[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-69873c279ef0d5694b9d3797":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",28,"មនុស្សកំណាញ់ (Miser)","នៅពេលព្រលប់ចូលមកដល់ ឆិន ភីងអាន បានដើរកាត់ខ្លោងទ្វារខាងលិចនៃទីក្រុងតូច ខណៈដែលគេកំពុងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ គេបានឃើញអ្នកយាមទ្វារដែលមានសក់កញ្រ្ចើលម្នាក់ កំពុងច្រៀងរអ៊ូរទាំថា៖ \"កុំឱ្យពេលវេលាកន្លងផុតទៅដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ ទោះជាកិត្តិយស និងទ្រព្យសម្បត្តិ ក៏អាចបោះបង់ចោលបានដែរ។\" ប្រហែលជាដោយសារឮសូរជើងដ៏ប្រញាប់ប្រញាល់របស់ ឆិន ភីងអាន ទើបគេបើកភ្នែកឡើង ហើយក៏ប៉ះចំក្រសែភ្នែករបស់ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើង ដែលកំពុងដើរចូលតាមទ្វារល្មម។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អារម្មណ៍សប្បាយរបស់អ្នកយាមទ្វារបានរលាយបាត់ភ្លាមៗ នៅពេលដែលឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ ដែលតែងតែមកទារលុយឈ្នួលពីគេ។ គេគ្រវីដៃទាំងធុញទ្រាន់ រួចនិយាយថា៖ \"ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ! ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ! តើពេលវេលារបស់ឯងវាមានតម្លៃប៉ុន្មានទៅ? បើឯងអាចស្គាល់រសជាតិនៃកិត្តិយស និងទ្រព្យសម្បត្តិបានបន្តិចបន្តួច នោះប្រហែលជាដល់ពេលដែលឯងត្រូវអុជធូបអរគុណដល់ទេវតា និងបុព្វបុរសឯងហើយ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែល ឆិន ភីងអាន រត់កាត់ទៅ គេមិនភ្លេចលើកដៃឡើងខ្ពស់ បង្ហាញម្រាមដៃទាំងប្រាំ រួចគ្រវីវាយ៉ាងខ្លាំងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេចង់រំលឹកអ្នកយាមទ្វារនោះយ៉ាងច្បាស់ថា លោកនៅជំពាក់លុយថ្លៃឈ្នួលគេចំនួន ៥ កាក់ទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារបានស្ដោះទឹកមាត់ទៅលើដីទាំងខឹង រួចជេរថា៖ \"អា្ម្នាក់នេះក៏មិនមែនជាមនុស្សល្អអីដែរ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រូបរាងរបស់ក្មេងប្រុសនោះបានបាត់ទៅក្នុងចម្ងាយយ៉ាងលឿន។ អ្នកយាមទ្វារបានងើបមើលមេឃដ៏ស្រឡះ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាត្រូវបានស្រោបដោយកញ្ចក់ដ៏ស្រស់ស្អាត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេអង្អែលពុកចង្កា រួចខ្ទប់មាត់និយាយទាំងងឿងឆ្ងល់ថា៖ \"តើពាក្យដែលលោកគ្រូ ឈី ធ្លាប់និយាយពីមុននោះជាអ្វីទៅ? អ្វីៗដែលល្អៗ... ហើយនិងពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយដូចកញ្ចក់...?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនោះ រទេះគោមួយបានបរចេញពីទីក្រុងតូចយឺតៗ ដែលមានសិស្សវ័យក្មេងម្នាក់ដ៏មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្នុងឈុតពណ៌ខៀវខ្ចីអង្គុយលើនោះ។ អ្នកបររទេះគឺជាបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានទឹកមុខហ្មត់ចត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារក៏គ្រវីដៃហៅពួកគេភ្លាម រួចសើចក្អាកក្អាយនិយាយថា៖ \"បងប្រុស យ៉ាវ កុំទាន់ទៅអី។ មានពាក្យមួយនៅចុងអណ្ដាតខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំចាំបានតែពាក្យថា 'របស់ល្អៗ' និង 'ពណ៌កញ្ចក់' អីហ្នឹង។ ខ្ញុំចាំពាក្យផ្សេងទៀតមិនបានទាល់តែសោះ! ប៉ុន្តែអ្នកជាមនុស្សមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ ចូរបំពេញពាក្យដែលខ្វះខាតឱ្យខ្ញុំបន្តិចមើល!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាវ យ៉ាវ កំពុងមានអារម្មណ៍រីករាយនៅពេលនេះ គេឱបថង់សម្ភារៈនៅលើភ្លៅ រួចសូត្រដោយសំឡេងច្បាស់ៗថា៖ \"រឿងល្អៗក្នុងលោកសុទ្ធតែជារឿងបណ្ដោះអាសន្ន ដូចជាពពកចម្រុះពណ៌នៅលើមេឃ និងពណ៌ឆើតឆាយនៃគ្រឿងកញ្ចក់!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារលើកមេដៃ រួចនិយាយថា៖ \"ពិតជាស័ក្តិសមជាបងប្រុស យ៉ាវ មែន ចំណេះដឹងរបស់អ្នកគឺលំដាប់ខ្ពស់បំផុត។ នៅពេលដែលអ្នកល្បីឈ្មោះនៅថ្ងៃអនាគត កុំភ្លេចត្រឡប់មកលេងខ្ញុំផង។ ប្រហែលជាអ្នកថែមទាំងអាចស្នងតំណែងគ្រូរបស់អ្នក ហើយក្លាយជាគ្រូបង្រៀនថ្មីសម្រាប់ក្មេងៗក្នុងទីក្រុងតូចរបស់យើងផងក៏មិនដឹង។ វាក៏ជារឿងល្អម្យ៉ាងដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាវ យ៉ាវ ស្រឡាំងកាំងបន្តិចពេលឮបែបនេះ។ បន្ទាប់មក គេក៏សំពះ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ \"អរគុណសម្រាប់ពរជ័យរបស់អ្នក!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយក្តីរីករាយ អ្នកយាមទ្វារបានដកថង់ប៉ាក់មួយចេញពីក្នុងដៃអាវ រួចបោះទៅឱ្យយុវជនក្នុងឈុតពណ៌ខៀវ រួចញញឹមនិយាយថា៖ \"ខ្ញុំបានសុំឱ្យអ្នកសរសេរពាក្យស្លោកឱ្យច្រើនណាស់ក្នុងឆ្នាំកន្លងមក ហើយអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ គឺអ្នកមិនដែលយល់ថាវាជាការរំខានឡើយ។ ខ្ញុំតែងតែជាអ្នកមើលមនុស្សមិនដែលខុសទេ។ នេះនែ កាដូបន្តិចបន្តួចសម្រាប់អ្នក។ សូមធ្វើដំណើរដោយសុវត្ថិភាព!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាវ យ៉ាវ ប្រញាប់ចាប់ថង់លុយ រួចនិយាយថា៖ \"រង់ចាំជួបគ្នានៅថ្ងៃអនាគត!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារគ្រវីដៃដាក់យុវជននោះ រួចញញឹមងក់ក្បាលតបវិញ។ ប៉ុន្តែគេក៏រអ៊ូតិចៗថា៖ \"វានឹងក្លាយជារឿងពិបាកហើយ!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងកំពុងដើរចូលមកក្នុងទីក្រុង ចំណែករទេះដែល ចាវ យ៉ាវ អង្គុយពីលើ កំពុងតែបរឆ្ពោះទៅកាន់ពិភពលោកនៅខាងក្រៅទីក្រុងតូច។ អ្នកទាំងពីរបានដើរឆ្វៀលកាត់គ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អង្គុយលើគល់ឈើ អ្នកយាមទ្វារបានរាប់ម្រាមដៃ រួចនិយាយថា៖ \"ក្មេងប្រុសមកពីប្រទេស តាសួយ (Great Sui) ជាមួយនឹងត្រីមាសរបស់គេ កូនប្រុសរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ គូ នៅច្រកក្អមដីឥដ្ឋ និងបងប្រុស យ៉ាវ មកពីផ្លូវសំណាង... មានមនុស្សបីនាក់ហើយ។ ប៉ុន្តែ មនុស្សក្រៅជាច្រើននៅតែសម្រុកចូលមក។ នៅពេលនោះ តើពួកគេនឹងសល់អ្វីឱ្យរើសទៅ? ប្រហែលជាខ្ញុំគួរតែឆ្លៀតឱកាសនេះ រកកូនសិស្សល្អម្នាក់សម្រាប់ខ្លួនឯងដែរទេដឹង? ម្នាក់ដែលអាចជួយច្របាច់ស្មា និងខ្នងឱ្យខ្ញុំ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារលើកដៃអង្អែលមុខដែលជ្រីវជ្រួញ និងក្រៀមខ្លោចរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេក៏សើចតិចៗ រួចនិយាយថា៖ \"ប្រសិនបើបានកូនសិស្សស្រីដែលស្អាត និងមានរាងរៅសមសួន នោះរឹតតែល្អ។ អឹម... ទោះបីជាមុខមាត់នាងអន់បន្តិច ក៏ខ្ញុំអាចទ្រាំបានដែរ។ ប៉ុន្តែ ជើងរបស់នាងច្បាស់ជាត្រូវតែវែង!\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកយាមទ្វារដែលល្បីខាងនៅលីវរូបនេះ បានដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល រួចសម្លឹងមើលមេឃ ទាំងលួចញញឹមសប្បាយចិត្តម្នាក់ឯង។ ជាមួយនឹងគំនិតដ៏រីករាយទាំងនេះ ភាពតានតឹងរបស់គេក៏ត្រូវបានរលាយបាត់អស់។ គេមានអារម្មណ៍ថា ពិភពលោកនេះពិតជាមានភាពស្រស់ស្អាតអស្ចារ្យមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលចាកចេញពីច្រកក្អមដីឥដ្ឋ ឆិន ភីងអាន បានសន្យាជាមួយ លីវ ស៊ានយ៉ាង និង នីង យ៉ាវ រួចហើយថា គេនឹងទៅជួបពួកគេផ្ទាល់នៅផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង នៅពេលគេត្រឡប់មកវិញ។ នៅពេល ឆិន ភីងអាន មកដល់ គេឃើញថាទ្វារមិនបានចាក់សោទេ ដូច្នេះគេក៏រុញទ្វារចូលទៅតែម្ដង។ អ្វីដែលគេបានឃើញ គឺ លីវ ស៊ានយ៉ាង កំពុងប្រើក្រណាត់ថ្មីមួយដើម្បីដុសសម្អាតអាវក្រោះដ៏មានតម្លៃរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកឯ នីង យ៉ាវ វិញ នាងបានចាប់ផ្ដើមពាក់មួកដែលមានស្បៃបាំងមុខម្ដងទៀត។ មានដាវខ្លីមួយនៅចង្កេះរបស់នាង ចំណែកដាវវែងនៅក្នុងស្រោមពណ៌ស ត្រូវបាននាងកាន់នៅក្នុងដៃយ៉ាងរាយមាយ។ ដោយហេតុផលណាមួយ ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថា នីង យ៉ាវ ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍មិនសូវពេញចិត្តចំពោះដាវមួយនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្បត្តិបុរាណដែលត្រូវបានបន្តវេនគ្នាជាច្រើនជំនាន់នៅក្នុងត្រកូល លីវ ត្រូវបានគេហៅថាជាអាវក្រោះ ប៉ុន្តែនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន វាមើលទៅអាក្រក់រហូតដល់គួរឱ្យខ្លាច។ អាវក្រោះដ៏ធំនោះ ពោរពេញទៅដោយដុំដែកដែលមើលទៅដូចជាគល់ឈើងាប់ៗ ហើយមានស្នាមក្រញាំជ្រៅៗចំនួនប្រាំ ដែលអូសបន្លាយតាំងពីស្មាឆ្វេងរហូតដល់ចង្កេះខាងស្ដាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះរឿងនេះ យុវជនទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែមិនដឹងមូលហេតុឡើយ។ ពួកគេមិនអាចនឹកស្រមៃដល់សត្វសាហាវដ៏ធំបែបណា ដែលអាចមានកម្លាំងខ្លាំងរហូតដល់បន្សល់ទុកស្នាមដ៏គួរឱ្យរន្ធត់បែបនេះបានទេ។ ក្រោយមក នៅពេលដែលរាជវាំងបានហាមឃាត់មិនឱ្យចូលទៅក្នុងភ្នំជាច្រើន និងបញ្ឈប់អ្នកស្រុកមិនឱ្យចូលទៅរើសអុស ឆិន ភីងអាន និង លីវ ស៊ានយ៉ាង បានគោរពតាមច្បាប់នេះយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដោយមិនដែលល្មើសសូម្បីតែម្ដង។ ស្នាមក្រញាំនៅលើអាវក្រោះនោះ គឺជាមូលហេតុធំមួយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន យល់ថាអាកប្បកិរិយារបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ចំពោះអាវក្រោះនេះគឺចម្លែកណាស់។ អាវក្រោះដែលមានពណ៌ដូចធ្យូងនេះពិតជាអាក្រក់ខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែ លីវ ស៊ានយ៉ាង ចាត់ទុកវាដូចជាកំណប់ទ្រព្យដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ ទោះបីជាគេស្និទ្ធស្នាលជាមួយ ឆិន ភីងអាន ខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏គេធ្លាប់បង្ហាញអាវក្រោះនេះឱ្យ ឆិន ភីងអាន ឃើញតែម្ដងគត់។ លើសពីនេះ គេបានដាក់វាត្រឡប់ទៅក្នុងប្រអប់ពណ៌ក្រហមវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន បន្ទាប់ពីបង្ហាញបានតែពីរបីនាទីប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ឆិន ភីងអាន យល់ភ្លាមៗ នៅពេលឃើញ លីវ ស៊ានយ៉ាង លួចក្រឡេកមើលយុវតីក្នុងឈុតខ្មៅម្ដងម្កាល។ លីវ ស៊ានយ៉ាង តែងតែមានចរិតបែបនេះ។ រាល់ពេលដែលគេឃើញក្មេងស្រី គេមិនដែលគ្រប់គ្រងក្រសែភ្នែកខ្លួនឯងបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ រឿងនេះមិនមែនមានន័យថាគេស្រឡាញ់ពួកគេពិតប្រាកដនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគ្រាន់តែចូលចិត្តអួតខ្លួននៅចំពោះមុខពួកគេប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឧទាហរណ៍ ខណៈពេលកំពុងងូតទឹកនៅក្នុងអូរ ក្បែរស្ពានឈើដែលមានដំបូលក្នុងរដូវក្ដៅ លីវ ស៊ានយ៉ាង នឹងព្យាយាមបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់គេភ្លាម នៅពេលមានក្មេងស្រីដែលមានអាយុស្របាលគ្នាដើរកាត់។ ដំបូងឡើយ គេនឹងប្រញាប់ឡើងទៅលើថ្មពណ៌បៃតងដ៏ធំនៅមាត់ច្រាំង បន្ទាប់មកគេនឹងក្អកខ្លាំងៗ ដែល ឆិន ភីងអាន ហៅថាជាសកម្មភាព \"ប្រកាសឱ្យពិភពលោកបានដឹង\"។ ជាចុងក្រោយ គេនឹងលោតក្បាលចុះទៅក្នុងទឹកតែម្ដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាមួយនឹងខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ ឆិន ភីងអាន គេអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវទឹកមុខរបស់ក្មេងស្រីៗនៅចម្ងាយនោះ។ ដូច្នេះហើយ គេតែងតែចង់ប្រាប់ការពិតដល់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ណាស់។ នៅពេលពួកគេឃើញសកម្មភាពរបស់គេ ក្មេងស្រីដែលស្អាតៗនឹងរំពៃភ្នែកចុះឡើង ឬលួចជេរតិចៗ។ ចំណែកឯអ្នកផ្សេងទៀតនឹងមិនខ្វល់ពីគេទាល់តែសោះ សូម្បីតែក្រឡេកមើលក៏មិនមើលផង។ ទឹកមុខតែមួយគត់ដែលពួកគេមិនដែលបង្ហាញ គឺការកោតសរសើរ និងការចាត់ទុកគេថាជាបុរសដ៏អស្ចារ្យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពិតណាស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានលង់ស្រឡាញ់ ជី គុយ នៅពេលក្រោយមក ហើយគេក៏បានក្លាយជាមនុស្សដែលងប់ងល់នឹងនាងយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។ ចាប់ពីពេលនោះមក ហាក់ដូចជាគ្មានស្ត្រីណាផ្សេងទៀតដែលអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់គេបានឡើយ។ ទោះបីជាគេកំពុងធ្វើចរិតជាមនុស្សចិត្តទូលាយ និងអស្ចារ្យនៅចំពោះមុខ នីង យ៉ាវ ក៏ដោយ នេះគឺគ្រាន់តែដើម្បីកុំឱ្យយុវតីដ៏ត្រជាក់ស្រ៊ប់ម្នាក់នេះមើលងាយគេប៉ុណ្ណោះ។ គេចង់បង្ហាញនាងថា នាងមិនមែនជាមេធំគ្រាន់តែដោយសារនាងមានដាវខ្លី និងដាវវែងនោះទេ។ គេ លីវ ស៊ានយ៉ាង ក៏មានអាវក្រោះដែលមិនអាចរកបាននៅកន្លែងណាផ្សេងទៀតក្នុងទីក្រុងតូចនេះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ក្រឡេកមើលជុំវិញបន្ទាប់ពី ឆិន ភីងអាន មកដល់ ហើយចុងក្រោយ នាងក៏ដាក់ដាវរបស់នាងនៅលើទូរបុរាណ និងប្រណីតមួយ ដែលត្រូវបានតុបតែងដោយផ្កាពណ៌មាស។ ប៉ុន្តែ ថ្នាំលាបនៅលើទូនេះបានប្រេះ និងរបកអស់ទៅហើយ ហើយនាងក៏ត្រូវរុញក្រឡ និងសម្ភារៈផ្សេងៗចេញ ដើម្បីរកកន្លែងទំនេរសម្រាប់ដាក់ដាវរបស់នាង។ ខណៈពេលកំពុងធ្វើបែបនេះ នាងបានរកឃើញថា មានរូបចម្លាក់ផ្កាខែភ្ជុំ (golden cassia) ពណ៌មាសបង្កប់នៅខាងក្រោយទូ ជាមួយនឹងរូបព្រះខែពេញវង់នៅជ្រុងម្ខាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងងាកមកនិយាយថា៖ \"ខ្ញុំទុកដាវរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះ។ កុំប៉ះវាឱ្យសោះ បើមិនអញ្ចឹងទេ ឯងនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះផលវិបាកដោយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមិនបាននិយាយលេងទេណា។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង កំពុងជាប់រវល់ដុសសម្អាតអាវក្រោះ ហើយម្ដងម្កាល គេនឹងអោនចុះទៅផ្លុំខ្យល់ដាក់វា រួចប្រើកំភួនដៃដុសវាឱ្យស្អាតតែម្ដង។ គេកំពុងតែជក់ចិត្តនឹងការងារនេះយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ប្រាកដណាស់\" ឆិន ភីងអាន សន្យា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីរូបនេះបានងាកទៅរក លីវ ស៊ានយ៉ាង រួចនិយាយថា៖ \"ទូនេះមិនមានតម្លៃអ្វីទេ ប៉ុន្តែរូបចម្លាក់ផ្កាខែភ្ជុំពណ៌មាសដែលបង្កប់នៅក្នុងនោះ គឺជារឿងផ្សេងគ្នាទាំងស្រុង។ កុំលក់វាក្នុងតម្លៃថោកឱ្យសោះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំមិនដែលចូលចិត្តរូបគំនូរនោះទេ តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេងមកម្ល៉េះ។ បើនាងចូលចិត្ត នាងអាចកោសវាចេញ ហើយយកទៅទុកដោយខ្លួនឯងចុះ\" លីវ ស៊ានយ៉ាង តបវិញដោយមិនទាំងងើបក្បាលមើលផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ច្បាស់ជាមិនបំផ្លាញរបស់ដែលមានតម្លៃបែបនេះឡើយ។ នាងគ្រាន់តែសួរដោយចង់ដឹងថា៖ \"តើរូបចម្លាក់នេះធ្វើឡើងពីអ្វី?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង ងាកក្រោយក្រឡេកមើលបន្តិច រួចតបថា៖ \"តើខ្ញុំដឹងបានយ៉ាងម៉េចទៅ? វាមានអាយុកាលរាប់រយឆ្នាំមកហើយ សូម្បីតែលោកតារបស់ខ្ញុំ ក៏មិនអាចពន្យល់ពីប្រភពដើមរបស់វាបានដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"វាប្រហែលជាធ្វើឡើងពីគ្រួសដែលរកឃើញនៅក្នុងអូរ\" ឆិន ភីងអាន និយាយតិចៗ។ \"គ្រួសទាំងនេះមានពណ៌ខុសៗគ្នាជាច្រើន ប៉ុន្តែបុព្វបុរសរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានជ្រើសរើសយកតែពណ៌មាសប៉ុណ្ណោះនៅពេលនោះ។ បន្ទាប់មកពួកគេក៏បំបែកវា រួចបិទភ្ជាប់វាចូលគ្នា។ យើងហៅគ្រួសទាំងនេះថា 'គ្រួសប្រមាត់ពស់' (snake gall pebbles)។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"គ្រួសមែនទេ? តើវាមានច្រើនទេនៅក្នុងអូរ?\" នីង យ៉ាវ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ញញឹមហើយឆ្លើយថា៖ \"ប្រសិនបើនាងចង់បាន ខ្ញុំអាចទៅរើសឱ្យនាងបានមួយកន្ត្រកធំរាល់ថ្ងៃ។ ក្រៅពី គូ ខាន (Gu Can) គ្មានអ្នកណានៅទីនេះចូលចិត្តគ្រួសទាំងនេះឡើយ។ មានតែគេម្នាក់គត់ដែលចូលចិត្តទៅអូរដើម្បីរើសគ្រួសទាំងនេះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីក្នុងឈុតខ្មៅដកដង្ហើមធំ។ នាងសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសក្រីក្រមកពីច្រកក្អមដីឥដ្ឋយ៉ាងជ្រៅ រួចនិយាយថា៖ \"ឯងពិតជាមនុស្សក្រីក្រដែលរស់នៅលើគំនរមាសមែន...\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ \"តើគ្រួសទាំងនេះមានតម្លៃនៅពិភពខាងក្រៅមែនទេ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ រៀបចំមួកស្បៃរបស់នាង រួចតបថា៖ \"វាអាស្រ័យលើថា តើអ្នកណាជាអ្នកទទួលបានវា។ លើសពីនេះ ទោះបីជាវាធ្លាក់ទៅក្នុងដៃរបស់មនុស្សដែលដឹងពីរបៀបប្រើវាក៏ដោយ ក៏ការដែលមនុស្សម្នាក់នោះទទួលបានជោគជ័យឬអត់ គឺអាស្រ័យលើសំណាងដែរ។ ប្រសិនបើពួកគេមានសំណាង គ្រួសតែមួយគ្រាប់ក៏គ្រប់គ្រាន់ដែរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេគ្មានសំណាងទេ ទោះបីជាមានគ្រួសមួយភ្នំ ក៏មិនគ្រប់គ្រាន់ដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រួសទាំងនេះពិតជាមានតម្លៃណាស់នៅពិភពខាងក្រៅ។ តម្លៃខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនដឹងថា តើយើងអាចយកគ្រួសទាំងនេះចេញពីទីក្រុងតូចបានឬអត់នោះទេ។ នេះគឺជាចំណុចដែលសំខាន់បំផុត។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង បានកាត់សម្តីនាងនៅពេលនោះ ដោយនិយាយថា៖ \"មានរឿងចម្លែកមួយអំពីគ្រួសទាំងនេះ។ បន្ទាប់ពីយកពួកវាចេញពីអូរ ពួកវានឹងបាត់បង់ពន្លឺភ្លាមៗ ប្រសិនបើត្រូវខ្យល់ ឬត្រូវកម្ដៅថ្ងៃ។ វារឹតតែអាក្រក់ទៅទៀតបន្ទាប់ពីត្រូវភ្លៀង ឬត្រូវហិមៈ។ ពួកវានឹងបាត់បង់ពន្លឺក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿនបំផុត។ ក្រៅពីនេះ វាមិនមានអ្វីពិសេសឡើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ដូចការរំពឹងទុកមែន\" នីង យ៉ាវ និយាយទាំងស្ដាយក្រោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយថា៖ \"ចុះបើខ្ញុំទៅរើសមួយកន្ត្រកនៅថ្ងៃស្អែក? ចុះបើវាមានករណីលើកលែងខ្លះ?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវតីនោះគ្រវីក្បាល។ \"វាមិនមានអ្វីខុសប្លែកសម្រាប់ខ្ញុំឡើយ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង បានដុសសម្អាតអាវក្រោះរួចរាល់ ហើយទុកវាចោលនៅពេលនេះ។ គេផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារ ញញឹមហើយនិយាយថា៖ \"ឆិន ភីងអាន គឺជាមនុស្សកំណាញ់បំផុត ដូច្នេះប្រហែលជាគេនឹងទៅអូរដើម្បីរើសគ្រួសតាំងពីយប់នេះផងក៏មិនដឹង។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ខ្ញុំទៅហើយ\" នីង យ៉ាវ និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនាងមកដល់មាត់ទ្វារ នាងបានងាកក្រោយ រួចនិយាយថា៖ \"ខ្ញុំនឹងមើលថែរក្សាកូនសោសក់ (hairpin) និងក្រដាសវេជ្ជបញ្ជាឱ្យឯង។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែត្រូវការឱ្យឯងមកជួយដាំថ្នាំឱ្យខ្ញុំនៅថ្ងៃស្អែក។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលហើយនិយាយថា៖ \"គ្មានបញ្ហាទេ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងព្រមានពួកគេដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ \"ក្នុងចំណោមមនុស្សក្រៅដែលចូលមកក្នុងទីក្រុងតូចក្នុងពេលដំណាលគ្នានឹងខ្ញុំ មនុស្សដែលមានអំណាចបំផុត ប្រហែលជាបុរសចំណាស់មកពីភ្នំកម្ដៅថ្ងៃ (Sun Scorch Mountain)។ គាត់មកទីនេះដើម្បីការពារក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះ។ បន្ទាប់ពីគាត់ គឺខ្ទើយម្នាក់មកពីប្រទេស តាសួយ ដែលបានធ្វើឱ្យខ្ញុំរបួស។ បន្ទាប់មកទៀតគឺ លីវ ជីម៉ៅ (Liu Zhimao) មនុស្សដែលបានយក គូ ខាន ទៅ។ អ្នកក៏មិនត្រូវមើលស្រាលស្ត្រីដែលលាក់កាំបិតក្រោមស្នាមញញឹមម្នាក់នោះដែរ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ដូច្នេះ ព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព កុំឱ្យមានជម្លោះជាមួយបុរសចំណាស់មកពីភ្នំកម្ដៅថ្ងៃឱ្យសោះ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នកមានជម្លោះជាមួយគាត់មែន ចូរធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីទិញពេលវេលា។ កុំព្យាយាមប្រយុទ្ធជាមួយគាត់ ហើយកុំសង្ឃឹមលើសំណាងឱ្យសោះ។ អ្នកត្រូវតែទិញពេលវេលាឱ្យបានយូរគ្រប់គ្រាន់ រហូតដល់ខ្ញុំមកដល់។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"តើមនុស្សក្រៅទាំងនេះដែលមិនស្គាល់ទីក្រុងតូចរបស់យើងច្បាស់ ហ៊ានសម្លាប់យើងនៅលើដីរបស់យើងផ្ទាល់មែនទេ?\" លីវ ស៊ានយ៉ាង សួរដោយសំឡេងតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ក្រឡេកមើលគេ មុននឹងងក់ក្បាលហើយនិយាយថា៖ \"ពួកគេហ៊ាន។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង លេបទឹកមាត់ពេលឮបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"តើឯងនៅចាំលោកគ្រូសាសនាតៅ លូ (Daoist Lu) ទេ? អ្នកគ្រូទាយដែលមានតូបនោះ?\" ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែសួរ។ \"តើគាត់បាននិយាយអ្វីខ្លះទៅកាន់ឯង?\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ ស៊ានយ៉ាង ភាំងស្មារតីពេលឮបែបនេះ។ គេព្យាយាមនឹកឃើញទាំងអេះចង្កា រួចនិយាយថា៖ \"តើខ្ញុំចាំបានយ៉ាងម៉េចទៅ? ខ្ញុំដឹងត្រឹមថាវាគឺជាសម្តីដែលមិនសូវល្អ។ យ៉ាងណាមិញ វាក៏ជារឿងអំពីគ្រោះមហន្តរាយធំដុំ និងត្រូវទៅអុជធូប ឬរឿងឥតប្រយោជន៍អីមួយហ្នឹង។ កាលនោះ ខ្ញុំគ្រាន់តែចាត់ទុកគាត់ជាអ្នកបោកប្រាស់ ហើយសម្តីរបស់គាត់ជារឿងឥតន័យប៉ុណ្ណោះ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងាកទៅមើលយុវតីក្នុងឈុតខ្មៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"បើគេចាំមិនច្បាស់ផង តើឱ្យខ្ញុំពន្យល់ជំនួសគេបានយ៉ាងម៉េចទៅ? តើខ្ញុំជាទេវតាមែនទេ?!\" នីង យ៉ាវ និយាយទាំងកំហឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងឿងឆ្ងល់បន្តិច មិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជា នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែខឹងសម្បារបែបនេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បានដើរចេញពីផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បើប្រៀបធៀបទៅនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការសម្រាកកាយរបស់នាងពេលមកដល់ នាងមើលទៅមានភាពរហ័សរហួន និងខ្លាំងក្លាជាងមុនឆ្ងាយណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើរកាត់ច្រកឌឿងហែមដ៏ធំមួយ យុវតីដែលមានដាវខ្លីនៅចង្កេះ បានពិចារណាថា តើនាងត្រូវការអានសៀវភៅឱ្យបានច្រើនជាងមុននៅពេលទំនេរដែរឬទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គិតអំពីរបៀបដែលនាងនឹងធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកនៅថ្ងៃអនាគត និងរបៀបដែលនាងនឹងនិយាយពាក្យស្លោកដ៏អស្ចារ្យ និងលើកទឹកចិត្ត បន្ទាប់ពីបានកាត់ក្បាលខ្មាំងសត្រូវដោយដាវហោះរបស់នាង នាងមិនអាចទប់អារម្មណ៍បានឡើយថា នាងនឹងមើលទៅពិតជាអស្ចារ្យ និងមានមន្តស្នេហ៍ខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាគ្មាននរណាម្នាក់បានឃើញសមិទ្ធផលដ៏រុងរឿងរបស់នាងក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដែលនាងកំពុងយល់សប្តិទាំងថ្ងៃបែបនេះ រូបរាងដ៏ស៊ាំម្នាក់បានរត់កាត់នាងដូចជាខ្យល់បក់បោក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ជួបគ្នានៅថ្ងៃស្អែក នីង យ៉ាវ។\"\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលសម្តីរបស់គេមកដល់ត្រចៀកនាង គេក៏បានបាត់ខ្លួនទៅម្ខាងទៀតនៃច្រកឌឿងហែមបាត់ទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើង កំពុងស្ពាយកន្ត្រកនៅពីក្រោយខ្នង ខណៈដែលគេរត់យ៉ាងលឿនតាមច្រកឌឿងហែម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ស្រឡាំងកាំងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ \"តើពិតជាមានមនុស្សកំណាញ់បែបនេះនៅក្នុងលោកមែនទេ?\" នាងរអ៊ូម្នាក់ឯង។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-07T13:20:39.134Z","69873c279ef0d5694b9d3797","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"69873b529ef0d5694b9d3789",27,"ចំណុចបញ្ចប់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ (Finishing Touches)",{"id":25,"number":26,"title":27},"69873ef39ef0d5694b9d37a5",29,"វិញ្ញាណកញ្ជ្រោង (Fox Spirit)",84,1790177358915]