ការរីកចម្រើន

ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក បីឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿន ហើយក្នុងអំឡុងពេលនោះ ពួកគេស្ទើរតែមិនដែលបានឃើញពិភពខាងក្រៅឡើយ។ ទិដ្ឋភាពតែមួយគត់ដែលពួកគេអាចមើលឃើញ គឺតាមរយៈចន្លោះប្រហោងនៃជញ្ជាំងខ្ទមឈើតែប៉ុណ្ណោះ។

មេឃចាប់ផ្ដើមភ្លឺស្រឡះ។

ក្នុងចំណោមក្រុមក្មេងៗដែលនៅសេសសល់ ក្មេងភាគច្រើនមានការពិបាកក្នុងការនិយាយ និងនិយាយមិនច្បាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

គ្មានការអប់រំ គ្មានអ្វីទាំងអស់។ ពួកគេត្រូវបានគេចិញ្ចឹមគ្រាន់តែដើម្បីឱ្យរស់ ដូចជាហ្វូងសត្វពាហនៈដូច្នោះឯង។

ទ្វារត្រូវបានរុញបើកភ្លាមៗ ហើយបិសាចចចកដ៏ធំសម្បើមមួយបានដើរចូលមក។

«ចេញមក! យកពួកវាចេញឱ្យអស់!» បិសាចចចកបញ្ជាទៅកាន់បិសាចជ្រូក ដែលជាអ្នកចាំធ្វើបាបក្មេងៗតាមអំពើចិត្ត។

បិសាចជ្រូកបានស្រែកឡើងភ្លាមៗ។ នៅពេលឮសំឡេងស្រែកនោះ ក្មេងៗទាំងឡាយបានញ័រខ្លួនចំប្រប់ដោយការភ័យខ្លាច។ ខណៈពេលដែលពួកគេដើរចេញតាមទ្វារ ក្មេងស្ទើរតែទាំងអស់បានប្រជ្រៀត និងឱបគ្នាក្រញីក្រញាក់។ សម្រាប់ពួកគេ ពិភពខាងក្រៅហាក់ដូចជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។

នៅខាងក្រៅ មានរទេះធំៗជាច្រើនដែលអូសដោយមនុស្ស។ នៅក្នុងរទេះទាំងនោះមានទ្រុង។ ទាសករមនុស្សដែលអូសរទេះមានកែវភ្នែករេរ៉ឺ គ្មានវិញ្ញាណ ពួកគេមិនខ្វល់ខ្វាយនឹងវត្តមានរបស់ក្មេងៗឡើយ។ មើលទៅពួកគេហាក់ដូចជាស៊ាំនឹងទិដ្ឋភាពបែបនេះយូរណាស់មកហើយ។

បន្ទាប់ពីគ្រវាត់ក្មេងៗចូលទៅក្នុងទ្រុង បិសាចចចកក៏បានដេញរទេះដែលអូសដោយមនុស្សនោះឱ្យធ្វើដំណើរបន្តទៅមុខ។

ជាក់ស្តែង ពួកគេកំពុងផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅម្តងទៀត ដើម្បីស្វែងរកកន្លែងរស់នៅថ្មី។

ផ្លូវត្រូវបានក្រាលដោយគ្រួសយ៉ាងស្មើ ដែលបញ្ចេញសំឡេងគ្រឺតៗនៅពេលកង់រទេះរមៀលកាត់។

សម្រាប់ ថាង សាន (Tang San) នេះគឺជាការក្រឡេកមើលពិភពខាងក្រៅជាលើកដំបូង ចាប់តាំងពីបានមកដល់លោកនេះកាលពីបីឆ្នាំមុន។

មេឃនៅតែស្រឡះ ហើយខ្យល់មានភាពត្រជាក់តិចៗ។ អាកាសធាតុថ្ងៃនេះហាក់ដូចជាអំណោយផល មិនត្រជាក់ខ្លាំងពេកទេ។ ខណៈពេលដែលក្មេងភាគច្រើនញ័រញាក់ ថាង សាន ហាក់ដូចជាមិនរងផលប៉ះពាល់ពីសីតុណ្ហភាពឡើយ។

នៅសងខាងផ្លូវ មានព្រៃឈើដ៏អស្ចារ្យ។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺរុក្ខជាតិខ្ពស់ៗដែលលាតសន្ធឹងដាច់កន្ទុយភ្នែក។ បើប្រៀបធៀបជាមួយរុក្ខជាតិក្នុងការចងចាំពីជីវិតមុនរបស់គេ ពួកវាមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នា ប៉ុន្តែមានទំហំធំជាងឆ្ងាយណាស់។ ដើមឈើខ្លះមានកម្ពស់ជិតមួយរយម៉ែត្រ ដែលបង្ខំឱ្យគេត្រូវងើយកមើលឡើងលើទើបឃើញដល់ចុង។

យូរៗម្តង សត្វដ៏ធំសម្បើមមួយបានហោះកាត់អាកាស មើលទៅស្រដៀងនឹងសត្វបក្សី ប៉ុន្តែរូបរាងរបស់វាមិនអាចមើលដឹងច្បាស់ឡើយ។

បរិយាកាសពោពេញទៅដោយថាមពលវិញ្ញាណ និងភាពរស់រវើក។ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំ ថាង សាន បានប្រាកដក្នុងចិត្តថា ពិភពលោកនេះពិតជាអំណោយផលខ្លាំងណាស់សម្រាប់ការហ្វឹកហាត់—វាជាអាណាចក្រដែលពោរពេញដោយថាមពលជីវិតដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។

ពិតណាស់ ពួកបិសាច និងពួកទេពអប្សរដ៏មានអំណាច បានរីកចម្រើន និងវិវឌ្ឍទៅមុខបាន ក៏ដោយសារតែបរិស្ថានបែបនេះឯង។

ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំ ថាង សាន បានហ្វឹកហាត់សម្រេចបាននូវកម្រិតទីមួយនៃ «វិជ្ជាក្បាច់គុនអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌» (Mysterious Heaven Technique)។

នៅក្នុងពិភពមុនរបស់គេ គឺទ្វីបដូឡូ (Douluo Continent) ការឈានទៅហួសកម្រិតទីមួយនៃវិជ្ជានេះ ទាមទារឱ្យមានវិធីសាស្ត្រពិសេស។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ វាហាក់ដូចជាមិនចាំបាច់ឡើយ។ នៅពេលដែលគេបង្ហូរថាមពលតាមសរសៃវិញ្ញាណ ថាមពលផ្ទៃក្នុងនៃវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ បានទម្លាយរបាំងកម្រិតទីមួយដោយធម្មជាតិ។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺគេទើបតែមានអាយុបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។

កាលពីជាតិមុន គេសម្រេចបានការទម្លាយកម្រិតនេះនៅអាយុប្រាំមួយឆ្នាំ។ ទោះបីជាការលេចចេញមកមានភាពខុសគ្នា ប៉ុន្តែវានៅតែផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងថាមពលវិញ្ញាណនៃពិភពលោកនេះ។

ទោះបីជាមានការរីកចម្រើនក៏ដោយ ក៏ ថាង សាន នៅតែខ្សោយ ហើយត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតកុំឱ្យទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីពួកបិសាចខ្លាំងៗ។ គេមានអារម្មណ៍ថា សូម្បីតែបិសាចចចកធម្មតាបំផុត ក៏មានកម្រិតហ្វឹកហាត់យ៉ាងហោចណាស់ស្មើនឹងកម្រិតទីពីរនៃវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ ឬខ្ពស់ជាងនេះ។ បើពិចារណាលើគម្លាតនៃកម្លាំងកាយ ការប៉ុនប៉ងប្រឆាំងណាមួយ ហាក់ដូចជាផ្លូវឆ្ពោះទៅរកការបំផ្លាញខ្លួនឯង។

នៅក្នុងពិភពលោកនេះ មនុស្សនៅតែមានភាពល្ងង់ខ្លៅ និងមិនដឹងអ្វីទាំងអស់។ ថាង សាន ជឿជាក់ថា ប្រសិនបើគេចង់ផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពនៃភាពជាទាសកររបស់មនុស្សជាតិ ការលុបបំបាត់ភាពល្ងង់ខ្លៅនេះគឺជាចំណុចសំខាន់បំផុតដែលត្រូវដោះស្រាយ។

បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលជាងមួយម៉ោង (តាមការស្មានរបស់ ថាង សាន) ពួកគេបានមកដល់កន្លែងមួយដែលមានលក្ខណៈដូចជាភូមិ។

ខ្ទមឈើងាយៗត្រូវបានសង់នៅរាយប៉ាយ ដែលជាជម្រករបស់មនុស្សស្លៀកពាក់រញ៉េរញ៉ៃ—ភាគច្រើនជាបុរស និងមានស្ត្រីតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ភូមិនេះហាក់ដូចជាមានអ្នកស្រុកដល់ទៅរាប់ពាន់នាក់។

រទេះបានឈប់ ហើយទ្វារក៏បើកឡើង។ ស្ត្រីម្នាក់ចំនួនបានដើរមកជិត ហើយអោនក្បាលយ៉ាងគោរពចំពោះមុខបិសាចចចក។

«ពួកក្មេងៗនេះ គឺជាការទទួលខុសត្រូវរបស់ពួកឯងហើយ។ យកពួកវាទៅ!» មេបិសាចចចកបញ្ជាដោយត្រជាក់ស្រងុំ។

ថាង សាន មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ តើពួកគេត្រូវបានគេបញ្ជូនឱ្យមកនៅជាមួយមនុស្សវិញឬ?

ក្មេងៗទាំងនេះត្រូវបានគេឃុំឃាំងអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ និងខ្វះការយល់ដឹងអំពីអ្វីៗដែលកំពុងកើតឡើងនៅជុំវិញខ្លួន។ នៅពេលប្រឈមមុខនឹងពិភពលោកដ៏ចម្លែកនេះ ពួកគេមានតែភាពភ័យខ្លាចក្នុងចិត្ត។

ពួកគេត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យចូលទៅក្នុងភូមិ។ បេះដូងរបស់ ថាង សាន ធ្លាក់ចុះទាប នៅពេលគេដឹងថា សូម្បីតែទាសករមនុស្សនៅក្នុងភូមិនេះ ក៏បង្ហាញក្ដីមេត្តាតិចតួចបំផុតចំពោះក្មេងៗទាំងនេះដែរ។ កែវភ្នែករបស់ពួកគេមើលទៅទទេស្អាត ហើយពួកគេបានដេញក្មេងៗចូលទៅក្នុងភូមិដូចជាម៉ាស៊ីន។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកគេត្រូវបានគេណែនាំឱ្យរៀនសូត្រ។

មែនហើយ ក្មេងៗទាំងនេះត្រូវបានផ្តល់ឱកាសឱ្យរៀន។ តើពួកគេរៀនអ្វីខ្លះ? ដំបូងឡើយ ពួកគេត្រូវបានបង្រៀនឱ្យស្គាល់វត្ថុផ្សេងៗ ឱ្យស៊ាំនឹងឧបករណ៍ដែលទាសករប្រើប្រាស់ និងរៀនភាសាមូលដ្ឋាន។

អាហារដែលពួកគេទទួលបានគឺរឹតតែអន់ជាងកាលពីនៅក្នុងកន្លែងឃុំឃាំងទៅទៀត។ វាច្បាស់ណាស់ថាអាហារនៅក្នុងកន្លែងនេះមានការខ្វះខាតខ្លាំង។ ស្ត្រី និងកុមារទទួលបានចំណែកតិចតួចបំផុត ហើយមានតែបុរសខ្លាំងៗប៉ុណ្ណោះដែលអាចទទួលបានអាហារច្រើនបន្តិចដើម្បីហូបចុក។

នៅក្នុងភូមិ សេរីភាពក្នុងការដើរហើររបស់ពួកគេមិនត្រូវបានរឹតត្បិតឡើយ។ ថាង សាន សង្កេតឃើញថា បុរសៗតែងតែចេញទៅក្រៅដើម្បីធ្វើការ—ឬនិយាយឱ្យចំទៅ គឺដើម្បីធ្វើជាទាសករ។ សេចក្តីស្លាប់គឺជាការពិតដែលកើតឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅក្នុងភូមិ។ តាមរយៈការសន្ទនារវាងអ្នកភូមិ គេបានដឹងថាគេមកពីភូមិផ្សេង។ នៅក្នុងទីតាំងតាំងទីលំនៅរបស់មនុស្សទាំងនេះ ក្មេងៗដែលកើតក្នុងភូមិមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចិញ្ចឹមនៅទីនោះឡើយ ពួកគេត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ និងយកទៅចិញ្ចឹមនៅកន្លែងផ្សេង។

ថាង សាន មិនបានធ្វើអ្វីដែលរំជើបរំជួល ឬនិយាយអ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ឡើយ។ គេរស់នៅដោយស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងភូមិ និងឧទ្ទិសខ្លួនដល់ការហ្វឹកហាត់។

បីឆ្នាំទៀតបានកន្លងផុតទៅ ហើយគេមានអាយុប្រាំមួយឆ្នាំ។

ជាធម្មតា ក្មេងៗត្រូវបានរំពឹងថានឹងជួយការងារក្នុងភូមិនៅអាយុប្រាំមួយឆ្នាំ ដោយការត្បាញកន្ទេល ឬសែងវត្ថុស្រាលៗ។

ក្មេងៗទាំងនេះបានរស់នៅជាមួយគ្នាតាំងពីពេលមកដល់ ហើយសូម្បីតែនៅអាយុប្រាំមួយឆ្នាំ ស្ថានភាពក៏នៅតែដដែល។ មួយភាគបីនៃក្មេងៗបានស្លាប់បាត់បង់ជីវិតក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ មានមូលហេតុជាច្រើន ប៉ុន្តែភាគច្រើនគឺស្លាប់ដោយសារការស្រេកឃ្លាន ឬខ្វះការថែទាំសុខភាព។

ស្រមោលរូបរាងមួយបានលបចេញទៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ នៅពេលយប់ងងឹតបានមកដល់ភូមិមនុស្សដ៏សាមញ្ញនេះ។

ដូចជាក្មេងមនុស្សជាច្រើនទៀត ថាង សាន មានលក្ខណៈអោនខ្នងបន្តិច ប៉ុន្តែចលនារបស់គេមានភាពរហ័សរហួន។ នៅពេលគេឈានជើងចូលទៅក្នុងព្រៃ ខ្នងរបស់គេក៏តម្រង់ត្រង់ភ្លាមៗ ហើយភ្នែកដែលធ្លាប់តែស្រអាប់ ក៏ប្រែជាភ្លឺថ្លាក្នុងមួយរំពេច។

គេដកដង្ហើមវែងៗ។

ពេលយប់នៅក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់ (Wind Wolf Town) មានភាពត្រជាក់ខ្លាំង ដែលជាការធ្លាក់ចុះសីតុណ្ហភាពយ៉ាងគំហុកពីថ្ងៃទៅយប់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្យល់ដ៏ត្រជាក់នេះត្រូវបានបំពេញដោយថាមពលវិញ្ញាណយ៉ាងបរិបូរណ៍ ដែលធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេមានកម្លាំងឡើងវិញ។

ដៃរបស់ ថាង សាន ធ្វើកាយវិការដូចជាការឱបនៅពីមុខខ្លួន ហើយពន្លឺពណ៌សខ្សោយៗបានចាប់ផ្តើមចរាចរជុំវិញរាងកាយរបស់គេ។ ដោយការប៉ះចុងជើងស្រាលៗលើដី គេចាប់ផ្តើមធ្វើចលនា លើកនេះមានភាពរហ័សរហួនជាងមុន។

ដោយផ្អែកលើបទពិសោធន៍ក្នុងជាតិមុន គេមានភាពស្ទាត់ជំនាញខាងវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ដោយធម្មជាតិ។ ប៉ុន្តែរាងកាយថ្មីនេះត្រូវការការហ្វឹកហាត់ និងការអនុវត្ត ដើម្បីឱ្យមានភាពស៊ីចង្វាក់គ្នាជាមួយនឹងគំនិតរបស់គេ។

ចាប់តាំងពីអាយុប្រាំឆ្នាំ គេតែងតែលបចេញមកក្រៅនៅពេលយប់។ ទីវាលខាងក្រៅផ្តល់នូវថាមពលវិញ្ញាណកាន់តែក្រាស់ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេហ្វឹកហាត់កាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព។

ជំហានដ៏រហ័សរហួនរបស់គេ ឆ្លុះបញ្ចាំងពី «ក្បាច់ជើងខ្មោចព្រាយបំបាំងកាយ» (Ghost Shadow Perplexing Track) ដែលជាសមត្ថភាពដ៏ខ្លាំងបំផុតមួយកាលពីជាតិមុន។ វាគឺជាជំនាញដំបូងដែលគេផ្តល់អាទិភាពក្នុងការហ្វឹកហាត់ក្នុងពិភពលោកដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះ ដោយដឹងថាគ្មានអ្វីសំខាន់ជាងការរក្សាជីវិតខ្លួនឯងនោះទេ។

ពណ៌ត្បូងមរកតខ្សោយៗបានលេចឡើងនៅលើដៃរបស់គេ ដែលបញ្ជាក់ពីជំនាញកំពូលមួយទៀតគឺ៖ «ហត្ថត្បូងអាថ៌កំបាំង» (Mysterious Jade Hands)។ បច្ចេកទេសនេះធ្វើឱ្យបាតដៃរបស់គេមិនឆ្លងជាតិពុល និងមិនមុតដោយផ្លែដាវ ឬលំពែងឡើយ។

បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលមួយម៉ោង រាងកាយរបស់គេបានបញ្ចេញកម្តៅខ្សោយៗ ហើយថាមពលនៃវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌បានចរាចរយ៉ាងរលូននៅក្នុងខ្លួន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមានអារម្មណ៍ថាអស់សង្ឃឹមបន្តិច ដោយសារតែ «ព្រលឹងយុទ្ធ» (Martial Soul) ដែលគេធ្លាប់ដាស់ឱ្យដឹងខ្លួននៅលើទ្វីបដូឡូក្នុងជាតិមុន ហាក់ដូចជាបាត់បង់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ ពិតណាស់ រឿងនេះគឺជាអ្វីដែលគេបានរំពឹងទុកស្រាប់។ គេបានចាប់ជាតិថ្មី ដោយនាំមកតែការចងចាំប៉ុណ្ណោះ មិនមែនសមត្ថភាពពីមុនឡើយ។

ទីបំផុតគេបានឈានដល់កម្រិតទីបីនៃវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌។ នៅអាយុប្រាំមួយឆ្នាំ គេបានហ្វឹកហាត់ដល់កម្រិតទីបី។ គេសូម្បីតែមិនហ៊ានស្រមៃពីកម្រិតនេះឡើយកាលពីជាតិមុន។

ជាអកុសល កម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គេនៅឆ្ងាយពីអ្វីដែលគេធ្លាប់សម្រេចបានក្នុងកម្រិតដូចគ្នាកាលពីជាតិមុន។ នៅលើទ្វីបដូឡូ គេបានដាស់ព្រលឹងយុទ្ធដែលផ្តល់ឱ្យគេនូវអំណាចដ៏មហិមា។ បន្ថែមពីលើនេះ គេធ្លាប់មាន «ព្រលឹងយុទ្ធភ្លោះ» ដែលកម្រមានបំផុត។

ខណៈពេលដែលវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ផ្តល់ថាមពលផ្ទៃក្នុង ព្រលឹងយុទ្ធគឺជាប្រភពនៃកម្លាំងផ្ទុះរបស់គេ។ គេចងចាំយ៉ាងច្បាស់ថា នៅពេលទម្លាយដល់កម្រិតទីបីនៅលើទ្វីបដូឡូ គេបានរួមបញ្ចូលជាមួយ «រង្វង់ព្រលឹង» (Soul Ring) ដ៏មានអំណាច និងទទួលបាន «ឆ្អឹងព្រលឹង» (Soul Bone) ដ៏ខ្លាំងក្លា ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់សមិទ្ធផលនាពេលអនាគតរបស់គេ។

ឥឡូវនេះ គេអាចពឹងផ្អែកតែលើវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ និងបច្ចេកទេសផ្សេងៗដែលមានចែងក្នុង «កម្រងកំណប់អាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌» (Mysterious Heaven Treasure Record) ដែលគេបាននាំយកមកពីជាតិមុនប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាការឧទ្ទិសខ្លួនត្រឹមតែការហ្វឹកហាត់វិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌នឹងនាំទៅរកការកើនឡើងកម្លាំងជាបន្តបន្ទាប់ក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមានអារម្មណ៍ថាវាមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ឡើយ។