[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698c8df1afd8fd70966d50c2":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",31,"វាយស្មៅបង្កកពស់","មុនពេល ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) មកដល់អណ្តូងសោដែក (Iron Lock Well) ជាមួយធុងទឹកទាំងពីររបស់គេ គេបានដើរកាត់តូបលក់អាហារពេលព្រឹកពីរបីនៅច្រកផ្កាអាព្រីខត (Apricot Blossom Alley) ដែលធ្វើឱ្យពោះរបស់គេរោទ៍ឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេពិតជាខ្វះខាតប្រាក់កាក់ណាស់ ដូច្នេះមានតែបង្ខំចិត្តដើរទៅមុខបន្ត ហើយតម្រង់ជួរនៅមាត់អណ្តូងដើម្បីដងទឹក។ មានគ្រួសារចំនួនបីនៅពីមុខគេ ហើយនៅពេលដល់វេនគេ ស្រាប់តែ ជឺ គុយ (Zhi Gui) បានស្ទុះមកកាត់មុខជាមួយធុងទឹកតូចមួយ។ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យអ្នកដែលនៅពីក្រោយខឹងសម្បារ និងរអ៊ូរទាំភ្លាមៗ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាពួកគេមិនបានជេរប្រទេចខ្លាំងៗក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្តីដែលពួកគេនិយាយចេញមកគឺមិនពិរោះស្តាប់ឡើយ។ ជាពិសេសគឺលោកយាយចាស់ខ្នងកង់ម្នាក់ ដែលអ្នកស្រុកហៅថា យាយម៉ា (Granny Ma)។ កូនប្រុសទាំងពីររបស់គាត់គឺជាមនុស្សជោគជ័យ ដោយម្នាក់ៗមានឡដុតភក់ផ្ទាល់ខ្លួន។ ទោះបីជាឡរបស់ពួកគេមានទំហំតូចបំផុតក្នុងចំណោមឡទាំង ៣០ ក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកមានបំផុតនៅច្រកផ្កាអាព្រីខតនេះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ដោយសារមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង ទំនាក់ទំនងរបស់យាយម៉ា និងកូនប្រសារស្រីទាំងពីរគឺអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។ កូនប្រុស និងប្រពន្ធរបស់ពួកគេបានរើទៅរស់នៅផ្លូវស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) តាំងពីយូរមកហើយ ដូច្នេះមានតែលោកយាយម្នាក់គត់ដែលរស់នៅម្នាក់ឯងក្នុងផ្ទះលោកយាយនៅច្រកផ្កាអាព្រីខតនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន, លីវ សៀនយ៉ាង និងក្មេងៗជំនាន់ក្រោយ យាយម៉ាតែងតែជាមនុស្សចាស់ដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ គាត់សាហាវណាស់ពេលជេរអ្នកដទៃ ហើយថែមទាំងជាមនុស្សកំណាញ់ និងចិត្តចង្អៀតបំផុត។ គាត់តែងតែចង់បានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់តែខ្លួនឯង។ តាមពិតទៅ បើក្មេងៗហ៊ានយកព្រិលនៅមុខផ្ទះគាត់ទៅលេងបោះបាល់ព្រិល ឬហ៊ានយកកកឈាមដែលព្យួរនៅតាមដំបូលផ្ទះគាត់ គាត់នឹងកាន់អំបោសដេញវាយពួកគេកាត់តាមច្រកជាច្រើនដោយជេរផង វាយផង និងមិនចេះហត់នឿយបន្តិចសោះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលពីមុន ប្រហែលជាមានមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅតំបន់ខាងលិចនៃទីរួមស្រុកនេះដែលអាចបង្ក្រាបភាពសាហាវរបស់យាយម៉ាបាន នោះគឺម្តាយរបស់ គូ ចាន់ (Gu Can)។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា ស្ត្រីមេម៉ាយរូបនោះបានចាកចេញទៅជាមួយសាច់ញាតិខាងប្តី ហើយនឹងទៅរស់នៅឯស្រុកកំណើតខាងប្តីបាត់ទៅហើយ។ យាយម៉ាបានក្លាយជាមនុស្សស្លូតបូតបន្តិចក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីម្តាយរបស់ គូ ចាន់ ចាកចេញទៅ គាត់ក៏ត្រលប់មកជាមនុស្សសាហាវ និងរស់រវើកដូចដើមវិញភ្លាម។ វាហាក់ដូចជាគ្រប់គ្នាគឺជាបន្លាដែលទើសភ្នែកគាត់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាក់ស្តែង នៅពេលឃើញ ជឺ គុយ កាត់ជួរ យាយម៉ាក៏ចាប់ផ្តើមនិយាយបែបឌឺដងភ្លាមៗ។ សំឡេងរបស់គាត់មិនខ្លាំងទេ ហើយមានស្នាមញញឹមមិនពិតនៅលើផ្ទៃមុខ។ គាត់បានធ្វើជាជជែកលេងជាមួយស្ត្រីដែលនៅក្បែរនោះ ដោយនិយាយថា មានក្មេងស្រីខ្លះទីបំផុតអាចបើកមុខមាត់ និងបង្ហាញទំនាក់ទំនងជាសាធារណៈបានហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា នាងក៏មិនដែលចេះដើរបិទជើងឱ្យជិតបានដែរកាលពីមុន។ នេះជារឿងដែលត្រូវអបអរសាទរ ព្រោះក្មេងស្រីម្នាក់នេះទីបំផុតមិនបាច់រងវាសនាជាអ្នកបម្រើជាន់ទាបទៀតទេ ឥឡូវនាងអាចត្រូវបានគេហៅថាជា «លោកស្រី» បានហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ស្ពឹកក្បាលបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនដាច់ចិត្តដេញ ជឺ គុយ ចេញដែរ។ ទោះបីជានាងធ្វើខុសក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេជាអ្នកជិតខាងគ្នាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ បន្ទាប់ពីដងទឹកពីរធុងសម្រាប់ លីវ សៀនយ៉ាង គេក៏ប្រញាប់ដងទឹកមួយធុងទៀតឱ្យ ជឺ គុយ។ គេចង់ចាកចេញពីក្រុមកំពូលអ្នកនិយាយដើមនេះឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ប៉ុន្តែ យាយម៉ាកាន់តែខឹងខ្លាំងឡើង នៅពេលឃើញក្មេងស្រីបម្រើដ៏គួរឱ្យស្អប់ម្នាក់នោះមិនខ្វល់ពីគាត់សោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាករណីនៅពេលដែលអ្នកខ្លាំងផ្លាស់ប្តូរស្នៀតគ្នា។ អ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតនោះគឺ ប្រសិនបើគូប្រកួតមិនអើពើនឹងការវាយប្រហាររបស់ខ្លួនទាល់តែសោះ។ ប្រសិនបើបែបនោះ តើសមត្ថភាពដ៏ខ្លាំងពូកែមានប្រយោជន៍អ្វីទៅ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលពីមុន នៅពេលដែលលោកយាយចាស់រូបនេះឈ្លោះជាមួយស្ត្រីមេម៉ាយដ៏មានមន្តស្នេហ៍នោះ គាត់ពិតជាចាញ់រាល់លើកមែន។ ប៉ុន្តែគាត់ក៏មានអារម្មណ៍ថា សមត្ថភាពរបស់គាត់នឹងកើនឡើងបន្តិចម្តងៗរាល់លើកដែរ។ ដូច្នេះ គាត់មានទំនុកចិត្តថា គាត់ច្បាស់ជាឈ្នះនៅក្នុងការឈ្លោះគ្នាលើកក្រោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ អ្វីៗបានប្រែប្រួលទាំងស្រុង។ ក្មេងស្រីបម្រើជាន់ទាបមកពីច្រកលំដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) កំពុងបិទមាត់ជិត ហើយធ្វើជាមិនឮអ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់នាងបង្កប់នូវអ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យលោកយាយចាស់មានអារម្មណ៍មិនសុខស្រួលទាល់តែសោះ។ រឿងនេះធ្វើឱ្យគាត់កាន់តែខឹង។ គាត់ពិតជាចង់ស្ទុះទៅខ្វាចបំផ្លាញមុខមាត់ក្មេងស្រីបម្រើនោះណាស់ ដើម្បីកុំឱ្យពួកក្មេងៗ និងបុរសៗនៅក្នុងច្រកក្បែរៗនោះ ត្រូវបាត់បង់វិញ្ញាណដោយសារសម្រស់ និងរូបរាងរបស់នាងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាពិសេសគឺចៅប្រុសរបស់គាត់។ ទោះបីជាអ្នកដទៃមើលឃើញថាវាជាមនុស្សភ្លើក៏ដោយ ប៉ុន្តែសូម្បីតែជីដូនរបស់វា ក៏មានអារម្មណ៍ថានាពេលថ្មីៗនេះ ចៅរបស់ខ្លួនពិតជាបានបាត់បង់ស្មារតីមែន។ វាតែងតែនិយាយរាយមាយ ហើយមួយរយៈចុងក្រោយនេះ វាតែងតែនិយាយថា វានឹងយកក្មេងស្រីបម្រើមកពីច្រកលំដីឥដ្ឋនេះមកផ្ទះដើម្បីធ្វើជាប្រពន្ធរបស់វា បន្ទាប់មកវានឹងវាយមេឃឱ្យធ្លាយជាប្រហោង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមិនអាចធ្វើឱ្យក្មេងស្រីបម្រើនោះមានប្រតិកម្មអ្វីបាន យាយម៉ាក៏បង្វែរការចាប់អារម្មណ៍មករកក្មេងប្រុសក្រីក្រដែលនៅក្បែរនោះវិញ។ គាត់បាននិយាយបែបចំអកថា៖ «អាដុំភក់ដែលឥតប្រយោជន៍អើយ។ ឯងធ្វើឱ្យម៉ែឪឯងស្លាប់អស់ហើយ ឯងនៅមានមុខរស់នៅទៀតមែនទេ? ដោយមានសមត្ថភាពជាន់ទាបបែបនេះ ឯងដឹងខ្លួនឯងហើយថានឹងគ្មានថ្ងៃបានប្រពន្ធឡើយ ដូច្នេះឯងកំពុងព្យាយាមឥតអៀនខ្មាសចង់បានអ្នកបម្រើគេមែនទេ? ពិតជាសមគ្នាណាស់! អាម្នាក់គួរឱ្យស្អប់ និងមីម្នាក់គួរឱ្យខ្ពើម! តាមពិតទៅ អ្នកទាំងពីរគួរតែនៅជាមួយគ្នាទៅ។ ទោះយ៉ាងណា ច្រកលំដីឥដ្ឋគឺជាកន្លែងសម្រាប់សម្រាមដូចអ្នកទាំងពីរហ្នឹងហើយ។ ពេលឯងមានកូនទៅថ្ងៃក្រោយ ពួកវាប្រហែលជាអាចក្លាយជាស្តេចគ្រប់គ្រងសម្រាមនៅច្រកលំដីឥដ្ឋមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ពិចារណាមួយសន្ទុះ រួចឱនចុះត្រៀមនឹងដាក់ធុងទឹកទាំងពីរចុះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ ជឺ គុយ បានដាក់ធុងទឹកចុះតាំងពីមុនមកម្ល៉េះ ហើយបានដើរសំដៅទៅរកលោកយាយដែលកំពុងនិយាយមិនដឹងខុសត្រូវម្នាក់នោះ។ ដោយមិននិយាយអ្វីសូម្បីមួយម៉ាត់ នាងបានលើកដៃទះកំផ្លៀងលោកយាយចាស់នោះមួយដៃយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យគាត់វិលមុខតក់ស្លុតនៅនឹងកន្លែង។លោកយាយចាស់មានអារម្មណ៍វិលមុខងងឹតមុខ ហើយគាត់អាចឈរត្រង់បានក៏ដោយសារតែការទប់ពីស្ត្រីដែលនៅក្បែរនោះប៉ុណ្ណោះ។ ដោយមិនរង់ចាំឱ្យលោកយាយចាស់ដឹងខ្លួនវិញ ជឺ គុយ ក៏ឈានជើងទៅមុខ ហើយទះគាត់មួយកំផ្លៀងទៀត រួចជេរថា៖ «មីយាយចាស់មិនចេះស្លាប់! ខ្ញុំអត់ធ្មត់នឹងសម្តីស្អុយរបស់ឯងយូរណាស់ហើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកយាយចាស់រលាស់ក្បាល ទាំងមានផ្សែងចេញពីច្រមុះដោយសារកំហឹង។ គាត់ហៀបនឹងវាយតបវិញ ប៉ុន្តែមិនដឹងថាវាជាការភាន់ច្រឡំឬយ៉ាងណា ហាក់ដូចជាស្ត្រីដែលនៅក្បែរគាត់បានទប់គាត់យ៉ាងណែន រហូតដល់គាត់មិនអាចរើបម្រះចេញបានឡើយ។ ជាលទ្ធផល គាត់ត្រូវរងភាពអាម៉ាស់ជាលើកទីបី។ លើកនេះ ក្មេងស្រីបម្រើបានប្រើគន្លាក់ម្រាមដៃដាល់ថ្ងាសរបស់គាត់យ៉ាងខ្លាំង រួចនិយាយថា៖ «បើឯងហ៊ានជេរអ្នកដទៃនៅថ្ងៃក្រោយទៀត ខ្ញុំនឹងអូសអណ្តាតឯងចេញមក។ រាល់ពេលដែលឯងជេរ ខ្ញុំនឹងប្រើម្ជុលចាក់អណ្តាតឯង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកយាយចាស់ពិតជាតក់ស្លុតខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ភ្លេចជេរតបវិញ ហើយសូម្បីតែបំណងចង់វាយតបក៏បាត់អស់ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីនោះងាកក្រោយរួចចាកចេញទៅយ៉ាងលឿន។ នៅពេលឃើញថាអ្នកជិតខាងរបស់នាងបានដងទឹកឱ្យនាងរួចជាស្រេច នាងក៏ញញឹមទទួលស្គាល់ រួចត្រលប់ទៅច្រកលំដីឥដ្ឋជាមួយគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេល ឆិន ភីងអាន អាចនិយាយបាន ក្មេងស្រីនោះបានបើកមាត់និយាយមុនថា៖ «មិនបាច់អរគុណខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំមិនមែនចេញមុខជួសឯង ឬអ្វីឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានត្រឹមតែនៅស្ងៀមនិយាយមិនចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីដែលដើរដៃទទេនោះ បន្តរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាំងពីដើមដល់ចប់ នាងមិនដែលមានបំណងចង់យួរធុងទឹកដោយខ្លួនឯងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទន្ទឹមនឹងនោះ លោកយាយចាស់កំពុងស្រែកយំនៅក្បែរអណ្តូងសោដែក៖ «អាមេចង្រៃតូច! ឯងនឹងត្រូវរន្ទះបាញ់មិនខាន! ហេតុអ្វីបានជាជីវិតខ្ញុំពិបាកវេទនាបែបនេះ... អូ ទេវតាមិនមានភ្នែកទេ... ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់មិនបញ្ចេញរន្ទះមកបាញ់មីក្មេងស្រីបម្រើដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងគួរឱ្យស្អប់ម្នាក់នោះទៅ?!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីកំពុងដើរយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែស្រាប់តែនាងបានធ្វើចលនាយ៉ាងចម្លែកនៅពេលនោះ ដោយប្រើបាតដៃទាំងពីររុញឡើងទៅលើមេឃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំណាងល្អដែល ឆិន ភីងអាន ជាអ្នកជិតខាងនឹងនាងច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដូច្នេះគេមិនយល់ថាជារឿងចម្លែកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលពួកគេដើរកាត់តូបលក់អាហារពេលព្រឹក ឆិន ភីងអាន បានក្រឡេកឃើញរូបរាងដែលធ្លាប់ស្គាល់ម្នាក់។ នាងមានកម្ពស់មិនសូវខ្ពស់ និងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតង នាងកំពុងតែទិញនំសាច់ដែលទើបតែចំហុយថ្មីៗ។ វានៅតែក្តៅហុយៗ ហើយក្លិនឈ្ងុយរបស់វាសាយភាយពេញផ្លូវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងើបក្បាលឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាវានៅពេលព្រឹកក៏ដោយ ប៉ុន្តែមេឃស្រាប់តែប្រែជាអាប់អួរខ្លាំងនៅពេលណាមិនដឹង។ ដូចជាភួយដ៏ធំរបស់អ្នកមានមួយផ្ទាំង មានពពកខ្មៅដ៏ក្រាស់កំពុងដេកនៅទីនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រាំង...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងផ្គរលាន់បានបន្លឺឡើងនៅពីលើទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្បែរអណ្តូងសោដែក យាយម៉ាបានប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចរត់ទៅផ្ទះយ៉ាងលឿន។ ធុងទឹកតូចរបស់គាត់យោលទៅយោលមក ធ្វើឱ្យទឹកកំពប់ពេញផ្លូវ។ នៅពេលគាត់ទៅដល់ផ្ទះ ប្រហែលជាសល់ទឹកមិនដល់កន្លះធុងផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះប្រហែលជាដោយសារតែលោកយាយចាស់នៅមានការដឹងខ្លួនខ្លះ។ ប្រសិនបើទេវតាពិតជាមានភ្នែកមែននោះ រន្ទះទីមួយដែលបាញ់ចុះមក ច្បាស់ជាធ្លាក់ចំក្បាលគាត់មិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ក៏ងើបក្បាលឡើងបន្ទាប់ពីឮសំឡេងផ្គរលាន់។ គេមានភាពងឿងឆ្ងល់បន្តិច។ មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានភ្លៀងធ្លាក់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ញញឹមទាំងជ្រួញភ្នែករួចនិយាយថា៖ «លោកប្រុសប្រាប់ខ្ញុំថា គេធ្លាប់អានរឿងនេះពីមុនមក។ គេនិយាយថានៅដើមរដូវផ្ការីក ទេវតាម្នាក់នៅឋានសួគ៌នឹងគ្រងគ្រឿងសឹកមាស ហើយទះស្គរនៅក្នុងពពក ដើម្បីលាឆ្នាំចាស់ និងទទួលឆ្នាំថ្មី។ ទន្ទឹមនឹងនោះ សំឡេងស្គរក៏នឹងបន្លាចវិញ្ញាណអាក្រក់ទាំងអស់ឱ្យចាកចេញ ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យរដូវផ្ការីកដែលកំពុងមកដល់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរួចនិយាយថា៖ «លោកប្រុសរបស់នាងពិតជាចេះដឹងច្រើនមែន។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីដកដង្ហើមធំរួចនិយាយថា៖ «លោកប្រុសល្អលើច្រើនផ្នែកណាស់ ប៉ុន្តែគេគ្រាន់តែខ្ជិលបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ គេក៏ចូលចិត្តជេរទេវតារាល់ពេលដែរ ហើយខ្ញុំគិតថារឿងនេះមិនល្អឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនមានទម្លាប់និយាយដើមអ្នកដទៃពីក្រោយខ្នងឡើយ ដូច្នេះគេមិនបានតបនឹងសម្តីរបស់ ជឺ គុយ ទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុង ជីស៊ីន ពិតជាបានរក្សាទម្លាប់ចម្លែកមួយអស់រយៈពេលច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ នោះគឺ គេតែងតែចូលចិត្តជេរទេវតា ដូចអ្វីដែលយាយម៉ាធ្វើដែរ។ គេចោទថាទេវតាគ្មានភ្នែក និងអ្វីៗផ្សេងទៀត។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ពួកអ្នកចេះដឹងមានច្បាប់ផ្ទាល់ខ្លួន ដូច្នេះ សុង ជីស៊ីន នឹងមិនជេរទេវតាឡើយ ប្រសិនបើមានព្រិលធ្លាក់ មានផ្គរលាន់ ឬប្រសិនបើមានពពកចម្រុះពណ៌នៅលើមេឃ។ យោងតាមសម្តីគេ គេនឹងជេរទេវតាតែនៅពេលដែលមេឃកំពុងងងុយដេកប៉ុណ្ណោះ។ បែបនេះ ទេវតានឹងមិនឮគេឡើយ ដូច្នេះតាមធម្មជាតិ ទេវតានឹងមិនខឹងឡើយ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ គេក៏អាចបញ្ចេញកំហឹងរបស់គេបានដែរ។ នេះគឺជាស្ថានភាពចំណេញទាំងសងខាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយឃើញគ្មានការឆ្លើយតបពី ឆិន ភីងអាន, ជឺ គុយ បានសួរបែបធម្មតាថា៖ «កាលពីយប់មិញ ឯងមិនបានត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទេមែនទេ? តើឯងស្នាក់នៅផ្ទះ លីវ សៀនយ៉ាង ឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមានភ្ញៀវនៅផ្ទះ ដូច្នេះវាមិនសមរម្យទេដែលខ្ញុំស្នាក់នៅទីនោះពេញមួយយប់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ ត្រូវហើយ។ តើលោកគ្រូឈី (Mr. Qi) បានទៅរកឯងកាលពីមុនមែនទេ? តើគាត់និយាយអ្វីខ្លះជាមួយឯង?» នាងស្រាប់តែសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ហេតុអ្វីបានជានាងសួររឿងនេះ?» ឆិន ភីងអាន សួរតបវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ បង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ស្លូតត្រង់ រួចឆ្លើយថា៖ «គ្មានរឿងអីទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរព្រោះខ្ញុំចៃដន្យបានជួបលោកគ្រូឈី ពេលខ្ញុំចេញមកដងទឹកកាលពីព្រឹកមិញ។ គាត់ប្រាប់ថាគាត់ចេញមកដើរលេងពេលព្រឹក ហើយគាត់ថែមទាំងសួរខ្ញុំថា តើឯងនៅផ្ទះទេមែនទេ? តាមធម្មជាតិ ខ្ញុំក៏បានផ្តល់ចម្លើយដ៏ស្មោះត្រង់ទៅគាត់ទៅ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ញញឹមរួចឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំក៏បានជួបលោកគ្រូឈីដោយចៃដន្យដែរនៅពេលនោះ ហើយគាត់គ្រាន់តែជជែកលេងបន្តិចបន្តួចជាមួយខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ គាត់និយាយថា ខ្ញុំគួរតែបានទៅសាលារៀនជាមួយ លីវ សៀនយ៉ាង កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង។ ខ្ញុំមានតែប្រាប់គាត់ថា គ្រួសារខ្ញុំក្រពេក ដូច្នេះរឿងនោះមិនអាចទៅរួចឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំក៏ចង់ទៅសាលារៀនដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើមានតែប៉ុណ្ណឹងទេ?» ជឺ គុយ សួរដោយភាពងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន សម្លឹងមើលភ្នែកនាង រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «តើនឹងមានអ្វីផ្សេងទៀតទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងក៏ញញឹមរួចបញ្ឈប់រឿងនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរបានបែកផ្លូវគ្នានៅត្រង់ផ្លូវបំបែក។ ជឺ គុយ ទទួលយកធុងទឹករបស់នាង រួចបន្តដំណើរទៅកាន់ច្រកលំដីឥដ្ឋ ចំណែក ឆិន ភីងអាន ដើរទៅផ្លូវម្ខាងទៀត ដើម្បីត្រលប់ទៅផ្ទះ លីវ សៀនយ៉ាង។ បន្ទាប់មក គេនៅតែត្រូវទៅកាន់ច្រកទ្វារខាងកើតនៃទីរួមស្រុក ដើម្បីទទួលយកសំបុត្រយកទៅចែកចាយ។ គេនឹងទទួលបានប្រាក់មួយកាក់សម្រាប់សំបុត្រនីមួយៗដែលចែកចាយរួច។ ប្រសិនបើ ឆិន ភីងអាន ចាប់ផ្តើមការងារនេះតាំងពីមុនមក ជាមួយនឹងសមត្ថភាពដើរកាត់ភ្នំដោយប្រើជើងទាំងពីររបស់គេ គេប្រហែលជាអាចរកលុយបានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរៀបការយកប្រពន្ធបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលមកដល់ច្រកចូលនៃច្រកលំដីឥដ្ឋ ជឺ គុយ បានឃើញលោកប្រុសរបស់នាងកំពុងឈរនៅទីនោះទាំងស្ងាប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងប្រញាប់ដើរទៅ រួចសួរដោយចង់ដឹងថា៖ «លោកប្រុស ហេតុអ្វីបានជាលោកចេញមកខាងក្រៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន លាតដៃលាតជើង រួចនិយាយដោយសំឡេងខ្ជិលច្រអូសថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាធុញទ្រាន់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកប្រុស តើមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីនឹងត្រលប់មកវិញនៅពេលណា? តើយើងនឹងអាចចាកចេញទៅរាជធានីបានទេនៅពេលនោះ?» ជឺ គុយ សួរតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ពិចារណាមួយសន្ទុះ រួចឆ្លើយថា៖ «គេនឹងត្រលប់មកវិញក្នុងរយៈពេល ១០ ថ្ងៃទៀត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មើលទៅហាក់ដូចជារារែក ខណៈធុងទឹកតូចនៅក្នុងដៃនាងយោលទៅយោលមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ញញឹមរួចសួរថា៖ «មានរឿងអីមែនទេ? តើនាងមានរឿងក្នុងចិត្តមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកប្រុស តើខ្ញុំអាចខ្ចីសៀវភៅប្រវត្តិស្រុក (Local County Chronicle) នោះមកអានបន្តិចបានទេ?» នាងសួរដោយភាពអៀនខ្មាស។ «ត្រឹមតែមួយថ្ងៃឬពីរថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចរៀនអក្សរខ្លះ។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកដទៃអាចនឹងមើលងាយខ្ញុំនៅពេលដែលខ្ញុំទៅដល់រាជធានី។ នៅពេលនោះ សូម្បីតែលោកប្រុស ក៏នឹងត្រូវគេសើចចំអកដោយសារតែខ្ញុំដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ។ បន្ទាប់ពីពិចារណាមួយសន្ទុះ គេក៏និយាយថា៖ «តើមានអ្វីដែលត្រូវខ្មាសអៀនចំពោះសំណើនេះទៅ? ទោះជាយ៉ាងណា ត្រូវចាំថាត្រូវលាងដៃមុនពេលអានសៀវភៅ ហើយត្រូវប្រាកដថាមិនធ្វើឱ្យទំព័រសៀវភៅប្រឡាក់ឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត ត្រូវប្រយ័ត្នកុំឱ្យទឹកទៀនស្រក់លើវាផង។ ក្រៅពីនេះ គ្មានអ្វីដែលត្រូវបារម្ភឡើយ។ ទោះយ៉ាងណា វាក៏គ្រាន់តែជាសៀវភៅឥតប្រយោជន៍មួយដែលកត់ត្រានូវព្រឹត្តិការណ៍រហូតដល់ពេលនេះប៉ុណ្ណោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងបានរីកសាយលើផ្ទៃមុខរបស់ ជឺ គុយ។ «អរគុណលោកប្រុស!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ក៏សើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយដែរ រួចនិយាយថា៖ «មកទីនេះមក ឱ្យខ្ញុំជួយយួរធុងទឹកឱ្យនាង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ ជឺ គុយ បានដើរចេញទៅម្ខាង រួចនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «លោកប្រុស! តើគេមិនបាននិយាយទេឬថា សុភាពបុរសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ គួរតែនៅឱ្យឆ្ងាយពីការងារចង្ក្រានជើងជញ្ជាំង? តើលោកប្រុសអាចមកខ្វល់ខ្វាយនឹងការងារបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច? បើអ្នកដទៃឮរឿងនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជាត្រូវពួកគេដាក់ទណ្ឌកម្មមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន សើចទាំងខឹង រួចនិយាយថា៖ «ច្បាប់ ទ្រឹស្តី និងមារយាទ... រឿងទាំងនេះអាចបំភ័យ និងបោកប្រាស់អ្នកដទៃបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំគឺ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យុវជនអ្នកចេះដឹងរូបនោះ ស្រាប់តែឈប់និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ពិតជាចង់ដឹងខ្លាំងណាស់ នាងក៏សួរថា៖ «លោកប្រុសគឺជាអ្វីទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមដែលមិនសូវសមរម្យបានត្រលប់មកលើផ្ទៃមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន វិញ គេចង្អុលមកខ្លួនឯង រួចនិយាយថា៖ «ការពិតទៅ ខ្ញុំគ្មានអ្វីក្រៅពីជាកសិករម្នាក់ឡើយ! ខ្ញុំមើលការខុសត្រូវចំការ និងគូសប្លង់ដី បន្ទាប់មកខ្ញុំឱ្យមនុស្សសាបព្រោះគ្រាប់ពូជ និងស្រោចទឹកដី។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំឱ្យដំណាំលូតលាស់ និងផ្តល់ទិន្នផលដ៏ច្រើនដល់ខ្ញុំ។ ឆ្នាំហើយឆ្នាំទៀត នេះគឺជាជីវិតដែលខ្ញុំរស់នៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន សើចយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេស្រាប់តែប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ រួចសួរថា៖ «ជឺ គុយ, តើ ឆិន ភីងអាន បានជួយយួរធុងទឹកឱ្យនាងពេញមួយផ្លូវមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីបម្រើងក់ក្បាលដោយទឹកមុខដ៏ស្លូតត្រង់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងរបស់ សុង ជីស៊ីន បង្កប់នូវអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ ខណៈគេនិយាយថា៖ «អ្នកប្រាជ្ញម្នាក់ធ្លាប់និយាយថា មនុស្សមួយចំនួនចាត់ទុកទង្វើល្អបន្តិចបន្តួចរបស់មនុស្សចម្លែក ជាអ្វីដែលត្រូវរក្សាទុកជាតម្លៃ ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាចាត់ទុកការលះបង់របស់មិត្តភក្តិ និងក្រុមគ្រួសារ ជាអ្វីដែលជារឿងធម្មតា និងមិនបង្ហាញការដឹងគុណអ្វីទាំងអស់។ ចរិតបែបនេះគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីបម្រើកាន់តែងឿងឆ្ងល់ខ្លាំងឡើង៖ «ហាស?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជននោះអង្អែលចង្ការបស់គេ រួចរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង៖ «នាងពិតជាមិនយល់ពីការឌឺដងរបស់ខ្ញុំមែនឬ? តើខ្ញុំគួរឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? ប្រហែលជាខ្ញុំគួរតែដូរនាងចេញ រួចរកក្មេងស្រីបម្រើដែលឆ្លាត និងយល់ដឹងច្រើនជាងនេះមកវិញទេដឹង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងស្រីបម្រើមិនអាចលាក់ស្នាមញញឹមរបស់នាងបានទៀតឡើយ។ នាងមិនខ្វល់នឹងការគំរាមរបស់គេទាល់តែសោះ ហើយនាងបានលាតត្រដាងការពិតដោយនិយាយថា៖ «តាមពិតទៅ លោកប្រុសកំពុងព្យាយាមសួរខ្ញុំថា តើអ្នកប្រាជ្ញដែលចេះដឹងម្នាក់នោះជាអ្នកណា មែនទេ? លោកប្រុស ខ្ញុំដឹង! ច្បាស់ជាលោកប្រុសហើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន សើចយ៉ាងខ្លាំង។ «ជឺ គុយ ពិតជាស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់មែន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកប្រាជ្ញវ័យកណ្តាលម្នាក់កំពុងអង្គុយត្រង់ខ្លួននៅក្នុងបណ្ណាល័យនៃសាលាឯកជន។ ខណៈដែលផ្គរលាន់ដើមរដូវផ្ការីកបន្លឺឡើង កូនអុកពណ៌ខ្មៅ និងសនៅពីមុខគាត់ សុទ្ធតែរលាយក្លាយជាធូលីដីទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានវិធីសាមញ្ញមួយដែលយុវជន និងក្មេងៗនៅក្នុងទីរួមស្រុកតូចនេះប្រើដើម្បីចាប់ត្រីថ្ម (rock slate fish)។ ពួកគេនឹងប្រើញញួរវាយទៅលើថ្មនៅក្នុងអូរយ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យត្រីថ្មដែលកំពុងលាក់ខ្លួនសន្លប់ និងអណ្តែតឡើងលើផ្ទៃទឹក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សកម្មភាពនេះគឺដូចគ្នាទៅនឹងពាក្យស្លោកដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅ — វាយស្មៅបង្កកពស់ (ឬ វាយជុំវិញភ្នំដើម្បីបន្លាចខ្លា)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់ដាស់តឿនអ្នកប្រាជ្ញ (Sage) ម្នាក់ កុំឱ្យប្រឆាំងនឹងឋានសួគ៌ និងដើរផ្ទុយពីមហាធម៌ (Great Dao)...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អាវុធដែលគេត្រូវប្រើ ប្រហែលជាត្រូវតែជាផ្គរលាន់ដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិ និងធំធេងបំផុតនៅលើមេឃ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-11T14:10:57.975Z","698c8df1afd8fd70966d50c2","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698740099ef0d5694b9d37c1",30,"បន្ទប់ងងឹត (Dark Room)",{"id":25,"number":26,"title":27},"698c8f99afd8fd70966d50d0",32,"ស្លឹកប៉េស",84,1790177359156]