[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698731b29ef0d5694b9d3699":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",23,"ម្លប់ដើមអង្គ្រង (Shade of the Locust Tree)","បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ បញ្ញវន្តរូបនេះក៏សើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងតិចៗ។ នៅពេលនេះ តើសិស្សរបស់ ឈី ជិងឈុន មានតម្លៃអ្វីទៅ? ទីនេះមានតែបន្ទប់ដែលពេញដោយក្មេងៗថ្នាក់បឋម។ សិស្សម្នាក់ៗបង់ប្រាក់ត្រឹមតែ ៣០០ កាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយអ្នកដែលមកពីគ្រួសារក្រីក្រ គឺបង់ត្រឹមតែសាច់ក្រៀមបីចង្កាក់តែប៉ុណ្ណោះ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន សម្លឹងមើលក្មេងប្រុសដែលនៅតែប្រកាន់ជំហររឹងប៉ឹង និងមិនព្រមលែងដៃម្នាក់នេះ រួចនិយាយថា៖ «ជ្រៅក្នុងចិត្ត ឯងពិតជាមិនចង់សម្លាប់គេទេ។ ប៉ុន្តែបញ្ហានោះគឺ ម្នាក់នេះហាក់ដូចជាតាំងចិត្តថានឹងសម្លាប់ឯងឱ្យខានតែបាន ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ដូច្នេះ ការសម្លាប់គេគឺជាដំណោះស្រាយដែលងាយស្រួលបំផុត ហើយឯងក៏អាចធានាសុវត្ថិភាពខ្លួនឯងបានបណ្ដោះអាសន្នដែរ។ តើឯងចង់ដោះស្រាយបញ្ហានៅពេលវាមកដល់? ឬក៏ឯងសង្ឃឹមថានឹងធ្វើការយោគយល់ដើម្បីជៀសវាងបញ្ហា ដោយកាត់បន្ថយបញ្ហោធំឱ្យមកតូច និងបញ្ហាតូចឱ្យទៅជាគ្មានអ្វីសោះ? តើខ្ញុំនិយាយត្រូវទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសដែលតែងតែលួចស្ដាប់អ្នកជិតខាងសូត្រសៀវភៅ និងកាព្យ បានតបភ្លាមៗថា៖ «លោកគ្រូ ឈី តើលោកអាចជួយបំភ្លឺខ្ញុំបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ឆិន ភីងអាន ហេតុអ្វីឯងមិនសាកល្បងលែងដៃស្ដាំរបស់ឯងសិនទៅ? បន្ទាប់មក ឯងអាចសម្រេចចិត្តថាតើចង់ដើរលេងជាមួយខ្ញុំដែរឬទេ។ រឿងខ្លះខ្ញុំមិនអាចគេចផុតពីការទទួលខុសត្រូវឡើយ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែផ្ដល់ការពន្យល់ដល់ឯង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែតមុននឹងលែងដៃ។ គេស្រាប់តែដឹងថា ហ្វូ ណានហួរ បានក្លាយជាមនុស្សដែលគ្មានចលនា សូម្បីតែភ្នែក សក់ និងដង្ហើម ក៏ត្រូវបានបង្កកជាប់ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពី ឈី ជិងឈុន បានបញ្ជាយន្តការការពារ (Formation) ទីក្រុងតូចនេះក៏ត្រឡប់ទៅរកសភាពបង្កកម្ដងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន និយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ដើរតាមខ្ញុំឱ្យជាប់ ហើយព្យាយាមនៅក្បែរខ្ញុំក្នុងចម្ងាយមិនឱ្យលើសពី ១០ ជំហាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាយអាវរបស់បញ្ញវន្តវ័យកណ្តាលរូបនេះបានរលកតាមខ្យល់ ខណៈដែលលោកដើរយ៉ាងសមសួនទៅកាន់ចុងច្រកផ្លូវ។ ឆិន ភីងអាន ដើរតាមពីក្រោយយ៉ាងកៀក ទាំងក្រឡេកមើលបាតដៃឆ្វេងរបស់គេ។ សាច់របស់គេរហែកខ្ទេច និងប្រឡាក់ឈាម សូម្បីតែឆ្អឹងក៏មើលឃើញដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា ឈាមដែលមើលឃើញច្បាស់ទាំងនោះ បែរជាមិនព្រមហូរចេញមកទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈពេលដើរនៅខាងមុខក្មេងប្រុស ឈី ជិងឈុន ញញឹមតិចៗរួចសួរថា៖ «ឆិន ភីងអាន តើឯងជឿលើអត្ថិភាពនៃទេវតា វិញ្ញាណ បិសាច និងខ្មោចទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរួចតបថា៖ «បាទ ជឿ។ កាលខ្ញុំនៅតូច ម៉ែតែងតែប្រាប់រឿងចាស់ៗឱ្យខ្ញុំស្ដាប់។ គាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំជឿថា ធ្វើបុណ្យបានបុណ្យ ធ្វើបាបបានបាប។ ម៉ែនិយាយឃ្លានេះញឹកញាប់បំផុត ដូច្នេះខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាក៏មានរឿងអំពីខ្មោចទឹកនៅក្នុងស្ទឹងដែលចាំអូសក្មេងៗ និងរឿងអំពីស្ដេចយមរាជដែលមកកាត់ក្ដីនៅពេលយប់ក្បែរសាលាដូនតាដែលបាក់បែកនៅភាគខាងជើងក្រុង។ ម៉ែថែមទាំងនិយាយថា រូបអ្នកយាមទ្វារដែលបិទនៅលើទ្វារ នឹងមានជីវិតនៅពេលយប់ ដើម្បីជួយការពារផ្ទះពួកយើង។ កាលពីមុន ខ្ញុំមិនសូវជឿរឿងទាំងនេះទេ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា រឿងភាគច្រើនគឺពិតជាមានមែន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន និយាយតិចៗថា៖ «រឿងខ្លះដែលគាត់ប្រាប់ឯងគឺពិត ហើយខ្លះទៀតគឺមិនពិតឡើយ។ ចំពោះរឿងធ្វើបុណ្យបានបុណ្យ ធ្វើបាបបានបាប វាមិនងាយនឹងនិយាយឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ មនុស្សម្នាក់ៗមាននិយមន័យខុសគ្នាថាអ្វីទៅជា \"ល្អ\" និងអ្វីទៅជា \"អាក្រក់\"។ មនុស្សសាមញ្ញ ស្ដេច មន្ត្រី និងទេវតា សុទ្ធតែមានទស្សនៈខុសគ្នាលើរឿងនេះ។ ដូច្នេះ លទ្ធផលដែលពួកគេទទួលបាន ក៏នឹងមានភាពខុសគ្នាខ្លាំងដូចគ្នា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន លាក់បំណែកប៉សឺឡែនទុក រួចបង្កើនជំហរដើរទន្ទឹមនឹងបញ្ញវន្តរូបនេះ។ គេងើបក្បាលរួចសួរថា៖ «លោកគ្រូ ឈី តើខ្ញុំអាចសួរលោកមួយសំណួរបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហាក់ដូចជាដឹងពីអ្វីដែលក្មេងប្រុសកំពុងគិត ឈី ជិងឈុន ពន្យល់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ទីក្រុងតូចនេះគឺជាកន្លែងបញ្ចុះសព \"នាគពិត\" ចុងក្រោយគេបង្អស់នៅលើលោក។ ពួកនាគទឹក និងពូជពង្សរបស់វាជាច្រើន ជឿថាទីនេះគឺជាកន្លែងដែលមានវាសនាខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត និងត្រូវបានកំណត់ថាជាកន្លែងកកើតនាគថ្មីនៅថ្ងៃណាមួយ។ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ក្នុងរយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ គ្មានរឿងបែបនេះកើតឡើងឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ផ្ទុយទៅវិញ ក្មេងៗដែលកើតនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ សុទ្ធតែមានសីលបញ្ញា ចរិតលក្ខណៈ និងវាសនា ដែលលើសពីមនុស្សនៅពិភពខាងក្រៅឆ្ងាយណាស់។ សូម្បីតែកូនៗរបស់អ្នកបណ្ដុះសីលដ៏ល្បីល្បាញបំផុតនៅលើទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា ក៏មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានដែរ។ ជាការពិតណាស់ មិនមែនក្មេងគ្រប់រូបនៅក្នុងទីក្រុងនេះសុទ្ធតែមានសីលបញ្ញាអស្ចារ្យបែបនេះទាំងអស់នោះទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ញញឹម ហើយមិនបន្តនិយាយពីប្រធានបទនេះទៀតឡើយ លោកប្រហែលជាខ្លាចធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍ក្មេងប្រុស។ លោកក៏ប្តូរប្រធានបទថា៖ «ស្ទើរតែគ្រប់អ្នកបណ្ដុះសីលទាំងអស់ដែលបានចូលរួមក្នុងមហន្តរាយសម្លាប់នាគកាលនោះ បានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដូច្នេះហើយ មនុស្សជាច្រើនបានសម្រេចចិត្តមកតាំងទីលំនៅទីនេះ សាងសង់ផ្ទះ និងបណ្ដុះសីល។ មានអ្នកដែលបានតស៊ូរហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ ហើយក៏មានគូស្នេហ៍បណ្ដុះសីលដែលបានរស់រានមានជីវិតដោយសារសំណាងមហាសាល។ ក៏មានអ្នកដែលវាសនាត្រូវចងភ្ជាប់គ្នា បន្ទាប់ពីបានប្រយុទ្ធជាមួយនាគនោះទន្ទឹមគ្នា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«បន្ទាប់ពីការរស់នៅ និងការកសាងអស់រយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំមក ទើបយើងមានទីក្រុងតូចដូចសព្វថ្ងៃនេះ។ នៅលើផែនទីនៃអាណាចក្រតាលី ដីនេះដំបូងឡើយត្រូវបានគេហៅថា ភូមិមហាបឹង (Great Marsh Village)។ បន្ទាប់មក មហាប្រាជ្ញម្នាក់បានកាន់ជក់ និងប្តូរឈ្មោះកន្លែងនេះទៅជា រូងនាគ (Dragon Den)។ ក្រោយមកទៀត ដើម្បីជៀសវាងការប្រើពាក្យដែលជាន់នឹងឈ្មោះអធិរាជនៃអាណាចក្រតាលី កន្លែងនេះក៏ត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅជា—»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសចុងក្រោយមិនអាចទប់សម្ដីបានទៀតឡើយ គេក៏កាត់សម្ដីពន្យល់របស់ ឈី ជិងឈុន តិចៗ។ គេលើកដៃសំពះដោយក្តីគោរព និងសួរដោយទឹកមុខរំភើបថា៖ «លោកគ្រូ ឈី តាមពិតទៅអ្វីដែលខ្ញុំចង់សួរលោក គឺអំពីរឿងឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ។ តើពួកគាត់ជាមនុស្សបែបណាដែរ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ធ្លាក់ចូលក្នុងអន្លង់គំនិតមួយសន្ទុះ។ «ដោយសារតាវដែលដើរលេងម្នាក់នោះបានប្រាប់អាថ៌កំបាំងខ្លះដល់ឯងរួចហើយ ខ្ញុំក៏អាចឆ្លៀតឱកាសនេះប្រាប់ឯងនូវរឿងមួយចំនួនដែរ។ តាមអ្វីដែលខ្ញុំចាំ ឪពុករបស់ឯងគឺជាមនុស្សស្មោះត្រង់ និងស្លូតបូតណាស់។ សមត្ថភាពរបស់គាត់គឺមធ្យម ដូច្នេះគាត់មិនត្រូវបានគេជ្រើសរើសឱ្យចេញទៅពិភពខាងក្រៅឡើយ។ ជាលទ្ធផល គាត់បានក្លាយជាមនុស្សគ្មានតម្លៃនៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកដែលបានវិនិយោគលើគាត់ ហើយត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាការខាតបង់ប្រាក់កាស។ ប្រហែលជាពួកគេខឹង ឬប្រហែលជាពួកគេជួបការលំបាកអ្វីម្យ៉ាង... មិនថាយ៉ាងណា ពួកអ្នកទិញប៉សឺឡែនបានលួចបន្លំ \"ប៉សឺឡែនវាសនា\" (Bonded Porcelain) របស់ឪពុកឯង។ បន្ទាប់ពីនោះមក គាត់មិនត្រឹមតែជួបឧបសគ្គច្រើនក្នុងជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ថែមទាំងធ្វើឱ្យម្ដាយឯង និងឯងរស់នៅក្នុងភាពវេទនាទៀតផង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ដោយសារមូលហេតុមិនច្បាស់លាស់ខ្លះ ក្រោយមកឪពុកឯងក៏បានដឹងពីអាថ៌កំបាំងនៃប៉សឺឡែនវាសនាដោយអចេតនា។ គាត់បានរកឃើញថា កាលណានរណាម្នាក់ត្រូវបានគេនាំចេញទៅក្រៅទីក្រុង ពួកគេនឹងក្លាយជាកូនក្រមុំដែលគេបញ្ជាបានជារៀងរហូត។ ដូច្នេះហើយ គាត់ក៏បានលួចបំបែកប៉សឺឡែនវាសនារបស់ឯងចោលដោយសម្ងាត់។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាំមិនខុសទេ ប៉សឺឡែននោះមានរាងជាដុំថ្មសង្កត់ក្រដាស»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន បន្តនិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់៖ «ឯងត្រូវដឹងថា ក្មេងៗទាំងអស់ដែលកើតនៅក្នុងទីក្រុងនេះ សុទ្ធតែមានឈ្មោះកូដដែលត្រូវបានកត់ត្រាក្នុងឯកសារសម្ងាត់។ វាក៏មានមនុស្សជាក់លាក់នៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដែលនឹងដកយកឈាមបេះដូងមួយតំណក់តាមរយៈបច្ចេកទេសសម្ងាត់ រួចយកតំណក់ឈាមនោះទៅដាក់ក្នុងប៉សឺឡែនវាសនាដែលពួកគេផលិតនៅពេលក្រោយ។ ប៉សឺឡែនវាសនារបស់មនុស្សស្រីត្រូវដុតក្នុងឡរយៈពេល ៦ ឆ្នាំ ចំណែករបស់មនុស្សប្រុសត្រូវដុតយូរជាងនេះ។ ភ្លើងក្នុងឡត្រូវឆេះរយៈពេល ៩ ឆ្នាំ ហើយមិនអាចរលត់សូម្បីតែមួយថ្ងៃ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សមត្ថភាព និងសីលបញ្ញារបស់ក្មេងៗទាំងនេះ ក៏ប្រៀបដូចជាគុណភាពនៃបំណែកប៉សឺឡែនដែរ ពោលគឺគ្រប់យ៉ាងអាស្រ័យលើជោគវាសនា និងសំណាង។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកដែលភ្នាល់លើប៉សឺឡែនទាំងនោះត្រូវបង់ប្រាក់យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ ទោះបីជាសមត្ថភាពរបស់ឯងត្រឹមតែកម្រិតមធ្យម ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តដ៏ដាច់ខាតរបស់ឪពុកឯងក្នុងការបំបែកប៉សឺឡែនវាសនានោះ បានធ្វើឱ្យអ្នកទិញប៉សឺឡែននៅខាងក្រៅទីក្រុងខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចំពោះម្ដាយរបស់ឯងវិញ គាត់គឺជាស្ត្រីដែលទន់ភ្លន់ និងមានចរិតថ្លៃថ្នូរណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ស្រាប់តែញញឹមរួចបន្តថា៖ «កាលដែលម្ដាយឯងរៀបការជាមួយឪពុកឯង មនុស្សជាច្រើនដែលអាយុស្របាលពួកគេមានអារម្មណ៍ស្រងូតស្រងាត់ខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែបើនិយាយឱ្យត្រង់ទៅ ឯងពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកចិត្តហើយ បើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំរៀបរាប់លម្អិតពីជីវិតឪពុកម្ដាយឯងនោះ។ បន្ទាប់ពីមកដល់ទីនេះ ខ្ញុំមានកិច្ចការជាច្រើនទៀតដែលត្រូវធ្វើ ក្រៅពីការបង្រៀន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន តបវិញដោយសំឡេង «បាទ» តិចៗ។ បន្ទាប់មក គេក៏ងាកក្រោយដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយប្រើដៃជូតថ្ពាល់របស់គេ។ ប៉ុន្តែគេប្រហែលជាភ្លេចពីសភាពដ៏គួរឱ្យអាណិតនៃដៃឆ្វេងរបស់គេ ទើបធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់គេប្រឡាក់ពេញដោយស្នាមឈាម។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី គេពិតជាមិនដាច់ចិត្តយកជាយអាវមកជូតមុខឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរបានដើរកាត់ខ្លោងទ្វារដែលមានសសរថ្ម ១២ ដើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន មិនបានសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសឡើយ ខណៈដែលលោកកំពុងរៀបរាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍កាលពីអតីតកាលតាមការពិត៖ «នៅពេលដែលនាគពិតត្រូវបានគេសម្លាប់នៅទីនេះ មហាប្រាជ្ញទាំងបួនបានបង្ហាញខ្លួនដោយផ្ទាល់ដើម្បីបង្កើតកិច្ចសន្យា គឺពួកគេនឹងយាមកន្លែងនេះម្នាក់ ៦០ ឆ្នាំម្ដង ហើយពួកគេនឹងសង្កេតមើលសំណល់វិញ្ញាណនៃនាគពិតនោះ។ តាមពិតទៅ មនុស្សនៅតែជជែកវែកញែកថា តើនាគនោះត្រូវបានគេសម្លាប់ពិតប្រាកដឬក៏អត់។ ទោះជាយ៉ាងណា ការប្រាប់អាថ៌កំបាំងទាំងនេះដល់ឯងច្រើនពេក វានឹងនាំមកនូវគ្រោះមហន្តរាយដល់ឯងតែប៉ុណ្ណោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«និយាយឱ្យសាមញ្ញទៅ ដីនេះត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយកម្លាំងធំៗបួនគឺ៖ លទ្ធិខុងជឺ ព្រះពុទ្ធសាសនា លទ្ធិតាវ និងយោធា។ កម្លាំងផ្សេងទៀតនៃទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា សាលាគំនិតផ្សេងៗ ដែនដីសុភមង្គលទាំងឡាយ ក្រុមបណ្ដុះសីលទេវតា និងត្រកូលធំៗរាប់មិនអស់ សុទ្ធតែមានអំណាច និងឱកាសក្នុងការទទួលបានផលប្រយោជន៍ខ្លះពីទីក្រុងតូចនេះ។ វាអាចស្ដាប់ទៅគួរឱ្យអស់សំណើច ប៉ុន្តែរឿងដែលថា តើនរណាម្នាក់បានទិញប៉សឺឡែនវាសនាក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំចុងក្រោយនេះឬអត់ វាស្ទើរតែបានក្លាយជាខ្នាតវាស់វែងថា តើក្រុមបណ្ដុះសីល ឬត្រកូលនោះ ជាកម្លាំងលំដាប់ទីមួយឬយ៉ាងណា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនសូវយល់ពីការពន្យល់របស់លោកគ្រូ ឈី ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានកត់ត្រាវាទុកក្នុងចិត្តទាំងអស់ហើយ» ឆិន ភីងអាន និយាយ។ «ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំមានចិត្តសប្បាយរីករាយណាស់ទៅហើយ ដែលបានដឹងថាឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំគឺជាមនុស្សល្អ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំក៏មិនរំពឹងថាឯងនឹងយល់ពីរឿងទាំងអស់នេះនៅពេលនេះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា នេះគ្រាន់តែជាព័ត៌មានបឋមប៉ុណ្ណោះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងច្បាស់ជាមិនស្ដាប់ខ្ញុំឡើយ ប្រសិនបើខ្ញុំគ្រាន់តែលួងលោមឯងមិនឱ្យសម្លាប់ ហ្វូ ណានហួរ នោះ។ ខ្ញុំធ្វើបែបនេះ មិនមែនដោយសារខ្ញុំចង់ការពារអ្នកបណ្ដុះសីលដូចគ្នា ឬដោយសារខ្ញុំនឹងសោកស្ដាយចំពោះការស្លាប់របស់គេនោះទេ។ វាកាន់តែមិនមែនដោយសារខ្ញុំចង់ឱ្យ ហ្វូ ណានហួរ ឬទីក្រុងនាគចាស់ ដឹងគុណខ្ញុំ និងផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ឱ្យខ្ញុំនៅថ្ងៃអនាគតដែរ។ វាមិនមែនបែបនោះទេ។ តាមពិតទៅ វាគឺផ្ទុយស្រឡះតែម្ដង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«សិស្សនៃលទ្ធិខុងជឺ តែងតែគាំទ្រការបណ្ដុះសីលដោយការចូលរួមជាមួយសង្គម។ ដូច្នេះ ពួកយើងស្អប់បំផុតនូវពួកអ្នកបណ្ដុះសីលដែលធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តចង់។ ភាគីទាំងពីរបានប៉ះទង្គិចគ្នាទាំងចំហ និងសម្ងាត់អស់រយៈពេលរាប់មិនអស់មកហើយ ហើយប្រសិនបើជាខ្ញុំកាលពីអតីតកាល ដែលទើបតែបានទៅរៀននៅបណ្ឌិត្យសភាភ្នំច្រាំងថ្ម តើពួកវាអាចរស់បានដោយរបៀបណា មិនថាជាអម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ លីវ ជឺម៉ៅ (Liu Zhimao) ឬក៏កូនម្ចាស់ក្រុងនាគចាស់ ហ្វូ ណានហួរ នោះទេ? ខ្ញុំច្បាស់ជាកម្ទេចពួកវាឱ្យរលាយបាត់ទៅតាំងពីយូរហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លោកគ្រូ ឈី នៅតែនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ និងដើរយ៉ាងសមសួន ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសមានអារម្មណ៍ថា លោកគឺជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀតទាំងស្រុងនៅខណៈពេលនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាស្រដៀងគ្នាទៅនឹងពេលដែល តា ចាស់ យ៉ាវ (Old Man Yao) ស្រវឹងស្រា ហើយអួតប្រាប់គេឯងថា ចានឆ្នាំងរបស់ពួកគាត់ត្រូវបានធ្វើឡើងសម្រាប់អធិរាជ ដូច្នេះតើនរណាអាចមកប្រៀបជាមួយពួកគាត់បាន?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាទឹកដមសំឡេងរបស់លោកគ្រូ ឈី មានភាពខុសគ្នា នៅពេលលោកនិយាយថា លោកនឹងកម្ទេចពួកវាឱ្យរលាយបាត់ទៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់លោក គឺដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹង តាចាស់ យ៉ាវ ពេលស្រវឹងអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលលោកសម្លឹងទៅម្ខាងទៀតនៃច្រកថូដី។ វាហាក់ដូចជាលោកកំពុងតែស្ដាប់ការសន្ទនារបស់នរណាម្នាក់។ វាមិនមានសញ្ញានៃការស្អប់ខ្ពើមនៅលើផ្ទៃមុខលោកឡើយ ប៉ុន្តែភាពមិនពេញចិត្តនៅក្នុងភ្នែករបស់លោក គឺមិនបានលាក់បាំងទាល់តែសោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ លោកក៏និយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ថា៖ «ប្រញាប់ចាកចេញទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បង្ហាញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ពន្យល់ថា៖ «គឺអ្នកនិទានរឿង។ ឈ្មោះពិតរបស់គេគឺ លីវ ជឺម៉ៅ ហើយងាររបស់គេគឺ អម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ។ តាមពិតទៅ គេគឺជាអ្នកបណ្ដុះសីលផ្លូវងងឹតម្នាក់ ហើយទោះបីជាកម្លាំងបណ្ដុះសីលរបស់គេមិនអន់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែចរិតរបស់គេគឺថោកទាបណាស់។ ជម្លោះរវាងឯង និង ឆៃ ជិនជាន ក៏ដូចជា ហ្វូ ណានហួរ ភាគច្រើនក៏បណ្ដាលមកពីការជ្រៀតជ្រែករបស់គេដែរ។ ចុងក្រោយ គេថែមទាំងបានដាក់យន្តការមន្តអាគមដ៏អាក្រក់នៅក្នុងចិត្តរបស់ឯងទៀតផង ដែលជាអក្សរបួនតួថា \"ស្វែងរកសេចក្តីស្លាប់ដោយការតាំងចិត្ត\" (Seek death with resolve)។ គេបានលួចឆ្លាក់វានៅក្នុងចិត្តរបស់ឯង ដែលនេះជាទង្វើដ៏អាក្រក់ និងសាហាវបំផុត»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន កត់ត្រាឈ្មោះ លីវ ជឺម៉ៅ ទុកក្នុងចិត្តដោយស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ដកដង្ហើមធំមុននឹងសួរថា៖ «តើឯងមិនឆ្ងល់ទេអី ថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនជ្រៀតជ្រែក?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាលជាចម្លើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ក៏ឆ្លើយសំណួរខ្លួនឯងថា៖ «ដីនេះប្រៀបដូចជាបំណែកប៉សឺឡែនចាស់មួយ ដែលបានរងនូវអាកាសធាតុដ៏អាក្រក់អស់រយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំមកហើយ ដែលធ្វើឱ្យវាជិតនឹងបែកខ្ទេចខ្ទី។ ពួកឯងគឺជាអ្នករស់នៅទីនេះ ហើយពួកឯងក៏ត្រូវបានការពារដោយយន្តការការពារដ៏ធំនោះដែរ។ ដូច្នេះ ដរាបណាទង្វើរបស់ពួកឯងមិនហួសហេតុពេក វាមិនអាចធ្វើឱ្យប៉សឺឡែននេះបែកបានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលកាន់ប៉សឺឡែននោះ។ គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្វើ វានឹងជះឥទ្ធិពលដល់ស្នាមប្រេះនៅលើប៉សឺឡែននេះ។ តាមការពិត ស្នាមប្រេះទាំងនេះនឹងបន្តរីកធំទៅមុខជានិច្ច មិនថាខ្ញុំធ្វើអ្វីក៏ដោយ។ បើប៉សឺឡែនបែក ក៏ឱ្យវាបែកទៅចុះ។ ប៉ុន្តែចុះជីវិតមនុស្ស ៥,០០០ ឬ ៦,០០០ នាក់នៅក្នុងទីក្រុងនេះវិញ? វាសនារបស់ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះតើខ្ញុំអាចធ្វើការធ្វេសប្រហែសបានដោយរបៀបណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា សំឡេងរបស់លោកគ្រូ ឈី គឺខ្សោយបំផុតនៅពេលលោកនិយាយពាក្យទាំងនេះ ដែលវាជាបន្ទុកក្នុងចិត្តលោកអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ឆិន ភីងអាន បានផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ ប៉ុន្តែគេនៅតែមិនអាចឮវាបានច្បាស់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន សម្លឹងមើលក្មេងប្រុសដែលតែងតែយកដៃស្ដាំមកជូតមុខខ្លួនឯងម្ដងម្កាល។ អ្នកទាំងពីរបានដើរមកដល់ក្បែរ \"អណ្តូងសោដែក\" (Iron Lock Well) នៃច្រកផ្កាអាព្រីកត (Apricot Blossom Alley) ដែលនៅទីនោះមានស្ត្រីជាច្រើនកំពុងអោនដងទឹក។ ឈី ជិងឈុន សួរថា៖ «ឧបមាថាមានអ្នកចម្លែកម្នាក់ធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្តូង ហើយឧបមាថាឯងនឹងត្រូវស្លាប់ ប្រសិនបើឯងព្យាយាមជួយសង្គ្រោះពួកគេ។ ដោយដឹងរឿងនេះ តើឯងនៅតែព្យាយាមជួយពួកគេដែរឬទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គិតមួយសន្ទុះមុននឹងសួរថា៖ «ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើវាពិតជាអាចសង្គ្រោះមនុស្សម្នាក់នោះបានមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន មិនបានឆ្លើយសំណួររបស់ក្មេងប្រុសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ចូរចាំរឿងនេះឱ្យច្បាស់ មនុស្សថ្លៃថ្នូរ (Noble person) នឹងមិនជួយពួកគេឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសភាំងបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។ «មនុស្សថ្លៃថ្នូរ?» គេសួរដោយងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងអង្គុយចុះ ហើយជួយក្មេងប្រុសរៀបចំកអាវឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ បន្ទាប់មក លោកក៏ប្រើដៃជួយក្មេងប្រុសសម្អាតស្នាមឈាមនៅលើមុខ រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «នៅពេលជួបគ្រោះអាក្រក់ មនុស្សត្រូវតែមានចិត្តមេត្តាសិន។ ទោះជាយ៉ាងណា មនុស្សថ្លៃថ្នូរ មិនមែនមានន័យថាជាមនុស្សដែលរឹងរូស និងល្ងង់ខ្លៅឡើយ។ មនុស្សថ្លៃថ្នូរនឹងព្យាយាមជួយមនុស្សដែលអភ័ព្វដែលបានធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្តូង ប៉ុន្តែពួកគេច្បាស់ជាមិនបណ្ដោយឱ្យខ្លួនឯងប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យនៃសេចក្ដីស្លាប់ឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាហាក់ដូចជាសំណួរនេះបានដាស់អ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងចិត្តក្មេងប្រុស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេសួរដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «លោកគ្រូ ឈី តើខ្ញុំនៅតែអាចរស់បានមែនទេ? បើអាច តើខ្ញុំអាចរស់បានយូរប៉ុណ្ណាទៀត?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ពិចារណាសំណួរនេះយ៉ាងហ្មត់ចត់។ បន្ទាប់មក លោកក៏ក្រោកឈរយឺតៗ ហើយតបវិញដោយភាពច្បាស់លាស់ថា៖ «ប្រសិនបើឯងមិនខ្លាចផ្លូវដ៏លំបាក និងរដិបរដុបនៅខាងមុខ ហើយប្រសិនបើឯងមិនខ្លាចនឹងការប្រឈមមុខនឹងការលំបាកដ៏ធំនោះទេ ឯងពិតជាអាចរស់បន្តបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងបានរីកលើផ្ទៃមុខក្មេងប្រុស ហើយគេនិយាយយ៉ាងមុតមាំថា៖ «ខ្ញុំមិនខ្លាចការលំបាកទេ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយគិតពីភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងភាពរឹងមាំរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះពេញមួយពេលមក ឈី ជិងឈុន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។ «តោះទៅ ខ្ញុំនឹងនាំឯងទៅកន្លែងមួយ។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនអាចជួយឯងបានច្រើនក៏ដោយ ប៉ុន្តែការជួយឯងឱ្យឆ្លងផុតគ្រោះមហន្តរាយនេះ ច្បាស់ជាមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការបំពានច្បាប់ឡើយ ព្រោះរឿងរ៉ាវបានឈានមកដល់ដំណាក់កាលនេះទៅហើយ។ តាមពិតទៅ វាជារឿងត្រឹមត្រូវដែលឯងគួរតែទទួលបានការប៉ះប៉ូវជាឱកាសវាសនាមួយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសហាក់ដូចជាមានភាពងឿងឆ្ងល់បន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរបានមកដល់ខាងមុខដើមអង្គ្រងចាស់មួយ។ ទោះបីជាទីក្រុងតូចនេះមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងគ្មានចលនាដូចជាស្លាប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែដើមអង្គ្រងចាស់នេះហាក់ដូចជាករណីលើកលែងដោយមូលហេតុមិនច្បាស់លាស់ខ្លះ។ មែករបស់វាបានរង្គើ ហើយស្លឹករបស់វាក៏បានរេតាមខ្យល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីឈរនៅស្ងៀម ឈី ជិងឈុន បង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ រួចលើកដៃសំពះគោរពទៅកាន់ដើមឈើនោះ។ បន្ទាប់មក លោកក៏ងើបក្បាលឡើងរួចសួរថា៖ «តើ ឈី ជិងឈុន អាចសុំស្លឹកអង្គ្រងមួយសន្លឹកបានទេ? មួយសន្លឹកដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យក្មេងប្រុសម្នាក់នេះចាកចេញពីទីក្រុងតូចដោយសន្តិវិធី និងមានសុវត្ថិភាពពីគ្រោះមហន្តរាយក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើមអង្គ្រងចាស់ដែលមានអាយុរាប់ពាន់ឆ្នាំមិនបានផ្ដល់ចម្លើយឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ក៏ព្យាយាមម្ដងទៀតដោយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានយាមកន្លែងនេះអស់រយៈពេល ៥៩ ឆ្នាំមកហើយ ដូច្នេះខ្ញុំគួរតែទទួលបានផលតបស្នងខ្លះសម្រាប់ការខិតខំប្រឹងប្រែង បើទោះជាគ្មានគុណសម្បត្តិអ្វីធំដុំក៏ដោយ។ តើខ្ញុំសុំសូម្បីតែស្លឹកអង្គ្រងមួយសន្លឹកដែលមានពរជ័យពីដូនតា ក៏មិនបានដែរឬ? ម្យ៉ាងទៀត ក្មេងម្នាក់នេះក៏ជាសមាជិកនៃទីក្រុងតូចរបស់ពួកលោកដែរ។ លោកម្ចាស់ដូនតាទាំងឡាយ តើចាំបាច់ត្រូវកំណាញ់បែបនេះទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើមអង្គ្រងចាស់នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាហាក់ដូចជាវាកំពុងតែតបវិញដោយការចំអកដោយស្ងៀមស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ប្រហែលជាមានអំណាចខ្លាំងក្លា ប៉ុន្តែលោកនៅតែជាមនុស្សម្នាក់នៅក្នុងដីនេះតែប៉ុណ្ណោះ។ តាមពិតទៅ លោកគឺជាមនុស្សដែលគួរឱ្យអាណិត ដែលត្រូវគ្រប់គ្រងយន្តការការពារដ៏ធំនៃកន្លែងនេះ។ ដូច្នេះ ទោះបីជាដើមអង្គ្រងមិនសុខចិត្តផ្ដល់ស្លឹកអង្គ្រងដែលមានពរជ័យពីដូនតាឱ្យលោកក៏ដោយ តើលោកអាចធ្វើអ្វីបាន?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ ឈី ជិងឈុន ប្រែជាអាប់អួ។ ចុងក្រោយ លោកក៏បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ រួចឱនមុខចុះ ផ្ទៃមុខពោពេញដោយភាពស្ដាយក្រោយ និងវិប្បដិសារី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ក្មេងប្រុសបានញញឹម ហើយវាគឺជាគេទៅវិញទេដែលចាប់ផ្ដើមលួងលោម ឈី ជិងឈុន។ «តាវ លូ (Lu) និយាយថាខ្ញុំនឹងមានឱកាសរស់ឱ្យតែខ្ញុំទៅភាគខាងត្បូងនៃទីក្រុង ហើយធ្វើជាសិស្សរបស់ជាងដែកដែលមានត្រកូល រួន។ លោកគ្រូ ឈី ខ្ញុំជឿជាក់ថាខ្ញុំនឹងមិនអីទេ ទោះបីជាគ្មានស្លឹកអង្គ្រងក៏ដោយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ញញឹមរួចសួរថា៖ «ចេញពីចិត្តពិតមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសអេះក្បាលរួចតបវិញដោយភាពអៀនខ្មាសថា៖ «អត់ទេ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ញញឹមដោយការយល់ចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ...\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្លឹកអង្គ្រងពណ៌បៃតងខ្ចី និងទន់ល្មើយមួយសន្លឹក បានអណ្ដែតធ្លាក់ចុះមកពីលើកំពូលដើមឈើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសគ្រាន់តែលើកដៃចេញទៅ ហើយស្លឹកឈើនោះក៏បានធ្លាក់មកក្នុងដៃរបស់គេដោយស្វ័យប្រវត្តិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាមានអក្សរមាសមួយតួនៅលើស្លឹកឈើនោះ ប៉ុន្តែវាបានបាត់ទៅវិញក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះមក លោកក៏និយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «អក្សរនោះគឺជាពាក្យថា យ៉ាវ (Yao)។ ឆិន ភីងអាន តើឯងសុខចិត្តសងគុណត្រកូលយ៉ាវវិញទេ មិនថាក្នុងស្ថានភាពរស់ ឬស្លាប់?! និយាយតាមត្រង់ទៅ ឯងអាចនឹងមានឱកាសរស់ខ្លះដែរ ទោះបីជាគ្មានស្លឹកឈើនេះក៏ដោយ។ ខ្ញុំអាចប្រាប់ឯងបានយ៉ាងច្បាស់។ ដូច្នេះ ឯងត្រូវតែគិតឱ្យបានហ្មត់ចត់!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើ \"យ៉ាវ\" នេះគឺជាត្រកូលតែមួយនឹងលោកគ្រូ យ៉ាវ (Master Yao) ដែរឬទេ?» ក្មេងប្រុសសួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ងក់ក្បាលបញ្ជាក់ថា៖ «ពិតមែនហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសផ្គុំបាតដៃចូលគ្នា ដោយកាន់ស្លឹកអង្គ្រងនោះយ៉ាងថ្នមៗនៅចន្លោះដៃ។ បន្ទាប់មក គេក៏ងើបមុខឡើងរួចនិយាយខ្លាំងៗថា៖ «ដរាបណាខ្ញុំនៅមានជីវិត ហើយដរាបណាជាសមាជិកនៃត្រកូលយ៉ាវដែលពាក់ព័ន្ធនឹងលោក ខ្ញុំនឹងធ្វើដូចអ្វីដែលលោកគ្រូ ឈី បាននិយាយអម្បាញ់មិញនេះ! ទោះបីជាពួកគេធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្តូង ហើយទោះបីជាខ្ញុំត្រូវស្លាប់ក្នុងការជួយសង្គ្រោះពួកគេក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំ ឆិន ភីងអាន ច្បាស់ជានឹងជួយសង្គ្រោះពួកគេឱ្យបាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បរិយាកាសជុំវិញនៅតែស្ងប់ស្ងាត់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «តោះទៅ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ខណៈដែលលោកដើរចេញទៅជាមួយក្មេងប្រុស ឈី ជិងឈុន ក៏បានលួចក្រឡេកមើលទៅលើកំពូលដើមអង្គ្រងវិញដោយស្ងៀមស្ងាត់ ទាំងមានទឹកមុខចំអក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្លឹកអង្គ្រងដែលមានត្រកូល \"ឆិន\" (Chen) ពិតជាមានមែន។ តាមពិតទៅ វាមិនមែនមានត្រឹមតែពីរបីសន្លឹកនោះទេ។ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ ពួកគេនៅតែទទូចចង់ស្វែងរកម្ចាស់ផ្សេង ទោះបីជាពួកគេដឹងថាដីនេះកំពុងប្រឈមមុខនឹងការបំផ្លិចបំផ្លាញក៏ដោយ។ ពួកគេមិនខ្វល់ឡើយ ទោះបីជាម្ចាស់ដែលពួកគេជ្រើសរើសមិនមានត្រកូល \"ឆិន\" ក៏ដោយ។ សូម្បីតែនៅខណៈពេលនេះ ក៏គ្មានស្លឹកអង្គ្រងដែលមានពរជ័យពីដូនតានៃត្រកូលឆិន សូម្បីតែមួយសន្លឹក សុខចិត្តផ្ដល់ឱកាសឱ្យក្មេងប្រុសដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន ងាកត្រឡប់មកវិញ រួចអង្អែលក្បាលក្មេងប្រុស ទាំងនិយាយលេងសើចថា៖ «ប្រសិនបើពាក្យសន្យានោះត្រូវបាននិយាយដោយ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin), ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao), ឬ គូ សាន (Gu Can) ប្រហែលជាពួកគេនឹងអាចបង្កឱ្យមានការរំញ័ររវាងមេឃ និងដីមិនខាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង។ «នោះមិនមែនជារឿងដែលខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងបានឡើយ។ ខ្ញុំអាចត្រឹមតែព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពប៉ុណ្ណោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈី ជិងឈុន សួរម្ដងទៀតថា៖ «ចេញពីចិត្តពិតមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសញញឹមរួចតបថា៖ «បាទ!»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-07T12:36:02.916Z","698731b29ef0d5694b9d3699","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698730f29ef0d5694b9d3687",22,"ដែនដីបញ្ឈប់សកម្មភាព (Halted Realm)",{"id":25,"number":26,"title":27},"698733ec9ef0d5694b9d36e5",24,"អំណោយ (Present)",84,1790177358500]