[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6980c69d02cca57161ea5e4e":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"697fedf762a366f01d68bdf3",5,"វិវរណៈ (ការបើកបង្ហាញ)","\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបានមកដល់ដើមជ្រៃធំ (locust tree) ជាមួយ ជឺ គុយ, សុង ជីស៊ីន បានឃើញថាមនុស្សម្នាកំពុងជួបជុំគ្នាយ៉ាងកុះករ ដោយមានមនុស្សជិត ១០០ នាក់កំពុងប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្រោមម្លប់ឈើ។ គេបានអង្គុយចុះនៅលើកៅអីដែលគេបានយួរមកពីផ្ទះ ហើយនៅតែមានក្មេងៗកាន់តែច្រើនឡើងកំពុងអូសសមាជិកគ្រួសារជាមនុស្សធំមកចូលរួមសប្បាយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ ឈរទន្ទឹមគ្នានៅមាត់ម្លប់ឈើ ហើយគេក៏បានឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងឈរនៅក្បែរគល់ឈើ។ បុរសនោះកាន់ចានពណ៌សធំមួយនៅដៃម្ខាង រីឯដៃម្ខាងទៀតដាក់ទៅក្រោយខ្នង ហើយគេបានប្រកាសយ៉ាងខ្លាំងៗដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «មិញនេះ ខ្ញុំបាននិយាយពីទិសដៅទូទៅនៃសរសៃនាគ (dragon vein) ហើយ។ ឥឡូវនេះ ឱ្យខ្ញុំនិទានប្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាអំពីនាគពិតប្រាកដវិញ។ នេះគឺជាសាច់រឿងដ៏អស្ចារ្យបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«កាលពីប្រហែល ៣,០០០ ឆ្នាំមុន មានអាទិទេពដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិម្នាក់បានលេចឡើងនៅក្រោមមេឃ។ ដំបូងឡើយ លោកបានព្យាយាមតាំងសីលនៅក្នុងឋានសួគ៌ដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិមួយ ហើយបន្ទាប់ពីទទួលបានសម្រេចធម៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ (Great Dao) លោកក៏បានដើររុករកពិភពលោកតែម្នាក់ឯងជាមួយនឹងដាវនៅក្បែរខ្លួន។ ដោយមានដាវប្រវែងបីហត្ថនៅក្នុងដៃ ឫទ្ធានុភាពរបស់លោកគឺគ្មានគូប្រៀបឡើយ។ ដោយសារមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង លោកមានគំនុំជាមួយនឹងសត្វនាគ ហើយលោកបានចំណាយពេលអស់បីសតវត្សដើម្បីតាមប្រមាញ់សត្វនាគ រហូតទាល់តែគ្មានសត្វនាគពិតប្រាកដណាមួយសេសសល់នៅលើលោកនេះទៀត ទើបលោកឈប់។ ចុងក្រោយ លោកក៏បានបាត់ខ្លួនដោយគ្មានដាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អ្នកខ្លះស្មានថា លោកបានទៅកាន់ឋានដ៏ខ្ពស់បំផុតដែលជាប្រភពនៃមហាធម៌ (Great Dao) ដើម្បីជជែកពិភាក្សាធម៌ជាមួយមេក្បាលនៃលទ្ធិតៅ។ អ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា លោកបានទៅកាន់ដែនដីបរិសុទ្ធខាងលិចដ៏សែនឆ្ងាយ (Sukhavati) ដើម្បីពិភាក្សាគម្ពីរ និងព្រះពុទ្ធសាសនាជាមួយព្រះពុទ្ធ។ ក៏មានអ្នកខ្លះនិយាយថា លោកកំពុងយាមនៅមាត់ទ្វារនៃឋាននរក ដើម្បីការពារកុំឱ្យវិញ្ញាណអាក្រក់ និងបិសាចមកបង្កភាពវឹកវរដល់ពិភពមនុស្ស...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់និយាយដោយភាពស្វាហាប់ និងរស់រវើករហូតដល់ទឹកមាត់ខ្ទាតចេញពីមាត់សព្វទិសទី ប៉ុន្តែអ្នកស្រុកដែលនៅជុំវិញនោះ សុទ្ធតែសម្លឹងមើលទៅគាត់ដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ និងមិនយល់អ្វីទាំងអស់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើអ្វីទៅជា 'ដាវបីហត្ថ'?» ជឺ គុយ សួរដោយការងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«វាគឺជាដាវ» សុង ជីស៊ីន ឆ្លើយតបទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«លោកតានេះពិតជាចូលចិត្តធ្វើឫកខ្ពស់ និងអួតអាងណាស់! គាត់សូម្បីតែនិយាយឱ្យចំៗក៏មិនកើតដែរ!» ជឺ គុយ រអ៊ូរទាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន សម្លឹងមើលបុរសចំណាស់នោះដោយខ្សែភ្នែកចំអក រួចនិយាយថា៖ «ស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងទីរួមស្រុករបស់យើងចេះអានអក្សរឡើយ។ ការខិតខំរបស់លោកតានិទានរឿងម្នាក់នេះ គឺពិតជាឥតប្រយោជន៍នៅទីនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ក៏សួរបន្តថា៖ «តើអ្វីទៅជា 'ឋានសួគ៌ដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិ'? តើពិតជាមាននរណាម្នាក់នៅលើលោកនេះដែលអាចរស់បានដល់ ៣០០ ឆ្នាំមែនទេ? ហើយតើឋាននរកមិនមែនជាកន្លែងដែលសម្រាប់តែមនុស្សស្លាប់ទៅទេឬ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន គាំងរកចម្លើយមិនឃើញចំពោះសំណួរទាំងនេះ ប៉ុន្តែគេមិនចង់ឱ្យមើលទៅហាក់ដូចជាល្ងង់ខ្លៅឡើយ ដូច្នេះគេក៏និយាយបែបបង្អាប់ថា៖ «វាសុទ្ធតែជារឿងឥតប្រយោជន៍ទាំងអស់។ គាត់ប្រហែលជាគ្រាន់តែបានអានអត្ថបទប្រវត្តិសាស្ត្រមិនផ្លូវការមួយចំនួន ហើយយកមកនិយាយរាយមាយដើម្បីបោកប្រាស់អ្នកស្រែដែលមិនចេះអក្សរប៉ុណ្ណោះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលនោះដែរ សុង ជីស៊ីន បានកត់សម្គាល់ឃើញថា បុរសចំណាស់នោះបានក្រឡេកមើលមករកគេ។ វាមិនច្បាស់ថាការក្រឡេកមើលនោះដោយចេតនាឬអត់ទេ ហើយវាគ្រាន់តែជាការក្រឡេកមើលមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ មុនពេលភ្នែករបស់គាត់បែរទៅទិសផ្សេងវិញ ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន នៅតែមានការចាប់អារម្មណ៍រហ័សល្មមនឹងអាចដឹងបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនបានគិតអ្វីច្រើនទេ ដោយគ្រាន់តែយល់ថាវាជារឿងចៃដន្យ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ងើបក្បាលមើលដើមជ្រៃធំ ហើយនាងក៏បានជ្រួញភ្នែកដោយសារពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលចាំងកាត់តាមចន្លោះស្លឹកឈើ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ងាកទៅមើលនាង ហើយគេក៏ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់នឹងសម្រស់របស់នាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មានទម្រង់មុខចំហៀងដែលទើបតែចាប់ផ្តើមបាត់ភាពក្មេងខ្ចី។ នាងខុសប្លែកដាច់ពីក្មេងស្រីបម្រើដ៏ស្គមស្គាំងនៅក្នុងការចងចាំរបស់ សុង ជីស៊ីន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យោងតាមប្រពៃណីរបស់ទីរួមស្រុក ជានិច្ចកាលនៅពេលដែលស្ត្រីរៀបការ មនុស្សម្នាក់ដែលមានសំណាងពេញលេញនឹងត្រូវបានអញ្ជើញមក។ និយមន័យនៃមនុស្សបែបនេះ គឺអ្នកដែលឪពុកម្តាយ និងកូនៗនៅរស់ទាំងអស់ ហើយមនុស្សនោះនឹងត្រូវអញ្ជើញឱ្យមកកោររោមល្អិតៗនៅលើមុខរបស់កូនក្រមុំ ក៏ដូចជាកាត់តម្រឹមសក់នៅថ្ងាស និងសៀតផ្កា។ ពិធីនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាការ «បើកមុខ» ឬ «លើកចិញ្ចើម»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ក៏ធ្លាប់បានអានអំពីប្រពៃណីមួយពីក្នុងសៀវភៅដែលគ្មាននៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះផងដែរ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែល ជឺ គុយ មានអាយុ ១២ ឆ្នាំ គេបានទិញស្រាដែលទើបនឹងបិតថ្មីដ៏ល្អបំផុតនៅក្នុងទីរួមស្រុក រួចយកថូរប៉សឺឡែនដែលគេបានលាក់ទុកមក។ ពណ៌នៃថូនោះពិតជាស្អាតណាស់ ដូចជាពណ៌ផ្លែម៉ាក់ប្រេង ហើយគេក៏ចាក់ស្រាចូលទៅក្នុងថូនោះ មុននឹងបិទជិតដោយដីឥដ្ឋយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចកប់វាទៅក្នុងដី។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ស្រាប់តែនិយាយថា៖ «បើនិយាយពី ឆិន ភីងអាន វិញ ពួកដូនតារបស់ខ្ញុំដែលជាអ្នកប្រាជ្ញច្បាស់ជានិយាយថា គេគឺជាដុំឈើពុកដែលមិនអាចចម្លាក់បាន ឬជាគំនរលាមកដែលមិនអាចយកមកធ្វើជាជញ្ជាំងបានឡើយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ក៏គេបានធ្វើរឿងដែលមានន័យមួយក្នុងជីវិតរបស់គេដែរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មិនបានឆ្លើយតបអ្វីឡើយ ខណៈនាងឱនក្បាលចុះ ហើយគេអាចមើលឃើញថា រោមភ្នែករបស់នាងកំពុងញ័រតិចៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន បន្តនិយាយ ហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយជាមួយខ្លួនឯង៖ «ឆិន ភីងអាន មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ទេ គេគ្រាន់តែជាមនុស្សដែលមានបុគ្គលិករឹងរូសពេក។ គេគ្មានភាពបត់បែនក្នុងការធ្វើអ្វីឡើយ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលបន្ទាប់ពីក្លាយជាអ្នកធ្វើឆ្នាំងដី ទោះបីជាគេខំប្រឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ វាត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុនថាគេនឹងមិនអាចបង្កើតផលិតផលដែលល្អ និងមានភាពរស់រវើកបានឡើយ។ នោះក៏ជាមូលហេតុដែល តាជ្រាស់យ៉ាវ មិនដែលពេញចិត្តនឹងគេដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«គាត់គឺជាមនុស្សដែលមានភ្នែកមុតស្រួច ហើយគាត់ដឹងថា ឆិន ភីងអាន មិនសមនឹងការងារនេះឡើយ។ នោះហើយជាអត្ថន័យនៃពាក្យថា 'ដុំឈើពុកដែលមិនអាចចម្លាក់បាន'។ ចំពោះពាក្យថា 'គំនរលាមកដែលមិនអាចយកមកធ្វើជាជញ្ជាំងបាន' អ្វីដែលវានិយាយ គឺថាសម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវបានកំណត់ថាត្រូវតែក្រីក្រដូចជា ឆិន ភីងអាន សូម្បីតែអ្នកយកអាវនាគរបស់អធិរាជមកឱ្យគេស្លៀក ក៏គេនៅតែជាក្មេងវាលស្រែដែលឥតប្រយោជន៍ដដែល។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខចំអកឱ្យខ្លួនឯងបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន រួចគេក៏ដកដង្ហើមធំ៖ «តាមពិតទៅ ខ្ញុំគួរឱ្យអាណិតជាងគេទៅទៀត។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មិនដឹងថាត្រូវលួងលោមគេយ៉ាងដូចម្តេចឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ តែងតែជាប្រធានបទដ៏ពេញនិយមសម្រាប់ការនិយាយដើមរបស់អ្នកមាននៅតាមផ្លូវហ្វូឡូ និងច្រកស្លឹកប៉េស ហើយរឿងនេះគឺបានមកពី លោកម្ចាស់សុង ដែលជាឪពុកមិនផ្លូវការរបស់ សុង ជីស៊ីន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនដែលមានបុគ្គលសំខាន់ណាម្នាក់នៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះឡើយ ហើយក៏មិនដែលមានព្រឹត្តិការណ៍គួរឱ្យរំភើបអ្វីដែរ។ ដូច្នេះ មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកដោយរាជវាំង តាមធម្មជាតិក៏បានក្លាយជាបុគ្គលដ៏លេចធ្លោបំផុតនៅក្នុងទីរួមស្រុក។ ក្នុងចំណោមមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតរាប់សិបនាក់ដែលត្រូវបានចាត់តាំងមកទីនេះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ លោកម្ចាស់សុង គឺជាមនុស្សដែលទទួលបានការស្រឡាញ់បំផុតពីប្រជាជន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់មិនដូចជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់មុនៗឡើយ។ គាត់មិនដែលសម្ងំលាក់ខ្លួននៅក្នុងភូមិគ្រឹះផ្លូវការដើម្បីហាត់សីល ឬបដិសេធភ្ញៀវទាំងអស់ដើម្បីតែការអានសៀវភៅ និងការរៀនសូត្រឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់តែងតែតាមដានរឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងការបង្កើតសម្ភារៈប្រើប្រាស់របស់រាជវាំងដោយផ្ទាល់ ហើយគាត់ថែមទាំងមើលទៅដូចជាមនុស្សសាមញ្ញជាងអ្នកធ្វើឆ្នាំងដីទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងអំឡុងពេលដប់ឆ្នាំជាងដែលគាត់នៅទីរួមស្រុកនេះ រូបរាងជាអ្នកប្រាជ្ញពីមុនរបស់គាត់ត្រូវបានជំនួសដោយស្បែកពណ៌ក្រម៉ៅ ហើយសម្លៀកបំពាក់ធម្មតារបស់គាត់គឺមិនខុសពីបុរសដែលធ្វើការក្នុងស្រែឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គាត់មិនដែលវាយឫកខ្ពស់នៅពេលទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃឡើយ ប៉ុន្តែជាអកុសល សម្ភារៈរាជវាំងដែលដុតចេញពីឡនាគនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ មិនដែលឈានដល់កម្រិតស្តង់ដារឡើយ មិនថាជាទម្រង់ រូបរាង ឬពណ៌សម្បុរនោះទេ។ ជាក់ស្តែង សម្ភារៈដែលផលិតបានបែរជាធ្លាក់ចុះគុណភាពជាងមុនទៅទៀត ដែលនាំឱ្យមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងដល់មេជាងឡចាស់ៗ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ រាជវាំងប្រហែលជាយល់ថាការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ លោកម្ចាស់សុង គឺពិតជាគួរឱ្យសរសើរ ទោះបីជាលទ្ធផលមិនល្អក៏ដោយ ហើយគាត់ត្រូវបានផ្តល់ការវាយតម្លៃដ៏ល្អនៅក្នុងឯកសារពីក្រសួងបុគ្គលិក ដើម្បីហៅគាត់ត្រលប់ទៅរាជធានីវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មុនពេលត្រលប់ទៅរាជធានី លោកម្ចាស់សុង បានប្រើប្រាស់ប្រាក់ទាំងអស់របស់គាត់ដើម្បីផ្តល់មូលនិធិសាងសង់ស្ពានដែលមានដំបូលមួយ។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានដឹងថាក្មេងម្នាក់មិនត្រូវបាននាំទៅជាមួយក្បួនធ្វើដំណើររបស់ លោកម្ចាស់សុង ឡើយ ហើយគ្រួសារអ្នកមានបំផុតនៅក្នុងទីរួមស្រុកក៏បានដឹងភ្លាមថា តើរឿងនេះមានន័យយ៉ាងណា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អាចនិយាយបានថា លោកម្ចាស់សុង បានសាងកម្មល្អជាច្រើននៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ ហើយលើសពីនេះទៅទៀត សុង ជីស៊ីន ក៏ត្រូវបានមើលថែដោយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតបន្តវេនពី លោកម្ចាស់សុង ដូច្នេះគេមិនបាច់បារម្ភពីរឿងអាហារ សម្លៀកបំពាក់ ឬកន្លែងស្នាក់នៅឡើយ ហើយរស់នៅដោយគ្មានកង្វល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពោះក្មេងស្រីបម្រើ ដែលត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅជា ជឺ គុយ វិញ មានទ្រឹស្តី និងរឿងរ៉ាវជាច្រើនអំពីប្រភពដើមរបស់នាង។ អ្នកស្រុកនៅច្រកលំដីឥដ្ឋបានអះអាងថា នាងគឺជាក្មេងស្រីសុំទានមកពីក្រៅស្រុក ដែលបានមកទីនេះក្នុងថ្ងៃរដូវរងាដែលមានទឹកកកធ្លាក់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នាងបានសន្លប់នៅមុខច្រកចូលភូមិគ្រឹះរបស់ សុង ជីស៊ីន ហើយប្រសិនបើនាងមិនត្រូវបានគេរកឃើញទាន់ពេលទេ នាងច្បាស់ជាស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ ចំណែកបុរសចំណាស់ដែលធ្វើការងារតូចតាចនៅភូមិគ្រឹះផ្លូវការមានរឿងផ្សេង។ គាត់បានប្រកាសយ៉ាងច្បាស់ថា នាងគឺជាក្មេងកំព្រាដែល លោកម្ចាស់សុង បានទិញតាំងពីយូរមកហើយ ដើម្បីឱ្យកូនប្រុសមិនផ្លូវការរបស់គាត់ សុង ជីស៊ីន មានមិត្តជិតស្និទ្ធ ហើយគាត់បានធ្វើបែបនេះដើម្បីជាការសងជំងឺចិត្តដែលបានទុកកូនប្រុសចោល។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្នុងករណីណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីក្មេងស្រីបម្រើនោះត្រូវបានដាក់ឈ្មោះថា ជឺ គុយ ដោយ សុង ជីស៊ីន ទំនាក់ទំនងឪពុកនិងកូនរវាង សុង ជីស៊ីន និង លោកម្ចាស់សុង ត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់។ នេះក៏ព្រោះតែអ្នកមានបំផុតទាំងអស់នៅក្នុងទីរួមស្រុកដឹងថា អក្សរ «ជឺ គុយ» ត្រូវបានគេឆ្លាក់នៅលើថ្មខ្មៅសម្រាប់ដាក់ទឹកខ្មៅដែល លោកម្ចាស់សុង ចូលចិត្តបំផុត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីត្រលប់មកអារម្មណ៍ធម្មតាវិញ ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន៖ «មិនដឹងជាហេតុអ្វី ស្រាប់តែខ្ញុំនឹកឃើញដល់អាសត្វពស់ជើងបួនដ៏រឹងរូសនោះ។ គិតមើលទៅ ជឺ គុយ, ខ្ញុំបានគ្រវែងអាសត្វនោះចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន រួចទៅហើយ ប៉ុន្តែវានៅតែវារចូលមកផ្ទះរបស់យើងដដែល។ តើផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន អន់កម្រិតណាទៅ បើទោះជាសត្វពស់តូចមួយក៏មិនចង់រស់នៅទីនោះផង?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ពិចារណាសំណួរនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងឆ្លើយតបថា៖ «ប្រហែលជារឿងខ្លះ វាត្រូវបានកំណត់ដោយជោគវាសនា។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន លើកមេដៃឱ្យនាងទាំងយល់ស្របយ៉ាងសប្បាយរីករាយ៖ «ពិតជាត្រឹមត្រូវណាស់! ឆិន ភីងអាន គ្រាន់តែជាមនុស្សដែលគ្មានសំណាងអ្វីទាំងអស់។ គេគួរតែស្កប់ស្កល់នឹងការដែលគ្រាន់តែបានរស់នៅទៅបានហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន គិតក្នុងចិត្តថា៖ «បន្ទាប់ពីយើងចាកចេញពីទីរួមស្រុកនេះទៅ ឆិន ភីងអាន នឹងមើលការខុសត្រូវគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងផ្ទះរបស់យើង។ តើនាងគិតថា គេនឹងលួចរបស់ដែលយើងផ្ញើទុកទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ច្បាស់ជាមិនមែនទេ លោកប្រុស» ជឺ គុយ ឆ្លើយតប។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«អូ? នាងដឹងថាតើពាក្យថា 'លួចរបស់ដែលគេផ្ញើទុក' មានន័យថាម៉េច?» សុង ជីស៊ីន សួរទាំងញញឹម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជឺ គុយ ព្រិចភ្នែកយ៉ាងស្លូតត្រង់ រួចឆ្លើយថា៖ «តើវាមិនមែនមានន័យដូចពាក្យដែលនិយាយមែនទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ញញឹមខណៈគេសម្លឹងមើលទៅទិសខាងត្បូង ហើយទឹកមុខដែលពោរពេញដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញបានលេចឡើង៖ «ខ្ញុំឮថា នៅរាជធានីមានសៀវភៅច្រើនជាងចំនួនរុក្ខជាតិនៅក្នុងទីរួមស្រុករបស់យើងទៅទៀត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចំពេលនោះដែរ លោកតានិទានរឿងបានប្រកាសថា៖ «គ្មាននាគពិតប្រាកដសេសសល់នៅលើលោកនេះទៀតទេ ប៉ុន្តែពូជនាគដូចជា នាគទឹក (flood dragons), នាគមានជើង និងនាគគ្មានស្នែង នៅតែមានវត្តមានពិតប្រាកដក្នុងចំណោមពួកយើងក្នុងពិភពលោកនេះ ហើយប្រហែលជា...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បុរសចំណាស់បានឈប់មួយភ្លែតដើម្បីបង្កើតភាពទាក់ទាញ ប៉ុន្តែអ្នកស្តាប់នៅតែមិនរំភើបអ្វីទាំងអស់ ហាក់ដូចជាមិនដឹងថាគាត់កំពុងធ្វើអ្វីឡើយ ដូច្នេះគាត់ក៏បន្ត៖ «ប្រហែលជាពួកគេកំពុងលាក់ខ្លួនក្នុងចំណោមពួកយើងនេះឯង! ពួកអាទិទេពនៃលទ្ធិតៅហៅពួកគេថា ជា 'នាគដែលកំពុងលាក់ខ្លួនក្នុងទីភ្លឺ'!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ស្ងាបដោយភាពធុញទ្រាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនោះ ស្លឹកជ្រៃពណ៌បៃតងដ៏ស្រស់បំព្រងមួយ បានធ្លាក់ចុះមកពីខាងលើ ហើយវាបានធ្លាក់មកចំថ្ងាសរបស់គេល្មម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ចាប់យកស្លឹកឈើនោះ រួចបង្វិលទងវានៅចន្លោះម្រាមដៃពីររបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន កំពុងពិចារណាថាតើគេគួរតែទៅកាន់ច្រកទ្វារក្រុងខាងកើត ដើម្បីទាមទារប្រាក់ ៥ កាក់ដែលគេជំពាក់ឬយ៉ាងណា ហើយគេក៏បានឃើញស្លឹកជ្រៃមួយកំពុងធ្លាក់ចុះមក ខណៈគេកំពុងដើរទៅជិតដើមជ្រៃធំនោះ។ គេក៏ប្រញាប់បង្កើនល្បឿន ហើយលូកដៃទៅចាប់ស្លឹកឈើនោះ ប៉ុន្តែស្លឹកឈើនោះបានរអិលចេញពីដៃរបស់គេ ដោយសារខ្យល់បក់តិចៗនាំយកវាទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មានភាពរហ័សរហួនណាស់ គេបានបោះជំហានទៅម្ខាងភ្លាមដើម្បីចាប់យកស្លឹកឈើនោះ ប៉ុន្តែវានៅតែបន្តគេចពីគេ ខណៈដែលវាវិលវល់នៅលើអាកាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនព្រមបោះបង់ឡើយ គេបានព្យាយាមពីរបីដងទៀត ប៉ុន្តែចុងក្រោយគេនៅតែមិនអាចចាប់ស្លឹកឈើនោះបានឡើយ ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់អាវពណ៌ខៀវ ដែលទើបតែគេចសាលាមកនោះ បានដើរកាត់ ឆិន ភីងអាន ហើយដោយមិនដឹងខ្លួន ស្លឹកជ្រៃមួយបានធ្លាក់មកជាប់នៅលើស្មារបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទន្ទឹមនឹងនោះដែរ ឆិន ភីងអាន ក៏បន្តដំណើរទៅកាន់ច្រកទ្វារក្រុងខាងកើត។ ទោះបីជាគេមិនអាចទារលុយបាន ក៏វាជារឿងល្អដែរក្នុងការដាក់សម្ពាធលើអ្នកយាមទ្វារខ្លះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅឯតូបគ្រូទាយដែលស្ថិតនៅចម្ងាយ គ្រូទាយវ័យក្មេងបានរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ «តើនរណានិយាយថាមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងវដ្តនៃសំណាង?»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-02T15:45:33.562Z","2026-02-11T13:25:02.355Z","6980c69d02cca57161ea5e4e","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6980c59c02cca57161ea5e44",4,"សត្វសារិកា",{"id":26,"number":27,"title":28},"6980c7a202cca57161ea5e58",6,"ឆ្នោតគ្រោះ",84,1790177356456]