[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6987355b9ef0d5694b9d370e":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",25,"ការលាគ្នា (Parting)","នៅខាងក្រៅផ្ទះមួយក្នុងច្រកថូដី មានក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមើលទៅខូចខិល និងមានសំបោរហូរតាមច្រមុះពីរជួរ។ គេកំពុងតែទាត់ទ្វារយ៉ាងខ្លាំង និងជេរប្រទិចផ្ដាសាទាំងទឹកមាត់ខ្ទាតពេញអាកាសថា៖ «ឆិន ភីងអាន បើឯងមិនចេញក្បាលមកទេ អញនឹងរកគេឱ្យមកកាប់ឯងឱ្យងាប់ ហើយវាយកម្ទេចរបស់របរឥតប្រយោជន៍ក្នុងផ្ទះឯងឱ្យខ្ទេច! តើឯងកំពុងរវល់ស្អីហ្នឹង? ឬមួយក៏កំពុងតែនៅជាមួយប្រពន្ធរបស់ សុង ជីស៊ីន? ឯងហ៊ានធ្វើរឿងបែបហ្នឹងទាំងកណ្ដាលថ្ងៃត្រង់ផងអី? ចុះមិនគិតពីអារម្មណ៍ សុង ជីស៊ីន ខ្លះទេ?»\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ល្អណាស់ ឯងមិនព្រមចេញមកមែនទេ? ចង់លេងបែបហ្នឹងមែនទេ? អញ្ចឹងអញទៅហើយ! អញទៅមែនទែនហើយ! កុំសង្ឃឹមថាបានជួបអញទៀតឱ្យសោះ! ដំបូងអញចង់ទុករបស់ទ្រព្យឱ្យឯងដែរ ប៉ុន្តែ... ឆិន ភីងអាន ប្រញាប់បើកទ្វារមក!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយហេតុផលអ្វីមិនដឹង សំឡេងរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះក៏ចាប់ផ្ដើមមានការអួលដើមក។ គេបានហិតសំបោរចូលទៅក្នុងច្រមុះវិញយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រាប់តែ គូ សាន (Gu Can) មានអារម្មណ៍ថាឈឺខ្ទោកនៅត្រង់កញ្ចឹងក។ គេប្រញាប់ងាកក្រោយ ហើយបន្ទាប់ពីឃើញទឹកមុខដ៏ស៊ាំនោះ គេក៏ចាប់ផ្ដើមជេរម្ដងទៀតថា៖ «ឆិន ភីងអាន អាអាបាបក្មេង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បើមើលតាមទឹកមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន វាច្បាស់ណាស់ថាគេកំពុងតែមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល។ គូ សាន ក៏ប្រញាប់ប្ដូរទឹកដមសំឡេងភ្លាមៗនៅពេលឃើញបែបនេះ រួចសួរថា៖ «ឯងមិនអីទេមែនទេ?» ការដូរទឹកដមសំឡេងរបស់គេគឺរលូនដូចជាទឹកហូរអញ្ចឹង មិនមើលទៅឆ្គងទាល់តែសោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ស៊ាំនឹងចរិតដ៏អាក្រក់ និងខូចខិលរបស់ក្មេងសំបោរម្នាក់នេះទៅហើយ។ គេឈរនៅទីនោះទាំងកាន់ឆ្នាំងដីថ្មីមួយនៅក្នុងដៃ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «ឯងមើលមិនដឹងទេអីថាខ្ញុំមិនអី?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយដឹងថាខ្លួនមានកិច្ចការសំខាន់ត្រូវធ្វើ គូ សាន ប្រញាប់អូស ឆិន ភីងអាន ទៅកាន់មាត់ទ្វារទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេបានញាត់ថង់ប្រាក់ដ៏ប្រណិតពីរចូលទៅក្នុងដៃរបស់ ឆិន ភីងអាន រួចខ្សឹបថា៖ «ចាំត្រីកញ្ជុះតូចដែលឯងឱ្យខ្ញុំកាលពីឆ្នាំមុនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាងឿងឆ្ងល់បន្តិច ខណៈដែលគេកាន់ថង់ប្រាក់ដ៏ធ្ងន់ទាំងពីរនោះ។ គេស្គាល់ថង់ទាំងនេះច្បាស់ណាស់ ព្រោះក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតធ្លាប់ឱ្យថង់ប្រាក់បែបនេះមកគេដែរ។ ឆិន ភីងអាន មើលទៅជុំវិញឃើញថាគ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងច្រកថូដីឡើយ ទើបគេប្រញាប់បើកទ្វារនាំ គូ សាន ចូលទៅក្នុងផ្ទះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដាក់ឆ្នាំងដីចុះ គេក៏សួរចំៗថា៖ «មានមនុស្សក្រៅចង់ទិញត្រីកញ្ជុះនោះពីឯងមែនទេ គូ សាន? ខ្ញុំសូមដាស់តឿនឯងថា ដាច់ខាតកុំលក់វាឱ្យសោះ។ ទោះគេបង្ខំក៏មិនត្រូវលក់ដែរ។ តើឯងមិនចង់ឱ្យម្ដាយឯងរស់នៅស្រួលនៅថ្ងៃអនាគតទេអី? បើចង់ ឯងត្រូវតែរក្សាត្រីនោះឱ្យបាន យល់ទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ សាន ស្រាប់តែយំចេញមក។ គេចាប់ជាយអាវរបស់ ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយទាំងអួលដើមកថា៖ «ខ្ញុំចង់យកត្រីនោះមកឱ្យឯងវិញដែរ ប៉ុន្តែម៉ែមិនព្រមឱ្យ។ គាត់ថែមទាំងទះកំផ្លៀងខ្ញុំទៀត! តាំងពីតូចមក ម៉ែមិនដែលវាយខ្ញុំទេ។ ហើយអាអ្នកនិទានរឿងម្នាក់នោះ ខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាទេវតាឬខ្មោចទេ តែគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ វាបាននាំខ្ញុំចូលទៅក្នុងចានពណ៌សរបស់វា បន្ទាប់មកត្រីនោះក៏ស្រាប់តែប្រែជាធំខ្លាំងណាស់ ធំជាងពាងទឹកនៅផ្ទះខ្ញុំទៅទៀត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន យកដៃខ្ទប់មាត់ក្មេងប្រុសនោះភ្លាម ដោយមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់បំផុត រួចសម្លឹងមើលទាំងកាចថា៖ «តាំងពីខ្ញុំឱ្យត្រីនោះទៅឯងមក ត្រីនោះគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ឯងហើយ។ តើឯងនៅតែចង់ឱ្យម៉ែឯងរស់នៅស្រួលទេ? ចង់ឱ្យគាត់បានហូបសាច់រាល់ថ្ងៃ? បានប្រើគ្រឿងសម្អាង និងទិញខោអាវស្អាតៗទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ សាន ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ ឆិន ភីងអាន ដកដៃចេញ រួចអង្គុយច្រហោងសួរថា៖ «ចុះប្រាក់ក្នុងថង់ទាំងពីរនេះបានមកពីណា? ឯងលួចយកមកមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ សាន ធ្វើភ្នែកឡេឡឺ រៀបនឹងប្រឌិតរឿង។ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន ស្គាល់គេច្បាស់ពេក រហូតមើលធ្លុះដល់គំនិតគេបាត់ទៅហើយ។ គេក៏វាយក្បាល គូ សាន មួយដៃ រួចនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «យកវាទៅវិញទៅ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភាពរឹងរូសរបស់ គូ សាន ក៏បានបង្ហាញមកនៅពេលនេះដែរ គេតបវិញថា៖ «មិនយក!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខខឹងសម្បារបានកើតឡើងលើផ្ទៃមុខ ឆិន ភីងអាន។ គេលើកដៃរៀបនឹងវាយក្បាល គូ សាន ម្ដងទៀត ប៉ុន្តែដោយឃើញទឹកមុខដ៏រឹងរូសរបស់ក្មេងនោះ គេក៏មានចិត្តទន់វិញ។ គេគិតមួយសន្ទុះ រួចបន្ថយសំឡេងសួរថា៖ «មានរឿងអីកើតឡើង? ប្រាប់ខ្ញុំមក»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ សាន ក៏បានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវតាំងពីដើមដល់ចប់។ ទោះបីជាក្មេងម្នាក់នេះគួរឱ្យខឹងជាច្រើនលើកក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេត្រូវតែទទួលស្គាល់ថាគេពិតជាឆ្លាតវៃណាស់សម្រាប់អាយុប៉ុណ្ណឹង។ ចាប់ពីដើមអង្គ្រងចាស់ រហូតដល់អណ្ដូងសោដែក និងពីអណ្ដូងសោដែកមកដល់ច្រកថូដី ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះបានរៀបរាប់ពីការជួបជាមួយអ្នកនិទានរឿង និងរបៀបដែលអ្នកនោះចង់យកគេធ្វើជាសិស្ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់ហើយ ឆិន ភីងអាន ក៏បានយល់ពីស្ថានភាពនេះយ៉ាងច្រើន។ គូ សាន ប្រហែលជាមនុស្សម្នាក់ដែលទទួលបានស្លឹកអង្គ្រងដែលមានពរជ័យពីដូនតា។ មិនថាវាដោយសារតែសំណាងដែលកើតចេញពីផ្នូរបុព្វបុរស ឬដោយសារឱកាសវាសនាដែលលោកគ្រូ ឈី និងគ្រូតាវ លូ បាននិយាយនោះទេ វាពិតជាទំនងណាស់ដែល គូ សាន នឹងត្រូវនាំចេញពីទីក្រុងតូចនេះដោយអ្នកនិទានរឿងម្នាក់នោះ។ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន ក៏មានអារម្មណ៍ភ័យព្រួយភ្លាមៗនៅពេលនឹកដល់អម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមសម្ដីលោកគ្រូ ឈី មនុស្សម្នាក់នេះគឺអសីលធម៌បំផុត ហើយអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ គឺគេធ្លាប់ព្យាយាមរុញ ឆិន ភីងអាន ទៅរកសេចក្ដីស្លាប់។ តើវាជារឿងល្អមែនទេដែល គូ សាន ក្លាយជាសិស្សរបស់គេ? ម្យ៉ាងវិញទៀត ដោយសារមនុស្សម្នាក់នេះសុខចិត្តយក គូ សាន ជាសិស្ស ហើយមិនបានចាប់ជំរិត ឬបោកប្រាស់គេ នោះមានន័យថា គូ សាន ប្រហែលជាមិនមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតទេមែនទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសខូចម្នាក់នេះធ្វើភ្នែកឡេឡឺ។ ដោយឆ្លៀតឱកាសខណៈដែល ឆិន ភីងអាន កំពុងតែគិត គេក៏ស្រាប់តែឆក់យកថង់ប្រាក់ពីរថង់ចេញពីដៃ ឆិន ភីងអាន រួចគ្រវែងវាចូលទៅក្នុងផ្ទះ បន្ទាប់មកក៏បត់ក្រោយរត់ចេញទៅភ្លាម។ ប៉ុន្តែដៃរបស់ ឆិន ភីងអាន លឿនជាង គេបានចាប់កអាវក្មេងនោះជាប់ និងអូសត្រឡប់មកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ សាន យកដៃខ្ទប់ក្បាល ធ្វើមុខគួរឱ្យអាណិតបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា ឆិន ភីងអាន អូសក្មេងនោះត្រឡប់មកវិញក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការសម្រេចចិត្ត។ នេះជារឿងដែលមានផលវិបាកធំធេងណាស់ ដូច្នេះ ឆិន ភីងអាន ខ្លាចបំផុតក្នុងការសម្រេចចិត្តខុស ដែលចុងក្រោយអាចនឹងបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ គូ សាន និងម្ដាយរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រាប់តែស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅបានងើបពីគ្រែតាំងពីពេលណាមិនដឹង ហើយមកដល់មាត់ទ្វារ រួចនិយាយថា៖ «ម្ដាយខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា មនុស្សម្នាក់ៗមានវាសនាផ្ទាល់ខ្លួន។ គ្រាន់តែមើលគេទៅ គឺដឹងបាត់ទៅហើយថា ក្មេងម្នាក់នេះគឺជាមហន្តរាយដែលកើតមកដើម្បីបង្កចលាចលអស់រយៈពេល ១,០០០ ឆ្នាំ។ គេគឺជាប្រភេទមនុស្សដែលមានសំណាងអាក្រក់ម្ដងហើយម្ដងទៀត»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ គូ សាន ភ្លឺឡើងភ្លាម រួចគេក៏ប្រញាប់ជូតសំបោរចេញពីមុខ។ គេបញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងបង្ហាញធ្មេញដែលបាក់របស់គេ រួចនិយាយថា៖ «បងស្រី បងស្អាតណាស់! បងមើលទៅដូចជាបងស្រីទីពីររបស់ខ្ញុំអញ្ចឹង! កន្លែងនេះចង្អៀតណាស់ ចុះបងមិនទៅលេងផ្ទះខ្ញុំទៅ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន និយាយទាំងហួសចិត្ត៖ «តើម្ដាយឯងរៀបការជាមួយឪឯងតាំងពីពេលណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះធ្វើភ្នែកស្លក់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីត្រូវគេបកអាក្រាត។ គេក៏ប្ដូរទឹកមុខ និងសំឡេង រួចនិយាយថា៖ «ឆិន ភីងអាន ឯងពិតជាមិនធម្មតាមែន! ចេះលួងស្រីមកដល់ផ្ទះផងអី? តើឯងនឹងរៀបការមែនទេ? ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនបានចូលរួម បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំច្បាស់ជានឹងលួចទៅអង្គុយចាំស្ដាប់ឯងទាំងពីរនាក់ប្រឡែងគ្នានៅលើគ្រែមិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន យកដៃសង្កត់ក្បាល គូ សាន រួចងាកទៅរកស្ត្រីក្នុងឈុតខ្មៅ ហើយនិយាយសុំទោសថា៖ «គេគឺបែបហ្នឹងហើយ សូមកុំប្រកាន់អី»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីម្នាក់នោះសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសនោះ រួចនិយាយថា៖ «អាខូច»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ សាន រៀបនឹងបញ្ចេញសមត្ថភាពជេររបស់គេទៀតហើយ ប៉ុន្តែគេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាដៃដែលនៅលើក្បាលគេនោះ កំពុងតែសង្កត់កាន់តែខ្លាំង។ គេក៏ប្រញាប់ចុះចាញ់ភ្លាម រួចនិយាយដោយសំឡេងខ្សាវៗថា៖ «បងស្រី បងស្អាតណាស់ អ្វីដែលបងនិយាយគឺត្រឹមត្រូវទាំងអស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីក្នុងឈុតខ្មៅមិនបានខ្វល់ពីក្មេងនោះឡើយ នាងងាកមករក ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយដោយសំឡេងមានន័យថា៖ «វាជាការល្អបំផុតដែលឯងទទួលយកថង់ប្រាក់ទាំងពីរនោះទៅ ក្រែងលោវាក្លាយជាមូលហេតុនៃការបែកបាក់គ្នានៅថ្ងៃអនាគត។ លើសពីនេះទៅទៀត នៅពេលក្មេងម្នាក់នេះទទួលបានជោគជ័យក្នុងការបណ្ដុះសីលនៅថ្ងៃខាងមុខ វានឹងធ្វើឱ្យចិត្តរបស់គេមិនស្ងប់ ប្រសិនបើឯងធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ស្ដាយក្រោយ និងមានកំហុសនៅថ្ងៃនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទាំងនេះគឺជាពាក្យដែល គូ សាន ចង់ឮបំផុត។ គេបានលើកមេដៃឱ្យស្ត្រីម្នាក់នោះ រួចនិយាយថា៖ «បងស្រីពិតជាមានចំណេះដឹង និងវៃឆ្លាតណាស់! ប្រាកដណាស់ បងស្រីពិតជាមានហេតុផលជាងក្មេងស្រីនៅផ្ទះជិតខាងនោះឆ្ងាយណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនេះ សំឡេងដ៏ខឹងសម្បារមួយបានបន្លឺឡើងថា៖ «គូ សាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះប្រែជាស្លេកមុខ រួចនិយាយថា៖ «បានហើយៗ ខ្ញុំទៅហើយ ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំទៅហើយ យល់ទេ?» ទោះបីជាគេនិយាយបែបនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែចាប់ជាយអាវរបស់ ឆិន ភីងអាន កាន់តែខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រហែលជាក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ គូ សាន គេបានចាត់ទុក ឆិន ភីងអាន ជាមិត្តជិតស្និទ្ធតែម្នាក់គត់របស់គេក្រៅពីម្ដាយ តាំងពីយូរណាស់មកហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន នាំក្មេងប្រុសនោះចេញពីទីធ្លាផ្ទះ។ គេអង្គុយច្រហោង រួចនិយាយតិចៗថា៖ «គូ សាន ចូរចាំថាត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ននឹងគ្រូរបស់ឯង។ ហើយត្រូវមើលថែម្ដាយឯងឱ្យបានល្អផង។ ឯងគឺជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលមានទំនួលខុសត្រូវ ហើយម្ដាយឯងមានតែឯងម្នាក់គត់ជាទីពឹងនៅថ្ងៃអនាគត។ កុំធ្វើឱ្យគាត់បារម្ភអី»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បាទ» គូ សាន ងក់ក្បាលតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បន្តថា៖ «នៅពេលឯងទៅដល់ខាងក្រៅ ចូរចាំថាត្រូវធ្វើឱ្យច្រើន និងនិយាយឱ្យតិច។ គ្រប់គ្រងសម្តីរបស់ឯងឱ្យបាន ហើយទោះបីជាត្រូវខាតបង់បន្តិចបន្តួចក៏ដោយ ក៏កុំព្យាយាមចង់ឈ្នះគេដោយសម្តីអី។ មនុស្សនៅខាងក្រៅ មិនដូចពួកយើងនៅទីនេះទេ ពួកគេចូលចិត្តចងគំនូរណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះមានភ្នែកក្រហមបន្តិច រួចតបវិញថា៖ «មនុស្សនៅទីនេះក៏ពូកែចងគំនូរដែរ! មានតែឯងម្នាក់គត់ដែលជាករណីលើកលែង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនដឹងថាគួរយំ ឬសើចឡើយ។ ប៉ុន្តែគេពិតជាគាំងសម្តីមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង រួចសួរដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «គូ សាន តើឯងទទួលបានស្លឹកអង្គ្រងទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើគេមិនបានទទួលវាទេ នោះ ឆិន ភីងអាន ច្បាស់ជាជឿថា គូ សាន មិនបានទទួលឱកាសវាសនាអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ការមកដល់របស់អ្នកនិទានរឿងនោះ ប្រហែលជាការមកដល់របស់មច្ចុរាជទៅវិញទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ខឹងនៅពេលឮបែបនេះ។ គេបានលូកដៃយកស្លឹកអង្គ្រងមួយក្ដាប់ធំចេញពីហោប៉ៅ រួចជេរតាមទម្លាប់ថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថាអាម្នាក់ណាជាអ្នកធ្វើរឿងចង្រៃបែបនេះទេ! វាលួចញាត់ស្លឹកឈើឥតប្រយោជន៍ទាំងនេះចូលក្នុងហោប៉ៅខ្ញុំ ហើយខ្ញុំទើបតែដឹងនៅពេលដែលខ្ញុំព្យាយាមញាត់ថង់ប្រាក់ចូលក្នុងហោប៉ៅ បន្ទាប់ពីរត់ចេញពីផ្ទះមកហ្នឹង។ បើមិនមែនអា ចាវ ធាត់ទេ គឺច្បាស់ជាក្មេងស្រី លីវ ម៉ី ហ្នឹងហើយ។ បើម៉ែឃើញស្លឹកឈើទាំងនេះនៅពេលបោកខោអាវ គាត់ច្បាស់ជាស្ដីឱ្យខ្ញុំមិនខាន។ ពួកវាទាំងពីរពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលខ្ញុំជិតចេញទៅបាត់ បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំច្បាស់ជានឹងលួចបោះដុំថ្មចូលក្នុងបង្គន់ផ្ទះពួកវាជាមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះកំពុងតែជេរយ៉ាងខ្លាំង។ ឆិន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីដឹងខ្លួនវិញ គេក៏មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំង។ នៅពេលឃើញក្មេងប្រុសនោះរៀបនឹងគ្រវែងស្លឹកឈើទាំងនោះចោលលើដី គេក៏ប្រញាប់ឃាត់ភ្លាម។ ទឹកមុខរបស់គេម៉ឺងម៉ាត់បំផុត ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ «គូ សាន យកវាទៅវិញ ហើយថែរក្សាវាឱ្យបានល្អ។ ឯងដាច់ខាតត្រូវតែថែរក្សាវាឱ្យបានល្អបំផុត។ បើអាចទៅរួច វាជាការល្អបំផុតដែលឯងត្រូវលាក់រឿងស្លឹកអង្គ្រងនេះ សូម្បីតែពីម្ដាយឯងក៏ដោយ។ នេះគឺដើម្បីតែសុវត្ថិភាពរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះងឿងឆ្ងល់ ប៉ុន្តែគេនៅតែងក់ក្បាលរួចនិយាយថា៖ «បាទ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖ «ឥឡូវខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលមែន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ សាន ស្រាប់តែផ្អៀងខ្លួនមកមុខ ហើយក្បាលរបស់គេបានប៉ះនឹងក្បាលរបស់ ឆិន ភីងអាន យ៉ាងខ្លាំង។ គេថ្ងូរតិចៗ រួចនិយាយថា៖ «សុំទោស»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន អង្អែលក្បាលគេ រួចស្ដីឱ្យទាំងញញឹមថា៖ «អាខូចអើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ សាន ស្រាប់តែខ្សឹបអ្វីម្យ៉ាងនៅក្បែរត្រចៀករបស់គេ។ ឆិន ភីងអាន ក៏ស្រឡាំងកាំងភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះបត់ក្រោយរត់ចេញទៅ មិនភ្លេចបក់ដៃលា និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឮតាខាងលើនិយាយថា គាត់នឹងនាំខ្ញុំ និងម៉ែទៅកន្លែងមួយឈ្មោះថា កោះច្រកភ្នំពណ៌ខៀវ ក្នុងបឹងស៊ូជាន។ បើឯងធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់គ្មានប្រពន្ធការនឹងគេ ឯងអាចទៅរកខ្ញុំនៅទីនោះបាន។ ខ្ញុំមិនអួតទេណា ប៉ុន្តែបើគ្រាន់តែស្រីៗធម្មតាដូចជា ជី គុយ នៅផ្ទះជិតខាងហ្នឹង ខ្ញុំអាចឱ្យឯងមួយឡូក៏គ្មានបញ្ហាដែរ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ឈរស្ងៀម ហើយងក់ក្បាលតប។ គេមានអារម្មណ៍សោកសៅបន្តិច។ យ៉ាងណាមិញ គូ សាន ប្រៀបដូចជាប្អូនប្រុសរបស់គេអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជីវិតតែងតែធ្វើដាក់គេបែបនេះជានិច្ច។ វាហាក់ដូចជាមនុស្សដែលគេខ្វល់ខ្វាយ តែងតែចាកចេញពីក្បែរខ្លួនគេជានិច្ច មិនថាគេព្យាយាមធ្វើអ្វីក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលរូបរាងទាំងបីបានបាត់ទៅក្នុងចម្ងាយ ឆិន ភីងអាន ក៏ត្រឡប់ចូលទៅក្នុងផ្ទះវិញ។ វាគឺនៅខណៈនេះហើយ ដែលគេឃើញ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) អាចអង្គុយនៅមាត់ទ្វារដោយខ្លួនឯងបានទៅហើយ។ តើរាងកាយរបស់នាងធ្វើពីដែកថែបមែនទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ដាក់កន្សៃសក់ត្បូងដែលលោកគ្រូ ឈី ឱ្យមក និងថង់ប្រាក់ទាំងពីរនៅលើតុ។ បន្ទាប់មក គេក៏ចាប់ផ្ដើមដាំទឹក និងដាំថ្នាំ សកម្មភាពរបស់គេបង្ហាញពីបទពិសោធន៍យ៉ាងច្រើន។ គេមើលទៅមិនដូចជាជាងដុតប៉សឺឡែនឡើយ ប៉ុន្តែបែរជាមើលទៅដូចជាមនុស្សដែលធ្លាប់ធ្វើការក្នុងហាងលក់ថ្នាំអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់បន្តិច ប៉ុន្តែនាងមិនបានហើបមាត់សួរឡើយ។ នាងកំពុងតែធុញទ្រាន់ខ្លាំងណាស់នៅពេលនេះ ដូច្នេះនាងក៏ដើរទៅកាន់តុ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ នាងក៏យកថង់ប្រាក់ដែល ឆិន ភីងអាន លាក់ក្នុងពាងចេញមក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងអង្គុយចុះ ហើយឥឡូវនេះមានថង់ប្រាក់បីថង់ និងកន្សៃសក់ត្បូងមួយនៅលើតុនៅពីមុខនាង។ ប្រាកដណាស់ ក៏មានដាវដែលកំពុងតែ \"លាក់ខ្លួន\" នៅជ្រុងផ្ទះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនបានឃាត់នាងមិនឱ្យយកថង់ប្រាក់នោះឡើយ។ គេគ្រាន់តែដាស់តឿននាងថា៖ «លោកគ្រូ ឈី បានឱ្យកន្សៃសក់ត្បូងនោះមកខ្ញុំ ដូច្នេះសូមប្រយ័ត្នជាមួយវាផង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រហែលជាខ្លាចស្ត្រីម្នាក់នោះមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងការដាស់តឿនរបស់គេ ឆិន ភីងអាន ក៏ដាស់តឿនម្ដងទៀតថា៖ «នាងពិតជាត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នមែនណា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីម្នាក់នោះធ្វើភ្នែកស្លក់ដាក់គេ។ ថង់ប្រាក់មាសទាំងបីថង់នោះ មានថង់ប្រាក់ \"ស្វាគមន៍បុណ្យចូឡឆ្នាំ\", ថង់ប្រាក់ \"តង្វាយ\" និងថង់ប្រាក់ \"សំណាងល្អ\"។ ប្រាក់ទាំងបីប្រភេទគឺមានគ្រប់ទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីម្នាក់នោះយកដៃច្រកចង្ការ ខណៈដែលដៃម្ខាងទៀតកំពុងតែលេងនឹងកាក់ទាំងបី។ «តើរឿងរ៉ាវទៅជាយ៉ាងណាហើយ? ឯងអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេ?» នាងសួរដោយធម្មតា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន សម្លឹងមើលភ្លើងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈដែលគេអង្គុយច្រហោងក្បែរជញ្ជាំងក្បែរបង្អួច។ ជួនកាលគេក៏ត្រលប់មើលក្រដាសវេជ្ជបញ្ជាទាំងបីសន្លឹកនោះដែរ។ បន្ទាប់ពីឮសំណួររបស់ នីង យ៉ាវ គេក៏តបវិញថា៖ «តើវាសមរម្យទេដែលប្រាប់នាង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីម្នាក់នោះជ្រួញចិញ្ចើម។ «ឯងធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់ហ្នឹងហើយ នៅតែខ្លាចថាខ្ញុំនឹងត្រូវគេសម្លាប់ដោយសារដឹងអាថ៌កំបាំងរបស់ឯងទៀតអី? ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំមិនមែនចង់មើលងាយឯងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាចង់ដាស់តឿនមនុស្សដែលចិត្តល្អជ្រុលដូចជាឯងថា កុំចាកចេញពីទីក្រុងតូចនេះឱ្យសោះ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ឯងនឹងមិនដឹងខ្លួនឡើយថាឯងត្រូវគេសម្លាប់ដោយរបៀបណា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសក្នុងស្បែកជើងចំបើងសើចតិចៗ រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹងខ្ញុំនឹងប្រាប់នាងចុះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ក៏បានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវមុនពេលការមកដល់របស់លោកគ្រូ ឈី។ ចំណែកឯរឿងរ៉ាវបន្ទាប់ពីការមកដល់របស់លោកគ្រូ ឈី គេបានជ្រើសរើសតែរឿងខ្លះមកប្រាប់នាងប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់ហើយ ស្ត្រីម្នាក់នោះនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «អម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ លីវ ជឺម៉ៅ គឺជាជនដៃដល់នៅពីក្រោយគ្រប់យ៉ាង។ ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថា ឆៃ ជិនជាន និង ហ្វូ ណានហួរ គឺជាមនុស្សល្អនោះទេ។ ប្រសិនបើគ្មានជំនួយពីលោកគ្រូ ឈី ទេ ឯងច្បាស់ជាគ្មានសង្ឃឹមក្នុងការគេចផុតពីកណ្ដាប់ដៃរបស់កម្លាំងទាំងបីនោះឡើយនៅថ្ងៃអនាគត ទោះបីជាឯងរត់ទៅឆ្ងាយដល់ណាក៏ដោយ។ និយាយឱ្យចំទៅ ការសម្លាប់ឯងគឺជាកិច្ចការដ៏ងាយស្រួលបំផុត។ ប្រសិនបើពួកយើងមិនស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះទេ កុំថាឡើយ លីវ ជឺម៉ៅ សូម្បីតែស្ត្រីមកពីភ្នំពពកព្រលឹមនោះ ក៏អាចកម្ទេចរាងកាយ និងព្រលឹងរបស់ឯងដោយប្រើម្រាមដៃតែមួយបានដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរួចខ្សឹបថា៖ «ខ្ញុំដឹង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឯងមិនដឹងស្អីសោះ!» នីង យ៉ាវ ស្ដីឱ្យទាំងខឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនបានបដិសេធឡើយ ហើយគេក៏បន្តដាំថ្នាំទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាគឺដោយសារតែត្រីកញ្ជុះនោះហើយ ដែលធ្វើឱ្យឯងជួបមហន្តរាយបែបនេះ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនប្រាប់ការពិតដល់ក្មេងម្នាក់នោះ?» នាងសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនបាននៅស្ងៀមឡើយលើកនេះ។ គេក៏មិនបានងាកមកមើលនាងដែរ។ គេអង្គុយលើកៅអីតូចមួយ ហើយសម្លឹងមើលអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ក្រហមដែលកំពុងតែរេរាំ ខណៈដែលគេតបយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ការធ្វើបែបនោះ គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែនាងក៏ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់ក្មេងប្រុសស្គមស្កាំងម្នាក់នោះ។ នាងដកដង្ហើមធំដោយក្ដីរំភើប រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹងឯងដឹងទេ? ប្រសិនបើកណ្ដាប់ដៃឯងមិនខ្លាំងក្លាទេ គ្មាននរណាម្នាក់ខ្វល់ឡើយថាឯងត្រូវ ឬក៏ខុសនោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះគ្រវីក្បាល។ «មិនថាពួកគេចង់ស្ដាប់ឬអត់នោះទេ ការពិតនៃរឿងនេះនឹងមិនប្រែប្រួលឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាក់ដូចជាមិនសូវប្រាកដក្នុងចិត្ត គេក៏ងាកមកវិញរួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «ត្រូវទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើលគេវិញទាំងកាចថា៖ «ត្រូវក្នុងសុបិនឯងទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចងាកទៅវិញ និងបន្តដាំថ្នាំទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីក្នុងឈុតខ្មៅ ដែលជាមនុស្សក្រៅក្រុងឈ្មោះ នីង យ៉ាវ បានលើកកន្សៃសក់ត្បូងឡើង និងពិនិត្យមើលវាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ នាងបានរកឃើញអក្សរតូចៗមួយជួរដែលត្រូវបានចារនៅលើវាយ៉ាងរហ័ស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងបានសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជានាងមានចំណេះដឹងផ្នែកអក្សរផ្ចង់ត្រឹមតែកម្រិតមធ្យមក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងនៅតែមានអារម្មណ៍ថា អក្សរដែលបានចារនៅលើកន្សៃសក់ត្បូងនោះ គឺស្រស់ស្អាត និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទន់ភ្លន់ និងរាក់ទាក់ដូចជាត្បូង គឺជាអ្វីដែលមនុស្សមានសីលធម៌គួរតែមាន»។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-07T12:51:39.926Z","6987355b9ef0d5694b9d370e","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698733ec9ef0d5694b9d36e5",24,"អំណោយ (Present)",{"id":25,"number":26,"title":27},"698738949ef0d5694b9d376d",26,"មនុស្សងាយៗ (Easy-going)",84,1790177358656]