ងៃ។ បន្ទាប់ពីសួរសុខទុក្ខរួច ចិន ភីងអាន ក៏ចាប់ផ្តើមដាំថ្នាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រាប់តែមានសំឡេងកាប់ \"ជុកៗ\" ចេញពីផ្ទះក្បែរខាង ដែលធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន ឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន គ្មានឪពុកម្តាយ ប៉ុន្តែគេមិនដែលខ្វះខាតម្ហូបអាហារ ឬសម្លៀកបំពាក់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេមានលុយកាក់ច្រើន របស់របរប្រើប្រាស់សុទ្ធតែមានតម្លៃ និងប្រណីតៗដែល ចិន ភីងអាន មិនដែលទាំងឮឈ្មោះទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិត សុង ជីស៊ីន និងអ្នកបម្រើរបស់គេ មិនដែលធ្វើការងារកខ្វក់ ឬហត់នឿយឡើយ។ សូម្បីតែការធ្វើជ្រក់បន្លែដែលធុំក្លិនឆ្អេះ ក៏ សុង ជីស៊ីន មិនឱ្យ ជឺ គុយ ធ្វើដែរ។ ការកាប់អុសក៏រឹតតែមិនបាច់ ព្រោះគេទិញអុសជាបាច់ៗ និងធ្យូងល្អៗមកប្រើតែម្តង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល ចិន ភីងអាន យកថ្នាំទៅឱ្យ នីង យ៉ាវ គេនៅតែឮសំឡេងកាប់ចេញពីផ្ទះក្បែរខាង។ គេក៏ដើរទៅក្បែររបង រួចងើបចុងជើងអើតមើល ក៏ឃើញ ជឺ គុយ កំពុងយកកាំបិតផ្ទះបាយកាប់ទៅលើ \"មនុស្ស\" ម្នាក់។ តាមពិតវាជារូបចម្លាក់ឈើមនុស្សតូចមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារធ្លាប់ធ្វើការនៅឡនាគ និងកាប់អុសច្រើន ចិន ភីងអាន មើលដឹងភ្លាមថាឈើនោះជាប្រភេទឈើល្អបំផុតដែលមើលទៅរលោងដូចត្បូងយក់ ដែលបញ្ជាក់ថាវាជារបស់បុរាណ។ រូបចម្លាក់នោះមានចុចៗពណ៌ក្រហម និងខ្មៅពេញខ្លួន ប៉ុន្តែវាត្រូវបាន ជឺ គុយ កាប់ជាបំណែកៗទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីនោះងាកមកឃើញ ចិន ភីងអាន នាងក៏យកដៃដែលប្រឡាក់ញើសមកជូតមុខ រួចបង្ខំញញឹមនិយាយថា៖ «អូ! ឯងត្រឡប់មកវិញហើយ។ មុននេះខ្ញុំចង់ខ្ចីពូថៅឯងបន្តិច ប៉ុន្តែភ្ញៀវឯងមិនព្រមបើកទ្វារឱ្យខ្ញុំសោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ឮហើយក៏ប្រាប់ថា៖ «ចាំខ្ញុំទៅយកឱ្យឥឡូវនេះ។ ពូថៅមិនដូចកាំបិតផ្ទះបាយទេ កុំកាប់ខ្លាំងពេកនៅពេលដំបូង ប្រយ័ត្នរអិលត្រូវខ្លួនឯង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ គ្រវីដៃទាំងហត់នឿយ៖ «ដឹងហើយៗ ទៅយកមកឱ្យលឿនមក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេល ចិន ភីងអាន យកពូថៅមកឱ្យ ជឺ គុយ ឈរចាំនៅរបង។ នាងសួរដោយស្នាមញញឹមថា៖ «ឯងដឹងទេថាជារូបអី?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ «អត់ដឹងទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មិនប្រាប់ចម្លើយទេ នាងអង្គុយចុះកាប់រូបចម្លាក់ឈើនោះបន្ត។ ចិន ភីងអាន មើលទៅបារម្ភពីរបៀបកាប់របស់នាងណាស់ ប៉ុន្តែនាងមិនសុំឱ្យជួយ គេក៏មិនចង់លូកដៃដែរ។ គេងាកមកវិញ ឃើញ នីង យ៉ាវ ចូលក្នុងផ្ទះបាត់ គេក៏ប្រញាប់ចូលទៅ រួចដាក់របស់ម្យ៉ាងនៅលើតុមុខនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាគឺជាក្រួសប្រមាត់ពស់មួយគ្រាប់ដែលធំល្មមបាតដៃ មើលទៅដូចជាដុំទឹកឃ្មុំកក មានពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយ និងមានឆ្នាំងយ៉ាងល្អិតល្អន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ងឿងឆ្ងល់បន្តិច។ ចិន ភីងអាន ញញឹម៖ «កាដូសម្រាប់អ្នក នីង យ៉ាវ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីឈុតខ្មៅដែលតែងតែស្ពាយដាវជាប់ខ្លួន សួរថា៖ «ឯងចូលចិត្តគ្រាប់នេះជាងគេមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន រាងទាល់សម្តី រួចឆ្លើយថា៖ «គ្រាប់នេះ... ប្រហែលជាស្អាតលេខបួនរបស់ខ្ញុំ។ អាបីគ្រាប់ទៀត ខ្ញុំទុកដោយឡែកហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ទើប នីង យ៉ាវ ព្រមទទួលយក។ នាងយកម្រាមដៃពីរចាប់វាលើកឆ្លុះនឹងពន្លឺថ្ងៃដែលជះចូលតាមបង្អួច។ នាងផ្អៀងក្បាលពិនិត្យមើលរូបរាងក្នុងគ្រាប់ក្រួសយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងសម្លឹងមើលក្រួស ចំណែក ចិន ភីងអាន សម្លឹងមើលនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលយប់ជ្រៅ ក្មេងប្រុសម្នាក់បានលបដើរក្នុងច្រកខ្លុយដីយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ដូចសត្វឆ្មា។ គេចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ គូ ឆាន (Gu Can) រួចសំដៅទៅរកពាងទឹកធំនៅជ្រុងរបង។ គេអង្គុយចុះ ក៏ឃើញថាគ្រាប់ក្រួសប្រមាត់ពស់ដែលធ្លាប់រៀបយ៉ាងស្អាតនៅបាតពាង ត្រូវបាននរណាម្នាក់យកទៅបាត់អស់ជាច្រើន។ ហាក់ដូចជាមានអ្នកដឹងពីតម្លៃរបស់វា មុនគេអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ ឆាន ជាមនុស្សចម្លែកតែម្នាក់គត់ក្នុងក្រុងដែលចូលចិត្តរើសក្រួសប្រមាត់ពស់ ប៉ុន្តែរើសបានប៉ុន្មានក៏ដោយ គេយកមកផ្ទះតែមួយគ្រាប់ដែលស្អាតជាងគេប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះហើយ ទើបគេមានតែ ៥០ ទៅ ៦០ គ្រាប់សម្រាប់ក្រាលបាតពាងទឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន កាយក្រួសដែលលែងមានពន្លឺទាំងនោះចេញ។ ពេលឃើញថាមិនទាន់មានដានកាយនៅបាតពាង គេក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ គេចាប់ផ្តើមយកដៃកាយដី។ ពេលប៉ះចំរបស់ម្យ៉ាងដែលរុំនឹងក្រដាសស្បែកសត្វ បេះដូងគេលោតញាប់ គេក៏ចាប់ផ្តើមកាយដោយប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ គេយកបានរបស់ម្យ៉ាង ដែលមើលទៅដូចជាសៀវភៅ។ គេលាក់វាក្នុងអាវ រួចលប់ដីបំពេញពាងទឹកវិញ។ គេសម្លឹងមើលក្រួសដែលនៅសល់ ក៏ដឹងថាពួកវាបាន \"ងាប់\" អស់ហើយ។ បើធៀបនឹងក្រួសដែលគេទើបរើសបានពីក្នុងអូរ គឺខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់។ ក្រួសដែលគេទើបរើសបាន គឺដូចជាក្មេងតូចដែលមានជីវិតជីវ៉ា រីឯក្រួសនៅក្នុងពាងនេះ ដូចជាមនុស្សចាស់ដែលជិតស្លាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន សម្រេចចិត្តដើរចេញតាមផ្លូវផ្ទះរបស់គេ។ ពេលមកដល់មុខផ្ទះ សុង ជីស៊ីន គេឮសំឡេងបើកទ្វារ។ គ្មានជម្រើស ចិន ភីងអាន ក៏គោះទ្វារផ្ទះខ្លួនឯង រួចស្រែកថា៖ «នីង យ៉ាវ សម្រាន្តហើយឬនៅ? ខ្ញុំមកយករបស់បន្តិច។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លើងក្នុងផ្ទះក៏ភ្លឺឡើង រួចស្ត្រីឈុតខ្មៅក៏ដើរមកបើកទ្វារឱ្យគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅផ្ទះក្បែរខាង ជឺ គុយ ដើរចេញមកទាំងឱបសៀវភៅក្រាស់ពណ៌លឿងមួយក្បាល។ ពេលនាងឃើញពន្លឺភ្លើងចាំងចេញពីផ្ទះ ចិន ភីងអាន នាងក៏គ្រវីក្បាលហាក់ដូចជាឃើញគូស្នេហ៍កំពុងលបជួបគ្នាអញ្ចឹង។ នាងដើរចេញពីច្រកខ្លុយដីយ៉ាងសប្បាយរីករាយម្នាក់ឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែកពណ៌មាសដែលមានប្រស្រីភ្នែកពីររបស់នាង មើលទៅត្រជាក់ស្រទំ និងគួរឱ្យគោរពក្នុងភាពងងឹត។ វាធ្វើឱ្យក្មេងស្រីរាងតូចច្រឡឹងម្នាក់នេះ មើលទៅដូចជានាគដែលកំពុងហែលកាត់ចន្លោះថ្ម។ ប្រសិនបើនាងអាចចាកចេញពីច្រកតូចនេះបាន នាងនឹងក្លាយជានាគអស្ចារ្យមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា នីង យ៉ាវ អនុញ្ញាតឱ្យ ចិន ភីងអាន ចូលក្នុងផ្ទះ ប៉ុន្តែទឹកមុខនាងរាងមាំបន្តិច នាងអង្គុយផ្អែកនឹងដាវ រួចដណ្ដប់ម្រាមដៃលើស្រោមដាវតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោយពីដឹងថា ជឺ គុយ ចេញទៅផុតហើយ ចិន ភីងអាន ក៏ពន្យល់ទាំងអៀនថា៖ «ខ្ញុំទៅផ្ទះ គូ ឆាន យករបស់បន្តិច ប៉ុន្តែចៃដន្យ ជឺ គុយ ក៏ចេញមកដែរ ខ្ញុំគ្មានជម្រើស ក៏ចូលមកទីនេះមួយភ្លែត។ កុំយល់ច្រឡំអី។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«របស់អីគេ?» នីង យ៉ាវ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន រារែកបន្តិច រួចក៏យកសៀវភៅដែលរុំនឹងក្រដាសស្បែកសត្វនោះចេញមក៖ «ខ្ញុំក៏មិនទាន់ដឹងច្បាស់ដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ប្រាប់ថា៖ «បើកមើលទៅ រួចចាំសម្រេចចិត្តថាចង់ប្រាប់ខ្ញុំឬអត់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាល រួចអង្គុយចុះទល់មុខនាង។ គេស្រាយក្រដាសស្បែកសត្វចេញ ធ្វើឱ្យដីធ្លាក់ពេញតុ។ ចុងក្រោយ សៀវភៅបុរាណមួយក្បាលក៏លេចចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើក្របសៀវភៅ មានអក្សរតែពីរតួប៉ុណ្ណោះ ហើយ ចិន ភីងអាន ស្គាល់តែមួយតួទេ គឺពាក្យថា \"ភ្នំ\" (Mountain)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេរុញសៀវភៅនោះទៅឱ្យ នីង យ៉ាវ រួចសួរដោយចង់ដឹងថា៖ «នីង យ៉ាវ តើអក្សរមួយទៀតនេះអានថាម៉េច?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីវ័យក្មេងអោនមើល រួចឆ្លើយថា៖ «ញ័រ» (Shaking)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ភ្នំញ័រ» (Mountain Shaking) — នេះគឺជាចំណងជើងនៃសៀវភៅបុរាណនោះ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-13T13:38:48.592Z","698f29681a82b6f0ec40c655","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698f27601a82b6f0ec40c647",35,"ដើមអែម (Licorice Root)",{"id":25,"number":26,"title":27},"698f2c411a82b6f0ec40c663",37,"វិជ្ជាកណ្ដាប់ដៃ (Fist Technique)",84,1790177359575]