[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698c8f99afd8fd70966d50d0":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",32,"ស្លឹកប៉េស","ឆិន ភីងអាន បានត្រលប់ទៅផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង វិញ ហើយចាក់ទឹកពីរធុងនោះចូលទៅក្នុងពាងនៅក្នុងផ្ទះបាយនាទីធ្លាផ្ទះ។ បន្ទាប់មក គេបានរត់ទៅមាត់ទ្វារ ហើយស្រែកថា៖ «លីវ សៀនយ៉ាង ខ្ញុំសុំប្រើអុស និងគ្រឿងទេសរបស់ឯងខ្លះ ដើម្បីធ្វើស៊ុបត្រីឱ្យ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) តើបានទេ?»\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ដែលទើបតែចូលគេងវិញនោះ ស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើតដោយសារសំណួររបស់ ឆិន ភីងអាន។ «ឯងនេះពិតជាគួរឱ្យរំខានមែន! ខ្ញុំកំពុងតែយល់សប្តិឃើញ ជឺ គុយ ញញឹមដាក់ខ្ញុំផង! ប្រញាប់សង ជឺ គុយ មកខ្ញុំវិញភ្លាម!» គេគ្រហឹមទាំងខឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានគ្រវីក្បាលតប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេក៏បាននឹកឃើញដល់សំណូមពររបស់ លីវ សៀនយ៉ាង នៅពេលនេះដែរ ហើយគេក៏និយាយបែបសុំទោសថា៖ «មិញនេះ ខ្ញុំពិតជាបានជួប ជឺ គុយ នៅអណ្តូងសោដែកមែន។ ប៉ុន្តែពួកយើងត្រូវបានរំខានដោយយាយម៉ា ដូច្នេះខ្ញុំក៏ភ្លេចសួរសុខទុក្ខនាងជួសឯងទៅ។ ចាំពេលខ្ញុំយកស៊ុបត្រីទៅឱ្យ នីង យ៉ាវ បន្តិចទៀត ខ្ញុំសន្យាថានឹងទៅសួរសុខទុក្ខនាងជួសឯង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ប្រញាប់លោតចុះពីលើគ្រែរួចផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់។ បន្ទាប់មក គេរត់ទៅមាត់ទ្វារ ហើយសម្លឹងមើលទៅរូបរាងស្គមស្គាំងដែលកំពុងតែរវល់ធ្វើការ រួចសើចតិចៗនិយាយថា៖ «ចាំបន្តិចទៀត ខ្ញុំនឹងទៅចែកចាយស៊ុបត្រីជាមួយឯងដែរ។ អូ ត្រូវហើយ តើថ្ងៃនេះ ជឺ គុយ ស្លៀកឈុតពណ៌ក្រហមគ្រាប់ទទឹមមែនទេ? ឬក៏នាងស្លៀកឈុតពណ៌បៃតងខ្ចី? នៅពេលដែលខ្ញុំរកបាន ២០០ កាក់ ខ្ញុំនឹងអាចទិញប្រអប់គ្រឿងសម្អាងប្រាក់រូបនាគដ៏ប្រណីតនោះបានហើយ។ ខ្ញុំដឹងថានាងប៉ងប្រាថ្នាចង់បានវាយូរណាស់មកហើយ ប៉ុន្តែនាងតែងតែរារែកមិនហ៊ានទិញ។ នេះសុទ្ធតែជាកំហុសរបស់ សុង ជីស៊ីន អាម្សៀតក្រីក្រម្នាក់នោះ។ គេកំណាញ់ហួសហេតុពេក។ គេស្លៀកពាក់ដូចជាអ្នកមានមកពីផ្លូវហ្វូឡូ (Fortune Street) ប៉ុន្តែគេសូម្បីតែចំណាយប្រាក់ពីរបីកាក់ទិញរ៉ូបឱ្យ ជឺ គុយ ក៏មិនចង់ដែរ។ ប្រសិនបើខ្ញុំជាលោកប្រុសរបស់នាងវិញ ខ្ញុំច្បាស់ជាទិញអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលនាងចង់បាន។ នាងនឹងរស់នៅក្នុងភាពស៊ីវិល័យ និងប្រណីតជាងពួកកូនក្រមុំអ្នកមាននៅផ្លូវហ្វូឡូទៅទៀត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនខ្វល់នឹងការយល់សប្តិទាំងថ្ងៃរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ឡើយ។ គេពិតជាមិនយល់សោះថា ហេតុអ្វីបានជា លីវ សៀនយ៉ាង ស្រឡាញ់ ជឺ គុយ ងប់ងល់ដល់ថ្នាក់នេះ ហើយមិនមែនជាអ្នកផ្សេង។ ជាការពិតណាស់ នេះមិនមែនមកពីគេមើលងាយឋានៈជាអ្នកបម្រើរបស់នាងឡើយ ហើយក៏មិនមែនមកពីគេគិតថានាងអាក្រក់ដែរ។ ប៉ុន្តែគឺមកពីគេមើលមិនឃើញនូវ «ជោគវាសនាដែលបានកំណត់ទុក» រវាង លីវ សៀនយ៉ាង និង ជឺ គុយ ទាល់តែសោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេតុអ្វីបានជាឯងហៅនាងថា ជឺ គុយ ដែរ? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនហៅនាងថា វ៉ាង ជូ (Wang Zhu) ដូចមុន?» ឆិន ភីងអាន សួរដោយចង់ដឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង បង្ហាញធ្មេញរួចនិយាយថា៖ «បន្ទាប់ពីដឹងថា ឯងក៏មិនចេះសរសេរអក្សរ ជឺ គុយ ដែរនោះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថាមិនខ្វល់ទៀតឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ធុញថប់បន្តិច រួចតបថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងយកខ្លួនឯងមកប្រៀបធៀបនឹងខ្ញុំ? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយ សុង ជីស៊ីន ទៅ? ទោះយ៉ាងណា ជឺ គុយ គឺជាអ្នកបម្រើរបស់គេ មិនមែនរបស់ខ្ញុំទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង សើចចំអក រួចនិយាយថា៖ «វាមិនមែនថាគេពូកែជាងឯងគ្រប់យ៉ាងឯណា។ ឧទាហរណ៍ តើគេធ្លាប់មានឱកាសហៅនរណាម្នាក់ថាពុកឬម៉ែទេ? តើគេមិនមែនអន់ជាងឯងត្រង់ចំណុចនេះទេឬ? មិនចម្លែកទេដែលម្តាយរបស់ គូ ចាន់, យាយម៉ា និងស្រីៗផ្សេងទៀតនិយាយអាក្រក់ពីគេបែបនេះ។ សុង ជីស៊ីន ក៏មិនមែនជាមនុស្សបរិសុទ្ធស្អាតស្អំអីដែរ បើមិនដូច្នោះទេ ហេតុអ្វីបានជាគេមិនទៅអង្គុយក្នុងការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡឱ្យមានរាសីទៅ? ហេតុអ្វីបានជាគេត្រូវមកស៊ូទ្រាំនៅច្រកលំដីឥដ្ឋវិញ? ប៉ុន្តែគេនៅតែហ៊ានមើលងាយអ្នកដទៃទៀត។ ដូច្នេះ គេសមតែត្រូវគេជេរប្រទេច និងហៅថាអាស៊ុតក្រៅច្បាប់ហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ក្រោកឈរ ហើយដើរទៅមាត់ទ្វារផ្ទះបាយ រួចនិយាយថា៖ «លីវ សៀនយ៉ាង ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន និងខ្ញុំមិនមែនជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នា ប៉ុន្តែរបៀបដែលឯងនិយាយពីគេបែបនេះ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ប្រញាប់លើកដៃឡើង មិនព្រមស្តាប់ការទូន្មានរបស់ ឆិន ភីងអាន ឡើយ។ គេបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ល្បិចរួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឈប់និយាយអាក្រក់ពីគេហើយ បានទេ? ឆិន ភីងអាន តើឯងរៀនអាភាពរឹងរូស និងមិនចេះបត់បែននេះពីនរណា? ទោះយ៉ាងណា លោកតាខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា ឪពុកម្តាយរបស់ឯងសុទ្ធតែជាមនុស្សស្លូតបូតណាស់ ជាពិសេសម្តាយរបស់ឯង។ សំឡេងរបស់គាត់តែងតែស្រទន់ និងពិរោះ ហើយគាត់ក៏ចូលចិត្តញញឹមរហូតដែរ។ ចិត្តគំនិតរបស់គាត់ពិតជាល្អរកលេខដាក់គ្មាន។ លោកតាខ្ញុំក៏និយាយដែរថា យាយម៉ា កាលពីគាត់នៅក្មេង គាត់ជេរស្ទើរតែគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែគាត់តែងតែលើកលែងឱ្យម្តាយរបស់ឯងជានិច្ច។ មិនត្រឹមតែយាយម៉ាមិនជេរគាត់ទេ តែគាត់ថែមទាំងញញឹមដាក់ម្តាយឯងទៀតផង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនអាចលាក់ស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង គ្រវីដៃដេញគេ។ «ប្រញាប់យកស៊ុបទៅឱ្យ 'ប្រពន្ធ' ឯងទៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បញ្ច្រាសភ្នែក រួចនិយាយថា៖ «បើឯងពូកែម្ល៉ឹងៗ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនទៅនិយាយពាក្យហ្នឹងនៅចំពោះមុខនាងទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង សើចតិចៗ រួចតបថា៖ «ឯងប្រហែលជាភ្លើ ប៉ុន្តែខ្ញុំច្បាស់ជាមិនភ្លើឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយសន្ទុះក្រោយមក ឆិន ភីងអាន បានដើរចេញមកក្រៅជាមួយឆ្នាំងដីដែលមានស៊ុបត្រីនៅខាងក្នុង។ បន្ទាប់ពីចាក់សោទ្វារ អ្នកទាំងពីរក៏សំដៅទៅកាន់ច្រកលំដីឥដ្ឋ។ បន្ទាប់ពីមកដល់ផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន លីវ សៀនយ៉ាង បានឃើញគេឈរគោះទ្វាររបងយ៉ាងល្ងីល្ងើ។ នៅពេលនេះហើយដែលគេដឹងថា ឆិន ភីងអាន ពិតជាបានទុកសោរផ្ទះឱ្យ នីង យ៉ាវ មែន។ លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍ថាមនុស្សម្នាក់នេះពិតជាជួយមិនបានមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីវ័យក្មេងក្នុងឈុតខ្មៅមិនបានពាក់មួកបិទមុខឡើយនៅពេលនៅក្នុងផ្ទះ ដូច្នេះផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញនៅពេលនាងបើកទ្វារ។ ដោយសារមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍ខ្លាចស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ម្នាក់នេះបន្តិច។ វាមិនមែនមកពីភាពត្រជាក់ស្រជុំរបស់នាងឡើយ ព្រោះ ជឺ គុយ ក៏មានភាពត្រជាក់ស្រជុំបែបនេះ ឬលើសពីនេះទៅទៀត ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង នៅតែមានភាពក្លាហានទៅរំខាននាងជានិច្ច។ វាក៏មិនមែនមកពីអាវុធ ឬកម្លាំងរបស់នាងដែរ ព្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង មិនដែលខ្លាចពួកកូនអ្នកមាននៅផ្លូវហ្វូឡូ ដែលធ្លាប់ឡោមព័ទ្ធវាយគេជាច្រើនដងនោះឡើយ។ ទោះបីជាគេរត់គេចខ្លួនទាំងអាម៉ាស់ ក៏គេមិនដែលដឹងថាភាពភ័យខ្លាចចំពោះពួកគេមានន័យយ៉ាងណាដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ មិនដឹងជាហេតុអ្វី គេបែរជាខ្លាច នីង យ៉ាវ ដែលជាក្មេងស្រីមកពីខាងក្រៅម្នាក់នេះទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ អង្គុយចុះ ហើយបើកគម្របឆ្នាំងដី។ ភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់នាងបានជ្រួញបន្តិចនៅពេលនាងស្រូបក្លិនឈ្ងុយនៃស៊ុបត្រី នាងងក់ក្បាលរួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «អរគុណ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គឺជាមនុស្សដែលពូកែសង្កេតខ្លាំងណាស់ ហើយគេដឹងថានេះគឺជាសញ្ញាមួយដែលបង្ហាញថា ស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏ត្រជាក់ស្រជុំម្នាក់នេះកំពុងតែមានក្តីសុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានដាំបបរមួយឆ្នាំងឱ្យនាង ដោយប្រាប់នាងឱ្យជួយមើលភ្លើងដោយខ្លួនឯង។ បន្ទាប់មក គេងាកទៅរក លីវ សៀនយ៉ាង រួចនិយាយថា៖ «ឯងអាចចាំ ជឺ គុយ ដោយខ្លួនឯងទៅ។ ខ្ញុំត្រូវទៅចែកចាយសំបុត្រសិន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង កំពុងអង្គុយនៅមាត់ទ្វារ ដោយផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់រាល់ចលនាដែលកើតឡើងនៅផ្ទះជិតខាង។ គេនឹងធ្វើសកម្មភាពភ្លាម ប្រសិនបើឮសំឡេងអ្វីមួយ។ គេមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អឡើយ ហើយគេក៏និយាយទាំងមួម៉ៅថា៖ «អឺ ទៅធ្វើការរបស់ឯងទៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ចាកចេញពីផ្ទះ។ នៅពេលដែលគេហៀបនឹងចេញពីច្រកលំដីឥដ្ឋ គេស្រាប់តែកត់សម្គាល់ឃើញថា ផ្លូវនៅពីមុខគេប្រែជាខ្មៅងងឹតបន្តិច។ ងើបក្បាលឡើង គេបានឃើញបុរសម្នាក់ដែលមានរូបរាងខ្ពស់ធំ ស្លៀកពាក់អាវពណ៌ស កំពុងឈរនៅទីនោះ ដោយដៃម្ខាងដាក់ទៅក្រោយខ្នង ហើយដៃម្ខាងទៀតដាក់នៅលើខ្សែក្រវាត់ត្បូងព័ណ៌សនៅចង្កេះ។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់កំពុងសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយដឹងថាខ្លួនកំពុងឈររាំងផ្លូវក្នុងច្រកដ៏តូច បុរសនោះបានញញឹមតិចៗ រួចងាកទៅម្ខាងដើម្បីឱ្យ ឆិន ភីងអាន ដើរកាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ខណៈគេបង្កើនល្បឿនចាកចេញពីច្រកលំដីឥដ្ឋ។ ងាកមកមើលក្រោយ គេឃើញថាបុរសនោះបានដើរចូលទៅក្នុងច្រកលំដីឥដ្ឋយ៉ាងយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាគេទើបតែក្រឡេកមើលបុរសនោះមួយភ្លែតក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន នៅតែមើលឃើញនូវប៉ាក់ពណ៌មាសតិចៗនៅលើផ្នែកខាងមុខ និងខាងក្រោយនៃអាវពណ៌សដ៏ស្អាតស្អំរបស់គាត់។ ខ្សែពណ៌មាសទាំងនោះបានបង្កើតជារូបភាពពីរ ដែលហាក់ដូចជាសត្វអ្វីម្យ៉ាងកំពុងហោះហើរកាត់ភ្នំ និងពពក។ វាពិតជាអាថ៌កំបាំងបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានរុញគំនិតទាំងនេះចេញពីខួរក្បាល ហើយគេគ្រាន់តែចាត់ទុកបុរសនោះថាជាអ្នកក្រៅម្នាក់ទៀតដូចជា ហ្វូ ណានហួ (Fu Nanhua) និងអ្នកផ្សេងទៀតប៉ុណ្ណោះ — គាត់ប្រហែលជាទៅច្រកលំដីឥដ្ឋដើម្បីស្វែងរកឱកាសវាសនាអ្វីម្យ៉ាង។ បន្ទាប់ពីបានទៅលេងដើមជ្រៃធំជាមួយលោកគ្រូឈីកាលពីថ្ងៃមុន គេមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុនច្រើន។ គេមានអារម្មណ៍ថា ដរាបណាមានលោកគ្រូឈីនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ យ៉ាងហោចណាស់គេក៏អាចទាមទារយុត្តិធម៌បានដែរ ប្រសិនបើមានរឿងមិនល្អកើតឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគេរត់កាត់ច្រកផ្កាអាព្រីខត ឆិន ភីងអាន បានឃើញក្មេងស្រីអាវបៃតងដែលគេបានជួបកាលពីយប់មិញ កំពុងតែអង្គុយនៅតូបលក់គាវដដែល។ មានចង្កឹះនៅក្នុងដៃនាង ហើយនាងកំពុងតែយកវាទៅវាយតុតិចៗតាមចង្វាក់។ មានទឹកមុខដ៏ស្វាហាប់នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ទ្រលុកទ្រលន់ និងស្លូតត្រង់របស់នាង ហើយភ្នែករបស់នាងកំពុងសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់ឆ្នាំងដែលមានផ្សែងហុយៗ ដែលគេកំពុងស្រុះគាវ។ ទោះបីជា ឆិន ភីងអាន នៅចម្ងាយតែ ៥ ឬ ៦ ជំហានពីនាងក៏ដោយ ក៏នាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងគេទាល់តែសោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្រាប់ក្មេងស្រីអាវបៃតងម្នាក់នេះ អាហារគឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត។ ទោះបីជាមេឃរលំ ក៏នាងនៅតែត្រូវញ៉ាំអាហារឱ្យឆ្អែតសិនមុននឹងរត់គេចខ្លួនដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន លួចសរសើរក្មេងស្រីដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ម្នាក់នេះចេញពីចិត្ត។ គេមិនបានរំខាននាងឡើយ ហើយគេក៏ញញឹមរួចបន្តរត់ទៅទិសខាងកើតនៃទីរួមស្រុក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានមនុស្សខ្លះ និងរឿងខ្លះ — ទោះបីជាពួកគេគ្រាន់តែជាទេសភាពនៅតាមដងផ្លូវក៏ដោយ — ក៏អាចធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយបានដែរ ដោយគ្រាន់តែក្រឡេកមើលតែមួយភ្លែត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល ឆិន ភីងអាន មកដល់ទ្វារឈើនៅទិសខាងកើតនៃទីរួមស្រុក គេបានឃើញអ្នកយាមទ្វារដែលមើលទៅរញ៉េរញ៉ៃម្នាក់នោះ កំពុងតែឈរជើងធាក់លើគល់ឈើ ហើយសម្លឹងមើលទៅទិសខាងកើត។ វាហាក់ដូចជាគាត់កំពុងរង់ចាំបុគ្គលសំខាន់ណាម្នាក់មកដល់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលដែលនៅជុំវិញដើមជ្រៃធំ ឆិន ភីងអាន ធ្លាប់បានឮពួកចាស់ៗជជែកគ្នាអំពីការមកដល់នៃមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី។ កាលដែលគេមកដល់ទីរួមស្រុកដំបូង គេត្រូវបានទទួលស្វាគមន៍យ៉ាងអធិកអធម ដោយមានចាស់ទុំស្ទើរតែទាំងអស់មកពីត្រកូលទាំងបួន និងគ្រួសារទាំងដប់មកកាន់ទ្វារខាងកើតដើម្បីទទួលស្វាគមន៍គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីរង់ចាំក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅអស់រយៈពេលជាច្រើនម៉ោង មនុស្សម្នាក់គត់ដែលបានមកដល់ គឺកូនចៅម្នាក់មកពីការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ ដែលបានប្រាប់ពួកគេថា មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡបានទៅដល់ការិយាល័យរបស់គាត់រួចហើយ ហើយគាត់ទើបតែភ្ញាក់ពីគេងថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏ប្រាប់ពួកគេឱ្យទៅកាន់ការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដោយផ្ទាល់ទៅ។ ក្រុមអ្នកមានទាំងនោះមានការខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែតាមពាក្យចចាមអារ៉ាម គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានរអ៊ូសូម្បីមួយម៉ាត់ឡើយ នៅពេលដែលពួកគេបានចូលទៅក្នុងភូមិគ្រឹះមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡនៅទីបំផុត។ តាមពិតទៅ ពួកគេទាំងអស់គ្នាថែមទាំងញញឹមបញ្ជោរតាមដែលអាចធ្វើទៅបានទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន យល់ថាការរៀបរាប់របស់ពួកគេគឺចម្លែកណាស់។ ហេតុអ្វីបានជាពួកចាស់ៗនិយាយដូចជាពួកគេបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកបែបនេះ? រាល់ពេលដែលពួកគេពិភាក្សាពីរឿងចចាមអារ៉ាមនៅផ្លូវហ្វូឡូ និងច្រកស្លឹកប៉េស ពួកគេក៏និយាយដូចជាពួកគេបាននៅទីនោះដែរ។ ឧទាហរណ៍ ដូចជារឿងមីងម្នាក់មកពីត្រកូលលូ (Lu Clan) ដែលមានទំនាក់ទំនងស្នេហាលួចលាក់ជាមួយគ្រូបង្ហាត់ម្នាក់នោះ ហើយនាងបានប្រញាប់រៀបចំសម្លៀកបំពាក់ និងបិទបាំងដើមទ្រូងរបស់នាងយ៉ាងតក់ក្រហល់ នៅពេលដែលត្រូវគេចាប់បាន។ ពួកគេរៀបរាប់លម្អិតយ៉ាងខ្លាំង មិនឱ្យខ្វះចន្លោះសូម្បីបន្តិច។ វាហាក់ដូចជាពួកគេគឺជាគ្រូបង្ហាត់រូបនោះផ្ទាល់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង តែងតែលេបទឹកមាត់រាល់ពេលដែលឮរឿងនិយាយដើមបែបនេះ។ សុង ជីស៊ីន ក៏ជួនកាលមកអង្គុយក្បែរដើមជ្រៃធំដែរ ប៉ុន្តែគេមិនដែលនាំ ជឺ គុយ មកជាមួយឡើយ។ ស្នាមញញឹមរបស់គេក៏មើលទៅហាក់ដូចជាមានការរក្សាមារយាទជាង លីវ សៀនយ៉ាង ដែរ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេលួចចូលរួមជជែក និងសើចចំអកជាមួយអ្នកដទៃ សំឡេងរបស់គេបែរជាខ្លាំងជាងពេលដែលគេសូត្រធម៌របស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញនៅពេលព្រឹក និងពេលយប់ទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះក្បែរគល់ឈើ ហើយរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់រហូតដល់អ្នកយាមទ្វារចាប់អារម្មណ៍នឹងគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសដែលមើលទៅរញ៉េរញ៉ៃម្នាក់នោះបានជេរមួយមាត់ មុននឹងលោតចុះពីលើគល់ឈើ ហើយក្រឡេកមើលក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ។ គាត់មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ ហើយបានដើរទៅកាន់ខ្ទមដីឥដ្ឋដើម្បីយកសំបុត្រមួយដុំមក។ មានសំបុត្រសរុបចំនួន ៦ ប៉ុន្តែគាត់បានហុចប្រាក់ឱ្យ ឆិន ភីងអាន តែ ៥ កាក់ប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានរាប់សំបុត្រយ៉ាងលឿន ហើយគេមិនបានរអ៊ូរទាំអ្វីឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែសំបុត្រពីរក្នុងចំណោមនោះ គឺផ្ញើទៅឱ្យអ្នកជិតខាងនៅផ្លូវហ្វូឡូ។ ដូច្នេះ ឆិន ភីងអាន មិនចង់យកប្រៀបបន្តិចបន្តួចបែបនេះឡើយ។ ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើអ្នកយាមទ្វារស្រាប់តែមានចិត្តល្អ ហើយសម្រេចចិត្តផ្តល់ឱ្យគេ ៦ កាក់ គេក៏ច្បាស់ជាមិនបដិសេធដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានរៀបចំផ្លូវដើររួចក៏សួរបែបធម្មតាថា៖ «កំពុងរង់ចាំនរណាមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារក្រឡេកមើលទៅផ្លូវដ៏ធំនៅទិសខាងកើត រួចនិយាយទាំងមួម៉ៅថា៖ «ចាំលោកតាឯងហ្នឹង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ប្រញាប់ដើរចេញយ៉ាងលឿន មិនចង់ក្លាយជាកន្លែងបញ្ចេញកំហឹងរបស់គាត់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារសើចតិចៗរួចគិតថា៖ «អូ? ក្មេងនេះពិតជាពូកែសង្កេតមែន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់ងើបក្បាលមើលមេឃ។ សំឡេងផ្គរលាន់បានស្ងប់បាត់ទៅហើយ ហើយពពកខ្មៅដែលមើលទៅហាក់ដូចជាចង់សង្កត់លើផ្ទះសម្បែង ក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញយ៉ាងយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់អង្គុយចុះលើគល់ឈើ ហើយដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយថា៖ «នៅពេលដែលពួកអាទិទេពវាយគ្នា គឺពួកអ្នកស្រែ និងមនុស្សសាមញ្ញហ្នឹងហើយដែលរងគ្រោះជាងគេ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងចំណោមសំបុត្រទាំង ៦ នោះ ៤ សំបុត្រគឺផ្ញើទៅកាន់ ត្រកូលលូ (Lu), ត្រកូលលី (Li), ត្រកូលចាវ (Zhao) និងត្រកូលសុង (Song) នៅផ្លូវហ្វូឡូ។ ទាំងនេះគឺជាត្រកូលធំៗទាំងបួននៃទីរួមស្រុកនេះ។ សំបុត្រ ២ ទៀតដែលនៅសល់ គឺផ្ញើទៅឱ្យមនុស្សនៅច្រកស្លឹកប៉េស។ ជាការចៃដន្យ សំបុត្រមួយក្នុងចំណោមនោះ គឺផ្ញើទៅឱ្យបុរសចំណាស់ដែលមានចិត្តល្អម្នាក់នោះ។ អ្វីដែលកាន់តែចៃដន្យទៀតនោះ គឺបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះទៀតហើយដែលចេញមកបើកទ្វារទទួលសំបុត្រ។ គាត់បានចំណាំក្មេងប្រុសដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះបាន ហើយគាត់និយាយបែបលេងសើចថា៖ «ក្មេងតូច តើឯងពិតជាមិនព្រមចូលមកផឹកទឹកបន្តិចទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បង្ហាញស្នាមញញឹមបែបអៀនខ្មាស រួចគ្រវីក្បាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់មិនមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ ហើយគាត់ក៏បានយកប្រាក់កាក់ពីរបីពីក្នុងដៃអាវមកហុចឱ្យ ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយថា៖ «ថ្ងៃនេះគ្រួសារយើងមានរឿងសប្បាយរីករាយ ដូច្នេះនេះគ្រាន់តែជាកាដូបន្តិចបន្តួចដែលភ្ញៀវគ្រប់រូបអាចទទួលបាន។ វាគ្រាន់តែជាការចែករំលែកលាភសំណាងប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនមានអ្វីច្រើនទេ ត្រឹមតែ ១០ កាក់ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះសូមទទួលយកដោយសប្បាយចិត្តទៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លុះត្រាតែឮបែបនេះ ទើប ឆិន ភីងអាន ព្រមទទួលយកប្រាក់កាក់ទាំងនោះ។ គេញញឹមរួចនិយាយថា៖ «អរគុណលោកតាវ៉ី (Grandpa Wei)។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ ហើយគាត់ក៏ស្រាប់តែនិយាយថា៖ «ក្មេងតូច នៅពេលណាដែលឯងទំនេរក្នុងរយៈពេលបន្តិចទៀតនេះ ឯងអាចទៅកាន់ដើមជ្រៃធំ ហើយអង្គុយលេងក្រោមម្លប់របស់វាទៅ។ ប្រសិនបើឯងឃើញមែកឈើ ឬស្លឹកឈើជ្រុះនៅលើដី ឯងអាចរើសវាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយដាក់វានៅកន្លែងណាមួយ។ ពួកវាអាចជួយបណ្ដេញសត្វល្អិត និងសត្វចង្រៃបាន។ តើវាមិនល្អទេឬ? ហើយវាថែមទាំងមិនអស់លុយទៀតផង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានឱនគោរពបុរសចំណាស់ដើម្បីបង្ហាញការដឹងគុណ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់បង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត រួចនិយាយថា៖ «ទៅចុះ។ រដូវផ្ការីកគឺជាពេលវេលាដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងឆ្នាំ ដូច្នេះវាច្បាស់ជាល្អសម្រាប់ឯងក្នុងការបញ្ចេញកម្លាំងឱ្យបានច្រើនក្នុងអំឡុងពេលនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះបានចាកចេញពីផ្លូវថ្មខៀវនៃច្រកស្លឹកប៉េសបាត់ទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ឈរនៅមាត់ទ្វាររបស់គាត់អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ សម្លឹងមើលដើមប៉េសពីរជួរដែលដុះតាមបណ្តោយច្រក។ ក្មេងស្រីបម្រើម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្រស់ស្អាត បានដើរមករកបុរសចំណាស់ រួចនិយាយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «លោកតា តើលោកតាកំពុងមើលអ្វីហ្នឹង? មេឃខាងក្រៅត្រជាក់ណាស់ សូមប្រយ័ត្នកុំឱ្យផ្តាសាយឱ្យសោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីបម្រើម្នាក់នេះបានបម្រើបុរសចំណាស់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដូច្នេះនាងដឹងថាគាត់គឺជាមនុស្សដែលមានចិត្តសប្បុរស និងស្លូតបូតបំផុត។ នាងគោរពបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ត្រូវខ្លាចគាត់ឡើយ ដូច្នេះនាងក៏សួរទាំងញញឹមថា៖ «លោកតា លោកតាមិនមែនកំពុងនឹកឃើញរឿងដែលលោកតាបានជួបក្មេងស្រីម្នាក់កាលពីក្មេងទេមែនទេ? តើកាលនោះ ក្មេងស្រីម្នាក់នោះក៏ឈរនៅក្រោមដើមប៉េសបែបនេះដែរឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ញញឹមរួចតបថា៖ «តាវ យ៉ា (Tao Ya) អើយ ទាំងនាង និងក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ សុទ្ធតែជាមនុស្សដែលមានចិត្តល្អ និងមានការតាំងចិត្តខ្ពស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីបម្រើបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងស្លូតត្រង់បន្ទាប់ពីឮការសរសើរបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ស្រាប់តែញញឹមរួចនិយាយថា៖ «សាច់ញាតិឆ្ងាយនឹងមកលេងក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃខាងមុខ។ នៅពេលពួកគេចាកចេញទៅ នាងក៏អាចចាកចេញទៅជាមួយក្មេងៗដទៃទៀតក្នុងគ្រួសារដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីបម្រើមានភាពស្រឡាំងកាំងបន្ទាប់ពីឮបែបនេះ។ ភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្តើមមានទឹកភ្នែក ហើយនាងនិយាយទាំងអួលដើមកថា៖ «លោកតា ខ្ញុំមិនចង់ចាកចេញពីទីនេះទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ដែលមានចិត្តស្លូតបូត បានគ្រវីដៃរួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំចង់មើលទេសភាពនៅក្នុងច្រកនេះមួយសន្ទុះទៀត។ នាងចូលទៅខាងក្នុងមុនចុះ។ តាវ យ៉ា ស្តាប់សម្តីខ្ញុំទៅ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងខឹងមិនខាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីបម្រើគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីដើរចូលទៅខាងក្នុងវិញឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យងាកមកមើលក្រោយជាច្រើនដងបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្លឹកប៉េសនៅក្នុងច្រកនេះមានពណ៌បៃតងខ្ចី និងដុះយ៉ាងត្រឈឹងត្រឈៃ។ ប៉ុន្តែផ្កាប៉េសនៅមិនទាន់រីកនៅឡើយទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់ដកដង្ហើមធំយ៉ាងស្រាល។ បន្ទាប់មក គាត់ដើរចេញពីទ្វារ និងចុះតាមជណ្តើរ ដើរសំដៅទៅកាន់ដើមប៉េសដែលនៅក្បែរនោះ ហើយឈរនៅក្រោមវា។ សំឡេងរបស់គាត់បង្កប់ដោយភាពសោកសៅ ខណៈគាត់និយាយថា៖ «ក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតប្រៀបដូចជាផ្កាប៉េសដែលកំពុងរីកស្គុះស្គាយ... ពិតជាគ្មានឱកាសឱ្យខ្ញុំបានឃើញវាម្តងទៀតឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់ក្រឡេកមើលទៅផ្ទះរបស់គាត់ រួចរអ៊ូរទាំថា៖ «ភាពប្លែកខុសគេនៃទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ គឺមានភាពផ្ទុយគ្នាពីកំណើតជាមួយនឹងមហាធម៌ (Great Dao)។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញ (Sages) បានបង្ខំផ្លាស់ប្តូរតំបន់នេះនៅពេលនោះ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យទីរួមស្រុកតូចមួយនេះទទួលបានលាភសំណាងដ៏ធំធេងអស់រយៈពេល ៣០០០ ឆ្នាំ។ មនុស្សជាច្រើនបានចាកចេញពីទីនេះ ហើយបន្សល់ទុកកូនចៅរបស់ពួកគេនៅទូទាំងទ្វីប Eastern Treasured Vial (ដុងប៉ាវភីង)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តើទេវតាពិតជាមានភាពវៃឆ្លាតកម្រិតណា? ដូច្នេះ ឥឡូវនេះដល់ពេលដែលត្រូវទូទាត់បញ្ជី និងសម្រាប់ពួកយើងត្រូវសងនូវអ្វីដែលពួកយើងបានជំពាក់ហើយ។ ប្រសិនបើពួកឯងដែលជាក្មេងៗមិនប្រញាប់ចាកចេញទេ តើពួកឯងនឹងនៅទីនេះរង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ជាមួយពួកយើងមែនទេ? ពួកយើងដែលចាស់ជរា និងប្រេះស្រាំដូចជាប៉សឺឡែនដែលបែកបាក់ទៅហើយ? ពួកឯងត្រូវតែដឹងថា សេចក្តីស្លាប់អាចមកជាលក្ខណៈធំ ឬតូច។ សម្រាប់មនុស្សរាប់ពាន់នាក់នៅក្នុងទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ អ្វីដែលពួកយើងនឹងត្រូវប្រឈមមុខ គឺសេចក្តីស្លាប់ដ៏ធំធេង ជាសេចក្តីស្លាប់ដែលគ្មានជាតិក្រោយឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដូច្នេះ ខណៈដែលទេវតានៅតែធ្វើមិនដឹងមិនឮ វាកាន់តែល្អប្រសិនបើពួកឯងអាចចាកចេញទៅឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់លូកដៃដែលជ្រីវជ្រួញទៅដាក់លើមែកឈើ រួចនិយាយថា៖ «ក្មេងៗដែលមានចិត្តល្អ និងមានការតាំងចិត្តអើយ សូមជូនពរឱ្យទេវតាកុំកំណត់គោលដៅ និងបង្ក្រាបពួកឯងឱ្យសោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលណាមិនដឹង ជីដូនរបស់ ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao) ដែលជាដូនតាចាស់កាន់ឈើច្រត់ម្នាក់នោះ បានដើរមកដល់ រួចនិយាយថា៖ «ឯងជិតនឹងចូលមឈូសទៅហើយ ប៉ុន្តែឯងនៅតែមានសង្ឃឹម និងស្លូតត្រង់ហួសហេតុបែបនេះទៀត? ដូចជាដូនតាចាស់ដែលលាបម្សៅពេញមុខអញ្ចឹង សកម្មភាពរបស់ឯងពិតជាគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមណាស់។ តើមហន្តរាយនេះគឺជាអ្វីដែលភាពស្លូតបូត និងចិត្តល្អរបស់ឯងអាចបញ្ឈប់បានមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់មានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់បន្តិច ខណៈគាត់សម្លឹងមើលទៅដូនតាចាស់ដែលមានវ័យស្របាលគ្នា រួចនិយាយបែបអាថ៌កំបាំងថា៖ «នាងមកហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូនតាចាស់មានភាពរារែកបន្ទាប់ពីឮបែបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ស្រាប់តែប្រែជាខឹងសម្បារ ហើយគ្រវីឈើច្រត់ដាក់បុរសចំណាស់ រួចនិយាយថា៖ «អាតាឥតអៀនខ្មាស! តើឯងអាយុប៉ុន្មានហើយ? ប៉ុន្តែឯងនៅតែហ៊ាននិយាយសម្តីបែបនេះទៀត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូចជាតំណក់ទឹកភ្លៀង ឈើច្រត់បានវាយចុះមកលើបុរសចំណាស់ម្តងហើយម្តងទៀត។ គាត់មានតែរត់គេចខ្លួនយ៉ាងលឿន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់មិនអាចទប់សំណើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយបានឡើយ ខណៈដែលគាត់កំពុងរត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅក្រោមដើមប៉េស ដូនតាចាស់នៅតែមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់មានការស្តាយក្រោយដែលខ្លួនមានចិត្តទន់ ហើយដើរមកកាន់ច្រកស្លឹកប៉េសដោយចៃដន្យបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ គាត់បានងើបក្បាលមើលទៅស្លឹកខ្ចីៗនៃដើមប៉េស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គាត់ដើរត្រលប់ទៅផ្លូវហ្វូឡូវិញ ដោយមានសំឡេងឈើច្រត់ប៉ះនឹងផ្លូវថ្មខៀវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាទីរួមស្រុកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយដែលបានរីកចម្រើនអស់រាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ។ ប៉ុន្តែជាចុងក្រោយ វាបែរជាក្លាយជាទីរួមស្រុកមួយដែលអ្នកស្រុកដ៏គួរឱ្យអាណិត នឹងមិនទទួលបានការចាប់ជាតិជាថ្មីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តើពិតជាគ្មានសង្ឃឹមសូម្បីតែបន្តិចមែនទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកអូរចាប់ផ្តើមរាក់ទៅៗ ហើយទឹកអណ្តូងចាប់ផ្តើមត្រជាក់ទៅៗ។ ដើមជ្រៃធំកាន់តែចាស់ទៅៗ ហើយសោដែកកាន់តែច្រេះទៅៗ។ ពពកដ៏ធំបានសង្កត់មកលើទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆ្នាំនេះ ដើមប៉េសដុះស្លឹក ប៉ុន្តែវាមិនចេញផ្កាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-11T14:18:01.421Z","698c8f99afd8fd70966d50d0","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698c8df1afd8fd70966d50c2",31,"វាយស្មៅបង្កកពស់",{"id":25,"number":26,"title":27},"698c91c1afd8fd70966d50de",33,"នាគប្រែខ្លូនជាត្រី",84,1790177359247]