[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-698604a287b38eb0a51a6833":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",19,"តាវដ៏អស្ចារ្យ","ខណៈដែល ឆិន ភីងអាន ហៀបនឹងស្ទុះចេញពីទីធ្លាផ្ទះ នីង យ៉ាវ ក៏ស្រែកឃាត់ភ្លាមថា៖ «ឈប់សិន! ខ្ញុំមានរឿងចង់ប្រាប់ឯង»។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ធ្វើពងើយហាក់ដូចជាមិនឮ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេហៀបនឹងរុញទ្វាររបងចេញទៅ នីង យ៉ាវ ក៏តម្លើងសំឡេងស្រែកម្តងទៀតថា៖ «ឆិន ភីងអាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីងាកក្រោយ រួចរត់ត្រឡប់មកមាត់ទ្វារវិញ។ នៅពេលនេះ ទឹកមុខរបស់ នីង យ៉ាវ បានធូរស្រាលជាងមុនបន្តិចហើយ ប៉ុន្តែសំឡេងរបស់នាងនៅតែស្អកៗដដែល៖ «រឿងដែលខ្ញុំចង់ប្រាប់ឯងគឺ ទីមួយ សម្រាប់មនុស្សក្រៅស្រុកដូចជាពួកយើងនៅក្នុងទីក្រុងនេះ កម្លាំងកាយរបស់ពួកយើងអាចនឹងរឹងមាំជាងមនុស្សធម្មតា ប៉ុន្តែក្រៅពីនោះ ពួកយើងមិនខុសពីអ្នកស្រុកនៅទីនេះឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទីពីរ មនុស្សក្រៅស្រុកមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសម្លាប់មនុស្សនៅទីនេះទេ បើពួកយើងបំពានច្បាប់នោះ មិនថាមានហេតុផលអ្វីក៏ដោយ ពួកយើងនឹងត្រូវបណ្ដេញចេញ ហើយបង្ខំឱ្យចាកចេញដោយដៃទទេភ្លាម។ នោះគឺជាផលវិបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត លើសពីអ្វីដែលឯងអាចស្រមៃទៅទៀត។ ទីបី ឯងត្រូវគិតពិចារណាឱ្យបានច្បាស់លាស់មុននឹងធ្វើសកម្មភាព។ សម្រាប់មនុស្សដូចជាខ្ញុំ ប្រសិនបើជីវិតត្រូវបានគំរាមកំហែង ពួកយើងច្បាស់ជាតតាំងវិញមិនខាន ទោះបីជាត្រូវចាកចេញពីទីនេះដោយដៃទទេក៏ដោយ។ យ៉ាងណាមិញ គ្មានអ្វីសំខាន់ជាងការរស់រានមានជីវិតឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គិតពីអ្វីដែលនាងបានប្រាប់បន្តិច រួចក៏សួរថា៖ «អញ្ចឹងមានន័យថា បើខ្ញុំចង់ធ្វើរឿងហ្នឹង ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើឱ្យលឿនបំផុត មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខ នីង យ៉ាវ ភ្លាមៗ វាហាក់ដូចជាបន្ទប់ទាំងមូលត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺដែលចេញពីកែវភ្នែករបស់នាង។ នាងទះស្រោមដាវពណ៌បៃតងដែលដាក់លើជង្គង់ រួចងក់ក្បាលតបថា៖ «ពិតមែនហើយ ឯងត្រូវតែធ្វើឱ្យលឿនបំផុត។ នោះគឺជាគោលដៅចុងក្រោយដែលខ្ញុំកំពុងស្វែងរក ទាំងការប្រើកាំបិត និងដាវរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកដែលលឿនបំផុតនៅក្រោមមេឃ មិនថាជាការដកដាវ ឬការវាយប្រហារដោយកាំបិតឡើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងផ្អាកមួយសន្ទុះ រួចស្រាប់តែប្រែពីអ្នកសីលដ៏អង់អាច មកជាក្មេងស្រីដែលចង់សម្ដែងឫទ្ធិបន្តិច នាងញញឹមរួចសួរថា៖ «តើឯងដឹងពីរបៀបធ្វើឱ្យការវាយប្រហាររបស់ឯងលឿនជាងមុនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាលទាំងទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មើលដឹងថាគេមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងប្រធានបទនេះទេ នាងក៏បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការបង្អួតភ្លាមៗដែរ នាងគ្រវីដៃដេញ៖ «ប្រញាប់ទៅទិញឆ្នាំងដីទៅ ខ្ញុំកំពុងចាំហូបថ្នាំ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើកនេះ ឆិន ភីងអាន ចាកចេញពីផ្ទះដោយជំហានយឺតៗ និងរឹងមាំជាងមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីគេចាកចេញពីច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ទ្វាររបងដែលមិនបានដាក់គន្លឹះរបស់គេ ក៏ត្រូវបាននរណាម្នាក់រុញបើកយឺតៗ។ នីង យ៉ាវ កំពុងអង្គុយតាំងសមាធិដោយប្រើបច្ចេកទេសដកដង្ហើមដ៏ចម្លែកមួយ ប៉ុន្តែនាងបានបើកភ្នែកភ្លាម ទាំងសម្លឹងមើលទៅមាត់ទ្វារដោយក្រសែភ្នែកប្រុងប្រយ័ត្ន ហាក់ដូចជាកំពុងត្រៀមខ្លួនប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រំពេចនោះ ដាវហោះដែលនៅលើតុបានស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុង ហើយវាចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញនូវចេតនាសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់ស្រេប ដែលធ្វើឱ្យបរិយាកាសដើមរដូវផ្ការីកកាន់តែត្រជាក់ខ្លាំងជាងមុន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ដើរសំដៅមកមាត់ទ្វារផ្ទះយ៉ាងរំភើយ ហាក់ដូចជាគ្រាន់តែមកលេងអ្នកជិតខាងធម្មតា។ នាងមិនបានដើរចូលផុតកម្រិតទ្វារឡើយ នាងគ្រាន់តែលូកក្បាលអើតមើលក្នុងបន្ទប់ រួចសម្លឹងមើលជុំវិញ ប៉ុន្តែនាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹង នីង យ៉ាវ ដែលកំពុងអង្គុយលើគ្រែឈើដែលមានដាវដាក់កាត់ជង្គង់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យូរណាស់ ទើប ជឺ គុយ ធ្វើជាមើលឃើញមនុស្សនៅក្នុងបន្ទប់ រួចនាងក៏ធ្វើទឹកមុខស្លូតត្រង់ហើយសួរថា៖ «តើបងស្រីជានរណា? ហេតុអ្វីបានជាមកអង្គុយលើគ្រែរបស់ ឆិន ភីងអាន បែបនេះ? ខ្ញុំមិនដែលឮគេនិយាយថាមានសាច់ញាតិមកស្នាក់នៅជាមួយសោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ក្រឡេកមើលភ្ញៀវដែលមិនត្រូវបានស្វាគមន៍ម្នាក់នេះបន្តិច រួចក៏បិទភ្នែកតាំងសមាធិបន្ត ដោយធ្វើពងើយមិនរកនិយាយរកនាងឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មិនបានខឹងសម្បារនឹងការត្រូវគេធ្វើមិនដឹងមិនឮដាក់បែបនេះទេ នាងគ្រាន់តែពេបមាត់ទាំងទឹកមុខមើលងាយបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងក្រឡេកមើលដាវវែងក្នុងស្រោមពណ៌សដែលដាក់នៅលើតុ ហើយពន្លឺនៃគំនុំ និងភាពភ័យខ្លាចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែកនាង រួមជាមួយនឹងខ្សែពណ៌មាសដែលកំពុងរំកិលចុះឡើងក្នុងប្រស្រីភ្នែកនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ នាងក៏សម្រេចចិត្តលើកជើងឈានចូលក្នុងបន្ទប់ ប៉ុន្តែក៏ដកជើងមកវិញភ្លាម រួចធ្វើជាគ្រហែមសុំការអនុញ្ញាត៖ «ខ្ញុំចូលទៅហើយណា បើបងស្រីមិននិយាយអី មានន័យថាបងស្រីមិនប្រកាន់ទេ មែនទេ? ម្យ៉ាងទៀត នេះជាផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន ហើយខ្ញុំស្គាល់គេច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ឬមួយក៏បងស្រីស្ដាប់ខ្ញុំមិនយល់?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មិនអីទេ ពួកយើងក៏គ្មានអីត្រូវជជែកគ្នាដែរ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែមកមើលក្រែងលោពួកបងត្រូវការអ្វីខ្លះ។ ពួកយើងហៀបនឹងរើផ្ទះចេញក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ ដូច្នេះពួកយើងអាចទុករបស់របរច្រើនឱ្យ ឆិន ភីងអាន។ បងស្រីប្រហែលជាមិនដឹងទេ ជីវិតគេកន្លងមកពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ និយាយរៀបរាប់មិនឈប់ ហាក់ដូចជាកំពុងអាណិតអាសូរ ឆិន ភីងអាន ហើយធ្វើឱ្យមើលទៅហាក់ដូចជានាង និងគេជិតស្និទ្ធនឹងគ្នាខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរចូលក្នុងបន្ទប់ ជឺ គុយ បានដើរសំដៅទៅរកតុ រួចអង្គុយលើកៅអីក្បែរតុនោះ ដោយភ្នែកនាងតែងតែលួចសម្លឹងមើលដាវវែងនោះជានិច្ច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នីង យ៉ាវ បានដកក្រដាសបីសន្លឹកដែលគ្រូតាវវ័យក្មេងបានទុកឱ្យ ឆិន ភីងអាន ចេញមកពិនិត្យមើលយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ដើម្បីមើលថាតើវាមានអ្វីពិសេស។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីត្រឡប់ចុះឡើងជាច្រើនដង នាងនៅតែមិនឃើញមានអ្វីប្លែក នាងក៏ដកដង្ហើមធំទាំងខកចិត្ត៖ «អក្សររបស់គេមើលទៅធម្មតា និងគួរឱ្យធុញណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងនៅចាំយ៉ាងច្បាស់ថា មានអក្សរ ១០ តួដែលត្រូវបានចារឹកលើជញ្ជាំងវែងក្នុងស្រុកកំណើតរបស់នាង ដែលសុទ្ធតែត្រូវបានចារឹកដោយប្រើដាវ និងពោរពេញដោយថាមពលដ៏មហិមា ដែលអាចកម្ចាត់រាល់វិញ្ញាណអាក្រក់ និងរបស់ចង្រៃទាំងឡាយបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាំងពីនៅក្មេង ចំណូលចិត្តរបស់នាងគឺការឈរនៅមុខជញ្ជាំងនោះ ហើយសម្លឹងមើលតួអក្សរដ៏អស្ចារ្យដែលចារឹកនៅលើនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបស្លាកយីហោនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដែលមានអត្ថន័យថា «ឫទ្ធិបារមីគ្មានគូប្រៀប» មិនអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍នាងបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ងាកទៅរក នីង យ៉ាវ ទាំងលួចអង្គុយពើងទ្រូងឱ្យត្រង់ និងដាក់ដៃលើជង្គង់ ដើម្បីព្យាយាមធ្វើឱ្យខ្លួនឯងមើលទៅមានរបៀបរៀបរយ និងថ្លៃថ្នូរ នាងញញឹមរួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ក្មេងស្រីដូចជាបង គួរតែប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យបានច្រើនជាងនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នាងជានរណា?» នីង យ៉ាវ ទ្រាំមិនបានក៏សួរឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ យកដៃខ្ទប់ទ្រូងទាំងធ្វើទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល៖ «អូ! តាមពិតបងស្រីស្ដាប់ខ្ញុំយល់តាំងពីដំបូងតើ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មានការអីមែនទេ?» នីង យ៉ាវ សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើរបស់នេះជារបស់បងមែនទេ?» ជឺ គុយ សួរទាំងចង្អុលទៅដាវវែងនៅលើតុ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចមិនឆ្លើយតបឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មិនខ្វល់ខ្វាយនឹងការមិនឆ្លើយតបនោះទេ នាងក្រោកឈរ រួចដើរទៅជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់ ចាប់ផ្ដើមពិនិត្យមើលឆ្នាំងចាននៅលើធ្នើឈើ។ របស់របរទាំងនោះគ្មានតម្លៃអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែនាងពិនិត្យមើលវាដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលនៅជាកូនជាងនៅឡដុត ឆិន ភីងអាន បានដើរស្ទើរតែសព្វកន្លែងជុំវិញទីក្រុងតូចនេះ។ គេតែងតែឡើងភ្នំតែម្នាក់ឯងដើម្បីជីកដីឥដ្ឋ និងរកអុស ហើយយូរៗទៅ គេក៏ក្លាយជាអ្នកដែលពូកែឡើង និងចុះភ្នំយ៉ាងលឿនបំផុត។ ឱ្យតែមាននរណាម្នាក់ព្រមបង្រៀនអ្វីមួយដល់គេ គេតែងតែហាត់រៀនវាដោយអស់ពីសមត្ថភាព មិនថាជារឿងសាមញ្ញ ឬរឿងស្មុគស្មាញនោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែករឿងថាគេអាចធ្វើវាបានល្អប៉ុណ្ណានោះ ឆិន ភីងអាន មិនដែលខ្វល់ឡើយ។ ចំពោះតាចាស់ យ៉ាវ (Old Man Yao) គាត់តែងតែមានចិត្តកំណាញ់ មិនដែលព្រមបង្រៀនវិជ្ជាល្អៗដល់ ឆិន ភីងអាន ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ឆិន ភីងអាន តែងតែហាត់រៀននូវអ្វីដែលតាចាស់ យ៉ាវ ព្រមបង្រៀនដោយការយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។ បន្ទាប់មក លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានបង្រៀនគេពីរបៀបធ្វើធ្នូឈើ និងដងសន្ទូច ហើយគេក៏ព្យាយាមរៀនវាដោយយកចិត្តទុកដាក់ដូចគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន មិនដែលរុញរាក្នុងការនិយាយពាក្យមើលងាយ ឆិន ភីងអាន ឡើយ ហើយតាមសម្ដីរបស់គេ ឆិន ភីងអាន គឺជាមនុស្សដែលខំប្រឹងធ្វើឱ្យបានល្អបំផុតពីអ្វីដែលខ្លួនមាន ប៉ុន្តែជាអកុសល អ្វីដែលគេមានវាមានតិចតួចពេក។ ដូច្នេះហើយ គេមិនបាច់ខំប្រឹងពេកទេ គ្រាន់តែរស់តាមវាសនាទៅគឺល្អហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ បក់ដៃលា នីង យ៉ាវ ទាំងញញឹមស្រស់៖ «ខ្ញុំទៅវិញហើយ។ សូមឱ្យបងស្រីឆាប់ជាសះស្បើយណា៎។ បើត្រូវការអ្វី អាចប្រាប់ខ្ញុំបាន។ ខ្ញុំឈ្មោះ ជឺ គុយ រស់នៅផ្ទះជិតខាងហ្នឹងឯង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ មិនតបអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរចេញពីបន្ទប់ចូលមកក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ជឺ គុយ បានរអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯងក្នុងកម្រិតដែល នីង យ៉ាវ អាចឮថា៖ «នាងមើលទៅមិនសូវស្អាតទាល់តែសោះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ឈ្មោះ ជឺ គុយ អីក៏អន់ម្ល៉េះ» នីង យ៉ាវ តបវិញទាំងធ្វើដូចជានិយាយម្នាក់ឯងដូចគ្នា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេល ជឺ គុយ បិទទ្វាររបងពីក្រោយខ្នង នាងបានប្រើកម្លាំងបន្តិច ធ្វើឱ្យវាមានសំឡេងលាន់ឮខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នីង យ៉ាវ បិទភ្នែកតាំងសមាធិបន្ត ហាក់ដូចជាមិនមានអារម្មណ៍រំភើបអ្វីឡើយចំពោះការមកដល់របស់ ជឺ គុយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងពិតជាស្អប់ទីក្រុងតូចមួយនេះណាស់ ជាពិសេសគឺពួកអ្នកបណ្ដុះសីលដែលមកស្វែងរកឱកាសវាសនានៅទីនេះ។ ពួកគេតែងតែរៀបល្បិចកិច្ចកលដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយវាពិតជាគួរឱ្យអស់សំណើចណាស់ ដែលពួកគេចាត់ទុកខ្លួនឯងជាទេវតាដែលស្ថិតនៅខ្ពស់ជាងមនុស្សលោក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងចិត្តរបស់ នីង យ៉ាវ នេះមិនមែនជាអ្វីដែលការដើរលើតាវដ៏អស្ចារ្យគួរតែជាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលដើរចេញពីច្រកថូដី ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចលើកដៃស្ដាំបាំងកម្ដៅថ្ងៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេចាប់ផ្ដើមរត់តិចៗ ដោយជំហានរហ័ស និងរស់រវើក ទោះបីជាគេធ្លាប់រត់កាត់ផ្លូវ និងច្រកទាំងនេះរាប់មិនអស់ក៏ដោយ ក៏គេមិនដែលធុញទ្រាន់ឡើយ។ គេធ្លាប់ឡើងភ្នំជាប្រចាំ ដូច្នេះការរត់ត្រឹមប៉ុណ្ណេះគឺមិនខុសពីការហាត់ប្រាណបន្តិចបន្តួចសម្រាប់គេឡើយ។ អ្វីដែលពិតជាលំបាកខ្លាំងនោះ គឺដំណើរការនៃការឡើងភ្នំដើម្បីធ្វើធ្យូង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងមួយឆ្នាំៗ ឡដុតនាគត្រូវប្រើធ្យូងអស់ប្រហែល ១០,០០០ ទៅ ១៥,០០០ គីឡូក្រាម ហើយវាគឺជាការងារដ៏លំបាកបំផុតក្នុងការរស់នៅលើភ្នំ កាប់អុសដើម្បីដុតធ្វើធ្យូងក្នុងអំឡុងពេលដែលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង។ ឆិន ភីងអាន ធ្លាប់ស្ទើរតែបាត់បង់ជីវិតម្ដងដែរ នៅពេលដែលឡធ្យូងដែលគេកំពុងសាងសង់ បានបាក់សង្កត់លើរូបគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ការងារស្ទើរតែទាំងអស់ដែល ឆិន ភីងអាន បានធ្វើ សុទ្ធតែជាពលកម្មដោយដៃ។ ទោះបីជាវាត្រូវការបច្ចេកទេសខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្តែការងារទាំងនោះពិតជាប្រើកម្លាំងបាយខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះហើយ រូបរាងដ៏ស្គមស្គាំងរបស់គេ គឺជាសំបកក្រៅប៉ុណ្ណោះ តាមពិតគេមានកម្លាំង និងការអត់ធ្មត់ខ្លាំងជាងអ្វីដែលមើលឃើញពីខាងក្រៅឆ្ងាយណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានឈប់នៅត្រង់ផ្លូវបំបែក រួចផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងទាំងអង្គុយចុះដើម្បីរឹតខ្សែស្បែកជើងចំបើងឱ្យណែន ដោយដៃម្ខាងនៅតែក្ដាប់ជាប់ជានិច្ច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនេះ ចិត្តរបស់គេស្ងប់ដូចជាផ្ទៃទឹកក្នុងស្រះអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា គេពិតជានឹកមិត្តភក្តិតែមួយគត់របស់គេក្នុងទីក្រុងនេះណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ធ្លាប់អួតប្រាប់ ឆិន ភីងអាន ជាសម្ងាត់ថា តារបស់គេធ្លាប់ប្រាប់រឿងមួយ។ តាមរឿងនោះ កាលតារបស់ លីវ សៀនយ៉ាង នៅជាក្មេង គាត់ធ្លាប់ឃើញមនុស្សម្នាក់រត់តែពីរបីជំហានដើម្បីយកល្បឿន រួចក៏លោតឆ្លងផុតអូរទាំងមូលតែម្ដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីនោះ លីវ សៀនយ៉ាង និង ឆិន ភីងអាន ក៏សម្រេចចិត្តសាកល្បងធ្វើបែបនោះដែរ ដោយជ្រើសរើសកន្លែងដែលចង្អៀតបំផុតនៃអូរ រួចក៏រត់យកល្បឿន និងលោតឡើងក្នុងពេលតែមួយ។ ទោះបីជា លីវ សៀនយ៉ាង មានអាយុច្រើនជាង ឆិន ភីងអាន ពីរបីឆ្នាំក៏ដោយ ក៏គេលោតមិនបានឆ្ងាយប៉ុន្មានឡើយ រួចក៏ធ្លាក់ចូលក្នុងទឹក បន្ទាប់មកគេក៏ស្រាប់តែឃើញស្រមោលមួយលោតរំលងក្បាលគេ រួចក៏បន្តទៅមុខទៀតមុននឹងធ្លាក់ចូលក្នុងទឹកនៅឆ្ងាយពីគេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចាប់តាំងពីពេលនោះមក លីវ សៀនយ៉ាង លែងដែលនិយាយពីរឿងទេវតាលោតឆ្លងអូរទៀតឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា គេដឹងថាបន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍នោះ ឆិន ភីងអាន តែងតែទៅមាត់អូរតែម្នាក់ឯង រួចព្យាយាមលោតបែបនោះដដែលៗជាច្រើនលើកច្រើនសារ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាល់ពេលដែលគេធ្វើបែបនោះ គេកាន់តែខិតទៅជិតត្រើយម្ខាងទៀត ហើយមើលទៅវាហាក់ដូចជារឿងដែលគេមិនដែលធុញទ្រាន់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានម្ដងនោះ លីវ សៀនយ៉ាង លួចមើលពីចម្ងាយ ហើយនៅពេលឃើញវឌ្ឍនភាពដែល ឆិន ភីងអាន ធ្វើបាន គេមានអារម្មណ៍ថា នោះមិនមែនជា ឆិន ភីងអាន ដែលជាក្មេងល្ងង់ និងរឹងរូសដែលគេធ្លាប់ស្គាល់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលលោតឆ្លងអូរ គេមើលទៅដូចជាសត្វឥន្ទ្រីដែលតែងតែហោះឆ្វែលនៅលើមេឃលើទីក្រុងអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-06T15:11:30.614Z","698604a287b38eb0a51a6833","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"6986030e87b38eb0a51a681a",18,"បីក្នុងចំណោមប្រាំ",{"id":25,"number":26,"title":27},"6986053787b38eb0a51a6840",20,"ភាពស្មុគស្មាញ",84,1790177358216]