[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698df0ac55b0e19e5ad9d9b3":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"69762c2ba5ba2989a9c5046c",3,"វិញ្ញាណអ្នកការពារ","វេទិកាបូជាត្រូវបានសាងសង់ឡើងពីថ្មដាធំៗតម្រួតលើគ្នា។ វាមានផ្ទៃធំទូលាយ ហើយស្ថិតនៅក្បែរដើមវិលូដ៏ចំណាស់ និងបាក់បែកមួយដើម។ នៅលើវេទិកានោះ មានសាកសពសត្វសាហាវគរលើគ្នាដូចភ្នំតូចមួយ។ ឈាមសត្វដ៏ស្រស់បានជ្រាបជ្រើមពេញផ្ទៃថ្ម ក្លាយជាពណ៌ក្រហមឆ្អៅ និងហូរតាមចន្លោះឆ្លាក់លើថ្មដានោះ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមភ្លឺផ្លេកនៅលើរោមសត្វដ៏រឹងមាំ ចំណែកស្រកា និងស្នែងដ៏សាហាវរបស់ពួកវាបញ្ចេញពន្លឺត្រជាក់គួរឱ្យខ្លាច។ វាគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់ ហមដោយក្លិនឆ្អាបខ្លាំងដែលបក់មកប៉ះច្រមុះមនុស្សគ្រប់គ្នា។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោមការដឹកនាំរបស់អ្នកភូមិ (មេភូមិ) ចំណាស់ អ្នកភូមិថ្ម (Stone Village) ទាំងអស់បានមកជួបជុំគ្នាដើម្បីបន់ស្រន់ និងសុំការការពារពីដើមវិលូ។ នេះគឺជាពិធីបូជាដ៏ឧឡារិក ដែលត្រូវបានធ្វើឡើងរាល់ពេលបញ្ចប់ការបរបាញ់ម្តងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តួដើមឈើដែលខ្លោចខ្មៅនៅតែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចមុន ហាក់ដូចជាមិនមានប្រតិកម្មអ្វីបន្តិចសោះ។ ជាធម្មតា វាមិនដែលប្រើប្រាស់គ្រឿងបូជាទាំងនោះឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកភូមិមួយចំនួនដឹងថា តាមពិតវាមានវិញ្ញាណស័ក្តិសិទ្ធិ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលពិធីបូជាបានបញ្ចប់ អ្នកភូមិទាំងអស់ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្បើយ និងញញឹមដោយរីករាយឡើងវិញ។ ពួកគេចាប់ផ្តើមលើកសាកសពសត្វសាហាវទាំងនោះ ដើម្បីត្រៀមយកឈាម និងកាត់សាច់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅហើយ វិញ្ញាណអ្នកការពារមិនដែលកម្រើកម្តងណាឡើយ បន្ទាប់ពីយើងថ្វាយគ្រឿងបូជា។ តើយើងនៅតែត្រូវធ្វើបែបនេះរាល់ដងឬ?» យុវជនម្នាក់រអ៊ូក្នុងសំឡេងតិចៗ។ «អាត្មាសុី! ឯងនិយាយស្អីហ្នឹង!» ឪពុករបស់គេបើកភ្នែកធំៗ រួចលើកដៃដ៏ធំដូចធាងត្នោតបម្រុងនឹងវាយកូន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មេភូមិចំណាស់បានលើកដៃឃាត់ រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «យើងបានថ្វាយគ្រឿងបូជាដល់វិញ្ញាណអ្នកការពារ ហើយលោកក៏បានផ្តល់ឱ្យយើងវិញដែរ។ លុះត្រាតែយើងចងចាំលោកដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត និងគោរពលោកដោយសេចក្តីជ្រះថ្លា ទើបលោកយាមកាម ប្រសិទ្ធពរ និងការពារភូមិរបស់យើង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជននោះឡើងមុខក្រហម រួចតបវិញយ៉ាងប្រញាប់ថា៖ «លោកមេភូមិ មិនមែនចិត្តខ្ញុំមិនស្មោះត្រង់ទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា ប្រហែលជាវិញ្ញាណអ្នកការពារមិនត្រូវការគ្រឿងបូជាទាំងនេះ ព្រោះលោកមិនដែលកម្រើក ឬប្រើប្រាស់ពួកវាទាល់តែសោះ»។ «ឱ្យតែបំណងរបស់ឯងល្អ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ» ស៊ី យុនហ្វេង (Shi Yunfeng) អង្អែលស្មាយុវជននោះ ហើយពន្យល់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វិញ្ញាណអ្នកការពារ ក៏ត្រូវបានគេហៅថា «វិញ្ញាណនៃសក្ការបូជា» ផងដែរ។ វាជាអ្នកការពារភូមិ បន្លាចសត្វសាហាវនៅតំបន់ដាច់ស្រយាលមិនឱ្យមកក្បែរ។ មេភូមិបានរំឮកថា កាលពីច្រើនសិបឆ្នាំមុន ធ្លាប់មានវិញ្ញាណអ្នកការពារផ្សេងមួយទៀតនៅទីនេះ។ កាលនោះវាគឺជាថ្មដ៏ចម្លែកមួយ ហើយរាល់ពេលបូជា គ្រឿងបូជានឹងបាត់បង់ឈាមអស់ជាងពាក់កណ្តាលភ្លាមៗដោយសារការបឺតស្រូប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែនៅយប់មួយដ៏អាថ៌កំបាំង ដើមវិលូចំណាស់ក៏បានមកដល់ ហើយដុំថ្មនោះក៏សម្រេចចិត្តចាកចេញទៅឆ្ងាយ។ ចាប់ពីពេលនោះមក គ្រប់យ៉ាងក៏បានផ្លាស់ប្តូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំឮកដល់យប់ដែលមានភ្លៀងធ្លាក់នោះ មេភូមិចំណាស់ហាក់មានអារម្មណ៍រវើរវាយបន្តិច។ កាលនោះលោកនៅក្មេង ហើយលោកបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់បំផុត។ នៅយប់នោះ ផ្លេកបន្ទោរនិងផ្គរលាន់លាន់ឮខ្លាំងណាស់ ព្យុះភ្លៀងបានបោកបក់យ៉ាងសាហាវ។ ភ្នំទាំងឡាយត្រូវបានវាយប្រហារដោយរន្ទះ បណ្តាលឱ្យទឹកជំនន់ហូរមកដូចមហាសមុទ្រ ចំណែកសត្វសាហាវៗរត់ប្រសាចពេញព្រៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលនោះឯង ដើមវិលូដ៏ធំមួយបានទម្លុះមេឃ ហើយលេចឡើងក្នុងពពក។ វាត្រូវបានងូតក្នុងសមុទ្ររន្ទះ ដោយមានផ្លេកបន្ទោររត់កាត់ពេញដើម។ មែកវិលូរាប់ម៉ឺនបានក្លាយជាខ្សែច្រវាក់ទេវៈដ៏ភ្លឺផ្លេក ចាក់ទម្លុះទៅលើមេឃ ហាក់ដូចជាកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយអ្វីមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ ដើមវិលូដ៏ធំនោះបានបាក់ជាពីរ។ ខ្លួនប្រាណរបស់វាខ្លោចខ្មៅ និងរួមតូចមកត្រឹមទំហំបច្ចុប្បន្ន។ វាបានធ្លាក់ចុះមកដុះក្នុងភូមិថ្ម។ រន្ទះក៏បាត់ទៅ ភ្លៀងក៏រាំង។ យប់នោះ ដុំថ្មដែលអ្នកភូមិធ្លាប់បូជាឱ្យក៏បានចាកចេញទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាល់ពេលនឹកដល់រឿងនេះ មេភូមិចំណាស់តែងតែញាប់ញ័រក្នុងចិត្ត។ ដើមវិលូនេះមិនមែនដុះចេញពីគ្រាប់ពូជធម្មតានៅក្នុងព្រៃឡើយ ប៉ុន្តែវាបានធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃ។ ក្នុងរយៈពេល ១០ ឆ្នាំដំបូង ខ្លួនវាខ្លោចខ្មៅគ្មានជីវិតសោះ ហាក់ដូចជាងាប់បាត់ទៅហើយ។ លុះត្រាតែដល់ ១០ ឆ្នាំមុន ទើបវាបង្ហាញមែកពណ៌បៃតងខ្ចីមួយចេញមក។ ចាប់ពីពេលនោះមក វាមិនមានការប្រែប្រួលអ្វីទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អាត្មាសុីទាំងឡាយ ប្រយ័ត្នប្រយែងបន្តិច! យើងកម្រនឹងបរបាញ់បានសត្វសាហាវល្អៗបែបនេះណាស់។ ឈាម សាច់ និងឆ្អឹងរបស់ពួកវាមានតម្លៃណាស់ កុំធ្វើឱ្យខ្ជះខ្ជាយឱ្យសោះ» មេភូមិព្រមាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកភូមិដែលរឹងមាំបានប្រើកាំបិតប្រាក់កាត់សាច់សត្វ។ សំឡេងកាំបិតប៉ះនឹងឆ្អឹងសត្វដ៏រឹង បង្កើតជាផ្កាភ្លើងខ្ទាតចេញមក។ ម្នាក់ៗបានត្រៀមពាងធំៗដើម្បីត្រងយកឈាមពិសេសពីក្នុងខ្លួនសត្វ។ នេះគឺជាឱសថឈាមដ៏កម្រ និងមានតម្លៃបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងចំណោមសាកសពសត្វទាំងអស់ អ្វីដែលមានតម្លៃបំផុតគឺសត្វ ភីស៊ី (Pi Xiu)។ ទោះបីជាវាមិនមែនជាពូជសុទ្ធ ១០០% ក៏ដោយ ប៉ុន្តែឈាមរបស់វាមានតម្លៃមហាសាល។ វាមានរយៈពេល ២ ឆ្នាំហើយដែលពួកគេមិនបានចាប់សត្វទេវៈបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឈាមពីស្នែងរបស់រមាសភ្លើងក្បាលពីរនេះ ពិតជាមិនធម្មតាមែន មិនចាញ់សត្វភីស៊ីឡើយ!» តាចាស់ម្នាក់សើចយ៉ាងសប្បាយ រួចប្រញាប់យកពាងមកត្រងឈាមដែលបញ្ចេញពន្លឺដូចភ្លើងនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកមេភូមិ ស្នែងដំរីនាគនេះក៏ល្អដែរ! ពេលយើងរកវាឃើញ វាកិតជិតងាប់ទៅហើយ បើមិនអញ្ចឹងទេ យើងប្រហែលជាមិនអាចដោះស្រាយជាមួយវាបានឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាមានក្តីសុខ និងស្នាមញញឹមពេញផ្ទៃមុខ។ មានតែក្រុមក្មេងៗទេដែលលបលាក់ខ្លួន ព្រោះពួកគេដឹងថា ឈាម និងថ្នាំឆ្អឹងទាំងនេះ នឹងត្រូវយកមកប្រើលើរាងកាយពួកគេ ដើម្បីឱ្យពួកគេហ្វឹកហាត់ ដែលនឹងធ្វើឱ្យពួកគេ «ឈឺចាប់» ម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោយពីកន្លងផុតទៅកន្លះថ្ងៃ ទើបការរៀបចំសាច់សត្វបានរួចរាល់។ មេភូមិ និងចាស់ទុំបានងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត រួចយកពាងថ្នាំទាំងនោះទៅរក្សាទុក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលល្ងាច ផ្សែងភ្លើងបានហុយចេញពីចង្រ្កានតាមផ្ទះនីមួយៗ ក្លិនសាច់អាំងឈ្ងុយសាយភាយពេញភូមិ។ ក្មេងៗទន្ទឹងរង់ចាំញ៉ាំសាច់ដែលស្ងោរផុយ ចំណែកបុរសៗចាប់ផ្តើមហែកសាច់អាំងពណ៌មាសយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កូនសម្លាញ់ នេះជាសាច់ភីស៊ី! ញ៉ាំឱ្យច្រើនទៅ វានឹងធ្វើឱ្យកូនមានកម្លាំងខ្លាំង»។ «អាត្មាសុី ញ៉ាំសាច់រមាសភ្លើងនេះទៅ វានឹងធ្វើឱ្យស្បែក និងឆ្អឹងឯងរឹងដូចដែក!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្លិនក្រអូបនៃសាច់សត្វ និងសំឡេងសើចសប្បាយរីករាយបានបន្លឺឡើងពេញភូមិថ្ម ដែលជាសញ្ញានៃភាពសម្បូរសប្បាយ និងសុភមង្គល។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-12T15:24:28.034Z","698df0ac55b0e19e5ad9d9b3","Perfect World","perfect-world",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698c95a4afd8fd70966d510a",2,"អក្សរចារលើឆ្អឹង(Bone Text)",{"id":25,"number":26,"title":27},"698df18255b0e19e5ad9d9c5",4,"ការត្រាំថ្នាំ",44,1790177363824]