[{"data":1,"prerenderedAt":26},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698c92fbafd8fd70966d50fc":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"69762c2ba5ba2989a9c5046c",1,"ជីវិតដ៏មានថាមពល","\u003Cdiv>ភូមិថ្ម (Stone Village) ស្ថិតនៅក្នុងជួរភ្នំដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ដែលព័ទ្ធជុំវិញដោយកំពូលភ្នំខ្ពស់ៗ និងជ្រលងភ្នំជ្រៅៗ។ ភ្នំដ៏ធំធេង និងអាថ៌កំបាំងទាំងនោះ មើលទៅហាក់ដូចជាមានអំណាចយ៉ាងខ្លាំងនៅក្បែរនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពន្លឺព្រះអាទិត្យបានចាំងកាត់ពពក ក្លាយជាពន្លឺពណ៌មាសស្រពោន ផ្ដល់ភាពកក់ក្តៅដល់មនុស្សនៅក្នុងភូមិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងៗរាប់សិបនាក់បានជួបជុំគ្នា ដែលមានអាយុចាប់ពី ៤ ឆ្នាំ ដល់ជាង ១០ ឆ្នាំ។ ពួកគេកំពុងស្ថិតនៅទីធ្លាមុខភូមិ ហើយនៅពេលពួកគេបែរមុខទៅរកពន្លឺថ្ងៃ ពួកគេបានហាត់ប្រាណយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំជាមួយសម្លេង \"ហុឹម\" និង \"ហា\"។ ផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ពួកគេសុទ្ធតែបង្ហាញនូវទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។ ក្មេងធំៗមើលទៅរឹងមាំដូចខ្លា ចំណែកក្មេងតូចៗក៏ព្យាយាមធ្វើតាមក្បាច់ហាត់រៀនយ៉ាងត្រឹមត្រូវដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានរាងកាយមាំមួន និងស្លៀកពាក់ស្បែកសត្វ បានសម្លឹងមើលក្មេងៗដោយកែវភ្នែកមុតស្រួច និងរស់រវើក។ ស្បែកពណ៌ស្ពាន់គ្របដណ្តប់លើរាងកាយដ៏រឹងមាំរបស់គាត់ ហើយសក់ខ្មៅរំភាយដល់ស្មា។ គាត់កំពុងណែនាំក្មេងៗដោយសម្លេងម៉ឺងម៉ាត់៖\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“នៅពេលព្រះអាទិត្យរះ សព្វសត្វចាប់ផ្តើមធ្វើចលនា ដូច្នេះថាមពលជីវិតគឺខ្លាំងបំផុតនៅពេលនេះ។ ទោះបីយើងមិនអាចស៊ីពន្លឺថ្ងៃជាអាហារ ឬដកដង្ហើមយកខ្យល់ទិព្វដូចមនុស្សក្នុងរឿងព្រេងក៏ដោយ ប៉ុន្តែការហាត់ប្រាណក្រោមពន្លឺថ្ងៃនៅតែផ្ដល់ប្រយោជន៍ច្រើនណាស់។ វាធ្វើឱ្យរាងកាយមានថាមពល និងជួយដល់ការរស់នៅពេញមួយថ្ងៃរបស់អ្នក។ ត្រូវក្រោកពីព្រលឹម និងខំប្រឹងរាល់ថ្ងៃ។ ពង្រឹងសាច់ដុំ សរសៃ និងឆ្អឹងរបស់អ្នក។ ធ្វើឱ្យឈាមរត់បានស្រួល។ ពួកឯងទាំងអស់គ្នាត្រូវតែធ្វើបែបនេះ ដើម្បីរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងជួរភ្នំនេះ។” បុរសវ័យកណ្តាលរូបនោះបានឈរនៅមុខពួកគេ និងណែនាំក្មេងៗយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា “តើពួកឯងទាំងអស់គ្នាយល់ទេ?”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ពួកយើងយល់ហើយ!” ក្រុមក្មេងៗឆ្លើយតបវិញយ៉ាងខ្លាំងៗដោយភាពស្វាហាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សត្វព្រៃដែលមានអំណាច និងមានតាំងពីបុរាណ បានរស់នៅក្នុងភ្នំទាំងនេះ។ ជួនកាលមានស្លាបយក្សដែលបាំងជិតមេឃហើរឆ្លងកាត់ បង្កើតជាស្រមោលដ៏ធំនៅលើដី។ ក៏មានសត្វចម្លែកដែលឈរនៅលើកំពូលភ្នំ ស្រែកហៅនៅពេលពួកគេស្រូបយកពន្លឺព្រះច័ន្ទ។ ជាការពិតណាស់ មិនអាចភ្លេចសត្វល្អិតមានពិសផ្សេងៗដែលធ្វើចលនាចុះឡើងនោះទេ ព្រោះពួកវាគួរឱ្យខ្លាចខុសធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“យល់ហើយ!” ក្មេងតូចម្នាក់ ដែលច្បាស់ជាកំពុងភ្លេចខ្លួន និងឆ្លើយយឺតជាងគេបន្តិច បានស្រែកឡើងដោយសម្លេងមិនទាន់ដឹងក្តីរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេជាក្មេងតូចបំផុត អាយុប្រហែល ១ ឬ ២ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ គេទើបតែចេះដើរបានប៉ុន្មានខែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគេបានចាប់ផ្តើមហាត់ប្រាណជាមួយអ្នកដទៃទៅហើយ។ ជាការពិតណាស់ គេបានដើរទ្រេតទ្រោតចូលទៅក្នុងក្រុមក្មេងៗនោះដោយខ្លួនឯង បើទោះបីជាមើលទៅគេមិនទាន់សមនឹងនៅទីនោះក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហុឹម ហុឹម ហា ហេ! ក្មេងតូចនោះបញ្ចេញសម្លេងតាមមាត់ ហើយដៃតូចៗរបស់គេព្យាយាមគ្រវីចុះឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ គេចង់ធ្វើតាមបងៗ ប៉ុន្តែដោយសារគេនៅតូចពេក ចលនារបស់គេមើលទៅទ្រេតទ្រោត ហើយជំហានមិននឹងនរឡើយ។ លើសពីនេះ នៅមានស្នាមទឹកដោះគោពណ៌សនៅជ្រុងមាត់របស់គេ ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ និងកំប្លែងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលក្មេងធំៗឃើញគេ ពួកគេក៏លួចញញឹម។ បរិយាកាសដ៏តានតឹងនៃការហាត់ប្រាណពេលព្រឹក ក៏ចាប់ផ្តើមធូរស្រាលបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងតូចនោះស្អាតណាស់។ ស្បែករបស់គេសខ្ចី ហើយកែវភ្នែកធំៗពណ៌ខ្មៅរលោង មើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ខ្លាំងណាស់ ដូចជាតុក្កតាជ័រអញ្ចឹង។ សម្លេង “យីយ៉ា យីយ៉ា” ចេញពីមាត់របស់គេ រួមទាំងចលនាដ៏ក្មេងខ្ចី ធ្វើឱ្យគេមើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ និងគ្មានកង្វល់។ នៅក្បែរនោះ ចាស់ទុំមួយចំនួនដែលអង្គុយពែនភ្នែនលើថ្មធំៗ ក៏បង្ហាញស្នាមញញឹមនៅពេលពួកគេដកដង្ហើមចេញចូល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សូម្បីតែបុរសមាំមួនដែលដោះអាវ ក៏លួចមើលមកទាំងញញឹមដែរ។ ពួកគេគឺជាអ្នកខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងភូមិ ជាអ្នកការពារ និងជាអ្នកបរបាញ់សម្រាប់ភូមិ។ ឥឡូវនេះ ពួកគេក៏កំពុងហាត់ដែរ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេកាន់ដំបងឆ្អឹងធំមួយដែលបានមកពីគ្រោងឆ្អឹងសត្វចម្លែក ហើយម្នាក់ទៀតមានដាវធំធ្វើពីដែកខ្មៅនៅក្នុងដៃ។ នៅពេលគាត់គ្រវីវា ខ្យល់ដែលវាបង្កើតឡើងមានសម្លេងដូចផ្គរលាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បរិយាកាសដែលពួកគេរស់នៅគឺលំបាកខ្លាំងណាស់។ សត្វសាហាវ និងសត្វល្អិតមានពិសជាច្រើន ធ្វើឱ្យពួកគេពិបាកក្នុងការរកចំណីអាហារ។ បុរសជាច្រើនបានស្លាប់នៅក្នុងព្រៃ មុនពេលពួកគេធំពេញវ័យផង។ ប្រសិនបើចង់រស់រានមានជីវិតនៅក្នុងព្រៃ ពួកគេត្រូវតែពង្រឹងខ្លួនឯង និងហាត់ប្រាណឱ្យខ្លាំងពីព្រលឹម។ មិនថាជាមនុស្សពេញវ័យ ចាស់ទុំ ឬក្មេងៗឡើយ សុទ្ធតែត្រូវធ្វើដូចគ្នា។ ជាលទ្ធផល វាក៏ក្លាយជាទម្លាប់ដែលត្រូវបានបណ្តុះតាំងពីក្មេង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ប្រមូលអារម្មណ៍!” បុរសវ័យកណ្តាលដែលទទួលខុសត្រូវលើការត្រួតពិនិត្យ និងណែនាំក្មេងៗបានស្រែកឡើង។ ក្មេងៗក៏ប្រញាប់ត្រឡប់មកមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់វិញ។ ពួកគេបន្តហាត់ប្រាណក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ត្រចះត្រចង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ហ៊ូ… យីយ៉ា… ហត់ណាស់។” ក្មេងតូចនោះដកដង្ហើមធំ។ គេអង្គុយចុះលើដី ហើយមើលបងៗហាត់ប្រាណ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មួយសន្ទុះក្រោយមក អារម្មណ៍របស់គេក៏ប្តូរ។ គេក្រោកឈរឡើង ហើយដើរទ្រេតទ្រោតរត់ដេញតាមសត្វចាបប្រាំពណ៌ដែលនៅក្បែរនោះ។ ការព្យាយាមរបស់គេមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អទេ គេបានដួលផ្ងារជើងពីរបីដង ប៉ុន្តែគេមិនយំឡើយ។ គេដកដង្ហើមធំ រួចក្រោកឡើងដេញតាមម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“អូខេ បញ្ឈប់!”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីសម្លេងស្រែកបង្គាប់ ក្មេងៗគ្រប់រូបចាប់ផ្តើមស្រែកហ៊ោ ក៏ព្រោះតែពួកគេបានសម្រាក និងម៉ាស្សាដៃជើងដែលកំពុងរួយ។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏បែកគ្នា រត់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនដើម្បីញ៉ាំបាយព្រឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាស់ទុំក្នុងភូមិក៏ញញឹម រួចចុះពីលើថ្មធំៗ។ ចំណែកឯបុរសមាំមួនដូចខ្លា ក៏សើចដែរ។ អ្នកខ្លះដើរតាមកូនៗត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ទាំងកាន់ដំបងឆ្អឹង និងដាវធំនៅក្នុងដៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភូមិថ្មនេះមិនធំប៉ុន្មានទេ មានមនុស្សប្រហែល ៣០០ នាក់។ ផ្ទះធ្វើពីថ្មធំៗ មើលទៅសាមញ្ញ និងធម្មជាតិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅមុខភូមិ មានដើមឈើធំមួយដែលធ្លាប់ត្រូវរន្ទះបាញ់។ វាមានអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល ១០ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែសល់តែមែកមួយគត់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនោះ ពន្លឺដែលបញ្ចេញចេញពីមែកឈើនេះ ត្រូវបានបាំងបាត់ដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹក។ ឥឡូវនេះ វាមើលទៅហាក់ដូចជាដើមឈើធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“អូ? ឯងមានសាច់បង្គួយដីមែនទេ? ឱ្យខ្ញុំខ្លះមក!”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងៗញ៉ាំបាយទាំងរស់រវើក និងមិនសូវមានរបៀបរៀបរយឡើយ។ ពួកគេជាច្រើនចេញពីផ្ទះ ហើយមកជួបជុំគ្នា ទាំងអោបចានបាយសាមញ្ញៗរបស់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្មៅ និងដើមឈើដុះលូតលាស់ជុំវិញភូមិថ្ម ហើយទោះបីជាមានសត្វសាហាវច្រើនក៏ដោយ ក៏ពួកគេមានអ្នកការពារ។ អាហារមិនសូវសម្បូរសម្រាប់អ្នកភូមិឡើយ។ មានតែនំប៉័ងគ្រើមៗ ផ្លែឈើព្រៃ និងសាច់បន្តិចបន្តួចនៅក្នុងចានរបស់ក្មេងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមពិតទៅ ការខ្វះខាតអាហារគឺជាបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរជានិច្ចសម្រាប់ភូមិថ្ម។ ព្រៃភ្នំគឺគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ មានសត្វចម្លែក និងបក្សីសាហាវហើរចុះឡើង។ វាជារឿងធម្មតាទៅហើយ ដែលអ្នកភូមិត្រូវបាត់បង់ជីវិតរាល់ពេលពួកគេចេញទៅបរបាញ់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើពួកគេមានជម្រើស អ្នកភូមិប្រាកដជាមិនចង់ចូលទៅក្នុងភ្នំឡើយ។ ការចូលភ្នំមានន័យថាជាការបង្ហូរឈាម និងការលះបង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះពួកគេ អាហារមានតម្លៃបំផុត ដូច្នេះមិនត្រូវខ្ជះខ្ជាយឡើយ។ ក្មេងៗគ្រប់រូបត្រូវបានបង្រៀនបែបនេះតាំងពីតូច។ ការស្រេកឃ្លាន អាហារ ជីវិត និងឈាម គឺសុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទីធ្លាផ្ទះរបស់មេភូមិចាស់ Shi Yunfeng ស្ថិតនៅខាងមុខភូមិ។ វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងពីថ្មធំៗ និងរឹតបន្តឹងដោយឈើជ្រៃដែលឆេះខ្លោច។ នៅពីមុខផ្ទះបាយ មានទឹកពណ៌សកំពុងពុះនៅក្នុងឆ្នាំង។ ក្លិនទឹកដោះគោបានភាយពេញខ្យល់។ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងរំងាស់ទឹកដោះគោសត្វព្រៃ គាត់ក៏ដាក់ឱសថបុរាណមួយចំនួនចូលម្តងម្កាល និងកូរវាថ្នមៗដោយវែកឈើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្តិចក្រោយមក បុរសចំណាស់ក៏ស្រែកហៅថា “អាតូច មកនេះមកញ៉ាំបាយ!”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងតូចនេះបាត់បង់ឪពុកម្តាយតាំងពីគេមានអាយុ ៦ ខែ ដូច្នេះគេធំដឹងក្តីដោយសារការផឹកទឹកដោះគោសត្វព្រៃ។ គេមានអាយុជាងមួយខួបទៅហើយ ដែលជាវ័យដែលក្មេងគួរតែផ្ដាច់ដោះ ប៉ុន្តែគេនៅតែផឹកទឹកដោះគោដោយក្តីរីករាយ។ គេមិនព្រមឈប់ឡើយ ដូច្នេះគេតែងតែត្រូវបានបងៗសើចចំអកឱ្យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“យីយ៉ា… ហ៊ូ… ខ្ញុំរត់មិនរួចទៀតទេ…” គេហត់ដោយសារការដេញតាមសត្វចាបប្រាំពណ៌មិនឈប់ឈរ។ គេក៏ដួលអង្គុយលើដី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“អាតូច ញ៉ាំទឹកដោះគោទៅ!” ក្រុមក្មេងធំៗស្រែកបង្អាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ពួកឯងជាក្រុមក្មេងស្វាគ្រង តើកាលពីមុនពួកឯងមិនដូចគេដែរទេមែនទេ?” មេភូមិចាស់សើច រួចស្តីបន្ទោសពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ប៉ុន្តែពួកយើងឈប់ផឹកទឹកដោះគោតាំងពីអាយុមួយខួបកន្លះហើយ! ហិហិ…”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងតូចញញឹមយ៉ាងឆោតល្ងង់នៅពេលត្រូវបងៗសើចចំអក។ ភ្នែកខ្មៅធំៗរបស់គេញញឹមឡើងដូចជាចំណិតព្រះច័ន្ទ ហាក់ដូចជាគេមិនប្រកាន់ឡើយ។ គេអង្គុយនៅមុខឆ្នាំង ហើយដួសទឹកដោះគោដោយវែកឈើ ផឹកយ៉ាងសប្បាយចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបាយព្រឹក មនុស្សចាស់មួយចំនួនបានជួបជុំគ្នានៅទីធ្លាផ្ទះជាមួយមេភូមិ Shi Yunfeng។ ទោះបីជាសក់របស់ពួកគេឡើងសអស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែមើលទៅមានកម្លាំងមាំមួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ថ្មីៗនេះមានរឿងចម្លែកកើតឡើង។ កាលពីយប់មិញ មានសត្វយក្សមួយបានដើរកាត់ បង្កើតឱ្យមានការរំជើបរំជួលយ៉ាងខ្លាំង។ ច្បាស់ជាមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើងនៅក្នុងជម្រៅនៃព្រៃភ្នំហើយ។”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“បាទ យប់មិញខ្ញុំភ្ញាក់ពីដេកពីរបីដងដែរ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ដល់ឆ្អឹង។ ច្បាស់ជាមានសត្វខ្លាំងពូកែដើរកាត់នៅទីនោះហើយ។”\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាស់ទុំជាច្រើនបាននិយាយបន្តបន្ទាប់គ្នា។ ពួកគេខ្លះជ្រួញចិញ្ចើម ឬកំពុងគិតយ៉ាងជ្រៅ។ នៅពេលពិភាក្សាអំពីសញ្ញានៃគ្រោះថ្នាក់ដែលពួកគេបានកត់សម្គាល់ឃើញ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមិនធម្មតាកំពុងកើតឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ច្បាស់ជាមានអ្វីមួយអស្ចារ្យលេចឡើងនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ទើបទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់សត្វនៅក្បែរៗនោះ។ ពួកវាប្រហែលជាសម្រុកទៅទីនោះទាំងអស់គ្នាហើយ។” Shi Yunfeng និយាយបែបនេះបន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“តើអាចមានរបស់វិសេសលេចឡើងនៅក្នុងភ្នំមែនទេ?” ចាស់ទុំម្នាក់បានបើកភ្នែកធំៗ។ សក់ និងពុកមាត់របស់គាត់ឡើងត្រង់ដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកផ្សេងទៀតក៏បង្ហាញទឹកមុខមិនធម្មតា និងកែវភ្នែកដែលមានពន្លឺ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេក៏ប្រញាប់លាក់អារម្មណ៍នោះវិញ។ វាមិនអាចទៅរួចទេដែលពួកគេទទួលបានរបស់បែបនោះ ព្រោះគ្មានអ្នកណាម្នាក់ហ៊ានចូលទៅក្នុងផ្នែកជ្រៅបំផុតនៃភ្នំនោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ មិនដែលមានមនុស្សម្នាក់ណាត្រឡប់មកវិញដោយរស់រានមានជីវិតឡើយ បន្ទាប់ពីចូលទៅកន្លែងបែបនោះ។ សត្វសាហាវៗជាច្រើនរស់នៅក្នុងភ្នំទាំងនោះ។ ទោះបីជាអ្នកភូមិថ្មទាំងអស់ទៅជាមួយគ្នាក៏ដោយ ក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“មេភូមិ ពួកយើងមិនបានចូលភ្នំយូរហើយ។” នៅពេលនោះ បុរសម្នាក់ដែលមានរាងកាយមាំមួនបានដើរចូលមកក្នុងទីធ្លា។ គាត់គឺជាមេក្រុមបរបាញ់ និងជាអ្នកដែលនឹងត្រូវបន្តតំណែងជាមេភូមិបន្ទាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ថ្មីៗនេះវាមិនសូវមានសន្តិភាពប៉ុន្មានទេ” មេភូមិ Shi Yunfeng ជ្រួញចិញ្ចើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ប៉ុន្តែវាមិនសល់អាហារច្រើនទេ” Shi Linhu និយាយ។ គាត់មានរាងកាយខ្ពស់ធំជាង ២ ម៉ែត្រ។ គាត់កាន់ដាវធំមួយដែលមានទម្ងន់ប្រហែល ៣០០ ជិន (jin) ហើយរូបរាងរបស់គាត់ដូចជាខ្លាឃ្មុំក្នុងរូបរាងមនុស្ស។ សាច់ដុំពណ៌ស្ពាន់គ្របដណ្តប់លើរាងកាយរបស់គាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ក្មេងៗត្រូវលូតលាស់។ យើងមិនអាចទុកឱ្យពួកគេដាច់ពោះបានទេ យើងត្រូវរកវិធី។” ចាស់ទុំម្នាក់និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“ទោះបីជាមិនសូវមានសន្តិភាព និងនៅពេលយប់មានរឿងមិនធម្មតាច្រើន ប៉ុន្តែពេលថ្ងៃវាមិនសូវអីទេ។ ខ្ញុំនឹងនាំមនុស្សមួយចំនួនចេញទៅ បើពួកយើងប្រុងប្រយ័ត្ន ច្បាស់ជាមិនអីទេ” Shi Linhu និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ បុរសខ្លាំងៗប្រហែលដប់នាក់បានជួបជុំគ្នានៅមុខភូមិ។ មេភូមិ Shi Yunfeng បាននាំពួកគេទៅមុខដើមឈើរន្ទះបាញ់ ហើយចាប់ផ្តើមបន់ស្រន់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>“វិញ្ញាណអ្នកការពារ សូមមេត្តាជួយការពារអ្នកភូមិរបស់យើងផង។ សូមឱ្យពួកគេបរបាញ់បានសត្វសម្រាប់ក្មេងៗ និងត្រឡប់មកវិញដោយសុវត្ថិភាព។ ដោយដួងចិត្តស្មោះត្រង់ ពួកយើងនឹងនាំយកគ្រឿងសក្ការៈបូជាមកជូនលោកជារៀងរហូតតទៅ។”\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-11T14:32:27.783Z","2026-02-11T14:47:25.476Z","698c92fbafd8fd70966d50fc","Perfect World","perfect-world",[],false,{"previous":3,"next":21,"position":6,"total":25},{"id":22,"number":23,"title":24},"698c95a4afd8fd70966d510a",2,"អក្សរចារលើឆ្អឹង(Bone Text)",44,1790177363665]