[{"data":1,"prerenderedAt":29},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6986030e87b38eb0a51a681a":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":13,"__v":10,"id":14,"novel_title":15,"novel_slug":16,"unlock_options":17,"locked":18,"requires_auth":18,"preview":11,"navigation":19},"697fedf762a366f01d68bdf3",18,"បីក្នុងចំណោមប្រាំ","នៅពេល ហ្វូ ណានហួរ ដើរចេញពីផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន គេបានឃើញក្មេងស្រីបម្រើរបស់ សុង ជីស៊ីន កំពុងអង្គុយលើកៅអីតូចមួយក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ដៃកាន់គ្រាប់ពោតមួយក្ដាប់បាចឱ្យមាន់ស៊ី។ មេមាន់ចាស់មួយក្បាល និងហ្វូងកូនមាន់រោមពណ៌លឿង កំពុងដើររេរ៉ជុំវិញនាង ចឹកគ្រាប់ពោតនៅលើដីយ៉ាងរហ័ស។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហ្វូ ណានហួរ ញញឹមដាក់នាងបន្តិច រួចក្មេងស្រីបម្រើនោះគ្រាន់តែងើបបបូរមាត់តបវិញបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ មើលទៅនាងមិនសូវជារួសរាយឡើយ ប្រហែលជាដោយសារនាងមានចរិតអៀនខ្មាស ឬក៏ប្រហែលជានាងជាមនុស្សមានចរិតត្រជាក់ស្រេប និងឯកោពីធម្មជាតិ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបើកទ្វាររបងចេញមក ហ្វូ ណានហួរ ក៏បានឃើញ ឆៃ ជិនជាន កំពុងឈររង់ចាំនៅច្រកផ្លូវខាងក្រៅ ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលហាក់ដូចជាអស់សង្ឃឹមបន្តិច។ គេងាកមកបិទទ្វាររបងវិញ ហើយតាមរយៈចន្លោះទ្វារដែលជិតនឹងបិទជិតនោះ គេបានឃើញ ជឺ គុយ ងាកមកសម្លឹងមើលគេ។ នៅខណៈនោះឯង គេក៏ស្រាប់តែកត់សម្គាល់ឃើញថា ទោះបីជានាងគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើជាន់ទាបក្នុងទីក្រុងតូចមួយនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងមានកែវភ្នែកដ៏អស្ចារ្យ ដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅដូចជាត្រួយខ្ចីដ៏ស្រស់បំព្រងដែលទើបនឹងលេចចេញលើមែកឈើក្នុងដើមរដូវផ្ការីកអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ហ្វូ ណានហួរ មិនបានគិតអ្វីច្រើនឡើយ។ ក្នុងនាមជាចៅហ្វាយវ័យក្មេងនៃទីក្រុងនាគចាស់ គេបានជួបស្រីស្អាតគ្រប់បែបយ៉ាងមកច្រើនរាប់មិនអស់ទៅហើយក្នុងជីវិតនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលដើរជាមួយ ឆៃ ជិនជាន ហ្វូ ណានហួរ ក៏សួរថា៖ «មានរឿងអីហ្នឹង? កិច្ចការមិនសូវរលូនមែនទេ? របស់ល្អតែងតែត្រូវចំណាយពេលយូរបែបហ្នឹងហើយ។ ឱកាសវាសនាបែបនេះ មិនមែនតែងតែធ្លាក់មកក្នុងដៃពួកយើងត្រឹមតែការសាកល្បងលើកដំបូងនោះទេ ដូច្នេះមិនបាច់បាក់ទឹកចិត្តឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆៃ ជិនជាន មានរូបសម្រស់ស្អាតពីធម្មជាតិ ហើយរាងកាយរបស់នាងក៏ត្រូវបានលាងជម្រះឱ្យបរិសុទ្ធតាមរយៈការបណ្ដុះសីលផងដែរ។ ក្នុងក្រសែភ្នែកមនុស្សស្រីសាមញ្ញនៅជើងភ្នំ នាងប្រៀបដូចជាទេពធីតាដែលមានភាពបរិសុទ្ធដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែទោះបីជាខាងក្រៅនាងមើលទៅស្អាតប្លែកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នាងនៅតែត្រឹមតែជាសំបកកាយដែលបង្កើតឡើងពីស្បែក និងសាច់ប៉ុណ្ណោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនេះ ទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងលើមុខ ឆៃ ជិនជាន ហើយនោះគឺជាសញ្ញាដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា នាងកំពុងតែមានអារម្មណ៍មិនល្អបំផុត។ បើមិនដូច្នោះទេ នាងមិនបង្ហាញអារម្មណ៍ចេញមកក្រៅច្បាស់ៗបែបនេះឡើយ។ មើលទៅនាងប្រហែលជាកំពុងមានកំហឹងណែនពេញទ្រូង ហើយចង់រកអ្នកណាម្នាក់ដើម្បីនិយាយរំសាយចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«មានគេទៅដល់មុនខ្ញុំបាត់ទៅហើយ។ គេគឺជាបុគ្គលជួរមុខម្នាក់នៃបឹងស៊ូជាន គឺម្ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក លីវ ជឺម៉ៅ (Liu Zhimao)។ គ្មានឱកាសសម្រាប់ពិភាក្សាអ្វីទាល់តែសោះ។ គេបានលើកឈ្មោះមេនិកាយភ្នំពពកអរុណរបស់ពួកយើងមកនិយាយភ្លាម ដើម្បីបង្ហាញពីឋានៈខ្ពស់ជាងរបស់គេមកលើរូបខ្ញុំ ហើយខ្ញុំសឹងតែមិនទាន់បាននិយាយអ្វីផង គេក៏ដេញខ្ញុំចេញពីផ្ទះរបស់ គូ ចាន់ បាត់ទៅហើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពួកយើងចាំនិយាយរឿងនេះនៅពេលចេញផុតពីច្រកថូដីសិនចុះ» ហ្វូ ណានហួរ និយាយដោយទឹកមុខប្រុងប្រយ័ត្ន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើមិនមែនគ្រប់មហិទ្ធិឫទ្ធិសីលទាំងឡាយ ត្រូវបានហាមឃាត់នៅទីនេះទេឬ?» ឆៃ ជិនជាន សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហ្វូ ណានហួរ ញញឹមតបថា៖ «មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលមកទីនេះដើម្បីស្វែងរកឱកាសវាសនា សុទ្ធតែមានល្បិចក្នុងដៃរៀងៗខ្លួន។ មនុស្សវ័យក្មេងដូចជាពួកយើង ប្រហែលជាមិនត្រូវបានរឹតត្បិតខ្លាំងពេកទេ ប៉ុន្តែតាមច្បាប់នៃទីក្រុងនេះ កាលណាអ្នកដែលមានកម្រិតបណ្ដុះសីលកាន់តែខ្ពស់ អំណាចរបស់ពួកគេនឹងត្រូវសង្កត់សង្កិនកាន់តែខ្លាំង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តាមទ្រឹស្ដី មនុស្សដែលនៅក្រោមឋានៈមហាប្រាជ្ញ (Sages) កាលណាពួកគេមានឋានៈកាន់តែជិតមហាប្រាជ្ញ ពួកគេនឹងកាន់តែខ្សោយនៅទីនេះ។ ប៉ុន្តែ តើនាងធ្លាប់គិតទេថា បើអ្នកមានសីលខ្លាំងម្នាក់ សុខចិត្តបញ្ចេញមហិទ្ធិឫទ្ធិទាំងបង្ខំ ទោះបីជាត្រូវខូចខាតដល់ឫសគល់នៃសីល (Dao foundation) របស់ខ្លួនក៏ដោយ តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង? នាងច្បាស់ជាមិនគិតថាពួកគេនឹងគ្មានមធ្យោបាយតតាំងជាមួយមនុស្សដូចជាខ្ញុំ និងនាងនោះទេ មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ប៉ុន្តែដោយមានមហាប្រាជ្ញម្នាក់នៅត្រួតពិនិត្យទីនេះ គ្មានផ្លូវដែលម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ហ៊ានចេញមុខមកធ្វើបាបពួកយើងដោយចំហឡើយ!» ឆៃ ជិនជាន តបវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពួកយើងមកទីនេះដើម្បីចងមិត្ត មិនមែនចងសត្រូវទេ។ ដរាបណាជីវិតពួកយើងមិនទាន់រងការគំរាមកំហែង ពួកយើងគួរតែជៀសវាងការធ្វើឱ្យរៀមច្បងទាំងនោះខឹងសម្បារដាក់ពួកយើងតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន» ហ្វូ ណានហួរ និយាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆៃ ជិនជាន មិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តប្រកែកយកឈ្នះចាញ់លើរឿងមិនសមហេតុផលឡើយ នាងក៏ងក់ក្បាលយល់ស្រប៖ «បងប្រុស ហ្វូ និយាយត្រូវហើយ។ ការប្រុងប្រយ័ត្នទុកជាមុន គឺជារឿងដែលល្អបំផុត»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា ទឹកមុខស្រពោនក៏លេចឡើងម្ដងទៀត ខណៈដែលនាងដកដង្ហើមធំ៖ «ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមិនចង់បោះបង់ចោលងាយៗបែបនេះឡើយ។ ខ្ញុំបានសន្យាឱ្យថ្មឫសពពកចំនួន ១០ ដុំទៅលោកបាត់ទៅហើយ តើឱ្យខ្ញុំទៅពន្យល់រៀមច្បងក្នុងនិកាយយ៉ាងម៉េចទៅ បើខ្ញុំត្រូវត្រឡប់ទៅវិញដោយដៃទទេបែបនេះ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីដើរចេញពីច្រកថូដី ទាំង ហ្វូ ណានហួរ និង ឆៃ ជិនជាន សុទ្ធតែមានអារម្មណ៍ថាមានសម្ពាធម្យ៉ាងមកសង្កត់សង្កិនក្នុងពេលតែមួយ។ នេះច្បាស់ជាមិនមែនជាការស្រមៃឡើយ ហើយអ្នកទាំងពីរក៏សម្លឹងមើលមុខគ្នា រួចក៏ប្រញាប់ងាកចេញវិញភ្លាមៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហ្វូ ណានហួរ មានអារម្មណ៍រំភើប និងសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែគេបានទប់ចិត្តឱ្យស្ងប់ភ្លាមៗនៅចំពោះមុខអារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកនេះ។ គេបានព្យាយាមរំលឹកឡើងវិញនូវរាល់អ្វីដែលគេបានធ្វើតាំងពីមកដល់ទីក្រុងនេះ ហើយគេសន្និដ្ឋានថា មិនគួរមានអ្វីខុសឆ្គងចំពោះការចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយ ឆៃ ជិនជាន ឬការដោះដូរជាមួយ សុង ជីស៊ីន ឡើយ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគេធ្វើរហូតមកដល់ពេលនេះ គឺស្ថិតនៅក្នុងក្របខណ្ឌនៃច្បាប់ ដូច្នេះវាមិនសមហេតុផលឡើយដែលមហាប្រាជ្ញដ៏អាថ៌កំបាំងក្នុងទីក្រុងនេះមកលូកដៃជ្រៀតជ្រែក។ បើដូច្នោះមែន តើសម្ពាធនេះមកពីណា?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តើវាអាចមកពីម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ដែលជាមនុស្សម្នាក់ដែលគេមិនធ្លាប់ឮឈ្មោះពីមុនមកមែនទេ? ខុសពី ហ្វូ ណានហួរ ដែលកំពុងគិតពីលទ្ធភាពជាច្រើន ឆៃ ជិនជាន បែរជាគិតយ៉ាងសាមញ្ញបំផុត។ នាងគ្រាន់តែគិតថា ហ្វូ ណានហួរ និយាយត្រូវក្នុងការវាយតម្លៃស្ថានការណ៍ ហើយម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ពិតជាបានប្រើមហិទ្ធិឫទ្ធិអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីតាមដានមើលនាងមែន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនៅពេលគិតបែបនេះ ភាពភ័យខ្លាចក៏បានកើតឡើងក្នុងចិត្តនាង ហើយនាងមានអារម្មណ៍ត្រេកអរខ្លាំងណាស់ ដែលនាងគ្រាន់តែនិយាយរអ៊ូពីរឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើង ប៉ុន្តែមិនបាននិយាយអ្វីដែលមិនគោរពដល់ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹកឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរបន្តដើរតាមដងផ្លូវ ដោយម្នាក់ៗកំពុងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងគំនិតរៀងៗខ្លួន។ កាលណាដើរកាន់តែឆ្ងាយពីច្រកថូដី ពួកគេកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាដូចជាបានដកបន្ទុកចេញពីស្មា។ ហ្វូ ណានហួរ កំពុងមានអារម្មណ៍ធ្ងន់ចំពោះឱកាសវាសនាដែលគេទទួលបាន ខណៈដែល ឆៃ ជិនជាន ត្រូវដោះស្រាយជាមួយនឹងបន្ទុកនៃក្ដីសង្ឃឹមរបស់ត្រកូលនាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហ្វូ ណានហួរ សម្លឹងមើលទៅខ្លោងទ្វារ (archway) នៅពីចម្ងាយ រួចក៏សួរដោយភាពងឿងឆ្ងល់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំគ្មានការចងចាំទាល់តែសោះអំពីម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក នៃបឹងស៊ូជាន? ទោះបីជាទីក្រុងនាគចាស់របស់ពួកយើងស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងបំផុតនៃទ្វីបក៏ដោយ ប៉ុន្តែរាល់បុគ្គលដែលមានឋានៈជាម្ចាស់ពិត (True Lord) សុទ្ធតែជាបុគ្គលដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញបំផុត ដូច្នេះគ្មានផ្លូវណាដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឮឈ្មោះគេឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆៃ ជិនជាន បន្ថយសំឡេង រួចពេបមាត់ថា៖ «តាមពិតទៅ គេមិនមែនជាម្ចាស់ពិត (True Lord) អ្វីនោះទេ គេគ្រាន់តែជាគ្រូសីលម្នាក់ (Spiritual Master) ក្នុងចំណោមនិកាយដែលមិនសូវមានឈ្មោះបោះសម្លេងប៉ុណ្ណោះ។ គេគ្មានសិទ្ធិហៅខ្លួនឯងថាជាម្ចាស់ពិតឡើយ វាគ្រាន់តែជាគោរមងារដែលគេដាក់ឱ្យខ្លួនឯង ដើម្បីឱ្យគេមើលទៅហាក់ដូចជាសំខាន់ និងខ្ពង់ខ្ពស់ជាងការពិតប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារស្តេច អៀនវូ (Emperor Yuanwu) ជាអ្នកដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃ គ្មានផ្លូវណាដែលទ្រង់នឹងផ្ដល់គោរមងារជាម្ចាស់ពិត ដល់មនុស្សដូចជាគេឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គោរមងារជាម្ចាស់ពិតនីមួយៗ អាចកាន់កាប់បានដោយមនុស្សតែម្នាក់គត់ក្នុងពេលតែមួយ ដែលមានន័យថា បន្ទាប់ពីផ្ដល់ឱ្យនរណាម្នាក់ហើយ វាអាចនឹងត្រូវចំណាយពេលរាប់រយឆ្នាំ ទើបអាចដកហូតយកមកវិញបាន។ លើសពីនេះ បុព្វបុរសរបស់ស្តេច អៀនវូ មិនសូវជាប្រុងប្រយ័ត្នប៉ុន្មានទេ ក្នុងការផ្ដល់គោរមងារទាំងនោះ។ ជាលទ្ធផល មកដល់ពេលនេះគឺនៅសល់តែពីរគោរមងារប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះគ្មានផ្លូវណាដែលគេនឹងផ្ដល់វាឱ្យអ្នកបណ្ដុះសីលដែលមិនសូវមានឈ្មោះបោះសម្លេងដូចជា លីវ ជឺម៉ៅ នោះឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អញ្ចឹងទេឬ» ហ្វូ ណានហួរ ងក់ក្បាលយល់ភ្លាម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រាល់ម្ចាស់ពិត (True Lord) សុទ្ធតែជាបុគ្គលសំខាន់ក្នុងអាណាចក្រ ដែលបម្រើការដើម្បីប្រមូលផ្ដុំ សង្កត់សង្កិន និងពង្រឹងលាភសំណាងនៃអាណាចក្រសម្រាប់អ្នកដឹកនាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្ចាស់ពិតនៃសាសនាតាវ សុទ្ធតែជាបុគ្គលលេចធ្លោក្នុងវិស័យផ្សេងៗគ្នា ដូចជាមេទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ និងលេខាធិការធំៗនៃសាលាខុងជឺជាដើម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើ សុង ជីស៊ីន យ៉ាងម៉េចហើយដែរ?» ឆៃ ជិនជាន សួរ ហាក់ដូចជាមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ប៉ុន្មាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ហ្វូ ណានហួរ ក៏តបវិញក្នុងលក្ខណៈសាមញ្ញថា៖ «ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ មានបញ្ញាឆ្លាតវៃអស្ចារ្យ និងមានអ្នកនៅពីក្រោយខ្នងយ៉ាងរឹងមាំ។ អ្វីដែលខ្វះខាតនោះគឺ ជើងមេឃ (ចក្ខុវិស័យ) របស់គេ...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាមិនសូវធំទូលាយមែនទេ?» ឆៃ ជិនជាន សួរទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំមិនអាចនិយាយថាវាមិនធំទូលាយនោះទេ គ្រាន់តែវា \"មិនទាន់ធំទូលាយគ្រប់គ្រាន់\" ប៉ុណ្ណោះ» ហ្វូ ណានហួរ សើចតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អ្នកទាំងពីរដើរមកដល់ជើងខ្លោងទ្វារ ហើយ ហ្វូ ណានហួរ មានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តនឹងខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេរអ៊ូតិចៗថា៖ «ក្នុងគ្រាដែលមានលាភសំណាងធំ សូម្បីតែមេឃ និងដី ក៏នឹងរួមបញ្ជូលកម្លាំងគ្នាដើម្បីជួយដល់រូបខ្ញុំដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទន្ទឹមនឹងនោះដែរ ឆៃ ជិនជាន សម្លឹងមើលទៅស្លាកយីហោដែលមានអត្ថន័យថា «ចូរជៀសវាងការសម្លឹងមើលទៅខាងក្រៅ» ហើយក្នុងចិត្តនាងក៏មានអារម្មណ៍ថាស្ងាត់ជ្រងំ និងអស់សង្ឃឹម ហាក់ដូចជាការយល់ដឹងដែលនាងទទួលបាននៅច្រកថូដីកាលពីមុននេះ ត្រូវបានគេឆក់យកទៅបាត់ រហូតធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍មួម៉ៅយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាគ្រួសារដែលមានមុខមាត់បំផុតនៅក្នុងច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ដោយមានទាំងសាលធំដែលមានស្លាកយីហោព្យួរនៅខាងលើច្រកចូល និងបន្ទប់ចំហៀងពីរ មួយនៅខាងឆ្វេង និងមួយទៀតនៅខាងស្តាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្លាកយីហានោះមានចារឹកឈ្មោះថា «សាលហ្វាកីប» (Farkeep Hall) ដោយគ្មានហត្ថលេខាបញ្ជាក់ឡើយ។ បើពិនិត្យតែទៅលើអក្សរផ្ចង់ សុង ជីស៊ីន តែងតែមានអារម្មណ៍ថា វាមិនមែនជាស្នាដៃរបស់អ្នកសរសេរអក្សរផ្ចង់ដ៏ល្បីល្បាញណាម្នាក់នោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅខណៈនេះ សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ កំពុងស្ថិតនៅក្នុងបន្ទប់ធំ ដោយ សុង ជីស៊ីន កំពុងរកមើលអ្វីម្យ៉ាង ចំណែក ជឺ គុយ ឈរនៅមាត់ទ្វារ រួចសួរដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «តើការជួបគ្នាមិនសូវរលូនមែនទេ លោកម្ចាស់វ័យក្មេង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ដាក់ខ្សែជួងមួយចុះ រួចអង្គុយលើកៅអីក្នុងបន្ទប់ យកដៃទាំងពីរខ្ទប់ក្រោយក្បាល ទាំងខ្វែងជើងនិយាយយ៉ាងរំភើយថា៖ «អា ហ្វូ ណានហួរ នោះវាមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់សុទ្ធសាធឡើយ។ តាំងពីដំបូងមក វាដឹងខ្លួនថាត្រូវដោះស្រាយជាមួយយើងដោយរបៀបណា ហើយវាមិនបានចាត់ទុកយើងជាក្មេងល្ងីល្ងើដែលមិនដឹងអីនោះទេ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី វាក៏មិនមែនជាមនុស្សឆ្លាតអស្ចារ្យអ្វីដែរ។ វាព្យាយាមធ្វើខ្លួនឱ្យស្និទ្ធស្នាលជាមួយយើង ក្នុងបំណងចង់កេងចំណេញពីយើងតែប៉ុណ្ណោះ។ ពិតជាគួរឱ្យអស់សំណើចមែន! យើងគ្រាន់តែបញ្ចេញល្បិចបន្តិចបន្តួច វាបានបង្ហាញចរិតពិតមកភ្លាម។ វាគិតថាវាអាចប្រើល្បិចផ្លូវចិត្ត និងវិធីសាស្ត្រគំរាមកំហែង ដើម្បីឱ្យយើងចុះចាញ់តាមការចង់បានរបស់វាគ្រប់យ៉ាង។ បើប្រៀបធៀបជាមួយលោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) ដែលមានអាថ៌កំបាំង និងមានវិជ្ជាជ្រៅជ្រះនោះ វាពិតជានៅក្រោយឆ្ងាយដល់ទៅ ១០,០០០ ម៉ាយឯណោះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«១០,០០០ ម៉ាយ ហាក់ដូចជាលើសពេកហើយ លោកម្ចាស់វ័យក្មេង» ជឺ គុយ ជំទាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ពេបមាត់ដាក់នាង រួចក៏កែសម្ដីវិញថា៖ «អូខេ បើអញ្ចឹងនិយាយថាវានៅក្រោយពួកយើងចម្ងាយស្មើនឹង ១០ ច្រកថូដី ចុះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន បោះថង់មួយឱ្យ ជឺ គុយ រួចបន្តថា៖ «មើលចុះ ទាំងនេះគឺជាកាក់ទង់ដែងដែលមានរៀបរាប់ក្នុងសំបុត្រសម្ងាត់នោះ។ ឆិន ភីងអាន ក៏ទទួលបានមួយថង់បែបនេះដែរមុននេះ ហើយនៅពេលនោះ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញភ្លាមថា វាមិនមែនជារឿងល្អឡើយដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាលបែបនេះធ្លាក់មកក្នុងដៃរបស់វា។ ហើយពិតមែន ឥឡូវវាត្រូវបានពួកក្រៅក្រុងមួយគូនេះសម្លឹងទុកជាគោលដៅបាត់ទៅហើយ។ បើតាមខ្ញុំគិត រឿងអាក្រក់បំផុតសម្រាប់វាគឺមិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។ អូ! និយាយដល់រឿងនេះ ខ្ញុំប្រាប់នាងពីរឿងអាម្នាក់ដែលមកផ្ទះយើងចុះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាប្រាប់ថាវាជាចៅហ្វាយវ័យក្មេងនៃទីក្រុងនាគចាស់ ហើយបើតាមរបៀបដែលវាសម្ដី និងការធ្វើខ្លួន មើលទៅយ៉ាងហោចណាស់ វាក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលខ្សោយងាយនឹងឱ្យគេធ្វើបាបដែរ។ ម្យ៉ាងទៀត វាប្រាប់ខ្ញុំថាដុំត្បូងនេះមានឈ្មោះថា \"ត្បូងនាគចាស់ហៅភ្លៀង\" អីហ្នឹង ហើយខ្ញុំជឿជាក់ថាវាច្បាស់ជាមានតម្លៃច្រើនមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន អង្អែលដុំត្បូងពណ៌បៃតងដ៏ស្អាតដែលគេបានពាក់នៅចង្កេះរួចជាស្រេច ហើយគេមានអារម្មណ៍ថា គេបានបោះជំហានមួយដ៏ធំខិតជិតទៅរកភាពជាអ្នកប្រាជ្ញដូចជាលោកគ្រូ ឈី ហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ បើកថង់ប៉ាក់ដ៏ប្រណីតនោះ រួចសួរដោយសំឡេងខ្សាវៗថា៖ «តើលោកម្ចាស់អាចរកកាក់ទង់ដែងទាំងនេះឱ្យបានច្រើនជាងនេះទៀតទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«នាងចូលចិត្តពួកវាហ្នឹងមែនទេ?» សុង ជីស៊ីន សួរទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ចាប់យកកាក់ខ្លឹមមាសមួយចេញពីថង់ រួចលើកវាឡើងក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ទាំងនិយាយជាមួយស្នាមញញឹមស្រស់ស្រាយថា៖ «វាមានពណ៌មាសចែងចាំងល្អណាស់! មើលចុះ វាហាក់ដូចជានាំសិរីសួស្តីមកឱ្យយើងអញ្ចឹង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ផ្ទុះសំណើចភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ៖ «នាងចូលចិត្តរបស់ទាំងនេះគ្រាន់តែដោយសារវាមានសិរីសួស្តីមែនទេ? ល្អហើយ ដោយសារនាងចូលចិត្តរូបរាងរបស់កាក់ទាំងនេះ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមរកឱ្យបានពីរបីថង់ទៀត។ ក្រៅពីកាក់ពីរប្រភេទនេះ វាក៏មានកាក់លាភសំណាងដែលគេប្រើក្នុងពិធីលើកផ្ទះ កាក់ទទួលរដូវផ្ការីកលើត្បូងផ្លែម៉ាក់ប្រេង ឬកាក់បូជាដែលគេដាក់លើពោះ ឬបាតដៃរូបសំណាកព្រះពុទ្ធផងដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា មនុស្សសាមញ្ញ និងអ្នកបណ្ដុះសីល មានវិធីប្រើប្រាស់កាក់ទាំងនេះខុសៗគ្នា»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ចុះថង់កាក់របស់ ឆិន ភីងអាន វិញ?» ជឺ គុយ សួរទាំងស្នាមញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចិញ្ចើមរបស់ សុង ជីស៊ីន ជ្រួញចូលគ្នាបន្តិចនៅពេលឮឈ្មោះ ឆិន ភីងអាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ដឹងខ្លួនភ្លាមថានាងប្រហែលជាជ្រុលមាត់និយាយប៉ះចំរឿងដែលគេមិនសប្បាយចិត្ត នាងក៏ប្រញាប់ដាក់កាក់ទង់ដែងនោះចូលក្នុងថង់វិញ រួចរឹតខ្សែថង់ឱ្យណែន ទាំងសួរដោយសំឡេងខ្សាវៗថា៖ «តើមានរឿងអី លោកម្ចាស់វ័យក្មេង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ពេបមាត់ ដៃអង្អែលកខ្លួនឯង រួចតបវិញដោយសំឡេងធម្មតាថា៖ «គ្មានអីទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែនឹកឃើញរឿងដែលគួរឱ្យធុញមួយចំនួន។ មិនបាច់ប្រញាប់ទេ បើពួកយើងប្រញាប់យកថង់កាក់របស់ ឆិន ភីងអាន ពេក វាអាចនឹងទាក់ទាញបញ្ហាមករកពួកយើង។ មនុស្សដែលយើងគួរតែសម្លឹងទុកជាគោលដៅ គឺ ចៅ យុន (Zhao Yun)។ គេប្រហែលជាទទួលបានមួយថង់ដែរ ហើយគេងាយនឹងបោកប្រាស់ណាស់។ ខ្ញុំសន្យាថានឹងរកមួយថង់ទៀតឱ្យនាងឱ្យបាន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាច្បាស់ណាស់ថា ជឺ គុយ នៅតែមានមន្ទិលចំពោះការប្រែប្រួលឥរិយាបថភ្លាមៗរបស់ សុង ជីស៊ីន ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន មិនបានពន្យល់អ្វីឡើយ។ ជឺ គុយ មើលដឹងថា សុង ជីស៊ីន មិនមានអារម្មណ៍ចង់ពន្យល់ នាងក៏មិនសួរដេញដោលបន្តទៀតដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីនាងដើរចេញពីបន្ទប់ចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះ នាងបានឃើញសត្វដ៏គួរឱ្យធុញភ្នែកមួយ គឺ \"អាសរកាយជើងបួន\" (ជីងចក់ភ្នំ) កំពុងដេកហាលថ្ងៃលើដី ននៀលចុះឡើងពីចំហៀងទៅចំហៀង ហាក់ដូចជាកំពុងមានក្ដីសុខខ្លាំងណាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដោយសារមានកំហឹងណែនក្នុងចិត្ត ជឺ គុយ បានស្ទុះទៅរកសត្វជើងបួននោះ រួចលើកជើងជាន់ក្បាលវាជាប់នឹងដី ហើយកិនវាយ៉ាងសាហាវ ធ្វើឱ្យសត្វដ៏កំសត់នោះស្រែកយំដោយភាពឈឺចាប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនៅពេលនាងលើកជើងឡើងវិញ សត្វជើងបួននោះក៏ស្ទុះរត់ចេញភ្លាមៗ រត់ស្លន់ស្លោពេញទីធ្លាផ្ទះ រហូតដល់បុកនឹងជញ្ជាំងជាច្រើនដង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងចំណោមធាតុទាំងប្រាំ គឺ មាស ឈើ ទឹក ភ្លើង និងដី ឥឡូវមានធាតុបីបានលេចចេញមកហើយ គឺសត្វជើងបួនពណ៌លឿង (ធាតុដី) ត្រីមាសដែលអ្នកនេសាទចាប់បាន (ធាតុមាស) និងត្រីអណ្ដែងខ្មៅដែលគេចិញ្ចឹមក្នុងអាងទឹករបស់ គូ ចាន់ (ធាតុទឹក)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សម្លឹងមើលទៅសត្វដ៏កំសត់ដែលកំពុងរត់ត្រហេបត្រហបដោយភាពភ័យខ្លាច ស្នាមញញឹមចំអកបានលេចឡើងលើមុខរបស់ ជឺ គុយ៖ «ពិតជាកាកសំណល់ដ៏ល្ងង់ខ្លៅមែន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅឯផ្ទះរបស់ គូ ចាន់ ម្ដាយរបស់គេ និងម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក នៅតែអង្គុយទល់មុខគ្នាដដែល។ ម្នាក់ក្រោយនេះកំពុងពិនិត្យមើលខ្សែបាតដៃរបស់ខ្លួនឯង ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលហាក់ដូចជាមានភាពតានតឹងបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបិទបាតដៃទុកវិញ ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានងាកទៅរកម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ រួចសួរថា៖ «តើនៅក្នុងទីក្រុងនេះ មានមនុស្សស្រីច្រើនទេដែលដូចជានាង ដែលបានរៀបការជាមួយបុរសមកពីខាងក្រៅក្រុង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីរូបនោះគ្រវីក្បាលតបថា៖ «ខ្ញុំមិនគិតថាមានច្រើនឡើយ។ តាមដែលខ្ញុំដឹង គឺមានតែខ្ញុំម្នាក់គត់នៅក្នុងច្រកថូដី និងច្រកផ្កាអាព្រីខតនេះ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចក៏សម្រេចចិត្តទម្លាយអាថ៌កំបាំងមួយប្រាប់នាង៖ «អាយុ ៦ ឆ្នាំ និង ១៦ ឆ្នាំ សម្រាប់ក្មេងស្រី ហើយអាយុ ៩ ឆ្នាំ និង ១៨ ឆ្នាំ សម្រាប់ក្មេងប្រុស គឺជាឧបសគ្គធំៗពីរ។ ឧបសគ្គទីមួយ ពួកគេត្រូវតែជម្នះវាដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែសម្រាប់ឧបសគ្គទីពីរ ជំនួយពីខាងក្រៅខ្លះអាចនឹងត្រូវបានផ្ដល់ឱ្យដើម្បីជួយពួកគេ ហើយវាក៏មានរឿងមួយទៀតដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីនោះ ដែលអាចនឹងធ្វើឱ្យលទ្ធផលកាន់តែប្រសើរឡើង»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គ្រួសាររបស់ក្មេងនោះកាន់តែមានទ្រព្យសម្បត្តិប៉ុណ្ណា ពួកគេនឹងកាន់តែមានប្រៀបប៉ុណ្ណោះ។ វាក៏មានរឿង \"បុព្វហេតុ\" \"ការចាប់ផ្ដើម\" និង \"ដំណើរផ្លូវ\"។ តើជំហានពីរដំបូងក្នុងចំណោមជំហានទាំងបីនេះ អាចនឹងត្រូវបានបោះទៅមុខដោយជោគជ័យដែរឬទេ គឺវាអាស្រ័យទាំងស្រុងលើវាសនារបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ ជាពិសេសគឺជំហានដំបូង ដែលត្រូវបានកំណត់ទាំងស្រុងដោយឆន្ទៈនៃមេឃ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្តបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ស្ត្រីរូបនោះ ខណៈដែលនាងពោលថា៖ «ការដែលលោកគ្រូពេញចិត្ត គូ ចាន់ ភ្លាមៗបែបនេះ មានន័យថាគេច្បាស់ជាអាចបោះជំហានដំបូងបានដោយខ្លួនឯង មែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក តបវិញទាំងញញឹមស្រទន់៖ «ក្មេងៗទាំងអស់ដែលត្រូវបានទុកឱ្យធំដឹងក្ដីនៅក្នុងទីក្រុងនេះ គឺជាអ្នកដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាគ្មានសីលបញ្ញា (aptitude) លេចធ្លោឡើយ។ ទោះបីជា គូ ចាន់ មិនទាន់មានអាយុ ៩ ឆ្នាំក៏ដោយ ក៏គេមិនមែនជាករណីលើកលែងចំពោះរឿងនេះដែរ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខរបស់ស្ត្រីរូបនោះ ស្រាប់តែប្រែជាស្រពោនភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ញញឹមរួចបន្តថា៖ «កុំបារម្ភអី សីលបញ្ញាសម្រាប់ការបណ្ដុះសីល គឺពិតជាសំខាន់ណាស់មែន ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាកត្តាចម្បងដែលកំណត់ថាពួកគេអាចដើរបានឆ្ងាយប៉ុណ្ណានោះទេ។ ប្រសិនបើពួកទេវតាពេញចិត្តនរណាម្នាក់ ទោះបីជាសត្វឆ្កែអនាថានៅតាមចិញ្ចើមផ្លូវ ឬស្មៅព្រៃ ក៏អាចបោះជំហានលើវិថីបណ្ដុះសីល ហើយចុងក្រោយអាចឡើងទៅកាន់ឋានសួគ៌បានដែរ។ នៅក្នុងឱកាសនេះ ទីក្រុងនេះគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីបំបែកទំនៀមទម្លាប់ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សក្រៅក្រុងចូលមកច្រើនបែបនេះក្នុងពេលតែមួយឡើយ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ទោះបីជាដីស្រែល្អយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីត្រូវបានគេភ្ជួររាស់ និងប្រមូលផលមិនឈប់ឈរអស់រយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំ ហើយត្រូវឆ្លងកាត់ការសាកល្បងជាច្រើនលើក ដែលការប្រមូលផលត្រូវបានធ្វើឡើងហួសប្រមាណដោយមិនគិតពីផលវិបាក នោះដីនឹងត្រូវអន់ថយ និងក្លាយជាដីដែលគ្មានជីជាតិជាមិនខាន។ ទីកន្លែងនេះ ទីបំផុតបានឈានមកដល់ការប្រមូលផលចុងក្រោយបង្អស់របស់វាហើយ។ រាល់ពេលដែលនរណាម្នាក់ហៀបនឹងស្លាប់ ហើយមានអារម្មណ៍ថាដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិចមុនពេលបញ្ចប់ នោះថាមពល ខ្លឹមសារ និងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេ នឹងត្រូវបានលើកកម្ពស់ដល់ចំណុចកំពូលដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គូ ចាន់ កំពុងតែទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីបាតុភូតនេះចំពេលដែលពួកយើងកំពុងនិយាយគ្នានេះឯង ហើយនេះគឺជាឱកាសដ៏មហិមាជាងអ្វីដែលនាងអាចស្រមៃទៅទៀត។ ជាមួយនឹងពរជ័យដែលបានប្រទានមកឱ្យរូបគេនេះ គេនឹងអាចដើរហួសក្មេងៗទាំងអស់ក្នុងទីក្រុង ដែលកាលពីមុនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានសីលបញ្ញាខ្ពស់ជាងគេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បបូរមាត់របស់ស្ត្រីរូបនោះញ័រទទាក់ ខណៈដែលនាងខំប្រឹងទប់ចិត្តរំភើបយ៉ាងខ្លាំង ហើយទឹកភ្នែកក៏ចាប់ផ្ដើមរលីងរលោងក្នុងភ្នែករបស់នាង ដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពទាក់ទាញម្យ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ក្រឡេកមើលនាង រួចបន្តថា៖ «ពិតណាស់ នាងក៏មិនគួរលោភលន់ពេកដែរ។ កូនប្រុសរបស់នាង មិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលទទួលបានពរជ័យពីបាតុភូតនេះឡើយ។ និយាយតាមត្រង់ទៅ សូម្បីតែពួកយើងសម្លឹងមើលទូទាំងទ្វីបដបត្បូងបូព៌ាទាំងមូល ក៏គ្មានមនុស្សណាម្នាក់ដែលមានឯកសិទ្ធិអាចទទួលបានពរជ័យដ៏អាថ៌កំបាំងបែបនេះតែម្នាក់ឯងដែរ ហើយប្រសិនបើមនុស្សបែបនោះនឹងមាននៅថ្ងៃណាមួយ នោះគេប្រាកដជាមិនទាន់ចាប់កំណើតនៅឡើយទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រឹមប៉ុណ្ណឹងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមានហើយ» ម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ រអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង ខណៈដែលនាងយកដៃខ្ទប់ទ្រូង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គំនិតអំពី ឆៃ ជិនជាន ស្រាប់តែលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក គេក៏ពេបមាត់ថា៖ «នាងរវល់តែរៀបផែនការដើម្បីទទួលបានរបស់ដែលជារូបធាតុខាងក្រៅ រហូតដល់នាងមើលមិនឃើញទាល់តែសោះថាអ្វីទៅដែលពិតជាមានតម្លៃពិតប្រាកដ។ ពិតជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅបំផុត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ខណៈដែលគេបន្តថា៖ «យ៉ាងណាមិញ នេះមិនមែនជារឿងចម្លែកឡើយ។ ពួកតាចាស់នៅភ្នំពពកអរុណ តែងតែមានចិត្តចង្អៀតចង្អល់ និងមានចក្ខុវិស័យខ្លីជានិច្ច។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំក៏មិនអាចដណ្ដើមយកឱកាសវាសនានេះបានមុនពួកគេដែរ។ ដោយមានធនធានដ៏មានតម្លៃ និងមិនអាចរីងស្ងួតបែបនេះនៅក្នុងដៃ ពួកគេគួរតែមានភាពរុងរឿង និងមានទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់ត្រូវពឹងផ្អែកលើក្មេងជំនាន់ក្រោយ ដើម្បីគ្រាន់តែរក្សាមុខមាត់ទៅវិញ។ ពិតជាគួរឱ្យអាណិតខ្លាំងណាស់»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅក្នុងផ្ទះ គូ ចាន់ បានដាល់ និងធាក់ទ្វារអស់មួយសន្ទុះធំ រួចគេក៏ឡើងលើកៅអីតូច ដើម្បីអើតមើលតាមបង្អួច ទាំងធ្វើទឹកមុខគួរឱ្យអាណិត រួចអង្វរថា៖ «ម៉ែ... ឱ្យខ្ញុំចេញទៅក្រៅមក។ ខ្ញុំសន្យាថាខ្ញុំនឹងស្ដាប់បង្គាប់ម៉ែ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្ត្រីរូបនោះងាកទៅរកម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ហើយម្នាក់ក្រោយនេះក៏ងក់ក្បាលឱ្យនាងបន្តិច។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទើបនាងបើកទ្វារឱ្យកូនប្រុសរបស់នាង រួចនាងក៏ចាប់ដៃគេនាំចូលមកក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ទាំងព្រមានដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ឯងមិនត្រូវបង្កបញ្ហាអ្វីទៀតទេ ឮទេ? ម៉ែមិនដែលវាយឯងទេពីមុនមក ប៉ុន្តែបើឯងនៅតែហ៊ានមិនស្ដាប់បង្គាប់ទៀត ម៉ែនឹងវាយឯងមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ ចាន់ ងក់ក្បាលតបវិញ ទាំងឱនក្បាលចុះដោយភាពស្រពោន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានយកកៅអីតូចមួយមកអង្គុយ ដោយបង្កើតបានជាទម្រង់ត្រីកោណជាមួយម្ដាយរបស់គេ និងម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក។ បន្ទាប់មក គេក៏យកដៃច្រកចង្ការួចសួរថា៖ «តើម៉ែ និងអ្នកនិទានរឿងនិយាយគ្នាពីអីមិញហ្នឹង? ខ្ញុំស្ដាប់មិនសូវឮទេកាលនៅខាងក្នុងបន្ទប់ តើម៉ែអាចនិយាយឡើងវិញបានទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានប្រែប្រួលបន្តិចបន្តួច ហើយបន្ទាប់ពីការគិតមួយភ្លែត គេក៏បានដកចានពណ៌សដ៏ធំមួយចេញមកវិញ ត្រឹមតែការគ្រវីកដៃ។ បន្ទាប់មក គេក៏អោនមើលទៅក្នុងចានដោយក្រសែភ្នែកដែលមិនសូវប្រាកដប្រជា ហើយគេអាចមើលឃើញថា ផ្ទៃទឹកនៅក្នុងចាននោះកំពុងតែមានរលកខ្ទាតចេញមកមិនឈប់ឈរ។ ទន្ទឹមនឹងនោះដែរ វាហាក់ដូចជាមានខ្សែពណ៌ខ្មៅម្យ៉ាង កំពុងហែលយ៉ាងលឿនក្នុងចាននោះ ជួនកាលវាថែមទាំងហែលបុកនឹងជញ្ជាំងចានទៀតផង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់រអ៊ូដាក់ខ្លួនឯងនៅពេលឃើញទិដ្ឋភាពនេះថា៖ «តាមតែចិត្តឯងចុះ យើងនឹងបណ្ដោយឱ្យឯងធ្វើអ្វីតាមតែអំពើចិត្ត»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ដើម្បីទទួលបានសិស្សម្នាក់នេះ ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានលូកដៃជ្រៀតជ្រែករឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងនៅច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ចំនួន ៣ លើករួចមកហើយ ដោយត្រូវចំណាយអស់នូវកម្លាំងធាតុបណ្ដុះសីលរាប់សិបឆ្នាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើកទីមួយ គឺនៅពេលដែល ឆៃ ជិនជាន ជាន់គំនរអាចម៍ឆ្កែ ហើយលើកចុងក្រោយ គឺនៅពេលដែលគេប្រើវិជ្ជាសម្ងាត់ដើម្បី «ដាំដុះ» ជំនឿខុសឆ្គងទៅក្នុងចិត្តនាង ធ្វើឱ្យនាងយល់ច្រឡំថាខ្លួនឯងសម្រេចវិជ្ជាសីលថ្មី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប្រសិនបើនៅខាងក្រៅទីក្រុង រឿងបែបនេះគឺមិនអាចទៅរួចឡើយ។ សូម្បីតែម្ចាស់ពិត (True Lord) នៃសាសនាតាវដ៏ពិតប្រាកដ ក៏មិនហ៊ានធ្វើរឿងបែបនេះដែរ។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ឆៃ ជិនជាន មិនខុសពីមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ឡើយ ហើយនោះហើយជាមូលហេតុដែលម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក អាចបញ្ជាបង្គាប់នាងបានដល់កម្រិតនេះ ទោះបីជាត្រូវលះបង់កម្លាំងធាតុខ្លួនឯងយ៉ាងមហិមាក៏ដោយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំណែកលើកទីពីរ គឺជាល្បិចដ៏ស៊ីជម្រៅបំផុត និងអស្ចារ្យបំផុត ដែលសូម្បីតែខ្លួនគេផ្ទាល់ក៏មានអារម្មណ៍ថាវាជាការបំផុសគំនិតពីទេវតាដែរ។ នោះគឺនៅពេលដែលគេនាំផ្លូវចិត្តឱ្យ ឆៃ ជិនជាន យល់ច្រឡំថា សម្ដីដាស់តឿនដោយចិត្តល្អរបស់ ឆិន ភីងអាន គឺជាការសងសឹកទៅវិញ។ នៅពេលនោះ គេបានបង្កកពេលវេលារបស់ ឆិន ភីងអាន ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក ធ្វើឱ្យការដាស់តឿននោះយឺតពេលបន្តិច ហើយគេក៏ធ្វើឱ្យ ឆៃ ជិនជាន ចាប់អារម្មណ៍លើចំណុចតូចតាចនេះយ៉ាងច្បាស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាពិតជាផែនការដ៏សាហាវ និងពោរពេញដោយការគណនាបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅលើវិថីបណ្ដុះសីល ការជ្រៀតជ្រែកសូម្បីតែបន្តិចបន្តួច ក៏អាចផ្លាស់ប្តូរវាសនាមនុស្សម្នាក់ទាំងស្រុងបានដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ កំពុងមើលទៅដោយទឹកមុខតានតឹង ព្រោះខ្លាចថាម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក នឹងប្រាប់ដំណឹងអាក្រក់អ្វីម្យ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំខណៈនេះ ស្នាមញញឹមចំអកបន្តិចបានលេចឡើងលើមុខម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ហើយតាមរយៈកន្ទុយភ្នែក គេឃើញ គូ ចាន់ លបក្រោកឈរ រួចស្ទុះរត់ទៅរកទ្វាររបងយ៉ាងលឿនបំផុត ធ្វើឱ្យម្ដាយគេស្លុតចិត្ត និងភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ក្រោកឈរឡើងយ៉ាងយឺតៗ ដៃកាន់ចានទឹកយ៉ាងនឹងន៖ «សិស្សល្អ ចាំគ្រូបង្ហាញឯងឱ្យឃើញថា តើលោកីយ៍នេះវាធំប៉ុណ្ណា ដើម្បីឱ្យឯងដឹងពីកន្លែងដែលឯងត្រូវឈរ។ បើមិនដូច្នោះទេ ភាពល្ងង់ខ្លៅ និងការមិនស្ដាប់បង្គាប់របស់ឯង នឹងនាំឱ្យពួកយើងទាំងពីរត្រូវវិនាសនៅថ្ងៃណាមួយមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ ស្រាប់តែសន្លប់ដួលទៅលើដី ខណៈដែលម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក គ្រវីជាយអាវកាត់ខ្យល់យ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មួយរំពេចក្រោយមក គូ ចាន់ ដែលហៀបនឹងរត់ដល់ទ្វាររបង ក៏ស្រាប់តែជំពប់ជើងដួលលើដី។ គេដឹងភ្លាមថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតី គេងាកមើលជុំវិញទាំងវង្វេងស្មារតី រួចងាកទៅសួរអ្នកនិទានរឿងចំណាស់ថា៖ «តើកន្លែងនេះជាកន្លែងណា?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពួកយើងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងចាន» ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក តបវិញយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ដៃទាំងពីរខ្ទប់ក្រោយខ្នង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ ចាន់ កាន់តែងឿងឆ្ងល់ ប៉ុន្តែម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ស្រាប់តែស្រែកថា៖ «ក្រោកឡើង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គូ ចាន់ ស្ទុះក្រោកឈរតាមសម្រែកបង្គាប់ រួចឈរធ្មឹងនៅនឹងកន្លែង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបានរកឃើញថា ខ្លួនឯងហាក់ដូចជាកំពុងឈរនៅលើមាត់ជ្រោយដ៏ខ្ពស់មួយ ដោយមានសមុទ្រពពកដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៅខាងមុខ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់គេបើកធំៗដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល នៅពេលឃើញរូបរាងកាយដ៏ធំមហិមាមួយ កំពុងតែរំកិលខ្លួនយឺតៗកាត់ពពក និងអ័ព្ទ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះជាយ៉ាងណា សត្វនោះវាធំពេក រហូតដល់គេមិនអាចមើលឃើញរូបរាងទាំងមូលរបស់វាបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមានភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ហើយព្យាយាមដើរថយក្រោយ ប៉ុន្តែម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានយកបាតដៃសង្កត់ក្បាលគេពីក្រោយ រួចបង្គាប់ដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ឈរឱ្យស្ងៀម! បើឯងថយក្រោយនៅពេលនេះ ឯងនឹងពិបាកសម្រេចផលក្នុងការបណ្ដុះសីលនៅថ្ងៃអនាគតបំផុត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកភ្នែកចាប់ផ្ដើមហូរស្រក់លើមុខ គូ ចាន់ ហើយទោះបីជាគេធ្លាប់ជាក្មេងរឹងរូសយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពេលនេះគេភ័យខ្លាំងដល់ថ្នាក់មិនហ៊ានសូម្បីតែស្រែកយំឱ្យឮសំឡេង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ជើង និងបបូរមាត់របស់គេ កំពុងតែញ័រទទាក់ដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សមុទ្រពពកនៅពីមុខចាប់ផ្ដើមវិលវល់មិនឈប់ ហើយមើលទៅហាក់ដូចជាពពកពណ៌សទាំងនោះកំពុងតែរលាយបាត់បន្តិចម្ដងៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>រូបរាងកាយដ៏មហិមានៅលើមេឃ កាន់តែលេចចេញមកច្បាស់ជាងមុន ហើយវាមើលទៅដូចជា... ត្រីអណ្ដែងតូចមួយ ដែលត្រូវបានពង្រីកទំហំឱ្យធំគ្មានដែនកំណត់ ដូចជាត្រីដែល គូ ចាន់ ចិញ្ចឹមក្នុងអាងទឹកផ្ទះគេអញ្ចឹង!\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គំនិតនេះបានផុសឡើងក្នុងចិត្ត គូ ចាន់ ដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយភ្លាមៗនោះ គេក៏បោះជំហានទៅមុខ ហាក់ដូចជាត្រូវខ្មោចចូល រួចលូកដៃដ៏តូចស្គមរបស់គេឡើងទៅលើមេឃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្បាលដ៏ធំមហិមាដូចជាភ្នំ បានលេចចេញពីពពកយឺតៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ គូ ចាន់ ស្រាប់តែភ្លឺរលោងនៅពេលឃើញបែបនេះ គេមិនត្រឹមតែលែងភ័យខ្លាចប៉ុណ្ណោះទេ គេថែមទាំងបក់ដៃហៅសត្វដ៏ធំនោះទាំងស្រែកថា៖ «មក! មកខាងនេះ! ខ្ញុំមិនដឹងថាឯងធំដល់ថ្នាក់ហ្នឹងសោះ! មិនចម្លែកទេដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ត្រី បង្គា និងក្ដាម ក្នុងអាងទឹករបស់ខ្ញុំ វាតិចទៅៗតាំងពីថ្ងៃដែលខ្ញុំដាក់ឯងចូលទៅ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឈរនៅពីក្រោយ គូ ចាន់ ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ពោរពេញដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ រួមមានទាំងភាពច្រណែនយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែក៏មានភាពរំភើប និងពេញចិត្តផងដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេនឹងមិនអាចទទួលបានឱកាសវាសនាដ៏អស្ចារ្យបែបនេះសម្រាប់ខ្លួនឯងឡើយ ប៉ុន្តែវាពិតជាមានតម្លៃណាស់សម្រាប់ការធ្វើដំណើរមកទីនេះ ដើម្បីអាចទទួលបានសិស្សដែលមានបុណ្យបារមីខ្ពស់បែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក សម្លឹងមើលក្បាលសត្វនោះដែលខិតចូលមកជិតពួកគេ រួចរអ៊ូដាក់ខ្លួនឯងថា៖ «ពិតជាទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យមែន»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅម្ខាងទៀត ឆិន ភីងអាន បានប្រាប់ នីង យ៉ាវ ថាគេត្រូវចេញទៅក្រៅ។ ក្នុងពេលនិយាយ គេកំពុងអង្គុយជ្រុលខ្លួននៅជ្រុងផ្ទះ បែរខ្នងដាក់នាង ហើយគេបានលាក់អ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងដៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេប្រាប់ នីង យ៉ាវ ថាគេត្រូវទៅទិញឆ្នាំងដីដើម្បីដាំថ្នាំឱ្យនាង ប៉ុន្តែភ្លាមៗបន្ទាប់ពីគេចាកចេញទៅ នីង យ៉ាវ បានប្រទះឃើញឆ្នាំងដីចាស់មួយដែលដាក់នៅជ្រុងផ្ទះរួចជាស្រេចទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លើសពីនេះ នាងមានត្រចៀកដ៏វៃ ហើយនាងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា អ្វីដែល ឆិន ភីងអាន កំពុងក្ដាប់លាក់ក្នុងដៃនោះ គឺ បំណែកប៉សឺឡែន ដែលមុតស្រួចបំផុតមួយដុំ។\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-06T15:04:46.048Z","6986030e87b38eb0a51a681a","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":20,"next":24,"position":6,"total":28},{"id":21,"number":22,"title":23},"698601af87b38eb0a51a680d",17,"ការឈរប្រឆាំងនឹងអយុត្តិធម៌",{"id":25,"number":26,"title":27},"698604a287b38eb0a51a6833",19,"តាវដ៏អស្ចារ្យ",84,1790177358130]