[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69874a0a9ef0d5694b9d3861":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"6976210fa5ba2989a9c50439",13,"ភាពសាហាវយង់ឃ្នងដែលមិនអាចអត់ឱនឱ្យបាន","ថាង សាន ខាំមាត់សង្កត់ចិត្ត មានអារម្មណ៍ចង់ស្ទុះទៅមុខយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណា ការរាំងស្ទះរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង បានធ្វើឱ្យគេបង្អង់បន្តិច ដែលផ្តល់ពេលវេលាឱ្យ ថាង សាន ធ្វើឱ្យចិត្តត្រជាក់ចុះវិញ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលម្ចាស់ចចកខ្យល់ទំនងជាស្ថិតក្នុងកម្រិតទីប្រាំ មហាបូជាចារ្យអាចនឹងស្ថិតក្នុងកម្រិតទីប្រាំមួយ។ ប្រសិនបើគេចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន លទ្ធផលតែមួយគត់គឺគេនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមិនបានសម្រេចអ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែគេមិនអាចទប់ចិត្តបានឡើយ គេមានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។ ទោះបីជាមនុស្សនៅទីនេះប្រៀបដូចជាសាកសពដែលគ្មានវិញ្ញាណ ក៏ពួកគេនៅតែជាពូជសាសន៍មនុស្សដូចគ្នាដែរ—ជាមនុស្សដូចជាគេអញ្ចឹង!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពួកបិសាចចចកសម្លាប់មនុស្ស វាហាក់ដូចជាពួកវាកំពុងសម្លាប់សត្វពាហនៈអញ្ចឹង។ តាមពិតទៅ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ពួកបិសាចទាំងនេះ មនុស្សគ្មានឋានៈអ្វីខ្ពស់ជាងសត្វឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងរបស់មហាបូជាចារ្យបន្លឺឡើងម្តងទៀត៖ «នាំគ្រឿងបូជាមក!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាង សាន បានរំកិលខ្លួនបន្តិច ដើម្បីឱ្យផុតពីការបាំងរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ដើម្បីមើលឱ្យច្បាស់នូវអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។ វ៉ាង យានហ្វុង ហាក់ដូចជាដឹងពីចលនារបស់គេ ខណៈដែលគេបែរក្បាលមករក ថាង សាន ហើយជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនោះ មនុស្សដទៃទៀតដែលទើបតែដាស់ខ្សែឈាមបាន ទីបំផុតទើបតែដឹងខ្លួនពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង ហើយចាប់ផ្តើមញ័ររន្ធត់ដោយភាពភ័យខ្លាច។ លើកនេះ ថាង សាន ក៏ធ្វើពុតជាភ័យខ្លាចដូចគ្នាដែរ។ នៅពេលដែល វ៉ាង យានហ្វុង ឃើញទឹកមុខរបស់គេ គេក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គេបានលូកដៃស្តាំមកជម្រុញ ថាង សាន ឱ្យថយក្រោយម្តងទៀត ដោយដាក់គេឱ្យនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាង សាន មិនច្បាស់ពីតួនាទីពិតប្រាកដរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង នៅក្នុងអំបូរចចកខ្យល់ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ផ្អែកលើការសង្កេតកាលពីមុនក្នុងអំឡុងពេលពិធីដាស់វិញ្ញាណ គេអាចដឹងថា វ៉ាង យានហ្វុង នៅតែរក្សាបាននូវភាពជាមនុស្ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលត្រូវបានគេរុញឱ្យទៅនៅពីក្រោយខ្នង វ៉ាង យានហ្វុង ថាង សាន បានឃើញស្ត្រីជាមនុស្សដែលអាក្រាតកាយ ត្រូវបានគេលើកទៅលើអាសនៈ—ម្តងម្នាក់ៗ សរុបទាំងអស់មានដប់នាក់។ គ្មានអ្វីត្រូវសង្ស័យឡើយ ពួកគេទាំងនេះក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមគ្រឿងបូជាដែលមហាបូជាចារ្យបានលើកឡើងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាង សាន ញ័រខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង ហើយលើកនេះគេមិនចាំបាច់ធ្វើពុតឡើយ។ ទោះបីជាធ្លាប់ឃើញការស្លាប់របស់មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់ក៏ដោយ ក៏គេមិនដែលឃើញការសម្លាប់ដ៏សាហាវយង់ឃ្នង និងគ្មានមេត្តាបែបនេះពីមុនមកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សូម្បីតែក្នុងជាតិមុន កំហឹងដ៏ខ្លាំងក្លាបែបនេះគឺកម្រកើតមានណាស់។ ក្នុងនាមជាអតីតទេពស្តេច គេតែងតែគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បានយ៉ាងល្អ។ ប៉ុន្តែនៅខណៈនេះ តើឱ្យគេរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងដូចម្តេចទៅ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឱ! បុព្វបុរសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់! ថ្ងៃនេះ កូនចៅរបស់ព្រះអង្គ សូមថ្វាយនូវគ្រឿងបូជាឈាមដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់បំផុត។ សូមប្រទានពរជ័យដល់កូនចៅ និងសូមឱ្យអំបូរចចកខ្យល់រីកចម្រើនរុងរឿងតរៀងទៅ។ ចាប់ផ្តើមពិធីបូជាឈាម!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីសម្រែកដ៏មុតស្រួចរបស់មហាបូជាចារ្យ ស្ត្រីទាំងដប់នាក់ដែលត្រូវបាននាំទៅកាន់អាសនៈ ត្រូវបានគេអារក។ ពួកគេស្លាប់ភ្លាមៗ ហើយឈាមហូរស្រោចជោកអាសនៈនៅខាងក្រោម។ សំឡេងលូដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់ពួកបិសាចចចកបានបន្លឺឡើងពេញទីក្រុងចចកខ្យល់ម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្រាប់ពួកបិសាចចចក ពិធីបូជាដ៏ធំនេះគឺជាខណៈពេលនៃភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេគ្រាន់តែ... ស្លាប់ទៅ។ មនុស្សដប់នាក់... ស្លាប់បាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាង សាន បិទភ្នែកដោយភាពឈឺចាប់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនេះ គ្មានអ្វីត្រូវសង្ស័យក្នុងចិត្តគេឡើយ។ គេចង់ផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកនេះ និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងនោះ។ គេប្រាថ្នាចង់រំដោះមនុស្សជាតិពីការត្រូវបានគេចាត់ទុកត្រឹមតែជាសត្វពាហនៈ ដាស់សក្តានុពលរបស់ពួកគេ និងវាយរំលំការត្រួតត្រារបស់ពួកបិសាច និងទេពអប្សរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពិភពណាក៏ដោយ ច្បាប់នៃការរស់រានមានជីវិតគឺជាច្បាប់ចម្បង។ គេដឹងថាគេត្រូវតែពង្រឹងសមត្ថភាពមនុស្សជាតិដើម្បីនាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរ ហើយគ្មានផ្លូវផ្សេងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិធីបូជាបានបន្តអស់រយៈពេលកន្លះម៉ោងទើបបញ្ចប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាង សាន បានឱនក្បាលពេញមួយពិធី ហើយវាច្បាស់ណាស់ថាគេកំពុងញ័រខ្លួន។ គេចៀសវាងការសម្លឹងមើលទៅអាសនៈ ហើយឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅពីក្រោយ វ៉ាង យានហ្វុង។ ទោះជាយ៉ាងណា ការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់គេគឺរឹងមាំដូចថ្មដា។ ខណៈដែលគោលដៅដំបូងរបស់គេគឺការស្វែងរកភរិយានៅលើភពហ្វាលាន់នេះ ពេលនេះគេទើបតែបានទទួលយកនូវការទទួលខុសត្រូវដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយទៀតនៅក្នុងទ្វីបបិសាចនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលពិធីបញ្ចប់ ពួកបិសាចចចកក៏បានបំបែកផ្លូវគ្នា។ «ដើរតាមខ្ញុំមក។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វ៉ាង យានហ្វុង បានងាកក្រោយ ហើយធ្វើសញ្ញាទៅកាន់ ថាង សាន, លីង មូសៀ និងមនុស្សបីនាក់ទៀតដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ថាមានខ្សែឈាមចចកខ្យល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងប្រាំបានដើរតាម វ៉ាង យានហ្វុង យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នទៅកាន់ផ្ទះមួយនៅភាគខាងលិចនៃទីក្រុងចចកខ្យល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទះនេះមានភាពខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងពីផ្ទះដែលពួកគេធ្លាប់រស់នៅក្នុងភូមិ។ វាជាអគារពីរជាន់ ធ្វើពីឈើ និងថ្ម។ វាមានទីធ្លាមុខផ្ទះដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយរបងធ្វើពីបង្គោលឈើ ដែលមានផ្ទៃក្រឡាប្រហែលមួយរយម៉ែត្រការ៉េ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វ៉ាង យានហ្វុង បានបើកទ្វាររបង នាំពួកគេចូលទៅក្នុងទីធ្លា។ ទ្វារនៅជាន់ទីពីរត្រូវបានបើកឡើង ហើយស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់បានដើរចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើទីបំផុតវាចប់ហើយឬនៅ?» ស្ត្រីនោះខ្សឹបសួរ នៅពេលឃើញ វ៉ាង យានហ្វុង ត្រឡប់មកវិញ។ «ចប់ហើយ» វ៉ាង យានហ្វុង ឆ្លើយតប រួចដកដង្ហើមធំតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឮបែបនេះ ស្ត្រីនោះក៏ឱនក្បាលចុះ ភ្នែករបស់នាងដក់ដោយទឹកភ្នែក។ «តើមានក្មេងៗទេលើកនេះ?» «បាទ... មានប្រាំនាក់ដែលមិនជាប់» វ៉ាង យានហ្វុង និយាយដោយសំឡេងក្រៀមក្រំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះដឹងច្បាស់ថាវាមានន័យយ៉ាងណាសម្រាប់អ្នកដែលមិនជាប់ការធ្វើតេស្តនេះ។ នាងឱនក្បាលចុះ ហើយ វ៉ាង យានហ្វុង បានទាញនាងមកអោបយ៉ាងថ្នមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចូលមកខាងក្នុងសិនមក។» សំឡេងរបស់ស្ត្រីនោះស្អក ខ្សោយ និងស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វ៉ាង យានហ្វុង និងស្ត្រីនោះបានស្វាគមន៍ ថាង សាន និងអ្នកផ្សេងទៀតចូលក្នុងផ្ទះ។ ខាងក្នុងផ្ទះមានភាពកក់ក្តៅ ដោយមានភ្លើងឆេះក្នុងចង្ក្រានកម្តៅ។ ការតុបតែងមានភាពសាមញ្ញ ប៉ុន្តែបន្ទប់ដែលពួកគេនៅមានគ្រឿងសង្ហារិមចាំបាច់គ្រប់គ្រាន់។ ជាន់ផ្ទាល់ដីមានបន្ទប់នៅសងខាង និងមានជណ្តើរឡើងទៅជាន់លើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅនៅក្នុងផ្ទះ ថាង សាន និងបួននាក់ទៀតមានអារម្មណ៍រំភើបបន្តិច។ បើទោះជាមិនគិតពីអ្វីផ្សេងទៀត វានៅតែជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏ប្រសើរជាងស្ថានភាពមុនរបស់ពួកគេឆ្ងាយណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីនោះបានដើរទៅម្ខាង រួចចាក់ទឹកក្តៅ និងហុចឱ្យពួកគេម្នាក់មួយកែវ។ នៅពេល ថាង សាន កាន់កែវនៅក្នុងដៃ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ដូចជាទទួលបានជីវិតថ្មី ចំណែកឯ លីង មូសៀ មិនអាចទប់ទឹកភ្នែកបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វ៉ាង យានហ្វុង ដកដង្ហើមធំ ហើយនិយាយថា៖ «ពួកឯងទាំងសំណាងផង និងមិនសំណាងផង។ ការត្រូវបានជ្រើសរើស មានន័យថាពួកឯងត្រូវបានផ្តល់ឱកាសថ្មីសម្រាប់ជីវិត។ កូនៗអើយ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ខ្ញុំនឹងធ្វើជាគ្រូរបស់ពួកឯង។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាពួកឯងនឹងខិតខំរៀនសូត្រអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំបង្រៀន។ ពួកឯងអាចរស់បាន លុះត្រាតែខិតខំសិក្សា និងទទួលបានជំនាញដែលចាំបាច់ដើម្បីការពារខ្លួនឯង។ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំទៀត នឹងមានការវាយតម្លៃម្តងទៀត។ ពួកឯងត្រូវតែឈ្នះពួកបិសាចចចកដែលមានអាយុស្របាលគ្នា ដើម្បីក្លាយជាអ្នកបម្រើអភិជនជាផ្លូវការ។ បើមិនដូច្នោះទេ... ពួកឯងបានឃើញហើយថាតើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះយុវជនទាំងនោះនៅថ្ងៃនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានផ្អាកមួយសន្ទុះដើម្បីប្រមូលអារម្មណ៍។ «ខ្ញុំមិនប្រាកដថាពួកឯងអាចយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយបានទាំងស្រុងឬអត់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបង្រៀនពួកឯង។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ពួកឯងនឹងរស់នៅទីនេះជាមួយខ្ញុំ។ ពួកឯងនឹងមានផ្ទះផ្ទាល់ខ្លួន លុះត្រាតែពួកឯងជាប់ការវាយតម្លៃ និងក្លាយជាអ្នកបម្រើអភិជន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេងាកទៅរកស្ត្រីដែលនៅក្បែរ ហើយណែនាំនាង។ «នេះគឺជាភរិយារបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះ ឈីវ ជីង (Qiu Jing)។ យើងទាំងពីរធ្លាប់ឆ្លងកាត់អ្វីដែលពួកឯងបានជួបនៅថ្ងៃនេះ។ យើងរស់បានដោយសារការក្លាយជាអ្នកបម្រើអភិជន។ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំខាងមុខ ពួកឯងត្រូវតែធ្វើការងារឱ្យខិតខំដើម្បីឱ្យមានលក្ខណៈសម្បត្តិជាអ្នកបម្រើអភិជន ដើម្បីកុំឱ្យធ្វើជាទាសករតទៅទៀត»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឥឡូវនេះ ទៅសម្រាកចុះ។ ប្រពន្ធខ្ញុំនឹងនាំពួកឯងទៅបន្ទប់។ ក្មេងប្រុសពីរនាក់នៅបន្ទប់ជាមួយគ្នា ហើយក្មេងស្រីនឹងមានបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួន។ ថ្ងៃស្អែក កម្មវិធីសិក្សារបស់ពួកឯងនឹងចាប់ផ្តើម។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រូវពាក់ផ្លាកសញ្ញានេះជាប់នឹងខ្លួនជានិច្ច។ នៅពេលចេញទៅក្រៅ កុំភ្លេចយកវាទៅតាមខ្លួនផង។ ផ្លាកសញ្ញានេះនឹងបញ្ជាក់ថាពួកឯងខុសពីពួកទាសករ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក វ៉ាង យានហ្វុង បានហុចផ្លាកសញ្ញាឈើមួយឱ្យពួកគេម្នាក់ៗ។ ផ្លាកសញ្ញានោះត្រូវបានតុបតែងដោយក្បូរក្បាច់យ៉ាងល្អិតល្អន់ និងមានបង្កប់នូវសម្ភារៈដូចជាឆ្អឹង ដែលមានរូបរាងដូចជាចង្កូមចចក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទប់របស់ពួកគេស្ថិតនៅជាន់ផ្ទាល់ដី ហើយ ឈីវ ជីង បាននាំពួកគេទៅទីនោះភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាង សាន ត្រូវបានចាត់ឱ្យរស់នៅបន្ទប់ជាមួយក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតដែលមានអាយុជាងដប់ឆ្នាំបន្តិច។ មានបន្ទប់ទឹកមួួយនៅជាន់ផ្ទាល់ដី ហើយ ឈីវ ជីង បានប្រាប់ឱ្យពួកគេសម្អាតខ្លួនឱ្យបានស្អាតបាត។ បន្ទាប់ពីងូតទឹករួច ពួកគេម្នាក់ៗទទួលបានសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯកក្រាស់។ ទោះបីជាក្រណាត់នោះមានភាពគ្រើម ប៉ុន្តែវាក្រាស់ និងផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់ពួកគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីសម្អាតខ្លួនរួច ក្មេងៗបានជួបជុំគ្នានៅជាន់ទីមួយសម្រាប់អាហារពេលល្ងាច។ អាហារនោះរួមមានមើមរុក្ខជាតិមួយចំនួន ស្ងោរ និងផ្សំគ្រឿងជាមួយអំបិល រួមជាមួយសាច់ឆ្អិន។ ផ្អែកលើស្ថានភាពរបស់ពួកគេ វាគឺជាអាហារដ៏បរិបូរណ៍មួយ។ ទោះបីជាមិនមានគ្រឿងផ្សំអ្វីក្រៅពីអំបិលក៏ដោយ ស៊ុបសាច់នោះនៅតែមានរសជាតិឆ្ងាញ់ ហើយវាបានជួយសម្រួលអារម្មណ៍របស់គ្រប់គ្នាបានមួយកម្រិត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថាង សាន កត់សម្គាល់ឃើញថា ភ្នែករបស់ លីង មូសៀ ឡើងក្រហម និងហើម ហើយនាងមិនសូវញ៉ាំច្រើនដូចអ្នកដទៃឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វ៉ាង យានហ្វុង បានសួររកឈ្មោះរបស់ពួកគេ ហើយអ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងប្រាំ ក្រៅពី ថាង សាន និង លីង មូសៀ អ្នកបីនាក់ទៀតសូម្បីតែឈ្មោះពិតប្រាកដក៏គ្មានដែរ។ ពួកគេមានត្រឹមតែលេខកូដសាមញ្ញៗប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-07T14:19:54.230Z","69874a0a9ef0d5694b9d3861","Soul Land 5: The Rebirth of Tang San","soul-land-5-the-rebirth-of-tang-san",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698749709ef0d5694b9d3857",12,"ការវាយតម្លៃខ្សែឈាម",{"id":25,"number":26,"title":27},"69874a679ef0d5694b9d386b",14,"គឺជាម្ដាយរបស់យើង",63,1790177368796]