[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6986077987b38eb0a51a68b5":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"6976210fa5ba2989a9c50439",2,"មនុស្សដែលត្រូវបានចិញ្ចឹមដូចសត្វពាហនៈ","\"ឥឡូវនេះ!! ប្រគល់វាឱ្យមក!\" បិសាចចចកគ្រហឹមដោយការមិនអត់ធ្មត់។ ម្តាយរបស់ Tang San ញ័រខ្លួនដោយក្តីភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ទឹកភ្នែកហូរហាមមិនឈប់។ បិសាចចចកមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីទាំងអស់ វាក៏បោះជំហានទៅមុខ ហើយឆក់យក Tang San ពីដៃនាងដោយដៃម្ខាង។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"កូន! កូនរបស់ខ្ញុំ!\" ទោះបីជាស្ត្រីនោះយំសោកយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែនាងមិនហ៊ានព្យាយាមដណ្តើមកូនមកវិញឡើយ។ នាងបានយកភួយតែមួយគត់នៅក្នុងបន្ទប់ ព្យាយាមដណ្តប់ឱ្យ Tang San។ Tang San មានអារម្មណ៍ឈឺខ្ទប់ក្នុងបេះដូង។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលគេមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងចិត្តនៅក្នុងពិភពលោកថ្មីនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ ម្តាយរបស់ Tang San ក៏ដឹងថា កូនរបស់នាងបានងាកមកមើលមុខនាង ដោយមិនយំទាល់តែសោះ ទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនេះក៏ដោយ។ ភ្នែករបស់កូននាងមានពន្លឺចម្លែកម្យ៉ាង ដែលធ្វើឱ្យនាងស្រឡាំងកាំងរហូតដល់ផ្អាកសកម្មភាពរបស់ខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ចេញទៅ!\" បិសាចចចកគ្រហឹម រួចរុញនាងយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលនាងដួលទៅលើដីដែលក្រាលដោយចំបើង Tang San ក៏ត្រូវបានគេយោងចេញពីខ្ទមចំបើងតូចនោះ ដោយជាប់ក្នុងក្រញាំដ៏មាំមួនរបស់សត្វចម្លែក។ នៅពេលចេញមកខាងក្រៅ Tang San ត្រូវបានវាយប្រហារដោយខ្យល់ត្រជាក់ដែលកាត់ស្បែក។ បិសាចចចកនោះ ប្រហែលជាចង់ការពារកុំឱ្យ \"ចំណី\" របស់វាស្លាប់ដោយសារភាពត្រជាក់ ទើបវាគ្របភួយរហែកនោះលើខ្លួន Tang San។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនោះ ភាពងងឹតបានគ្របដណ្តប់គ្រប់យ៉ាង វាជួយបាំង Tang San ពីខ្យល់ត្រជាក់បានមួយរយៈ។ ទោះបីជាពិបាកដកដង្ហើម ប៉ុន្តែ Tang San បានប្រឹងទ្រាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ឱ្យនឹងនរ ហើយបន់ស្រន់ក្នុងចិត្តថា៖ ម៉ែ សូមកុំទាន់ចាកចេញពីលោកនេះអី។ សូមម៉ែរស់នៅបន្តទៀត។ ឱ្យតែខ្ញុំរស់ ខ្ញុំនឹងស្វែងរកម៉ែ ហើយធ្វើឱ្យម៉ែមានជីវិតរស់នៅដ៏ល្អ។ ចាំការត្រឡប់មកវិញរបស់ខ្ញុំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីសម្រួលអារម្មណ៍ហើយ Tang San គិតថាបិសាចចចកនេះមិនបានចាប់គេយកទៅធ្វើជាអាហារភ្លាមៗនោះទេ។ ហេតុផលគឺសាមញ្ញ៖ ទីមួយ បើប្រៀបធៀបនឹងសាច់ដ៏តិចតួចនៅលើខ្លួនគេ ម្តាយរបស់គេមានតម្លៃជាអាហារជាង។ ទីពីរ ការដែលបិសាចចចកយកភួយមកគ្របឱ្យគេ បង្ហាញពីការបារម្ភខ្លាចគេកកស្លាប់។ ប្រសិនបើគេគ្រាន់តែជាចំណី វាមិនចាំបាច់ខ្វល់ពីការរស់រានរបស់គេដល់ថ្នាក់នេះទេ។ ទោះយ៉ាងណា លទ្ធភាពដ៏អាក្រក់ដែលថាពួកវាចង់ចិញ្ចឹមគេឱ្យធំដើម្បីស៊ីទាំងរស់ ក៏នៅតែមិនអាចដកចេញបានទាំងស្រុងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាគេមានស្មារតីនឹងនរប៉ុណ្ណាក៏ដោយ តើទារកអាយុមួយខែអាចធ្វើអ្វីបាន ក្រៅពីសម្របខ្លួនតាមស្ថានភាព? គេមានតែរស់នៅមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សំឡេងខ្យល់បក់គឺជាសំឡេងតែមួយគត់ដែលឮពីពិភពខាងក្រៅ។ ទីកន្លែងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ទ្វីបបិសាច (Daemon Continent) ដែល Tang San បានដឹងបន្ទាប់ពីចាប់ផ្តើមយល់ភាសាខ្លះៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដូចដែលគេបានស្មាន មនុស្សនៅក្នុងអាណាចក្រនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាទាសករ ហើយជាទាសករលំដាប់ទាបបំផុតទៀតផង។ រាងកាយដ៏ទន់ខ្សោយរបស់ពួកគេធ្វើឱ្យពួកគេគ្មានប្រយោជន៍។ ហើយជាការពិតណាស់ ពួកគេក៏អាចក្លាយជាអាហារពេលល្ងាចរបស់ម្ចាស់ពួកគេផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកព័ត៌មានលម្អិតផ្សេងទៀត Tang San នៅមិនទាន់ដឹងឡើយ។ ការប្រស្រ័យទាក់ទងគ្នារវាងម្តាយរបស់គេ និងមនុស្សផ្សេងទៀតគឺកម្រណាស់។ មួយខែបានកន្លងផុតទៅដោយគ្មានស្រមោលឪពុករបស់គេឡើយ ដែលនេះជាសញ្ញានៃការសន្និដ្ឋានដ៏អាក្រក់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គួរឱ្យខ្លាចណាស់! ខ្លាចរហូតទ្រាំមិនបាន! ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវចាប់ផ្តើមពីសូន្យក៏ដោយ សូមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំចាប់ផ្តើមម្តងទៀតផង Tang San កាន់ទុក្ខក្នុងចិត្ត។ ពីមុនគេធ្លាប់គិតពីការលំបាកនៃការចាប់ជាតិថ្មី ប៉ុន្តែការពិតវាលើសពីការរំពឹងទុករបស់គេឆ្ងាយណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ បិសាចចចកហាក់ដូចជាឈប់ដើរ ហើយ Tang San ឮវាានិយាយពាក្យពីរបីម៉ាត់។ គេមិនអាចយល់បានឡើយ ព្រោះត្រូវភួយគ្របជិត ហើយការយល់ដឹងពីភាសានៅមានកម្រិត។ បន្ទាប់មក គេមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានបញ្ជូនទៅឱ្យសត្វមួយទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដែលភួយត្រូវបានបើកឡើង Tang San ក៏បានរួញខ្លួនដោយសភាវគតិដើម្បីការពារខ្លួន។ ផ្ទុយពីភាពត្រជាក់ដែលគេរំពឹងទុក គេបែរជាជួបនឹងភាពកក់ក្តៅ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មានក្លិនមិនល្អម្យ៉ាងមកជាមួយភាពកក់ក្តៅនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នេះគឺជាលើកដំបូងតាំងពីកើតមក ដែលគេមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្តៅគ្រប់ទិសទី។ គេបើកភ្នែកឡើងសង្កេតមើលជុំវិញខ្លួនយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\"ក្មេងម្នាក់ទៀតហើយ មើលទៅដូចជាកូនស្វាអញ្ចឹង\" សំឡេងមួយបន្លឺឡើងខ្សាវៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនោះ Tang San បានជួបមុខផ្ទាល់ជាមួយសត្វដែលកំពុងកាន់គេ។ តើនេះជា... ក្បាលជ្រូកមែនទេ?!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលឱ្យច្បាស់ គេក៏យល់ថា នេះគឺជាសត្វដែលមានក្បាលជាជ្រូក។ សត្វជ្រូកនោះបានសម្លឹងមើល Tang San រួចក៏នាំគេចូលទៅខាងក្នុង។ សំឡេងយំរំពងបានបន្លឺឡើង ហើយ Tang San ក៏ដឹងថាគេមិនមែនជាទារកតែម្នាក់គត់នៅទីនេះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេត្រូវបានគេដាក់ឱ្យដេកនៅលើគំនរចំបើងដ៏ទន់។ វាអាចហៅថាគំនរចំបើង... ឬអាចហៅថា \"សំបុក\" ក៏បាន។ នៅជុំវិញគេ សំឡេងយំកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រមោលខ្មៅមួយបានគ្របលើគេ ហើយមាត់របស់គេត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យបើក។ នៅពេលមាត់បើក អ្វីម្យ៉ាងដ៏ធំ និងទន់ ដែលមានក្លិនក្រអូបឆ្អាបៗ ត្រូវបានញាត់ចូលក្នុងមាត់របស់គេ។ ភ្នែករបស់ Tang San បើកធំៗ នៅពេលទឹកដោះកក់ក្តៅហូរចូលក្នុងបំពង់ករបស់គេយ៉ាងខ្លាំង។ មិនមែនមកពីគេរំភើបដោយសារមានអាហារស៊ីនោះទេ ប៉ុន្តែការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់គេគឺមកពីស្ទើរតែឈ្លក់ស្លាប់! ប្រសិនបើទឹកដោះម្តាយបង្កបង្កើតរបស់គេប្រៀបដូចជាស្ទឹងតូចមួយ ទឹកដោះលើកនេះប្រៀបដូចជាទន្លេយ៉ាងហ្សេដ៏ធំល្វឹងល្វើយ!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើម្បីសង្គ្រោះខ្លួនឯងពីការលង់ទឹកដោះ Tang San បានព្យាយាមខាំអញ្ចាញធ្មេញដើម្បីគ្រប់គ្រងលំហូរទឹកដោះ។ នៅពេលធ្វើបែបនេះ គេអាចលេបទឹកដោះបាន ទោះបីជាពិបាកបន្តិចក៏ដោយ។ គេប្រឹងដកដង្ហើមតាមច្រមុះ ហើយខំធ្វើឱ្យរាងកាយដ៏តូចទន់ខ្សោយសម្របខ្លួនទៅនឹងការផ្តល់អាហារនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ គេអាចដកដង្ហើមធម្មតាវិញបាន។ គេមិនខ្វល់ពីអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ ហើយខំផឹកទឹកដោះនោះឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ សារធាតុចិញ្ចឹម! សារធាតុចិញ្ចឹមដែលចាំបាច់បំផុត! តើនេះគឺជាពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមមែនទេ? គេមិនខ្វល់ថាជាទឹកដោះមនុស្ស ឬទឹកដោះជ្រូកនោះទេ ឱ្យតែវាធ្វើឱ្យគេឆ្អែត គេស្កប់ស្កល់ហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ការស្កប់ស្កល់របស់គេមិនបានយូរឡើយ ខណៈដែលស្រមោលខ្មៅនោះបានចាកចេញពីគេ។ ទោះបីជាគេផឹកដល់ថ្នាក់ហើមពោះក៏ដោយ ក៏គេនៅតែចង់បានទៀតដែរ។ យ៉ាងណាមិញ នេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលគេមានអារម្មណ៍ថាបានញ៉ាំអាហារឆ្អែតតាំងពីមកដល់ពិភពលោកនេះ។ នៅពេលការស្រេកឃ្លានត្រូវបានបំពេញ ថាមពលរបស់គេក៏ប្រសើរឡើង ហើយ Tang San ចាប់ផ្តើមសង្កេតមើលពិភពលោកជុំវិញខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទីកន្លែងដែលគេនៅ មើលទៅដូចជាផ្ទះដែលមានចំបើងនៅតាមកម្រាលដី។ Tang San ព្យាយាមងាកក្បាលមើលជុំវិញ ព្រោះគេមិនទាន់មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីក្រឡាប់ខ្លួននៅឡើយទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្បែរគេ មានក្មេងៗ ៣ ឬ ៤ នាក់ទៀត ដែលមើលទៅមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែស្គមស្គាំង និងទន់ខ្សោយដូចគ្នា។ គ្រប់គ្នាដេកលើចំបើងទន់ៗ។ បន្ទប់នេះមានភាពកក់ក្តៅ ដែលជាការសម្រាកពីអាកាសធាតុត្រជាក់ធម្មតា។ មេដោះជ្រូកដែលទើបតែផ្តល់អាហារដល់គេ ក៏បានផ្តល់អាហារដល់អ្នកផ្សេងទៀតក្នុងពេលតែមួយ។ Tang San គិតថា៖ តើនេះគឺជាការចិញ្ចឹមមនុស្សដូចសត្វពាហនៈមែនទេ? តើពួកយើងជាទាសករដែលត្រូវបានចិញ្ចឹមជារួមមែនទេ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>Tang San ព្យាយាមលួងចិត្តខ្លួនឯង។ យ៉ាងហោចណាស់គេមិនត្រូវបានគេស៊ីភ្លាមៗទេ នោះគឺល្អគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ បន្ទាប់ពីត្រូវបានគេបញ្ចុកអាហារ គេមានអារម្មណ៍ថាលទ្ធភាពនៃការរស់រានមានជីវិតរបស់គេបានកើនឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ថ្ងៃខែបានកន្លងផុតទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មេដោះជ្រូកមកបញ្ចុកអាហារពួកគេ ៣ ដងក្នុងមួយថ្ងៃ។ ដំបូងឡើយ Tang San មិនស៊ាំនឹងបរិមាណទឹកដោះដ៏ច្រើននោះទេ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មានគេក៏ស៊ាំ ហើយខំផឹកឱ្យបានច្រើនដើម្បីទទួលបានសារធាតុចិញ្ចឹមសម្រាប់រាងកាយដែលកំពុងលូតលាស់។ ជាមួយនឹងរាងកាយដែលមានសុខភាពល្អ គេអាចធំធាត់ ហើយចុងក្រោយនឹងមានឱកាស \"ហ្វឹកហាត់វិជ្ជា\" (Cultivation)។ តាមរយៈការហ្វឹកហាត់ គេអាចទទួលបានកម្លាំង និងគ្រប់គ្រងវាសនាដោយខ្លួនឯង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនថាគេមកដល់ពិភពលោកបែបណានោះទេ ការរស់រានមានជីវិតគឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលថ្ងៃខែហោះកន្លងផុតទៅ Tang San ក៏ឈានចូលដល់អាយុ ១០០ ថ្ងៃ។ ថ្ពាល់ដ៏រលោង និងសម្បុរដ៏ស្រស់ថ្លារបស់គេ មើលទៅលេចធ្លោជាងក្មេងដទៃទៀត។ វាហាក់ដូចជាមានមេដោះជ្រូកជាច្រើននៅទីនោះ ហើយក៏មានក្មេងៗជាច្រើនដែរ។ បន្ទាប់ពីញ៉ាំឆ្អែត និងធំធាត់បាន ១០០ ថ្ងៃ គេអាចក្រឡាប់ខ្លួនដោយខ្លួនឯងបានហើយ។ ដូច្នេះ គេអាចមើលឃើញអ្វីៗបានកាន់តែច្រើន។ តាមរយៈការស្តាប់មេដោះជ្រូកជជែកគ្នា គេចាប់ផ្តើមយល់ពីភាសារបស់ពួកគេ និងរៀនសូត្របន្ថែមអំពីពិភពលោកជុំវិញខ្លួន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទ្វីបទេពអប្សរ (Fairy Continent) មានផ្ទៃដីធំល្វឹងល្វើយ ធំរហូតដល់មេដោះជ្រូកមិនអាចពិពណ៌នាបាន។ Tang San បានចាប់កំណើតឡើងវិញនៅក្នុងទីក្រុងតូចមួយនៅភាគឦសាន ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់សមាជិកជាន់ខ្ពស់នៃ \"ត្រកូលបិសាចចចក\"។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកដីដែលគេស្គាល់ថាជាទ្វីបបិសាចនេះ ទទួលបានឈ្មោះរបស់វាពីអ្នករស់នៅដ៏មានអំណាចបំផុត ដែលមានពីរពូជសាសន៍ផ្សេងគ្នាគឺ៖ ពួកបិសាច (Demons\u002FYao) និងពួកទេព (Spirits\u002FJing)។ ជាទូទៅ ពួកគេត្រូវបានគេហៅរួមគ្នាថា \"ពួកអាទិទេពបិសាច\" (Daemons)។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-06T15:23:37.206Z","2026-02-06T15:25:33.320Z","6986077987b38eb0a51a68b5","Soul Land 5: The Rebirth of Tang San","soul-land-5-the-rebirth-of-tang-san",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"698606dc87b38eb0a51a68ab",1,"តើវាជាទីបញ្ចប់ឬ? តើខ្ញុំនឹងត្រូវគេស៊ីមែនទេ?",{"id":26,"number":27,"title":28},"6986083987b38eb0a51a68cb",3,"ទីប្រជុំជនចចកខ្យល់ (Wind Wolf Town)",63,1790177367901]