[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698df18255b0e19e5ad9d9c5":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69762c2ba5ba2989a9c5046c",4,"ការត្រាំថ្នាំ","នៅក្នុងយុគសម័យដ៏សាហាវឃោរឃៅ ដែលពោរពេញដោយសត្វសាហាវតាមយាយីជីវិតបែបនេះ តម្រូវការរបស់អ្នកភូមិគឺសាមញ្ញណាស់៖ ពួកគេគ្រាន់តែចង់បានអាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បំពេញក្រពះមនុស្សគ្រប់គ្នា។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នក់ភ្លើងបានរាំរែក ខណៈដែលភូមិថ្ម (Stone Village) ពោរពេញដោយភាពអ៊ូអរ និងក្តីរំភើប។ ទាំងបុរស ស្ត្រី ក្មេង ចាស់ សុទ្ធតែមានស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ ពួកគេជជែកគ្នា និងសើចសប្បាយយ៉ាងរីករាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ក្មេងៗទាំងឡាយ កុំរត់លេងផ្តេសផ្តាស! យើងជិតដល់ពេលធ្វើការត្រាំថ្នាំហើយ។ បើឯងគេងលក់ស្រួលនៅយប់នេះ ទៅថ្ងៃមុខឯងនឹងរឹងមាំជាងសត្វសាហាវទាំងនោះមិនខាន» ចាស់ទុំម្នាក់និយាយទាំងសើច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អត់ទេ... ខ្ញុំមិនចង់ទេ!» ក្រុមក្មេងៗដែលឮបែបនេះ ក៏ស្រែកឡើងដោយក្តីអស់សង្ឃឹម រួចរត់ទៅពួនតាមកន្លែងផ្សេងៗក្នុងភូមិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពួកក្មេងមិនដឹងខ្យល់! ឯងពិតជាមិនដឹងពីសំណាងល្អសោះ។ នេះគឺជាថ្នាំបំប៉នដ៏កម្រ! បើយើងមានការត្រាំថ្នាំល្អៗបែបនេះរាល់ដង សាច់ដុំ និងឆ្អឹងរបស់ពួកឯងនឹងរឹងមាំដូចសត្វយក្សអញ្ចឹង!» ពួកមនុស្សធំនាំគ្នាស្តីបន្ទោស ហើយចាប់ក្មេងៗទាំងនោះដូចជាចាប់កូនមាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាឈឺណាស់! ខ្ញុំមិនចង់ត្រាំថ្នាំទេ! កាលពីលើកមុន វាដូចជាត្រូវកាំបិតអារអញ្ចឹង!» «ពុក! លែងខ្ញុំទៅ ខ្ញុំមិនចង់ត្រូវគេស្ងោរទេ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រុមក្មេងៗប្រឹងរើបម្រះយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែដៃជើងតូចៗរបស់ពួកគេ មិនអាចតទល់នឹងកម្លាំងមនុស្សធំបានឡើយ។ ចុងក្រោយ ពួកគេទាំងអស់ត្រូវបានចាប់មកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅទីធ្លាទទេរក្នុងភូមិ ថ្លាងស្ពាន់ធំៗចំនួនប្រាំបីត្រូវបានរៀបចំរួចជាស្រេច។ ភ្លើងខាងក្រោមឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ ធ្វើឱ្យទឹកក្នុងថ្លាងពុះកញ្ជ្រោល។ ពួកចាស់ទុំបានបោះមើមថ្នាំ និងរុក្ខជាតិឱសថម្តងមួយបាច់ៗចូលទៅខាងក្នុង ហើយជួនកាលពួកគេក៏ដាក់ខ្ទួយដែលមានប្រវែងមួយទឹក និងសត្វពីងពាងប៉ុនកណ្តាប់ដៃចូលទៅផងដែរ។ វាធ្វើឱ្យទឹកដែលថ្លាប្រែជាខ្មៅងងឹតដូចទឹកខ្មៅ ដែលមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុខរបស់ក្រុមក្មេងៗប្រែជាស្លេកស្លាំង។ ពួកគេចង់រត់គេច ប៉ុន្តែត្រូវបានពួកមនុស្សធំចាប់ជាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកភូមិពីរបីនាក់បានមកដល់ជាមួយនឹងពាងដប់។ ពួកចាស់ទុំបានបើកវាថ្នមៗ រួចចាក់វត្ថុរាវពណ៌ក្រហមក្រម៉ៅចូលទៅក្នុងថ្លាងស្ពាន់ ដែលធ្វើឱ្យទឹកពណ៌ខ្មៅនោះកាន់តែពុះខ្លាំងឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាឈាមពិតដ៏កម្រពីសាកសពសត្វសាហាវ ហើយវាមានតម្លៃណាស់។ ទោះជាមនុស្សធំ ឬក្មេងប្រើប្រាស់វា ក៏សុទ្ធតែទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍មហាសាល ជួយពង្រឹងកាយសម្បទា។ បូករួមនឹងរូបមន្តបុរាណរបស់អ្នកភូមិ ព្រមទាំងឱសថបុរាណផ្សេងៗ ឈាមពិតនេះនឹងកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពខ្លាំងឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រៅពីឈាមពិត ពួកចាស់ទុំខ្លះក៏បានប្រើឆ្អឹងស្លាបរបស់ពស់ហោះ (Flying Python) ឆ្អឹងជើងរបស់សត្វជើងមួយ និងវត្ថុធាតុផ្សេងទៀត។ ពួកគេបានបុកវាឱ្យម៉ត់ រួចបោះចូលទៅក្នុងទឹកដែលកំពុងពុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលភ្លើងរលត់ ហើយទឹកក្នុងថ្លាងឈប់ពុះ សីតុណ្ហភាពក៏ធ្លាក់ចុះបន្តិច។ សំឡេងស្រែក និងសំឡេង \"បុប៉ោង បុប៉ោង\" បានបន្លឺឡើង នៅពេលដែលក្មេងៗក្រុមដំបូងត្រូវបានបោះចូលទៅខាងក្នុង។ ថ្លាងនីមួយៗមានក្មេងប្រហែលពីរឬបីនាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូយឈឺណាស់! ទឹកនេះដូចជាចង់ស្ងោរយើងឱ្យឆ្អិនទាំងរស់អញ្ចឹង!» «ជួយផង! ខ្លួនខ្ញុំដូចជាត្រូវកាំបិតអារ ហើយសាច់ដូចជាកំពុងត្រូវគេហែក!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេម្នាក់ៗធ្វើមុខជូរចត់ដោយការឈឺចាប់ ដៃអោបជើង។ ពួកគេព្យាយាមស្ទុះចេញមកក្រៅ ប៉ុន្តែត្រូវបានគេរុញចូលទៅវិញ រួមជាមួយនឹងសំឡេងស្រែកមិនដាច់សូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមរបៀបនេះ ក្មេងៗរាប់សិបនាក់ត្រូវបានបោះចូលក្នុងថ្លាងម្តងមួយក្រុមៗ។ ភាគច្រើនស្រែកយំ និងរើបម្រះយ៉ាងខ្លាំង។ មានតែក្មេងប្រាំពីរឬប្រាំបីនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលគ្រាន់បើបន្តិច ទោះបីជាពួកគេឈឺចាប់ និងបែកញើសជោកថ្ងាស ក៏ពួកគេនៅតែទ្រាំដោយមិនហើបមាត់សូម្បីមួយម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯ «អាតូច» (The Little Guy) ក៏មិនអាចគេចផុតដែរ។ មានថ្លាងពិសេសមួយសម្រាប់គេ ហើយគេត្រូវបានគេបោះចូលទៅម្នាក់ឯង។ មានទឹកតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងថ្លាងនោះ ប៉ុន្តែក្រៅពីនោះ សុទ្ធតែជាឈាមពិត និងឆ្អឹងដែលបុកម៉ត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកភូមិមិនមានអារម្មណ៍ថា រឿងនេះមិនសមរម្យ ឬមានការលំអៀងចំពោះគេនោះទេ។ នេះក៏ព្រោះតែកូនៗរបស់ពួកគេផ្ទាល់ សូម្បីតែការឈឺចាប់ក្នុងថ្លាងធម្មតាក៏ទ្រាំមិនចង់បាន និងស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំងទៅហើយ។ ប៉ុន្តែ អាតូច បែរជាអាចទ្រាំទ្របានទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើសពីនេះ នៅពេលដែលអាតូចនៅក្នុងទឹកថ្នាំដ៏ខាប់ក្នុងថ្លាងខ្មៅ មេភូមិចំណាស់ថែមទាំងបានបើកពាងពិសេសពីរទៀត រួចចាក់ចូលក្នុងថ្លាងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពីក្នុងពាងទីមួយ មានផ្សែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលបង្កើតជារូបរាងសត្វ ភីស៊ី (Pi Xiu) ប៉ុនបាតដៃ។ វាមានទឹកមុខសាហាវឃោរឃៅ ហាក់ដូចជាចង់ហែកមនុស្សគ្រប់គ្នាដើម្បីរត់គេច។ ស៊ី យុនហ្វេង បានសូត្រមន្តចេញពីបាតដៃ រួចទះមួយដៃធ្វើឱ្យរូបរាងភីស៊ីនោះរលាយក្លាយជាឈាមហូរចូលទៅក្នុងថ្លាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពីក្នុងពាងមួយទៀត មានសត្វ រមាសភ្លើងក្បាលពីរ ពណ៌ក្រហមឆ្អៅស្ទុះចេញមក។ វាបញ្ចេញពន្លឺគួរឱ្យខ្លាច និងគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំង។ វាត្រូវបានមេភូមិចំណាស់ធ្វើឱ្យរលាយចូលទៅក្នុងថ្លាងខ្មៅដូចគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលសីតុណ្ហភាពធ្លាក់ចុះបន្តិច អាតូចដែលកំពុងរើបម្រះ ក៏ត្រូវបានលើកបោះចូលទៅក្នុងថ្លាងផ្ទាល់តែម្តង។ ដោយសារគេនៅតូចពេក គេបានឈ្លក់ទឹក រួចលេបទឹកថ្នាំនោះអស់ជាច្រើនក្អឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងៗផ្សេងទៀតនាំគ្នាមើលមកគេដោយក្តីអាណិត ហើយស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងសំណាងជាង។ ទឹកថ្នាំក្នុងថ្លាងរបស់អាតូចមានជាតិថ្នាំ និងឈាមសត្វខាប់ខ្លាំងណាស់ ដែលនឹងធ្វើឱ្យស្បែក និងឆ្អឹងឈឺចាប់ខ្លាំងលើសធម្មតា ដូច្នេះពួកគេគិតថាអាតូចពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សូម្បីតែមនុស្សធំខ្លះក៏ទ្រាំមើលមិនបានដែរ។ អាតូចប្រឹងអស់ពីកម្លាំងដើម្បីរើបម្រះ និងធ្វើមុខជូរចត់ដោយការឈឺចាប់។ ម្តងម្កាល គេថែមទាំងផឹកទឹកថ្នាំដ៏ខាប់នោះទៀតផង។ អ្នកភូមិដែលមើលទៅ ចាប់ផ្តើមបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនអីទេ នេះមិនមែនជាលើកទីមួយរបស់គេទេ។ បើគេអាចធ្វើបានកាលពីមុន លើកនេះគេក៏អាចឆ្លងផុតដែរ។ ការផឹកទឹកថ្នាំនេះក៏មិនមែនជារឿងអាក្រក់ដែរ ព្រោះបើគេអាចបឺតស្រូបវាបាន វានឹងផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍កាន់តែខ្លាំងដល់គេ» មេភូមិចំណាស់និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កាយសម្បទារបស់គេរឹងមាំណាស់ ហើយអំណាចអាថ៌កំបាំងនៃ \"អក្ខរាឆ្អឹង\" (Bone Text) ក៏ប្រហែលជាកំពុងជួយគេចម្រាញ់ជាតិថ្នាំទាំងនេះដែរ។ អាតូចប្រហែលជាមិនឈឺចាប់ខ្លាំងពេកទេ» ចាស់ទុំម្នាក់ទៀតនិយាយទាំងអង្អែលពុកចង្កា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការត្រាំថ្នាំបានបន្តអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ រហូតដល់ក្រុមក្មេងៗឡើងក្រហមដូចសត្វស្វា។ ពួកគេមើលទៅគួរឱ្យអាណិតណាស់ ហើយពេលមើលមុខគ្នា ទឹកភ្នែកក៏ហូរមក។ លុះត្រាតែការត្រាំថ្នាំចប់ ទើបពួកគេឈប់យំ និងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯនៅក្នុងថ្លាងខ្មៅវិញ អាតូចមិនបានយំឡើយ។ ភ្នែកធំៗរបស់គេសម្លឹងមើលជុំវិញ ហើយមុខរបស់គេឡើងក្រហមដូចផ្លែប៉ោមធំមួយ។ នៅពេលគេត្រូវបានលើកចេញមក គេមើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សស្រវឹង ដើរទ្រេតទ្រោតទៅមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើកូនមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ?» ចាស់ទុំម្នាក់សួរ។ អាតូចភើមួយ រួចនិយាយទាំងមមើមមាយថា៖ «ខ្ញុំផឹកច្រើនណាស់... ឆ្អែតហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮចម្លើយដ៏ស្លូតត្រង់បែបនេះ ពួកមនុស្សធំក៏ផ្ទុះសំណើចឡើង។ «អស់កម្លាំងណាស់...» អាតូចដើរទ្រេតទ្រោត រួចដួលទៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ ស៊ី យុនហ្វេង រួចនិយាយរអ៊ូតិចៗមុននឹងលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងជ្រៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នាំក្មេងៗទាំងនេះទៅវិញទៅ ហើយឱ្យគេគេងឱ្យលក់ស្រួល។ ស្អែកឡើង កម្លាំងរបស់គេនឹងកើនឡើងមិនខាន» មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វេង និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ ពួកចាស់ទុំបានទុកទឹកថ្នាំដែលនៅសល់។ ពួកគេមិនចោលវាឡើយ ប៉ុន្តែបានដុតភ្លើងក្នុងថ្លាងស្ពាន់ម្តងទៀត រួចបន្ថែមឱសថបុរាណមួយចំនួនទៀត។ ពួកគេនឹងរំងាស់វាឱ្យស្ងួតដើម្បីធ្វើជាថ្នាំគ្រាប់ ឬថ្នាំបំប៉ន។ វាមិនត្រឹមតែជាថ្នាំបំប៉នប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាថ្នាំព្យាបាលដ៏មានតម្លៃ ដែលអាចប្រើសម្រាប់សង្គ្រោះជីវិតក្នុងកំឡុងពេលបរបាញ់តាមភ្នំផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិភពខាងក្រៅគឺគ្រោះថ្នាក់ណាស់ ហើយវាពិបាកក្នុងការបរបាញ់សត្វព្រៃ ដូច្នេះឈាមពិតគឺពិតជាកម្រ និងមានតម្លៃ។ ពួកគេមិនអាចបោះចោលម្សៅថ្នាំដ៏មានតម្លៃបែបនេះឡើយ។ ទោះបីជាវាត្រូវបានប្រើដោយក្មេងៗរួចហើយក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនចង់ខ្ជះខ្ជាយដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិតណាស់ បុរសខ្លាំងៗក្នុងភូមិមិនខ្វល់ពីរឿងនេះឡើយ។ ឱ្យតែវាអាចជួយឱ្យមុខរបួសឆាប់ជា និងសង្គ្រោះជីវិតបាននៅពេលចាំបាច់ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យប់នោះ ក្មេងៗទាំងអស់គេងលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់។ ព្រឹកឡើង ក្មេងតូចៗជាច្រើនបានស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះស្បែកចាស់របស់ពួកគេបានរបកចេញមកជាផ្ទាំងៗ ធ្វើឱ្យគ្រែគេងកខ្វក់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទៅយកទឹកមួយធុងមកលាងខ្លួនឱ្យស្អាតទៅ។ បន្ទាប់មក មកសាកកម្លាំងជាមួយថ្មត្បាល់នោះ»។ «ពុក! នោះជាអ្វីដែលបងទីបីប្រើសម្រាប់ហាត់កម្លាំងតើ ខ្ញុំម៉េចនឹងអាចលើករួច?» «កុំនិយាយច្រើន! បើអញប្រាប់ឱ្យលើក គឺត្រូវតែលើក។ តើឯងចង់ប្រាប់ថា យើងខ្ជះខ្ជាយឈាមពិត និងថ្នាំឆ្អឹងកាលពីយប់មិញទទេៗមែនទេ? បើឯងមិនមានការរីកចម្រើនទេ អញនឹងវាយគូទឯងឱ្យបែកជាប្រាំបីចំណែកមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅព្រឹកព្រលឹម ភូមិថ្មមានភាពរស់រវើក និងអ៊ូអរយ៉ាងខ្លាំង។ ក្មេងៗទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យលើកថ្មធំៗ និងថ្លាងស្ពាន់ ហើយពួកគេនាំគ្នារអ៊ូរទាំមិនឈប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លទ្ធផលគឺច្បាស់ណាស់។ ក្មេងៗទាំងអស់ទទួលបានកម្លាំងកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់ ហើយកាយសម្បទារបស់ពួកគេបង្ហាញពីអំណាចដែលកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាក់ៗ! (សំឡេងបំបែករបស់រឹង)\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វេង បានប្រើបាតដៃដែលមានពន្លឺភ្លឺផ្លេក កាន់ញញួរមាសមួយ ដើម្បីបំបែកផ្នែកដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃស្នែងដំរីនាគឱ្យទៅជាបំណែកៗ។ បន្ទាប់មក គេបានយកផ្នែកខ្លះនៃក្រញ៉ាំសត្វភីស៊ី និងស្នែងក្រហមរបស់រមាសភ្លើង មកបុកឱ្យម៉ត់ជាម្សៅ។ គេបានលាយម្សៅឆ្អឹងទាំងនេះជាមួយនឹងឈាមពិតរបស់សត្វសាហាវ រួចរំងាស់វាជាមួយទឹកដោះសត្វ។ នៅខណៈនោះ ក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់បានសាយភាយឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក ចាស់ទុំរូបនោះបានបោះឱសថបុរាណម្តងមួយដើមៗចូលទៅ។ ទឹកនៅក្នុងឆ្នាំងប្រែជាខាប់ ហើយក្លិនកាន់តែឈ្ងុយខ្លាំងឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដល់ពេលញ៉ាំហើយ អាតូច»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងផ្ទះថ្ម អាតូចបានឮសំឡេងស្រែកហៅពីខាងក្រៅ។ គេប្រែខ្លួនរួចក្រោកឈរឡើង។ ភ្នែកដែលទើបតែភ្ញាក់គឺនៅស្រវាំងនៅឡើយ ប៉ុន្តែនៅពេលក្លិនឈ្ងុយបានភាយចូលមក គេក៏ដកដង្ហើមធំ រួចមានអារម្មណ៍រំភើបភ្លាមៗ។ គេនិយាយរអ៊ូថា៖ «ឈ្ងុយណាស់!»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតណាស់ នេះគឺជាថ្នាំដ៏មានតម្លៃមែនទែន។ កុំឱ្យខ្ជះខ្ជាយ ញ៉ាំឱ្យអស់ទៅ» ស៊ី យុនហ្វេង និយាយទាំងសើច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អាតូចបានញ៉ាំវាយ៉ាងលឿនដូចសត្វខ្លាឃ្មុំ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ទឹកថ្នាំក្នុងឆ្នាំងក៏អស់រលីង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ផលប៉ះពាល់បានលេចឡើងភ្លាមៗ។ គេនៅតូចពេក ហើយជាតិថ្នាំគឺខ្លាំងពេក។ នៅព្រឹកដ៏ធម្មតានេះ អាតូចដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមធ្វើខ្លួនដូចជាក្មេងមានបញ្ហា។ ភ្នែកទាំងពីររបស់គេឡើងក្រហមដូចសត្វទន្សាយ ហើយគេចាប់ផ្តើមរត់ពេញភូមិ ស្រែកថា «អា យ៉ា» មិនឈប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កន្ទុយរបស់សត្វឆ្កែពណ៌លឿងដ៏គួរឱ្យអាណិត ត្រូវបានគេចាប់ម្តងទៀត និងត្រូវទាញមិនឈប់។ កន្ទុយស្ទើរតែដាច់ចេញមក ហើយវាបានព្រុសយំអស់រយៈពេលកន្លះថ្ងៃ ធ្វើឱ្យអ្នកភូមិមានភាពវឹកវរ និងឆោឡោពេញភូមិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហី! អាតូច ហេតុអ្វីបានជាឯងមកដករបងផ្ទះញាតិខ្ញុំអញ្ចឹង?» «មានរឿងអីកើតឡើងចំពោះអាតូចហ្នឹង? ហេតុអីបានជាគេរត់ឡើងលើដំបូលផ្ទះខ្ញុំ? ប្រញាប់ឃាត់គេទៅ កុំឱ្យគេបកក្បឿងអស់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកភូមិទាំងអស់នាំគ្នាស្រឡាំងកាំង។ អាតូចដែលធ្លាប់តែស្តាប់បង្គាប់ បានប្រែក្លាយទៅជាសត្វសាហាវតូចមួយ។ គេរត់ពេញកន្លែង និងបំផ្លិចបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងតាមកម្លាំងរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ថ្នាំមួយឆ្នាំងនោះត្រូវបានបឺតស្រូបទាំងស្រុងហើយ ហើយលទ្ធផលគឺមិនអាក្រក់ទេ» ស៊ី យុនហ្វេង និងចាស់ទុំដទៃទៀតឈរជាមួយគ្នា។ ពួកគេកំពុងលួចនិយាយគ្នា និងងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅចម្ងាយ ក្មេងៗជាច្រើនបានឃើញទិដ្ឋភាពនៅចំពោះមុខ ហើយកាន់តែខ្លាចមេភូមិខ្លាំងឡើង។ ពួកគេម្នាក់ៗញ័រខ្លួន និងនៅឱ្យឆ្ងាយ។ ពួកគេប្រមូលផ្តុំគ្នា រួចនិយាយតិចៗថា៖ «អាតូចពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់!»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បាតដៃរបស់អាតូចបញ្ចេញពន្លឺនៅពេលគេលើកវាឡើងទៅលើមេឃ។ នៅលើដៃតូចៗនោះ មានលេចចេញនូវ «អក្ខរាឆ្អឹង» ហើយវាកំពុងភ្លឺភ្លេកមិនឈប់ ដែលមើលទៅពិតជាអាថ៌កំបាំងណាស់។ លើសពីនេះ កាយសម្បទារបស់គេកាន់តែរឹងមាំ ហើយល្បឿន និងកម្លាំងរបស់គេក៏ត្រូវបានបង្កើនយ៉ាងខ្លាំងក្លាផងដែរ។ នេះក៏ជាមូលហេតុដែលមេភូមិចំណាស់ពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លុះត្រាតែពីរម៉ោងក្រោយមក ទើបគេចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ គេអេះក្បាលទាំងងឿងឆ្ងល់ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «អីយ៉ា... ខ្ញុំបង្កបញ្ហាទៀតហើយ»។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-12T15:28:02.495Z","698df18255b0e19e5ad9d9c5","Perfect World","perfect-world",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698df0ac55b0e19e5ad9d9b3",3,"វិញ្ញាណអ្នកការពារ",{"id":25,"number":26,"title":27},"698f335a1a82b6f0ec40c68f",5,"ការលើកឆ្នាំងយក្ស",44,1790177363894]