[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698f27601a82b6f0ec40c647":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",35,"ដើមអែម (Licorice Root)","ក្រោយពីដើរចេញពីច្រកថូផ្កាដី (Clay Vase Alley) លីវ សៀនយ៉ាង និង ចិន ភីងអាន បានឃើញមនុស្សពីរក្រុមឈរនៅសងខាងផ្លូវ។ មានក្មេងស្រីម្នាក់ជិះលើស្មាបុរសចំណាស់មាឌធំម្នាក់ ហើយក៏មានក្មេងប្រុសម្នាក់ក្នុងឈុតអាវវែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ឈរនៅក្បែរស្ត្រីដែលមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់និងថ្លៃថ្នូរម្នាក់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លីវ សៀនយ៉ាង នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុត ខណៈពេលដើរកាត់កណ្តាលពួកគេ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់បានកត់សម្គាល់ឃើញបែបនេះ ក៏មានអារម្មណ៍ថាឫកពារបស់យុវជនម្នាក់នេះហាក់បីដូចជាមេទ័ពដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។ រីឯក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងវិញ ខំប្រឹងលាក់បាំងទឹកមុខប្រុងប្រយ័ត្ន និងការភ័យខ្លាចរបស់ខ្លួន ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅហាក់ដូចជាទន់ខ្សោយជាងឆ្ងាយណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីលាអ្នកទាំងពីរហើយ លូ ចឹងឈុន បានឈរនៅទីនោះដោយក្ដីញញើតញញើម រួចរាយការណ៍ដោយប្រុងប្រយ័ត្នថា៖ \"លីវ សៀនយ៉ាង និយាយថា ប្រសិនបើពួកលោកម្ចាស់ទេវតាកាត់ថ្លៃសមរម្យ គេប្រាកដជានឹងដាច់ចិត្តលក់កំណប់ប្រចាំត្រកូលឱ្យមិនខាន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះក្រឡេកមើលបុរសចំណាស់មកពីភ្នំកម្តៅថ្ងៃ (Sun Scorch Mountain) រួចសួរដោយស្នាមញញឹមថា៖ \"លោកតាយាន តើលោកយល់យ៉ាងណាដែរ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់គិតមួយសន្ទុះ រួចឆ្លើយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ \"យើងមិនអាចខុសបំណងជាលើកទីបីទេ ដូច្នេះយើងនឹងធ្វើតាមអ្វីដែល លីវ សៀនយ៉ាង ស្នើមក។ ភ្នំកម្តៅថ្ងៃ អាចផ្តល់តំណែងជា 'សិស្សផ្ទាល់' ឱ្យគេ។ ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំក៏អាចឱ្យគេខ្ចី ទ្រព្យសម្បត្តិអមតៈ មួយរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំជាលក្ខណៈបុគ្គលផងដែរ។ ចំណែកខាងត្រកូលស៊ូ នៃទីក្រុងខ្យល់ (Light Breeze City) របស់លោកស្រី ចង់ផ្តល់អ្វីឱ្យគេក៏តាមចិត្តចុះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង៖ \"គ្រាន់តែជាសិស្សផ្ទាល់របស់ភ្នំកម្តៅថ្ងៃ ក៏មានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ណាស់ទៅហើយ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាលោកតាយាន សុខចិត្តឱ្យខ្ចីទ្រព្យសម្បត្តិអមតៈទៀត? ឬមួយក្មេងប្រុសម្នាក់នេះគឺជាកំពូលទេពកោសល្យដែលពួកអ្នកទិញប៉សឺឡែនមើលរំលង កាលគេអាយុ ៩ ឆ្នាំ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់មិនឆ្លើយសំណួរនាងទេ គេគ្រាន់តែញញឹមដាក់ក្មេងស្រីតូច រួចនិយាយថា៖ \"តូបលក់ដូរក្នុងទីក្រុងតូចនេះ សុទ្ធតែមានប្រវត្តិមិនធម្មតាទេ។ អ្នកនាងតូចអាចដើរមើលលេងទៅ ប្រហែលជាអាចរកឃើញកំណប់មិនខាន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារតែនៅក្មេង ក្មេងស្រីនោះក៏បញ្ជា \"សេះ\" របស់នាងឱ្យរត់ដោយក្តីរំភើប។ បុរសចំណាស់ ដែលជាបុគ្គលសំខាន់នៃភ្នំកម្តៅថ្ងៃ សើចយ៉ាងខ្លាំង រួចចាប់ផ្តើមរត់យឺតៗតាមក្រោយ មើលទៅដូចជាភ្នំមួយដែលកំពុងរំកិល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសតូចសើចចំអក៖ \"ភ្នំកម្តៅថ្ងៃ ពិតជាអស្ចារ្យមែន!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះធ្វើសញ្ញាឱ្យ លូ ចឹងឈុន ត្រឡប់ទៅវិញមុន។ នាងដើរតាមផ្លូវជាមួយកូនប្រុស រួចពន្យល់ថា៖ \"ក្រៅពីផ្លូវហាត់រៀនធម្មតា ភ្នំកម្តៅថ្ងៃនៅមាន 'វិថីដាវ' ពិសេសមួយទៀត។ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ ពួកគេបានបើកផ្លូវឡើងទៅដល់កំពូលភ្នំបាន ៦ ផ្លូវហើយ។ និយាយម្យ៉ាងទៀតគឺ ភ្នំកម្តៅថ្ងៃបានបង្កើតកំពូលអ្នកដាវ (Sword Immortals) ដែលសម្រេចធម៌ដល់ទៅ ៦ រូប។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសពេបមាត់៖ \"តើវាសំខាន់អីទៅ? រឿងអស់ហ្នឹងវាជាប្រវត្តិសាស្ត្រតើ! តើវាជួយអីបានខ្លះ? មើលចុះ ពួកអ្នកហាត់រៀនសីលដែលចូលមកទីក្រុងនេះ សុទ្ធតែមកពីត្រកូលអស្ចារ្យដូចគ្នាតើ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះកាន់ដៃកូនប្រុសរួចញញឹម៖ \"ចុះកូនដឹងទេ? ក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំខាងមុខ នឹងមានវិថីដាវថ្មីពីរទៀតឡើងដល់កំពូលភ្នំកម្តៅថ្ងៃ។ ហើយអ្វីដែលពិសេសនោះគឺ ក្មេងស្រីដែលមានអាយុប្រហែលកូនម្នាក់នោះ អាចដើរលេងនៅលើ 'កំពូលភ្នំដាវ' ដែលពោរពេញដោយធាតុដាវដ៏មុតស្រួចបានដោយសេរី។ តាមពិតទៅ នាងអាចនៅទីនោះបានយូរជាងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ភ្នំកម្តៅថ្ងៃទៅទៀត។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសស្រឡាំងកាំងពេលឮបែបនេះ។ គេឈប់ដើរភ្លាម រួចនិយាយទាំងខឹងថា៖ \"បើក្មេងស្រីល្ងង់ម្នាក់នោះពូកែយ៉ាងនេះ ហេតុអីម៉ាក់មិនប្រាប់ខ្ញុំឱ្យលឿនជាងនេះ? ខ្ញុំប្រាកដជាមិនធ្វើបាបនាងទេ បើនាងក្លាយជាប្រពន្ធខ្ញុំ ឬជាដៃគូហាត់រៀនសីលជាមួយគ្នា វាមិនចំណេញដល់ទីក្រុងខ្យល់ស្រាលរបស់យើងទេអី?!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះមិនខឹងនឹងកូនទេ បែរជាញញឹម៖ \"ទាំងកូន និងក្មេងស្រីម្នាក់នោះ សុទ្ធតែជាកំពូលទេពកោសល្យដែលមានឱកាសឡើងដល់ 'ឋានៈកំពូលទាំងប្រាំ'។ ដូច្នេះព្រេងវាសនារបស់កូនទាំងពីរស្មុគស្មាញណាស់។ ការបង្ខំពេកនឹងមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អទេ។ ហើយកូនគិតមែនទេថានាងស្អប់កូនពិតមែន?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសជ្រួញចិញ្ចើម៖ \"មិនមែនទេអី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ទុកឱ្យវាក្លាយជាទៅតាមធម្មជាតិចុះ\" ស្ត្រីនោះពោលដោយសំឡេងស្រទន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសស្រាប់តែមានទឹកមុខមាំ រួចរអ៊ូថា៖ \"ម៉ាក់ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តមនុស្សដែលនៅពីក្រោយ លីវ សៀនយ៉ាង ទេ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំស្អប់គេតាំងពីឃើញដំបូងម៉្លេះ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ហេតុអីទៅ?\" នាងសួរដោយចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសគិតមួយសន្ទុះ រួចឆ្លើយថា៖ \"ម្នាក់នោះចម្លែកណាស់ គេមិនដូច លូ ចឹងឈុន ដែលយល់ដឹងគ្រប់យ៉ាង ហើយក៏មិនដូច លីវ សៀនយ៉ាង ដែលមិនដឹងអីសោះដែរ។ ហើយជាពិសេស ខ្ញុំស្អប់ភ្នែករបស់គេណាស់!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះគ្រាន់តែគិតថាកូនរបស់នាងនិយាយបែបក្មេងៗ នាងក៏និយាយថា៖ \"យើងមិនអាចធ្វើអ្វីតាមចិត្តក្នុងទីក្រុងនេះទេ។ ប៉ុន្តែកូនសាកគិតមើលចុះ នៅពេលដែលដែនដីនេះរលាយរលត់ទៅ តើពួកមនុស្សដែលរស់នៅទីនេះនឹងមានវាសនាយ៉ាងណា? គិតបែបនេះ កូននឹងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលមិនខាន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏និយាយពាក្យដដែលដែលគេបានពោលកាលពីឃើញ ចិន ភីងអាន ដំបូងថា៖ \"អាសត្វល្អិតទាបថោក!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោយពីចេញពីទីក្រុង ចិន ភីងអាន និង លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានឃើញស្ពានប្រក់ដំបូល។ លីវ សៀនយ៉ាង សួរដោយចៃដន្យថា៖ \"ហេតុអីគ្រួសារ សុង ជីស៊ីន ត្រូវសង់ស្ពានប្រក់ដំបូលនេះធ្វើអី? បើចង់សង់ស្ពាន សង់ធម្មតាទៅបានហើយ ហេតុអីត្រូវសង់ពីលើស្ពានថ្មចាស់ហ្នឹងទៀត? ឮថាស្ពានចាស់ក៏មិនបានរុះរើដែរ ដូចជាយកអាវថ្មីមកគ្របពីលើអាវចាស់អញ្ចឹង។ ចុះបើដល់រដូវក្តៅ វាមិនក្តៅស្លាប់ទេអី? ហាហាហា...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>និយាយចប់ យុវជនមាឌធំនោះក៏សើចនឹងរឿងកំប្លែងផ្ទាល់ខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើស្ពាន មានស៊ុមឈើមួយសរសេរអក្សរមាសបួនតួ ដែលមិនដឹងថាជានរណាជាអ្នកសរសេរឡើយ។ អក្សរទាំងនោះមានទំហំធំៗ សរសេរថា \"ខ្យល់បោកបក់ ទឹកហូរខ្លាំង\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដើរឡើងកាំជណ្តើរ លីវ សៀនយ៉ាង ជាន់ដីខ្លាំងៗពីរបីដង រួចនិយាយបែបអាថ៌កំបាំងថា៖ \"លោកតា យ៉ាវ ប្រាប់ខ្ញុំថា នៅក្រោមជណ្តើរនេះមានរឿងចម្លែក។ គាត់ថាពេលសង់ស្ពាននេះ ឪពុករបស់ សុង ជីស៊ីន បានបញ្ជាឱ្យកម្មករជីករណ្តៅធំមួយនៅពេលយប់ងងឹត រួចកប់ក្រឡប៉សឺឡែនធំមួយកម្ពស់ស្មើនឹងមនុស្សម្នាក់។ ឯងមិនមានអារម្មណ៍ថាគួរឱ្យខ្លាចទេអី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ៖ \"មានអីគួរឱ្យខ្លាចទៅ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរដើរចូលទៅក្នុងស្ពានដែលត្រជាក់ស្រួល។ លីវ សៀនយ៉ាង បន្ទាបសំឡេង៖ \"ឯងគិតថាប្រហែលមកពីមានមនុស្សលង់ទឹកស្លាប់ច្រើននៅក្រោមស្ពាននេះមែនទេ? ទើបគេត្រូវនិមន្តលោក ឬគ្រូសីលមកដើម្បីសង្កត់វិញ្ញាណអាក្រក់?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន មិនដែលនិយាយលេងសើចពីរឿងអាទិទេព ឬវិញ្ញាណឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឃើញមិត្តមិនតប លីវ សៀនយ៉ាង ក៏ឈប់និយាយរឿងនេះ។ ស្ពាននេះទើបតែសង់បានប៉ុន្មានឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះនៅមានក្លិនថ្នាំលាប និងក្លិនឈើ។ ឈើដែលយកមកសង់ សុទ្ធតែជាឈើល្អៗមកពីព្រៃជ្រៅដែលត្រូវបានបិទមិនឱ្យមនុស្សចូលរាប់ឆ្នាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការដឹកជញ្ជូនឈើទាំងនោះពិបាកណាស់ ព្រោះទឹកអូរមិនជ្រៅល្មមអាចបណ្តែតឈើបាន។ កម្មករត្រូវដឹកវានៅពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ដើម្បីឱ្យដីភ្នំរអិលងាយស្រួលអូស។ សំណាងល្អដែលកាលនោះមិនមាននរណាម្នាក់គ្រោះថ្នាក់ស្លាប់។ មានគេនិយាយថា លោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) មកពីសាលារៀន ក៏បានទៅជួយបង្រៀនកម្មករពីរបៀបដឹកឈើដែរ ទើបអ្វីៗប្រព្រឹត្តទៅដោយរលូន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលមកដល់ខាងជើងស្ពាន លីវ សៀនយ៉ាង ក៏អង្គុយលើថ្មពណ៌ខៀវមួយ។ ចិន ភីងអាន ក៏បង្ខំចិត្តអង្គុយចុះក្បែរនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ញញឹមរួចសួរ៖ \"បើគ្មានខ្ញុំទេ តើឯង និង សុង ជីស៊ីន នឹងក្លាយជាមិត្តល្អនឹងគ្នាទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ \"ប្រហែលជាទំនាក់ទំនងល្អជាងនេះបន្តិច ប៉ុន្តែមិនខុសគ្នាខ្លាំងទេ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ឆ្ងល់៖ \"ហេតុអី? ឯងជាអ្នកជិតខាងគ្នា ហើយអាយុក៏ប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ តាមពិត សុង ជីស៊ីន ចូលចិត្តនិយាយធម៌អាថ៌ច្រើន ហើយសម្តីគេស្តាប់ទៅក៏មិនសូវពិរោះដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលឃើញគេធ្វើអីអាក្រក់ដាក់ឯងទេ។ ចុះហេតុអីបានជាឯងនិងគេមិនសូវចុះសម្រុងគ្នា?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ញញឹម៖ \"និយាយរឿងផ្សេងវិញទៅ។ ពេលទៅដល់កន្លែងជាងដែក ឯងហាមលេងសើចដូចរាល់ដង។ រឿងដែលឯងអាចរក្សាមរតកអាវក្រោះបុព្វបុរសបានឬអត់ វាអាស្រ័យលើថា តើឯងអាចក្លាយជាសិស្សរបស់លោកគ្រូ រួន (Master Ruan) បានឬអត់។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ដឹងហើយៗ។ ចិន ភីងអាន អើយ ឯងត្រូវកែទម្លាប់រអ៊ូច្រើនចេញខ្លះទៅ បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំប្រាកដជាធុញស្លាប់មិនខាន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ដេកផ្ងារមើលមេឃ៖ \"ឯងធ្លាប់ដើរផ្លូវឆ្ងាយជាមួយលោកតា យ៉ាវ ហើយក៏ធ្លាប់ឡើងភ្នំខ្ពស់ៗច្រើនដែរ។ ពេលនៅកំពូលភ្នំ តើឯងមើលឃើញឆ្ងាយដល់ណា?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន បេះដើមអែមមួយដើម រួចយកមកខាំក្នុងមាត់៖ \"ប្រហែលជាកាលពីឆ្នាំមុន ដែលយើងដើរទៅឆ្ងាយជាងគេ។ ខ្ញុំនិងលោកតា យ៉ាវ ចំណាយពេល ១០ ថ្ងៃដើម្បីទៅមក។ យើងត្រូវដើរវាងតំបន់ហាមឃាត់ជាច្រើន រហូតដល់ភ្នំដ៏ខ្ពស់មួយដែលគួរឱ្យខ្លាច។ ឯងប្រហែលជាមិនជឿទេ ប៉ុន្តែពេលមើលចុះមកពីពាក់កណ្តាលភ្នំ អ្វីដែលយើងឃើញគឺពពកនិងអ័ព្ទបាត់ទៅហើយ។ ចុងក្រោយ យើងក៏ឡើងដល់កំពូលភ្នំ ប៉ុន្តែ...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង រង់ចាំស្តាប់បន្ត ប៉ុន្តែ ចិន ភីងអាន បែរជាស្ងាត់ឈឹង។ គេក៏ងាកមកសើច៖ \"ដូចបត់ជើងធំអញ្ចឹង ស្លៀកខោត្រឹមពាក់កណ្តាលមែនទេ? និយាយឱ្យចប់មើល៍!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន និយាយដោយសំឡេងស្រទន់៖ \"ឯងដឹងហើយថា លោកតា យ៉ាវ មិនសូវចូលចិត្តខ្ញុំទេ។ គាត់មិនដែលបង្រៀនចំណេះដឹងសំខាន់ៗ ឬវិជ្ជាធ្វើប៉សឺឡែនឱ្យខ្ញុំទេ។ គាត់មិនសូវនិយាយជាមួយខ្ញុំទេ រាល់ដងចូលព្រៃ គាត់និយាយតែប៉ុន្មានម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែពេលឡើងដល់កំពូលភ្នំលើកនោះ ប្រហែលជាគាត់មានអារម្មណ៍ល្អ ទើបគាត់និយាយប្រាប់ខ្ញុំឱ្យមើលតែចំណីភ្នែកទៅ ហើយកុំនិយាយប្រាប់នរណាឱ្យសោះពេលចេញពីភ្នំ។ គាត់ថា មនុស្សម្នាក់គួរតែឱនមុខខំធ្វើការឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ បើចេះតែនិយាយច្រើន វានឹងនាំតែភាពអាម៉ាស់ឱ្យខ្លួនឯង ទោះជាអាចចាកចេញពីទីក្រុងនេះក៏ដោយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ជួយលួង៖ \"មិនមែនខ្ញុំកាន់ជើងគាត់ទេ ប៉ុន្តែគាត់គ្រាន់តែមិនសូវចូលចិត្តឯង តែមិនមែនស្អប់ឯងទេ។ គាត់ធ្វើបែបហ្នឹងដាក់គ្រប់គ្នាហ្នឹង សូម្បីតែខ្ញុំ ក៏គាត់គ្រាន់តែធ្វើខុសប្លែកបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាល៖ \"ហ្នឹងហើយ ទើបខ្ញុំតែងតែអរគុណលោកតា យ៉ាវ ជានិច្ច។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"និយាយចុះឡើងៗ ឯងនៅមិនទាន់ប្រាប់ខ្ញុំថាឃើញអីផង!\" លីវ សៀនយ៉ាង ស្រែកខ្លាំងៗដោយភាពមួម៉ៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ចង្អុលទៅទិសខាងកើត៖ \"ភ្នំដែលយើងឡើងខ្ពស់ណាស់ទៅហើយ ប៉ុន្តែពេលទៅដល់កំពូល ហើយមើលទៅឆ្ងាយទៅ ខ្ញុំឃើញភ្នំមួយទៀតនៅខាងកើត ដែលខ្ពស់ជាងនេះឆ្ងាយណាស់។ ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវរៀបរាប់ពីភាពខ្ពស់របស់វាដោយរបៀបណាទេ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ជេរ៖ \"ឃើញតែភ្នំសោះហ្នឹង? ខ្ញុំស្មានតែឯងឃើញទេវតាជិះលើមេឃអីទៅ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន គិតមួយសន្ទុះ៖ \"ចុះបើមានទេវតានៅលើភ្នំនោះពិតមែន?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង សើច៖ \"ចិន ភីងអាន ឯងគិតថាទេវតាត្រូវការញ៉ាំបាយ ហើយបត់ជើងធំដូចយើងទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន អង្អែលចង្កា៖ \"បើទេវតានៅតែញ៉ាំបាយ ហើយបត់ជើងធំ... វាដូចជាមិនសមសោះ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ទះក្បាល ចិន ភីងអាន មួយដៃយ៉ាងខ្លាំង រួចរត់ចេញទៅ៖ \"តើមានទេវតាបត់ជើងដាក់ក្បាលឯងមែនទេ?!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង មិនបានប្រណីដៃទេ ធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន រាងវិលមុខបន្តិច។ ប៉ុន្តែគេមិនបានដេញតាមទេ គេគ្រាន់តែក្រោកឈរ រួចរអ៊ូម្នាក់ឯង៖ \"តើសំឡេងផ្គរលាន់ គឺជាសំឡេងស្រមុករបស់ទេវតាមែនទេ? ហើយពេលភ្លៀងធ្លាក់ មិនមែនជាទឹកនោមទេវតាទេដឹង? បើអញ្ចឹងមែន យើងពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន បង្កើនល្បឿនដេញតាម លីវ សៀនយ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេបន្តជជែកគ្នាលេង រហូតដល់កន្លែងជាងដែកនៅក្បែរមាត់អូរ។ នៅទីនោះមានផ្ទះដី និងខ្ទមប្រហែលប្រាំពីរប្រាំបីខ្នង។ សម្រាប់ ចិន ភីងអាន កន្លែងនេះប្រៀបដូចជាថង់មាសថង់ប្រាក់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានយុវជនច្រើននាក់មកពីទីក្រុងកំពុងជីកអណ្តូង ដែលភាគច្រើនជាសិស្សមកពីឡនាគ (Dragon Kiln) ដូច លីវ សៀនយ៉ាង ដែរ។ នៅពេលឡនាគគ្មានការងារធ្វើ ពួកគេក៏គ្មានបាយហូបដែរ ដូច្នេះអ្នកណាដែលរកការងារធ្វើនៅកន្លែងជាងដែកបាន ចាត់ទុកថាមានសំណាងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែតាមសម្តី លីវ សៀនយ៉ាង មនុស្សភាគច្រើននៅទីនេះគឺជាកម្មករបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ លោកគ្រូ រួន នឹងទទួលសិស្សផ្ទាល់តែប៉ុន្មាននាក់គត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង លើកដៃប្រាប់ថា៖ \"ចាំខ្ញុំនៅទីនេះសិន ខ្ញុំទៅសួរសុខទុក្ខលោកគ្រូ រួន បន្តិច រួចនឹងនាំឯងទៅមើលគេលត់ដែក។ ជឿចុះ បើឯងឃើញកូនស្រីគាត់លើកញញួរលត់ដែក ឯងប្រាកដជាខ្លាចស្លាប់មិនខាន!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ឈរចាំនៅទីនោះ មិនដើរទៅណាផ្តេសផ្តាសទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេក្រឡេកមើលជុំវិញ ឃើញមានអណ្តូងចំនួនប្រាំពីរដែលកំពុងចេញរូបរាង។ អ្នកខ្លះកំពុងជញ្ជូនកន្ត្រកដីចេញពីអណ្តូង។ ចិន ភីងអាន អង្គុយចុះតាមទម្លាប់ រួចយកដីបន្តិចមកត្រដុសនឹងម្រាមដៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដីនោះរាងសើមបន្តិច ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាដីធាតុតឹកទេ វាគឺជាដីធាតុភ្លើងទៅវិញ។ តាមសម្តីលោកតា យ៉ាវ ដីប្រភេទនេះហៅថា \"ដីផ្កាយភ្លើងខែប្រាំពីរ\"។ ដីប្រភេទនេះត្រជាក់ ហើយមិនស្ងួតពេកទេ ដែលធ្វើឱ្យជញ្ជាំងអណ្តូងមិនងាយបាក់។ នេះជារឿងល្អ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីលោកគ្រូ រួន មិនមែនជាអ្នកជំនាញជីកអណ្តូង ប៉ុន្តែគេមើលដឹងថាគាត់ក៏មិនមែនជាអ្នកមិនដឹងអីដែរ។ គ្រាន់តែ ចិន ភីងអាន ឆ្ងល់ថា ហេតុអីត្រូវជីកអណ្តូងច្រើនម្ល៉េះក្នុងតំបន់តូចមួយបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិន ភីងអាន ញញឹម រួចងាកទៅមើលទឹកអូរ។ ឥឡូវនេះ ក្នុងភ្នែកក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះ អូរដែលគ្មានឈ្មោះនេះប្រៀបដូចជាកន្លែងផ្ទុកមាស ប្រាក់ និងកាក់ស្ពាន់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ក្រោយពីប្រមូលក្រួសប្រមាត់ពស់នៅយប់នេះរួច ចិន ភីងអាន នឹងទៅផ្ទះរបស់ គូ ឆាន (Gu Can) នៅច្រកខ្លុយដី។ គេនឹងធ្វើតាមពាក្យផ្ដាំរបស់ គូ ឆាន ដើម្បីជីកយកកំណប់ដែលលាក់នៅបាតពាងទឹកធំ។ គូ ឆាន ចាកចេញទៅទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ដូច្នេះមិនបានប្រាប់អ្វីច្រើនទេ គ្រាន់តែប្រាប់ថា សូម្បីតែម្តាយរបស់គេក៏មិនដឹងថាកំណប់នោះនៅឯណាដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលគិតដល់ក្មេងតូចសម្បោរម្នាក់នោះ ចិន ភីងអាន ទប់សំណើចមិនបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលពីមុន ចិន ភីងអាន ជាក្មេងតូចដែលដើរតាមក្រោយ លីវ សៀនយ៉ាង គ្រប់កន្លែង ដើម្បីទៅស្ទូចត្រី ចាប់ពស់ និងលួចពងបក្សី។ ក្រោយមក គេក៏ក្លាយជាអ្នកដែលមានក្មេងម្នាក់ទៀតដើរតាមក្រោយវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្រាប់ក្មេងប្រុសដែលគ្មានសាច់ញាតិម្នាក់នេះ ម្នាក់ប្រៀបដូចជាបងប្រុស ហើយម្នាក់ទៀតប្រៀបដូចជាប្អូនប្រុស។ គេត្រូវតបស្នងម្នាក់ ហើយត្រូវមើលថែម្នាក់ទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូច្នេះហើយ ទោះបីជាជីវិតរបស់ ចិន ភីងអាន ពោរពេញដោយភាពលំបាកក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ក៏គេមិនដែលយល់ថាវាជាការឈឺចាប់ ឬទុក្ខវេទនាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-13T13:30:08.549Z","698f27601a82b6f0ec40c647","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698deb3355b0e19e5ad9d994",34,"ការជួុបជុំគ្នា",{"id":25,"number":26,"title":27},"698f29681a82b6f0ec40c655",36,"សៀវភៅបុរាណ (Ancient Book)",84,1790177359510]