[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698740099ef0d5694b9d37c1":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",30,"បន្ទប់ងងឹត (Dark Room)","ឆិន ភីងអាន ស្គាល់ច្បាស់ណាស់នូវទឹកមុខបែបនេះ។ តាមពិតទៅ នេះគឺជាទឹកមុខដែលគេធ្លាប់សម្លឹងមើល លីវ ស៊ានយ៉ាង កាលពីគេនៅក្មេង។ កាលនោះ លីវ ស៊ានយ៉ាង គឺជាមេកើយរបស់ក្មេងៗនៅក្នុងច្រកផ្កាអព្រីខត (Apricot Blossom Alley)។ គេតែងតែចាប់ពស់ បរបាញ់បក្សី និងស្ទូចត្រី ហើយវាហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីនៅក្នុងលោកដែលគេធ្វើមិនបានឡើយ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោយមក ក្មេងៗខ្លះដែលធ្លាប់ដើរតាម លីវ ស៊ានយ៉ាង បានទៅធ្វើជាកូនសិស្សនៅឡដុតនាល (dragon kiln) ចំណែកអ្នកផ្សេងទៀតបានទៅធ្វើជាអ្នកបម្រើតាមហាងតូចៗក្នុងទីក្រុង ឬធ្វើជាអ្នកកាន់បញ្ជីឱ្យសាច់ញាតិរបស់ពួកគេ។ ក៏មានអ្នកខ្លះដែលជាមនុស្ស \"ឥតប្រយោជន៍\" តាមសម្តីរបស់ សុង ជីស៊ីន ហើយមនុស្សទាំងនេះនឹងទៅធ្វើការធ្ងន់នៅតាមវាលស្រែ។ ចុងក្រោយ មានតែ ឆិន ភីងអាន ម្នាក់គត់ដែលនៅតែដើរលេងជាមួយ លីវ ស៊ានយ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានប្រើដើមបបុសកន្ទុយឆ្កែពីរបីដើម ដើម្បីដោតត្រីថ្មបញ្ចូលគ្នា រួចហុចទៅឱ្យយុវតីនោះ។ យុវតីនោះបានកាន់វាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយនាងដឹងថាពួកវាមានទម្ងន់ស្រាលណាស់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ត្រីប៉ុណ្ណេះមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើម្ហូបត្រីបំពងជាមួយម្ទេសប្លោកឡើយ។ ដូច្នេះ នាងក៏ងាកក្បាលសម្លឹងមើលទៅរណ្ដៅទឹកក្នុងអូរ ដោយកែវភ្នែកពោរពេញដោយការរំពឹងទុក។ ឆិន ភីងអាន យល់ពីទឹកមុខរបស់នាង ហើយគេនិយាយដោយសំឡេងគួរឱ្យអាណិតថា៖ \"ត្រីដែលខ្ញុំចាប់បានបន្ទាប់ពីនេះ គឺត្រូវយកទៅធ្វើសម្លថ្នាំ ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចចែកឱ្យនាងបានទៀតទេ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះបានចង្អុលទៅថង់អាហារដែលនៅក្បែរនោះ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា នាងអាចប្រើអាហារសម្រន់របស់នាងជាថ្នូរនឹងការបង់ប្រាក់។ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន បានគ្រវីក្បាលទាំងញញឹម រួចនិយាយថា៖ \"សុំទោសផង ទោះបីជាអាហារសម្រន់ទាំងនេះឆ្ងាញ់ និងធ្វើឱ្យឆ្អែតក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែមិនមានជាតិបំប៉ន និងសុខភាពដូចសម្លត្រីឡើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះងក់ក្បាលដោយការយល់ដឹង ដោយមិនបង្ខំ ឆិន ភីងអាន ឱ្យធ្វើតាមចិត្តនាងឡើយ។ នាងបានត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមវិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ រួចដាក់ត្រីចុះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក នាងក៏បន្តដោះស្រាយជាមួយភ្នំអាហារតូចរបស់នាងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ឆិន ភីងអាន ចង់ដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់នាងក៏ដោយ ក៏គេមិនបានសួរថានាងជានរណាដែរ។ មើលតាមសម្លៀកបំពាក់ នាងមិនមើលទៅដូចជាកូនស្រីសំណព្វរបស់គ្រួសារអ្នកមាននៅក្នុងច្រកស្លឹកផ្កា peach ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងមើលទៅស្រដៀងនឹងអ្នកជិតខាងរបស់គេគឺ ជី គុយ ជាង។ នាងស្អាត ប៉ុន្តែនាងមិនសូវចូលចិត្តនិយាយឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍បារម្ភបន្តិច។ តើនាងមិនមែនជាអ្នកបម្រើដែលលួចអាហារ ហើយលួចចេញមកក្រៅដើម្បីញ៉ាំម្នាក់ឯងទេឬ? គេធ្លាប់ឮថា គ្រួសារអ្នកមានទាំងនោះមានច្បាប់ទម្លាប់តឹងរ៉ឹងណាស់។ លីវ ស៊ានយ៉ាង និង សុង ជីស៊ីន តែងតែចូលចិត្តប្រកែកគ្នា ប៉ុន្តែនៅពេលនិយាយដល់រឿងនេះ ពួកគេបែរជាយល់ស្របគ្នាទៅវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការពន្យល់របស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង គឺគួរឱ្យខ្លាចជាពិសេស។ គេនិយាយថា នៅខាងក្នុងជញ្ជាំងខ្ពស់នៃផ្ទះទាំងនោះ អ្នកបម្រើស្រីៗនឹងត្រូវគេតាមដានដូចជាសត្វរំពា ដោយពួកអ្នកមេផ្ទះដែលមានភ្នែកមុតដូចសត្វខ្លែង។ ប្រសិនបើរបៀបដើររបស់ពួកគេខុសបន្តិច មេផ្ទះនឹងបញ្ជាឱ្យគេវាយបំបាក់ជើងភ្លាម រួចបោះទៅខាងក្រៅដើម្បីរង់ចាំសេចក្ដីស្លាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា សុង ជីស៊ីន បានចោទប្រកាន់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ថាផ្ដល់ព័ត៌មានមិនពិត ដោយនិយាយថាវាមិនដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី គេក៏យល់ស្របថា អ្នកបម្រើនៅក្នុងគ្រួសារធំៗទាំងនេះ ពិតជាត្រូវដើរថ្នមៗដូចជាសត្វឆ្មាអញ្ចឹង។ ពួកគេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបង្កសំឡេងនៅពេលដើរឡើយ។ នៅពេលឃើញ ជី គុយ លួចញញឹមដោយក្តីរីករាយ ភាពអៀនខ្មាសរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ក៏ប្រែទៅជាកំហឹងភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យគេជេរប្រមាថ សុង ជីស៊ីន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ ឆិន ភីងអាន ចាប់បានត្រីថ្ម ៧ ឬ ៨ ក្បាលទៀត ដែលការលោត និងបម្រះរបស់ពួកវា ធ្វើឱ្យកន្ត្រកឫស្សីរញ្ជួយចុះឡើង។ ក្មេងប្រុសដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងម្នាក់នេះ ដឹងថាគេជិតដល់ដែនកំណត់របស់គេហើយ។ ទឹកគឺត្រជាក់ខ្លាំងណាស់ក្នុងអំឡុងរដូវផ្ការីក ហើយវាគឺជាភាពត្រជាក់ដែលចាក់ចូលទៅក្នុងឆ្អឹងតែម្ដង។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ គឺរបួសនៅលើដៃឆ្វេងរបស់គេ មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងសម្ពាធបានច្រើនឡើយ។ បន្ទាប់ពីឡើងមកលើច្រាំងជាលើកចុងក្រោយ ឆិន ភីងអាន បានលោតចុះពីលើច្រាំងថ្មពណ៌បៃតងយ៉ាងប្រញាប់ រួចរត់ចូលទៅក្នុងស្មៅខ្ពស់នៅក្បែរអូរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានសំឡេងសូរស្រិកស្រាក់ ហើយបន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ដកបានស្មៅ ៣ ឬ ៤ ប្រភេទផ្សេងគ្នា ដែលភាគច្រើននៅមានដីជាប់នឹងឫសនៅឡើយ។ ដោយកាន់ស្មៅមួយដុំក្នុងដៃម្ខាង គេក៏រើសបានថ្មធម្មតាមួយដុំ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកច្រាំងថ្មវិញ គេបានរកឃើញរន្ធតូចមួយដែលកើតឡើងដោយធម្មជាតិដែលមានទំហំប៉ុនបាតដៃ។ បន្ទាប់ពីជូតវាឱ្យស្អាត គេក៏ចាប់ផ្ដើមបុកស្មៅទាំងនោះថ្នមៗ ដែលមិនយូរប៉ុន្មានវាក៏ក្លាយជាជ័របៃតង។ ក្លិនក្រអូបប្លែក និងស្រស់ស្រាយនៃស្មៅរដូវផ្ការីក បានភាយឡើងក្នុងអាកាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយងាកខ្នងដាក់យុវតីនោះ ឆិន ភីងអាន បានដកដង្ហើមវែងៗ ខណៈដែលគេខាំធ្មេញអត់ធ្មត់ ហើយចាប់ផ្ដើមដោះក្រណាត់ដែលរុំដៃឆ្វេងរបស់គេចេញ។ ញើសបានហូរស្រក់ចុះពីលើថ្ងាស ជំនួសឱ្យទឹកអូរដ៏ត្រជាក់ដែលបានហូរចេញពីសក់របស់គេ។ ទោះបីជារបួសរបស់គេបានជាសះស្បើយបន្តិច បើប្រៀបធៀបនឹងពេលមុន ដែលគេអាចមើលឃើញឆ្អឹង ប៉ុន្តែវានៅតែជារូបភាពដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ និងពោរពេញដោយឈាមដដែល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលមកទីនេះ ឆិន ភីងអាន មិនបានគិតថាគេនឹងធ្វើឱ្យដៃឆ្វេងត្រូវទឹកឡើយ។ ដូច្នេះ គេមិនបានត្រៀមក្រណាត់កប្បាសទុកឡើយ។ កាលពីបន្តិចមុននេះ គេបានផ្ដោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងលើការរើសគ្រួសប្រមាត់ពស់ដើម្បីរកលុយ និងការចាប់ត្រីដើម្បីធ្វើសម្ល។ ទើបតែពេលនេះទេ ដែលគេដឹងថាគេបានធ្វើខុសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ គេមានអារម្មណ៍ថាទាល់ច្រកបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ដៃមួយបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខគេ ដោយកាន់ក្រណាត់ស្ងួត និងស្អាតពីរបីបន្ទះ។ តាមពិតទៅ យុវតីនោះបានហែកក្រណាត់ពីរបីបន្ទះចេញពីដៃអាវរបស់នាងតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។ ឆិន ភីងអាន ញញឹមទាំងឈឺចាប់ ហើយគេមិនមានពេលដើម្បីថ្លែងអំណរគុណដល់យុវតីនោះឡើយ ខណៈដែលគេលាបជ័រស្មៅទៅលើរបួសរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេបានប្រើធ្មេញ និងដៃស្ដាំ ដើម្បីរុំក្រណាត់ជុំវិញដៃឆ្វេងរបស់គេយ៉ាងណែន មុននឹងចងជាចំណង។ សកម្មភាពរបស់គេគឺពិតជាស្ទាត់ជំនាញ និងរលូនណាស់ ប៉ុន្តែវាក៏មើលទៅរហ័ស និងគួរឱ្យវិលមុខ ដូចជាសត្វមេអំបៅដែលហើរក្រឡាប់ចុះឡើងជុំវិញផ្កាអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីរុំរបួសរួច ឆិន ភីងអាន បានប្រើដៃស្ដាំជូតញើសចេញពីមុខរបស់គេ។ ដៃរបស់គេកំពុងតែញ័រយ៉ាងខ្លាំងដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អង្គុយច្រហោងមិនឆ្ងាយពីគេ យុវតីនោះបានលើកមេដៃដាក់ ឆិន ភីងអាន ដែលទឹកមុខរបស់នាងប្រាប់គេថា គេពិតជាអស្ចារ្យណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ចង្អុលទៅភ្នែករបស់គេដោយដៃស្ដាំ រួចនិយាយទាំងញញឹមជូរចត់ថា៖ \"តាមពិតទៅ វាឈឺខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះឆ្ងល់បន្តិច ខណៈដែលនាងក្រឡេកមើលកន្ត្រកធំ និងកន្ត្រកឫស្សីដែលក្មេងប្រុសនោះបានត្បាញដោយខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បង្ហាញទឹកមុខអៀនខ្មាស រួចនិយាយថា៖ \"គ្រួសទាំងនោះអាចជួយឱ្យខ្ញុំរកលុយបាន ហើយត្រីទាំងនោះក៏មានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះនៅតែមានភាពស្រពិចស្រពិល ប៉ុន្តែនាងនៅតែមិនព្រមហើបមាត់និយាយឡើយ។ ភ្នែករបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាទទេស្អាត ខណៈដែលនាងងាកទៅសម្លឹងមើលអូរដែលកំពុងភ្លឺរលោងក្នុងភាពស្រងូតស្រងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងទឹកដែលកំពុងហូរ បានបោកផ្ទប់នឹងថ្ម និងគ្រួសដែលលេចចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនោះ ផ្កាយកំពុងភ្លឺត្រចះត្រចង់ ហើយពិភពលោកគឺពិតជាស្ងប់ស្ងាត់ណាស់ វាហាក់ដូចជាមានតែយុវជន និងយុវតីមួយគូនេះប៉ុណ្ណោះដែលមានវត្តមាននៅក្នុងលោក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន សន្សឹមៗមានអារម្មណ៍ស្ងប់វិញ ខណៈដែលការដកដង្ហើមដ៏ប្រញាប់ប្រញាល់របស់គេ បានចាប់ផ្ដើមត្រឡប់មកជាធម្មតាវិញដោយមិនដឹងខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺដូចជាទឹកធ្លាក់ដ៏ខ្លាំងក្លា ដែលប្រែទៅជាអូរតូចមួយដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏សន្សឹមៗ និងស៊ីជម្រៅ ដែលសូម្បីតែក្មេងប្រុសនោះក៏មិនបានដឹងខ្លួនដែរ។ វាបានកើតឡើងដោយធម្មជាតិបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសាររាងកាយនៅតែទទឹក ឆិន ភីងអាន ដឹងថាគេមិនអាចឈរនៅក្នុងខ្យល់រដូវផ្ការីកបានយូរពេកឡើយ។ គេត្រូវការប្រញាប់ត្រឡប់ទៅផ្ទះដើម្បីផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់។ ក្មេងប្រុសនេះច្បាស់ជាមិនយល់ពីវេជ្ជសាស្ត្រ ឬវិធីសាស្រ្តថែរក្សាសុខភាពឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារការភ័យខ្លាចខ្លាំងចំពោះការធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះបានអភិវឌ្ឍវិញ្ញាណយ៉ាងមុតស្រួច ចំពោះការផ្លាស់ប្តូររដូវ និងប្រតិកម្មនៃរាងកាយរបស់គេ តាំងពីគេនៅក្មេងបំផុត។ ដូច្នេះ គេក៏ប្រញាប់ពាក់ស្បែកជើងចំបើង រួចចងកន្ត្រកត្រីនៅចង្កេះ។ បន្ទាប់មក គេបានស្ពាយកន្ត្រកធំនៅពីក្រោយខ្នង ហើយគ្រវីដៃដាក់យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតង រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ \"ខ្ញុំទៅហើយ។ នាងក៏គួរតែត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញឆាប់ៗដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលគេដើរចុះពីច្រាំងថ្ម គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនងាកក្រោយដើម្បីព្រមាននាងឡើយ៖ \"ទឹកនៅជុំវិញស្ពានឈើគឺជ្រៅណាស់ ដូច្នេះនាងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន កុំឱ្យរអិលជើងឱ្យសោះ។ នៅពេលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ល្អបំផុតគឺនាងគួរតែដើរតាមមាត់ស្រែ។ ទោះបីជានាងដួល ក៏ការប្រឡាក់ភក់ នៅតែប្រសើរជាងការធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអូរដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនិយាយបែបនេះ ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា សម្តីរបស់គេហាក់ដូចជាមានប្រផ្នូលមិនល្អសោះ។ វាមិនស្ដាប់ទៅដូចជាការរំលឹកឡើយ ប៉ុន្តែវាបែរជាស្ដាប់ទៅដូចជាការដាក់បណ្តាសារបស់ម្ដាយ គូ ខាន ទៅវិញ។ ឆិន ភីងអាន ក៏ប្រញាប់បិទមាត់ មិននិយាយច្រើនទៀតឡើយ។ គេបានបង្កើនល្បឿន ហើយរត់ឆ្ពោះទៅទិសខាងជើង ត្រឡប់ទៅកាន់ទីក្រុងតូចវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កន្ត្រកនៅលើខ្នងរបស់គេគឺធ្ងន់ណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងរូបនេះ ក៏មានក្តីសុខខ្លាំងណាស់ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដោះស្រាយបញ្ហានៅក្នុងចិត្តបានរួចរាល់ហើយ ឆិន ភីងអាន ជាលើកដំបូង មានអារម្មណ៍ថា គេត្រូវតែតស៊ូ និងរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏ល្អមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឧទាហរណ៍ គេត្រូវតែរកលុយ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេចង់មានលុយទិញពាក្យស្លោកដែលមានក្លិនទឹកខ្មៅ ហើយគេក៏ចង់មានលុយទិញរូបភាពទេវតាការពារទ្វារដ៏មានពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយដែរ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏ចង់មានលុយគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីញ៉ាំនំសាលាប៉ាវរបស់មីង ម៉ៅ (Aunt Mao) ហើយវាក៏រឹតតែល្អ ប្រសិនបើគេអាចមានលុយទិញគោមួយក្បាល។ ការចិញ្ចឹមមាន់ខ្លះដូចជា សុង ជីស៊ីន ក៏ជារឿងល្អម្យ៉ាងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈនោះ យុវតីរូបនោះបានបន្តដោះស្រាយជាមួយភ្នំអាហារនៅចំពោះមុខនាងយ៉ាងមិនចេះហត់នឿយ។ ទឹកមុខរបស់នាងគឺម៉ឺងម៉ាត់ និងហ្មត់ចត់បំផុត ហើយរាល់ពេលដែលនាងរើសអាហារមួយដុំ វាមើលទៅដូចជានាងកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវស្លាប់រស់អញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលនាងកំពុងញ៉ាំនំ peach រាងកាយរបស់នាងស្រាប់តែរឹងកំព្រឹស។ នៅពេលនាងដឹងថានាងកំពុងមានបញ្ហា ប្រតិកម្មដំបូងរបស់នាងមិនមែនជាការងាកក្រោយ ហើយរត់គេចឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានបើកមាត់ ហើយញ៉ាំនំនោះចូលទៅក្នុងពោះតែម្ដង។ បន្ទាប់មក នាងក៏ជូតដៃឱ្យស្អាត ហើយរង់ចាំគ្រោះមហន្តរាយមកដល់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលណាមួយដែលមិនដឹង ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់បានបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរនាង។ គេមិនមែនជាមនុស្សខ្ពស់អស្ចារ្យឡើយ ប៉ុន្តែគេផ្ដល់អារម្មណ៍ឱ្យអ្នកដទៃថា គេគឺជាមនុស្សដែលមានរាងកាយមាំមួនបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកដទៃច្បាស់ជាមិនច្រឡំថាគេជាអ្នកភូមិ ឬជាកសិករឡើយ។ នេះគឺដោយសារតែក្រសែភ្នែករបស់គេគឺមុតស្រួចខ្លាំងណាស់ រហូតដល់អ្នកដទៃមិនហ៊ានសម្លឹងមើលចំភ្នែករបស់គេឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលទៅជ្រុងដែលនៅសល់នៃ \"ភ្នំអាហារ\" នៅក្នុងថង់ដែលមានតុបតែងដោយរូបផ្កា ទឹកមុខដែលបង្ហាញពីភាពទាល់ច្រកបានរីករាលដាលនៅលើមុខរបស់បុរសម្នាក់នោះ។ គេចង់ហើបមាត់ស្ដីបន្ទោសនាង ប៉ុន្តែគេក៏មិនអាចធ្វើវាបានដែរ។ សម្លឹងមើលទឹកមុខដ៏រឹងរូសរបស់កូនស្រី ដែលកំពុងត្រៀមខ្លួនចាំទទួលការស្ដីបន្ទោស គេបែរជាមានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរ ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថា តាមពិតទៅគឺគេខ្លួនឯងទេដែលជាអ្នកខុស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះពិតជាចង់និយាយពាក្យផ្អែមល្ហែមខ្លះ ដើម្បីឱ្យបរិយាកាសធូរស្រាល។ ឧទាហរណ៍ ប្រាប់កូនស្រីថា នាងអាចញ៉ាំនៅក្បែររោងជាងបាន ប្រសិនបើនាងឃ្លាន ហើយគេនឹងទៅក្នុងទីក្រុងដើម្បីទិញអាហារសម្រន់បន្ថែមឱ្យនាង ប្រសិនបើនាងញ៉ាំអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលសម្តីទាំងនេះមកដល់ចុងអណ្ដាត បុរសដែលមានចរិតអៀនខ្មាសម្នាក់នេះ មិនអាចនិយាយវាចេញមកបានឡើយ។ វាហាក់ដូចជាអណ្ដាតរបស់គេបានកកនៅក្នុងខណៈដ៏សំខាន់នេះ ដែលធ្វើឱ្យគេមិនអាចលួងលោមកូនស្រីបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនេះ បុរសម្នាក់នោះមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងថែមទាំងមានសមត្ថភាពអន់ជាងក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងនោះទៅទៀត។ យ៉ាងហោចណាស់ កូនស្រីរបស់គេក៏មិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍តានតឹងបែបនេះនៅពេលនៅក្បែរក្មេងនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងស្រាប់តែងើបមុខឡើង ហើយសួរថា៖ \"លោកពុក ហេតុអ្វីបានជាលោកពុកមិនទទួលគេធ្វើជាកូនសិស្ស?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលកូនស្រីបានចាប់ផ្ដើមនិយាយមុន បុរសម្នាក់នោះស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាបានដកបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ចេញពីលើស្មារបស់គេអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាគេបង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ក៏ដោយ ក៏បុរសម្នាក់នោះបានអង្គុយចុះក្បែរកូនស្រី រួចពន្យល់ថា៖ \"ក្មេងម្នាក់នោះមានចរិតល្អគ្រាន់បើ។ ប៉ុន្តែ ទេពកោសល្យរបស់គេគឺអន់ពេក ដូច្នេះទោះបីជាពុកទទួលគេធ្វើជាកូនសិស្ស ក៏គេនឹងត្រូវរៀមច្បងផ្សេងទៀតចោលឆ្ងាយក្នុងពេលដ៏ខ្លីដែរ។ ទោះបីជាគេខំប្រឹងខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏គេអាចត្រឹមតែឈរសម្លឹងមើលគម្លាតរវាងពួកគេកាន់តែរីកធំទៅៗដោយអស់សង្ឃឹមប៉ុណ្ណោះ។ តើយើងគួរធ្វើដូចម្ដេច ប្រសិនបើមាន 'រៀមច្បង លីវ' ម្នាក់ទៀតកើតឡើងនៅពេលនោះ? តើវាមានប្រយោជន៍អ្វី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បានរីករាលដាលនៅលើមុខរបស់យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតង។ វាមិនដឹងថាដោយសារតែរឿង \"រៀមច្បង លីវ\" ឬក៏ដោយសារតែក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងបានបាត់បង់ឱកាសនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្រេចចិត្តមិនលាក់ព័ត៌មានអ្វីឡើយ ក្រែងកូនស្រីរបស់គេធ្វើអ្វីមួយខុស ឬបំផ្លាញផែនការរបស់អ្នកប្រាជ្ញ (Sage)។ \"លើសពីនេះ ក្មេងម្នាក់នោះគឺសាមញ្ញពេកហើយ។ ក្នុងន័យម្យ៉ាង នេះធ្វើឱ្យគេមើលទៅរឹតតែអស្ចារ្យនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ។ ស៊ាវអឺ (Xiu'er) ប្រហែលជាកូនមិនដឹងទេ ប៉ុន្តែក្អមដែលភ្ជាប់ជោគវាសនា (bonded porcelain) របស់ក្មេងម្នាក់នេះ ត្រូវបានគេវាយបំបាក់តាំងពីគេនៅក្មេងបំផុតមកម្ល៉េះ។ ដូច្នេះ គេគឺដូចជាព្រលឹងដែលវិលវល់ គ្មានអ្វីភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង និងគ្មានអ្វីដែលត្រូវពឹងផ្អែកឡើយ។ គេមិនត្រូវបានការពារដោយពរជ័យពីបុព្វបុរសឡើយ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ រឿងចម្លែកៗ និងអាថ៌កំបាំងគ្រប់ប្រភេទបានកើតឡើងនៅជុំវិញគេ។ នេះក៏ជាមូលហេតុដែល សុង ជីស៊ីន និងស្ត្រីម្នាក់នោះ ជ្រើសរើសធ្វើជាអ្នកជិតខាងរបស់គេដែរ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ជាមួយនឹងឋានៈរបស់ សុង ជីស៊ីន តើគេមិនអាចរស់នៅក្នុងផ្លូវសំណាង (Fortune Street) បានមែនទេ? វាមិនមែនជាករណីបែបនោះឡើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីរូបនោះបានគិតយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នមួយសន្ទុះ រួចតបថា៖ \"លោកពុក មានន័យថា គេគឺដូចជានុយអញ្ចឹងមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានអង្អែលក្បាលនាង រួចនិយាយថា៖ \"ប្រហែលជាបែបហ្នឹងហើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គេក៏ញញឹមហើយបន្តថា៖ \"ប្រសិនបើពុក និងកូន មិនមែនជាអ្នកដាវដែលមិនសូវខ្វល់ពីរឿងខាងក្រៅ ឬរឿងព្រេងនិទាន និងជោគវាសនាទេនោះ ប្រហែលជាពុកអាចនឹងទុកគេនៅក្បែរខ្លួន។ ប្រហែលជាពុកអាចនឹងជួយគេបានបន្តិចបន្តួចដែរ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អឡើយនៅខណៈនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍ រួចនិយាយថា៖ \"ស៊ាវអឺ សម្តីរបស់ពុកប្រហែលជាអាក្រក់បន្តិច ប៉ុន្តែហេតុផលរបស់ពុកគឺមិនខុសឡើយ។ កុំខឹងនឹងសម្តីរបស់ពុកដែលមិនសូវពិរោះអី\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងនៅតែមានទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ មិនអាចលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងចង្អុលទៅស្ពានឈើដែលមានដំបូល ដែលមើលទៅដូចជាមាននាគខ្មៅមួយកំពុងដេកកាត់ទទឹងទឹកទន្លេ។ \"អាណាចក្រ តាលី (Great Li Empire) បានចំណាយលុយ និងកម្លាំងយ៉ាងច្រើន ដើម្បីសាងសង់ស្ពានឈើនោះ។ មូលហេតុតែមួយគត់ គឺដើម្បីសង្កត់លើដាវដែកដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមិនសូវមានតម្លៃនោះ។ កូនសាកគិតមើលចុះ។ នេះគឺជាដាវដែលមានអាយុកាល ៣០០០ ឆ្នាំ ដែលមានព្រលឹងបាក់បែក និងគ្មានម្ចាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើម្បីសង្កត់លើអំណាចដែលនៅសេសសល់របស់វា អាណាចក្រទាំងមូលនៅតែត្រូវការចំណាយតម្លៃដ៏ខ្ពស់បែបនេះ គោលដៅរបស់ពួកគេគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការសង្កត់វាទុកក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីប៉ុណ្ណោះ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះបានងក់ក្បាលតប។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្បាលរបស់នាងនៅតែឱនចុះ ហើយខណៈដែលនាងក្រឡេកមើលអាហារដែលនៅសេសសល់ នាងបានតបដោយមិនសូវដឹងខ្លួនថា៖ \"អូ... ពិតជាអស្ចារ្យមែន\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះមិនដឹងថាគួរយំ ឬគួរស្ដើចឡើយ ខណៈដែលគេបានច្របាច់ថ្ងាសខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មេឃគឺសំខាន់ ហើយដីក៏សំខាន់ដែរ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅពីលើពួកវាទាំងពីរ គឺការញ៉ាំដែលសំខាន់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ម្ដាយរបស់កូនស្រីម្នាក់នេះ ក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលលោភលន់នឹងការញ៉ាំបែបនេះដែរ! តើនាងយកចរិតនេះមកពីអ្នកណាឱ្យប្រាកដទៅ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានទះស្មារបស់កូនស្រី រួចនិយាយដោយសំឡេងថ្នមៗថា៖ \"ពុកនឹងទៅសួរសុខទុក្ខមនុស្សម្នាក់។ កូនអាចនៅទីនេះបាន ប៉ុន្តែត្រូវចាំថាត្រូវញ៉ាំយឺតៗ។ គ្មាននរណាម្នាក់មកដណ្ដើមអាហារកូនឡើយ\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះស្រាប់តែងើបមុខឡើង ហើយចាប់ដៃរបស់បុរសម្នាក់នោះ ខណៈដែលកងដៃពណ៌ក្រហមឆ្អៅនៅលើដៃរបស់នាង បានភ្លឺត្រចះត្រចង់ មើលទៅដូចជានាគភ្លើងដែលកំពុងរមួលខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាដូចជានាគភ្លើងដ៏មានជីវិត ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងពីអណ្ដាតភ្លើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"កូននៅតែមានចិត្តបារម្ភពីពុកដែរតើ។ មិនអីទេ កុំបារម្ភអី ពុកគ្រាន់តែទៅសួរសុខទុក្ខ លោកគ្រូ ឈី ប៉ុណ្ណោះ\" បុរសម្នាក់នោះនិយាយជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះបានលែងដៃ រួចក៏ងាកមកផ្ដោតអារម្មណ៍លើអាហារសម្រន់វិញភ្លាម ដោយចាប់ផ្ដើមញ៉ាំពួកវាម្ដងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះស្រាប់តែពោរពេញដោយភាពធុញទ្រាន់ ហើយគេមិនអាចទប់សម្តីនៅក្នុងពោះបានទៀតឡើយ ដោយរអ៊ូថា៖ \"ញ៉ាំ! ញ៉ាំ! ញ៉ាំ! អា្ម្នាក់ លីវ ស៊ានយ៉ាង នោះពិតជាសមតែត្រូវគេវាយមែន។ ប៉ុន្តែ សម្តីរបស់វាក៏មិនមែនខុសដែរ។ វានឹងដល់ថ្ងៃមួយដែលកូនញ៉ាំច្រើនរហូតដល់ក្លាយជាក្មេងស្រីធាត់ជ្រលូស! នៅពេលនោះ តើមានអ្នកណាហ៊ានរៀបការជាមួយកូនទៅ?! ឬក៏កូនចង់ឱ្យពុកទៅចាប់ជំរិតប្ដីមកឱ្យកូន?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះបានឈប់ញ៉ាំ ដោយកាន់នំនៅក្នុងដៃ ខណៈដែលទឹកភ្នែកបានដក់ក្នុងភ្នែករបស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសម្នាក់នោះបានប្រញាប់រត់គេចខ្លួនចេញទៅ ដោយមិនភ្លេចទះកំផ្លៀងខ្លួនឯង ខណៈដែលគេងាកខ្នងដាក់កូនស្រី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាតែងតែបែបហ្នឹងរហូត។ គេតែងតែធ្វើឱ្យខូចរឿងនៅនាទីចុងក្រោយជានិច្ច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាបានកន្លងផុតពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត្រទៅហើយ ហើយនៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន ត្រឡប់មកដល់ផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ហើយបើកទ្វារ អ្វីដែលគេអាចឮ គឺសំឡេងស្រមុកដូចផ្គរលាន់របស់មិត្តភក្តិគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិតជាមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើគឺជា ឆិន ភីងអាន វិញ គេច្បាស់ជាមិនអាចគេងលក់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់បែបនេះឡើយនៅយប់នេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានដាក់កន្ត្រកធំ និងកន្ត្រកឫស្សីនៅក្នុងផ្ទះបាយនៅទីធ្លាផ្ទះសិន។ បន្ទាប់មក គេបានទៅបន្ទប់ចំហៀងខាងស្ដាំដែល លីវ ស៊ានយ៉ាង បានរៀបចំទុកឱ្យគេ រួចប្រញាប់ផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់ថ្មី។ លុះត្រាតែធ្វើបែបនេះរួច ទើបគេត្រឡប់ទៅផ្ទះបាយវិញ ដើម្បីលាងសម្អាត និងរៀបចំត្រីថ្ម។ បន្ទាប់ពីធ្វើបែបនេះរួច គេក៏ដាក់ពួកវាទៅក្នុងចានប៉សឺឡែនដ៏ស្អាតមួយ។ បន្ទាប់មក គេប្រើចានមួយទៀតដើម្បីគ្របពីលើ។ នេះគឺដើម្បីការពារកុំឱ្យមានសត្វល្អិតផ្សេងៗចូល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក ឆិន ភីងអាន បានដកយកគ្រួសប្រមាត់ពស់ដែលគេចូលចិត្តបំផុត ៥ ឬ ៦ គ្រាប់ចេញពីកន្ត្រកធំ ហើយយកពួកវាទៅបន្ទប់ដែលគេស្នាក់នៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលពីបន្តិចមុននេះ គេក៏បានក្រឡេកមើលដាវដែល នីង យ៉ាវ បានដាក់នៅលើទូដែរ។ វានៅតែសម្រាកនៅទីនោះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីធ្វើរឿងទាំងអស់នេះរួច ឆិន ភីងអាន ចុងក្រោយក៏បានឡើងលើគ្រែ ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេចាប់ផ្ដើមកក់ក្ដៅបន្តិចម្ដងៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ភ្នែករបស់គេនៅតែបើកធំៗនៅឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្នែកមួយគឺដោយសារតែការឈឺចាប់ដូចគេចាក់នៅដៃឆ្វេង ហើយផ្នែកមួយទៀតគឺដោយសារតែគេមិនមានអារម្មណ៍ហត់នឿយទាល់តែសោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ មូលហេតុពិតប្រាកដគឺដោយសារតែ ឆិន ភីងអាន ដឹងច្បាស់ជាង លីវ ស៊ានយ៉ាង ទៅទៀតថា តើមនុស្សក្រៅទាំងនោះ \"គ្មានហេតុផល\" កម្រិតណា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះមិនហ៊ានគេងលក់ឱ្យស្កប់ស្កល់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូច្នេះហើយ ឆិន ភីងអាន នៅតែដឹងខ្លួនពេញមួយយប់ ដោយផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់រាល់សំឡេងផ្សេងៗនៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ឬនៅក្បែរទ្វារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលព្រលឹមមកដល់ ឆិន ភីងអាន បានក្រោកឡើង ហើយទៅផ្ទះបាយ លើកបង្គោលរែកដែលមានធុងទឹក ដើម្បីរៀបចំទៅកាន់អណ្តូងសោដែក (Iron Lock Well) នៅក្នុងច្រកផ្កាអព្រីខត ដើម្បីដងទឹកពីរធុង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលមានភ្នែកងងុយគេង នៅតែសម្ងំនៅក្នុងភួយរបស់គេនៅឡើយ ដោយលេចចេញតែក្បាលប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលឮសំឡេងជើងដើរថ្នមៗ គេក៏រអ៊ូថា៖ \"ឆិន ភីងអាន ឯងក្រោកពីព្រលឹមម្ល៉េះ? តើឯងនឹងទៅណា?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំទៅដងទឹក!\" ឆិន ភីងអាន តបទាំងដង្ហក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"បើឯងឃើញ ជី គុយ កុំភ្លេចសួរសុខទុក្ខនាងជំនួសអញផង!\" លីវ ស៊ានយ៉ាង ស្រែកប្រាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនចង់តបឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលគេរៀបនឹងចាកចេញពីទីធ្លាផ្ទះ ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែឮ លីវ ស៊ានយ៉ាង និយាយថា៖ \"ឆិន ភីងអាន ឱ្យតែឯងជួយអញ អញក៏នឹងជួយឯងមុជទឹកដើម្បីរើសគ្រួសនៅក្នុងរណ្ដៅដែរ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមដ៏ភ្លឺស្វាងបានរីករាលដាលនៅលើមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន។ \"ច្បាស់ណាស់!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង រំពៃភ្នែកចុះឡើង ខណៈដែលគេទាញភួយគ្របក្បាល។ \"អា្ម្នាក់នេះពិតជាគ្មានភក្ដីភាពមែន។ អញដឹងថាវិធីនេះច្បាស់ជាបានផល\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើស្ពានឈើដែលមានដំបូល បញ្ញវន្តវ័យកណ្តាលម្នាក់កំពុងអង្គុយតែម្នាក់ឯង។ គេនឹងនៅទីនេះរហូតដល់ពន្លឺដំបូងនៃថ្ងៃលេចឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលពន្លឺដំបូងបានលេចឡើងនៅជើងមេឃ គេបានងើបមុខឡើង ហើយនិយាយជាមួយនឹងស្នាមញញឹមតិចៗថា៖ \"បន្ទប់ងងឹតមួយពាន់ឆ្នាំ បន្ទប់ដែលត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺតែមួយ\"។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-07T13:37:13.988Z","698740099ef0d5694b9d37c1","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69873ef39ef0d5694b9d37a5",29,"វិញ្ញាណកញ្ជ្រោង (Fox Spirit)",{"id":25,"number":26,"title":27},"698c8df1afd8fd70966d50c2",31,"វាយស្មៅបង្កកពស់",84,1790177359087]