[{"data":1,"prerenderedAt":30},["ShallowReactive",2],{"novel:public:unknown":3,"chapter-6980c59c02cca57161ea5e44":4},null,{"novel_id":5,"number":6,"title":7,"content":8,"coin_type":9,"coin_amount":10,"coin_gold":10,"coin_silver":10,"translation":11,"status":12,"createdAt":13,"updatedAt":14,"__v":10,"id":15,"novel_title":16,"novel_slug":17,"unlock_options":18,"locked":19,"requires_auth":19,"preview":11,"navigation":20},"697fedf762a366f01d68bdf3",4,"សត្វសារិកា","ប្រសិនបើគេមិនបានទៅដល់ផ្លូវហ្វូឡូ (Fortune Deer) និងច្រកស្លឹកប៉េស (Peach Leaf) ទេនោះ ប្រហែលជា ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) នឹងមិនដឹងថា ច្រកលំដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) របស់គេមានភាពងងឹត និងចង្អៀតកម្រិតណានោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនត្រឹមតែមិនមានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្តនឹងជីវភាពរស់នៅរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅទៅវិញ។ គេបានញញឹមរួចលាតដៃទាំងសងខាងចេញ ហើយប្រវែងដៃរបស់គេគឺល្មមនឹងអាចប៉ះជញ្ជាំងដីទាំងសងខាងបាន។ គេនឹកឃើញថា កាលពីប្រហែល ៣ ឬ ៤ ឆ្នាំមុន គេអាចប៉ះជញ្ជាំងទាំងនោះបានត្រឹមតែចុងម្រាមដៃប៉ុណ្ណោះ។\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីត្រលប់មកដល់ផ្ទះវិញ គេបានឃើញថាទ្វាររបងត្រូវបានបើកចំហរ។ ដោយគិតថាខ្លួនឯងប្រហែលជាត្រូវចោរលួច ឆិន ភីងអាន ក៏ប្រញាប់រត់ចូលទៅខាងក្នុង ប៉ុន្តែបែរជាឃើញយុវជនមាឌធំម្នាក់កំពុងអង្គុយនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ។ យុវជននោះកំពុងផ្អែកខ្នងទៅនឹងទ្វារដែលចាក់សោ បណ្តើរស្ងាបដោយទឹកមុខធុញទ្រាន់ ហើយគេក៏ស្ទុះក្រោកឈរភ្លាមនៅពេលឃើញ ឆិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាត្រូវភ្លើងឆេះគូទអញ្ចឹង។ បន្ទាប់មក គេក៏ស្ទុះទៅចាប់ដៃ ឆិន ភីងអាន យ៉ាងណែន រួចអូសទៅរកបន្ទប់ទាំងខ្សឹបតិចៗថា៖ «បើកទ្វារទៅ! ខ្ញុំមានរឿងសំខាន់ចង់ប្រាប់ឯង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនអាចរើបម្រះបាន ក៏បណ្តោយឱ្យគេអូសទៅដល់មាត់ទ្វារ។ យុវជនម្នាក់នេះមានអាយុបង ឆិន ភីងអាន ពីរឆ្នាំ និងមានរាងកាយមាំមួនជាង។ បន្ទាប់ពីទ្វារត្រូវបានបើក គេក៏រុញ ឆិន ភីងអាន ចេញ រួចលបចូលទៅលើគ្រែឈើរបស់ ឆិន ភីងអាន ហើយផ្អែកត្រចៀកទៅនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងណែនដើម្បីលបស្តាប់អ្នកជិតខាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងកំពុងធ្វើស្អីហ្នឹង លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang)?» ឆិន ភីងអាន សួរដោយការងឿងឆ្ងល់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង មិនខ្វល់នឹងគេឡើយ។ ប្រហែលប្រាំពីរឬប្រាំបីនាទីក្រោយមក ទើប លីវ សៀនយ៉ាង ត្រលប់មកសភាពធម្មតាវិញ រួចអង្គុយចុះនៅមាត់គ្រែជាមួយនឹងទឹកមុខចម្លែក ដែលលាយឡំរវាងការធូរស្បើយ និងការខកចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពេលនេះទើបគេចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា ឆិន ភីងអាន កំពុងធ្វើរឿងចម្លែកមួយ។ គេកំពុងអង្គុយច្រហោងនៅមាត់ទ្វារ ឱនខ្លួនទៅមុខ ហើយប្រើទៀនដើម្បីដុតក្រដាសយ័ន្តពណ៌លឿងមួយសន្លឹក។ ទៀននោះនៅសល់ប្រវែងត្រឹមតែមួយមេដៃប៉ុណ្ណោះ ហើយផេះដែលឆេះពីក្រដាសនោះបានធ្លាក់នៅខាងក្រៅមាត់ទ្វារទាំងអស់។ មើលទៅ ឆិន ភីងអាន ហាក់ដូចកំពុងសូត្រមន្តអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង នៅឆ្ងាយពេក មិនអាចឮថាគេកំពុងនិយាយអ្វីឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង គឺជាសិស្សដ៏ពូកែបំផុតរបស់ តាជ្រាស់យ៉ាវ (Old Man Yao)។ ចំពោះ ឆិន ភីងអាន វិញ តាជ្រាស់យ៉ាវ មិនដែលទទួលយកគេជាសិស្សពិតប្រាកដឡើយ ដោយសារតែសមត្ថភាពការងាររបស់គេនៅមានកម្រិត។ យោងតាមទំនៀមទម្លាប់ក្នុងតំបន់ ទំនាក់ទំនងរវាងគ្រូនិងសិស្សមិនអាចបង្កើតឡើងបានទេ លុះត្រាតែសិស្សថ្វាយតែមួយពែងដល់គ្រូក្នុងពិធីជាផ្លូវការ ហើយគ្រូទទួលយកនិងផឹកតែនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន និង លីវ សៀនយ៉ាង មិនមែនជាអ្នកជិតខាងគ្នានោះទេ។ ការពិតទៅ ផ្ទះដូនតារបស់ពួកគេនៅឆ្ងាយពីគ្នាណាស់។ មូលហេតុដែល លីវ សៀនយ៉ាង បានណែនាំ ឆិន ភីងអាន ឱ្យទៅ តាជ្រាស់យ៉ាវ គឺដោយសារតែប្រវត្តិពីមុន។ លីវ សៀនយ៉ាង ធ្លាប់ជាក្មេងទំនើងដ៏ល្បីម្នាក់នៅក្នុងទីរួមស្រុក។ មុនពេលជីតារបស់គេស្លាប់ យ៉ាងហោចណាស់ក៏មានមនុស្សចាស់នៅក្នុងផ្ទះជួយមើលខុសត្រូវដែរ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីជីតាបានស្លាប់ដោយសារជំងឺ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានក្លាយជាសុបិនអាក្រក់សម្រាប់អ្នកជិតខាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលនោះ គេមានអាយុត្រឹមតែ ១២ ឬ ១៣ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់គេមាំមួនមិនចាញ់មនុស្សពេញវ័យឡើយ។ មានពេលមួយ គេបានបង្កជម្លោះជាមួយនឹងក្រុមក្មេងៗមកពីត្រកូលលូ (Lu Family)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាលទ្ធផល គេត្រូវបានគេឡោមព័ទ្ធវាយយ៉ាងដំណំនៅក្នុងច្រកលំដីឥដ្ឋ។ ពួកអ្នកវាយដំសុទ្ធតែជាក្មេងៗដែលមិនគិតពីផលវិបាក ហើយ លីវ សៀនយ៉ាង ត្រូវបានគេវាយរហូតដល់ក្អួតឈាម។ គ្រួសារប្រហែលដប់ជាងដែលរស់នៅក្នុងច្រកលំដីឥដ្ឋ សុទ្ធតែជាអ្នកធ្វើឆ្នាំងដីកម្រិតទាបដែលចិញ្ចឹមជីវិតតាមឡដុតភក់តូចៗ ដូច្នេះពួកគេមិនហ៊ានចូលជួយឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>នៅពេលនោះ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) មិនត្រឹមតែមិនខ្លាចនឹងទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់នេះទេ គេថែមទាំងអង្គុយមើលដោយក្តីសប្បាយរីករាយនៅពីលើកំពែងជញ្ជាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទីបំផុត មនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលបានធ្វើសកម្មភាព គឺក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងម្នាក់ ដែលបានលបចេញពីក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន រួចរត់ទៅមាត់ច្រកលំដីឥដ្ឋ ហើយស្រែកអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្តថា៖ «ជួយផង! មានគេហៀបនឹងស្លាប់នៅទីនេះហើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ក្រោយពេលឮពាក្យថា «ស្លាប់» ទើបក្រុមក្មេងៗត្រកូលលូដឹងខ្លួនព្រឺក្បាល។ នៅពេលនោះ រាងកាយរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ជោគជាំដោយឈាម ហើយស្ថិតក្នុងសភាពចុងដង្ហើម។ ពួកក្មេងៗត្រកូលលូក៏មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចចំពោះអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមុខគ្នា ពួកគេក៏ប្រញាប់រត់គេចខ្លួនទៅតាមផ្លូវម្ខាងទៀតនៃច្រកលំដីឥដ្ឋ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីហេតុការណ៍នោះ លីវ សៀនយ៉ាង មិនត្រឹមតែមិនដឹងគុណដល់ក្មេងដែលបានជួយជីវិតគេនោះទេ គេថែមទាំងឧស្សាហ៍មកធ្វើបាបក្មេងនោះទៀតផង។ ក្មេងនោះជាក្មេងកំព្រា ហើយគេរឹងរូសណាស់ មិនព្រមយំឡើយទោះបីជាត្រូវគេធ្វើបាបយ៉ាងណាក៏ដោយ ដែលរឿងនេះកាន់តែធ្វើឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង ខឹងសម្បារថែមទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានឆ្នាំមួយ លីវ សៀនយ៉ាង មើលឃើញថា ក្មេងកំព្រាតូចនោះប្រហែលជាមិនអាចឆ្លងផុតរដូវរងាបានឡើយ ពេលនោះទើបគេចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនខុស។ ដោយសារពេលនោះគេបានក្លាយជាសិស្សរបស់ តាជ្រាស់យ៉ាវ រួចទៅហើយ គេក៏បាននាំក្មេងប្រុសនោះទៅកាន់ឡដុតភក់ដែលស្ថិតនៅក្បែរជ្រោះកំណប់ (Treasure Creek)។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ពួកគេបានធ្វើដំណើរទៅទិសខាងលិចចេញពីទីរួមស្រុក ឆ្លងកាត់ភ្នំដ៏លំបាករាប់សិបគីឡូម៉ែត្រក្នុងចំណោមទឹកកកធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំង។ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ លីវ សៀនយ៉ាង នៅតែមិនយល់ថា តើក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងដែលមានជើងតូចដូចពន្លកឫស្សីនោះ អាចដើរទៅដល់ឡដុតភក់ដោយរបៀបណាឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទោះបីជា តាជ្រាស់យ៉ាវ ទទួលយក ឆិន ភីងអាន ឱ្យនៅជាមួយ ប៉ុន្តែការប្រព្រឹត្តចំពោះក្មេងប្រុសទាំងពីរគឺខុសគ្នាដូចមេឃនិងដី។ ក្នុងនាមជាសិស្សពូកែ លីវ សៀនយ៉ាង មិនដែលរួចខ្លួនពីការវាយដំ និងការស្តីបន្ទោសឡើយ ប៉ុន្តែសូម្បីតែមនុស្សខ្វាក់ក៏អាចដឹងពីបំណងល្អដែលបង្កប់ក្នុងសម្តី និងទង្វើរបស់ តាជ្រាស់យ៉ាវ ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឧទាហរណ៍ មានពេលមួយ គាត់បានជ្រុលដៃវាយរហូតដល់មានរបួសបែកថ្ងាសលើ លីវ សៀនយ៉ាង។ ក្នុងនាមជាក្មេងរឹងមាំ លីវ សៀនយ៉ាង មិនសូវគិតច្រើនឡើយ ប៉ុន្តែ តាជ្រាស់យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំងចំពោះទង្វើរបស់ខ្លួន។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់តែងតែរក្សាមុខមាត់តឹងរឹង និងអំណាចនៅចំពោះមុខសិស្ស ដូច្នេះគាត់មិនអាចបង្អោនខ្លួនទៅសុំទោស ឬសួរនាំពីរបួសនោះបានឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ គាត់បានដើរចុះឡើងនៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួនស្ទើរតែពេញមួយយប់ ដោយនៅតែបារម្ភពី លីវ សៀនយ៉ាង។ ជាចុងក្រោយ គាត់គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីហៅ ឆិន ភីងអាន ឱ្យយកដបថ្នាំលាបទៅឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង នោះទេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ឆិន ភីងអាន តែងតែច្រណែននឹង លីវ សៀនយ៉ាង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេមិនបានច្រណែននឹងសមត្ថភាព ភាពខ្លាំង ឬភាពទាក់ទាញរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេច្រណែននឹងភាពមិនចេះខ្លាចញញើតរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង។ មិនថាទៅដល់ទីណា លីវ សៀនយ៉ាង មិនដែលតក់ស្លុតនឹងអ្វីឡើយ ហើយក៏មិនដែលយល់ថាការរស់នៅម្នាក់ឯងជារឿងអាក្រក់ដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនថាគេទៅដល់ទីណា គេតែងតែអាចបង្កើតមិត្តភក្តិបានយ៉ាងរហ័ស ពួកគេរាប់អានគ្នាដូចបងប្អូន ផឹកស៊ី និងលេងល្បែងជាមួយគ្នា។ ដោយសារតែសុខភាពជីតាមិនល្អ លីវ សៀនយ៉ាង ត្រូវបានបង្ខំឱ្យរៀនរស់ដោយខ្លួនឯងតាំងពីតូច ដែលធ្វើឱ្យគេក្លាយជាមេក្មេងៗនៅក្នុងតំបន់នោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេពូកែគ្រប់យ៉ាង មិនថាជាការចាប់ពស់ ស្ទូចត្រី ឡើងយកពងបក្សី ធ្វើធ្នូ ធ្វើសន្ទូច បាញ់ចំពាម ធ្វើទ្រុងបក្សី... មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីដែលគេធ្វើមិនបានឡើយ។ ជាពិសេស គេគឺជាស្តេចដែលគ្មានគូប្រៀបនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ ក្នុងការចាប់ត្រីអណ្តែង និងស្ទូចអន្ទង់តាមប្រឡាយទឹកក្នុងស្រែ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>កាលពី លីវ សៀនយ៉ាង ឈប់រៀននៅសាលាឯកជន លោកគ្រូស៊ូ (Mr. Xu) បានទៅសួរសុខទុក្ខជីតារបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ដល់លើគ្រែជំងឺ ដោយសន្យាថានឹងផ្តល់ការអប់រំដល់ លីវ សៀនយ៉ាង ដោយមិនគិតថ្លៃ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង ដាច់ខាតមិនព្រមត្រលប់ទៅវិញឡើយ ដោយប្រាប់លោកគ្រូថា អ្វីដែលគេចង់បានគឺការរកលុយ ហើយគេមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍នឹងការសិក្សាឡើយ។ លោកគ្រូស៊ូ ក៏បានផ្តល់ការងារជាអ្នកបម្រើការងារសិក្សាដែលមានប្រាក់ខែ ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានបដិសេធសំណើនោះដែរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាក់ស្តែង លីវ សៀនយ៉ាង កំពុងរស់នៅបានយ៉ាងល្អសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ទោះបីជា តាជ្រាស់យ៉ាវ បានស្លាប់បាត់ទៅ និងឡដុតភក់ត្រូវបានបិទទ្វារក៏ដោយ ក៏មិនយូរប៉ុន្មាន គេត្រូវបានមេជាងដែកនៅច្រកនាគជិះ (Dragon Rider Alley) ចាប់អារម្មណ៍ ហើយបច្ចុប្បន្នគេកំពុងមមាញឹកនឹងការសាងសង់រោងជាងដែកផ្ទាល់ខ្លួននៅភាគខាងត្បូងនៃទីរួមស្រុក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង មើល ឆិន ភីងអាន ផ្លុំពន្លត់ទៀន រួចដាក់វានៅលើតុ ហើយសួរថា៖ «តើឯងមានឮសំឡេងចម្លែកៗកាលពីព្រឹកមិញទេ? ដូចជា...»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះនៅលើកៅអី រង់ចាំ លីវ សៀនយ៉ាង និយាយឱ្យចប់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង រារែកមួយភ្លែត ហើយក្នុងសភាពអៀនខ្មាសដែលកម្រនឹងមាន គេបានឡើងក្រហមមុខបន្តិច រួចបន្តថា៖ «ដូចជាសំឡេងឆ្មាកំពុងហៅរកគ្នាពេលរដូវផ្ការីក?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«តើឯងចង់និយាយថា សុង ជីស៊ីន កំពុងធ្វើត្រាប់តាមសំឡេងឆ្មា? ឬក៏ឯងចង់និយាយពី ជឺ គុយ (Zhi Gui)?» ឆិន ភីងអាន សួរ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ក្រឡេកភ្នែក រួចមិនខ្ជះខ្ជាយពេលវេលានិយាយរឿងនេះជាមួយមនុស្សដែលមិនដឹងរឿងអីសោះដូច ឆិន ភីងអាន ទៀតឡើយ។ គេដាក់បាតដៃលើគ្រែ រួចបត់កែងដៃបន្តិចមុននឹងរុញខ្លួនឡើង លើកគូទនិងជើងចេញពីគ្រែ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គេក៏ពេបមាត់ចំអកថា៖ «ឈ្មោះ ជឺ គុយ ហ្នឹងជាឈ្មោះស្អីទៅ? ឈ្មោះពិតរបស់នាងគឺ វ៉ាង ជូ (Wang Zhu) តើ។ ក្មេង សុង នោះតែងតែចូលចិត្តបង្អួតតាំងពីតូចមកម្ល៉េះ។ ប្រហែលជាវាគ្រាន់តែឃើញអក្សរ \"ជឺ គុយ\" ពីកន្លែងណាមួយ ហើយក៏យកមកប្រើតាមតែអំពើចិត្ត ដោយមិនគិតថាឈ្មោះហ្នឹងមានន័យល្អឬអាក្រក់ផង។ វ៉ាង ជូ ប្រហែលជាបានសាងកម្មអាក្រក់ច្រើនណាស់កាលពីជាតិមុន ទើបមកជាតិភ្នំនេះត្រូវក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ សុង ជីស៊ីន ហើយត្រូវរស់នៅយ៉ាងលំបាកវេទនាបែបនេះ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនបានយល់ស្របតាមសម្តីរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង នៅតែទ្រខ្លួនដោយដៃទាំងសងខាង រួចហឹមដើមកយ៉ាងត្រជាក់បន្តថា៖ «តើឯងពិតជាមិនយល់មែនឬ? ហេតុអ្វីបានជា វ៉ាង ជូ មិនដែលនិយាយជាមួយឯងទៀតសោះ បន្ទាប់ពីឯងបានជួយនាងយួរធុងទឹកកាលពីលើកមុន? វាច្បាស់ណាស់ថាដោយសារតែក្មេង សុង ចិត្តចង្អៀតនោះច្រណែន ហើយគំរាមប្រើហិង្សាលើ វ៉ាង ជូ បើនាងហ៊ាននិយាយជាមួយឯងទៀត។ ខ្ញុំភ្នាល់ថា វាច្បាស់ជាប្រាប់នាងថា មិនត្រឹមតែវាបំបាក់ជើងនាងទេ វានឹងគ្រវែងនាងចូលទៅក្នុងច្រកលំដីឥដ្ឋទៀតផង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន មិនអាចទ្រាំស្តាប់ដោយស្ងប់ស្ងាត់ទៀតបានឡើយ ក៏និយាយកាត់ថា៖ «សុង ជីស៊ីន មិនបានធ្វើបាបនាងអាក្រក់ពេកទេ»។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ៖ «តើឯងដឹងតាមណា? ឯងសូម្បីតែរឿងល្អនិងអាក្រក់ក៏មិនដឹងផង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន ភ្លឺថ្លា ខណៈគេនិយាយថា៖ «ពេលខ្លះ នៅពេលដែលនាងកំពុងធ្វើការនៅក្នុងទីធ្លា សុង ជីស៊ីន ជួនកាលអង្គុយលើកៅអីអានសៀវភៅប្រវត្តិស្រុក ហើយនាងតែងតែសម្លឹងមើលគេរួចញញឹម។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនោះ គ្រែឈើដ៏ស្តើងនោះក៏បាក់ជាពីរចំកណ្តាល ដោយសារតែមិនអាចទ្រទម្ងន់របស់ លីវ សៀនយ៉ាង បានទៀតឡើយ ហើយគេក៏ធ្លាក់អង្គុយមកលើដីយ៉ាងខ្លាំង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន លើកដៃទាំងពីរកាន់ក្បាល រួចអង្គុយច្រហោងចុះដកដង្ហើមធំដោយការធុញទ្រាន់។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង អេះក្បាលរួចក្រោកឈរ គេមិនបានសុំទោស ឬមានអារម្មណ៍ខុសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាធាក់ ឆិន ភីងអាន លេងៗ រួចញញឹមនិយាយថា៖ «កុំខ្វល់អី វាគ្រាន់តែជាគ្រែឥតប្រយោជន៍មួយប៉ុណ្ណោះ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំមកដើម្បីប្រាប់ដំណឹងល្អដ៏ធំមួយដល់ឯង ដែលមានតម្លៃជាងគ្រែឆ្កួតនេះទៅទៀត!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងើបក្បាលឡើងនៅពេលឮបែបនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ទឹកមុខដ៏អំនួតបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ខណៈគេបន្តថា៖ «កាលពី មេជាង រួន (Master Ruan) ចេញទៅក្រៅស្រុក ហើយដើរកាត់អូរខាងត្បូង គាត់ស្រាប់តែប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់ចង់ជីកអណ្តូងមួយចំនួន។ គាត់មិនមានមនុស្សគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កិច្ចការនេះទេ ហើយចង់បានជំនួយបន្ថែម ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានប្រាប់គាត់ពីឯងភ្លាម។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំស្គាល់ក្មេងទាបម្នាក់ដែលមានកម្លាំងគួរសម ហើយមេជាង រួន ក៏យល់ព្រម។ គាត់ចង់ឱ្យឯងទៅជួបគាត់ក្នុងរយៈពេលពីរទៅបីថ្ងៃខាងមុខ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ក្រោកឈរភ្លាម ហើយហៀបនឹងពោលពាក្យអរគុណ ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង លើកដៃឃាត់៖ «ឈប់! មិនបាច់អរគុណខ្ញុំទេ គ្រាន់តែចងចាំអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើឱ្យឯងទៅបានហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន បានត្រឹមតែធ្វើមុខជូរហួសចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ក្រឡេកមើលជុំវិញ រួចឃើញសន្ទូចមួយដាក់ផ្អែកនៅជ្រុងផ្ទះ ចំពាមមួយនៅមាត់បង្អួច និងធ្នូឈើមួយព្យួរនៅជញ្ជាំង។ គេហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែចុងក្រោយក៏មិននិយាយចេញមកវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេបោះជំហានធំៗចេញតាមទ្វារ ដោយមានចេតនាជៀសវាងមិនជាន់លើផេះនៃយ័ន្តដែលបានដុតនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន សម្លឹងមើលតាមពីក្រោយ ហើយស្រាប់តែ លីវ សៀនយ៉ាង ងាកក្រោយមករក ឆិន ភីងអាន ម្តងទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គេក៏បន្ទន់ជង្គង់ចុះទាប រួចដើរចូលមករក ឆិន ភីងអាន ពីរបីជំហាន ហើយដាល់មួយដៃយ៉ាងខ្លាំងឆ្ពោះទៅរកគេ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេក៏ក្រោកឈរត្រង់វិញ រួចសើចក្អាកក្អាយ៖ «មេជាង រួន ប្រាប់ខ្ញុំជាសម្ងាត់ថា ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវហាត់ក្បាច់ដាល់នេះរយៈពេលមួយឆ្នាំ នោះខ្ញុំនឹងអាចសម្លាប់មនុស្សដោយដាល់តែមួយដៃប៉ុណ្ណោះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេហាក់ដូចជាមិនទាន់អស់ចិត្តនឹងការសម្តែងរបស់ខ្លួន ក៏ធ្វើចលនាធាក់យ៉ាងចម្លែក រួចបន្តថា៖ «ដូចពាក្យគេថា ធាក់មួយជើងចំកន្លែងសំខាន់ អាចសម្លាប់សត្វលាដែលកំពុងស្រវឹងបាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ជាចុងក្រោយ លីវ សៀនយ៉ាង បានចង្អុលទ្រូងខ្លួនឯងដោយមេដៃ រួចប្រកាសដោយភាពអំនួត៖ «កាលពីមេជាង រួន បង្រៀនក្បាច់ដាល់ឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំបានបង្កើតទ្រឹស្តីនិងការយល់ដឹងមួយចំនួន ដូច្នេះខ្ញុំក៏បាននិយាយជាមួយគាត់ពីរឿងខ្លះ ដូចជាការយល់ដឹងរបស់ខ្ញុំអំពីបច្ចេកទេសឆ្លាក់ប៉សឺឡែនរបស់ តាជ្រាស់យ៉ាវ ជាដើម។ មេជាង រួន បានសរសើរខ្ញុំថា ជាទេពកោសល្យក្បាច់គុនដ៏កម្រម្នាក់។ ដរាបណាឯងនៅជាមួយខ្ញុំ ឯងនឹងបានរស់នៅស្រួលមិនខាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>តាមរយៈកន្ទុយភ្នែក លីវ សៀនយ៉ាង ឃើញថា ជឺ គុយ បានចូលទៅក្នុងផ្ទះអ្នកជិតខាងបាត់ទៅហើយ គេក៏បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការសម្តែងធ្វើជាវីរបុរសតទៅទៀត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីឈប់សម្តែង គេក៏និយាយទៅកាន់ ឆិន ភីងអាន បែបធម្មតាថា៖ «តាមពិតទៅ កាលពីខ្ញុំដើរកាត់ដើមជ្រៃធំ (locust tree) មិញនេះ ខ្ញុំបានជួបបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលទើបតែមកតាំងតូបនៅទីនោះ។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់ជាអ្នកនិទានរឿង ហើយគាត់មានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើនចង់និទានឱ្យយើងស្តាប់។ ឯងអាចទៅមើលទីនោះបានពេលទំនេរ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលយល់ព្រម ហើយ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏ចាកចេញពីច្រកលំដីឥដ្ឋទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មានរឿងរ៉ាវជាច្រើនអំពីយុវជនមិនរាបទាបម្នាក់នេះដែលត្រូវបានគេនិយាយតៗគ្នានៅក្នុងទីរួមស្រុក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រឿងដែលគេចូលចិត្តនិយាយដោយខ្លួនឯង គឺដូនតារបស់គេគឺជាមេទ័ពដែលធ្លាប់ដឹកនាំកងទ័ពក្នុងសមរភូមិ ដែលនេះជាមូលហេតុនាំឱ្យមានគ្រឿងសឹកដ៏មានតម្លៃមួយដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកជាច្រើនជំនាន់នៅក្នុងត្រកូលរបស់គេ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ធ្លាប់បានឃើញគ្រឿងសឹកដែលគេថាមានតម្លៃនោះម្តង ហើយវាពិតជាអាក្រក់ខ្លាំងណាស់ ដូចជាស្រទាប់សំបកឈើចាស់ៗអញ្ចឹង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សជំនាន់ជាមួយ លីវ សៀនយ៉ាង បាននិយាយរឿងផ្សេងគ្នាទាំងស្រុង។ ពួកគេអះអាងថា ដូនតារបស់ លីវ សៀនយ៉ាង គឺជាទាហានរត់ចោលជួរដែលបានភៀសខ្លួនមកទីរួមស្រុកនេះ ហើយបានក្លាយជាកូនប្រសាចូលមកនៅក្នុងគ្រួសារមួយនៅទីនេះ ហើយគាត់អាចជៀសផុតពីការចាប់ខ្លួនរបស់អាជ្ញាធរក៏ដោយសារតែសំណាងល្អបំផុត។ ពួកគេជឿជាក់លើភាពត្រឹមត្រូវនៃរឿងនេះណាស់ ហាក់ដូចជាពួកគេបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកពីរបៀបដែលដូនតារបស់ លីវ សៀនយ៉ាង បានរត់គេចពីសមរភូមិមុនពេលមកដល់ទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីត្រិះរិះពិចារណាមួយសន្ទុះ ឆិន ភីងអាន ក៏អង្គុយច្រហោងក្បែរមាត់ទ្វារ រួចឱនក្បាលផ្លុំផេះទាំងនោះចេញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>មិនយូរប៉ុន្មាន សុង ជីស៊ីន ក៏លេចមុខមកនៅម្ខាងទៀតនៃជញ្ជាំងជាមួយ ជឺ គុយ ហើយស្រែកថា៖ «ចង់ទៅលេងនៅដើមជ្រៃធំជាមួយយើងទេ?»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ខ្ញុំសុំមិនទៅទេ» ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយតបទាំងងើបក្បាលឡើង។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ពិតជាមនុស្សនាំឱ្យខូចការមែន» សុង ជីស៊ីន រអ៊ូរទាំដោយទឹកមុខមិនពេញចិត្ត។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់មក គេក៏ញញឹមរួចងាកទៅរក ជឺ គុយ ហើយនិយាយថា៖ «តោះទៅ ជឺ គុយ។ ខ្ញុំនឹងទិញម្សៅផ្កាប៉េសឱ្យនាងមួយក្រឡធំតែម្តង។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>«ត្រឹមក្រឡតូចមួយគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ» ជឺ គុយ ឆ្លើយតបដោយទឹកមុខអៀនខ្មាស។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន ដាក់ដៃទាំងពីរកាន់គ្នាពីក្រោយខ្នង រួចបោះជំហានវែងៗទៅមុខទាំងងើបក្បាលឡើង និងពើងទ្រូង រួចប្រកាសថា៖ «ត្រកូលសុងរបស់យើង រស់នៅក្នុងភាពសម្បូរសប្បាយ និងប្រណីតជាច្រើនជំនាន់មកហើយ! វានឹងក្លាយជាការនាំភាពអាម៉ាស់ដល់ត្រកូល បើខ្ញុំធ្វើខ្លួនកំណាញ់បែបនេះ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ រួចញីថ្ងាសខ្លួនឯងដោយភាពហួសចិត្ត។ នៅពេលដែលគេមិននិយាយរឿងឥតប្រយោជន៍ សុង ជីស៊ីន ពិតជាមិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ដែលពិបាកនៅក្បែរឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលបែបនេះ ប្រសិនបើ លីវ សៀនយ៉ាង នៅទីនេះ គេច្បាស់ជាបង្ហាញប្រាប់ ឆិន ភីងអាន ពីបំណងចង់យកដុំឥដ្ឋទៅវាយក្បាល សុង ជីស៊ីន ពីក្រោយមិនខាន។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន ផ្អែកខ្លួនទៅនឹងមាត់ទ្វារ រួចគិតពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក។ វាប្រហែលជាដូចថ្ងៃនេះដែរ ហើយថ្ងៃបន្ទាប់ពីស្អែក ក៏ប្រហែលជាដូចថ្ងៃស្អែកអញ្ចឹង។ ក្នុងគំនិតរបស់គេ គេនឹងរស់នៅក្នុងវដ្តដដែលៗបែបនេះ រហូតដល់ថ្ងៃដែលគេស្លាប់បាត់បង់ជីវិតដូចជា តាជ្រាស់យ៉ាវ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រប់គ្នាពឹងផ្អែកលើដីដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតពេញមួយជីវិត ប៉ុន្តែនៅពេលស្លាប់ ពួកគេនឹងត្រូវដីលេបត្រលប់ទៅវិញ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីបិទភ្នែកជាលើកចុងក្រោយ នៅពេលដែលបើកភ្នែកឡើងវិញម្តងទៀត គេអាចនឹងស្ថិតនៅក្នុងជាតិក្រោយរួចទៅហើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ឆិន ភីងអាន សម្លឹងមើលស្បែកជើងចំបើងនៅលើជើងរបស់គេ រួចស្នាមញញឹមមួយក៏លេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេភ្លាម។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>វាពិតជាអារម្មណ៍ខុសគ្នាខ្លាំងណាស់ រវាងការជាន់លើផ្លូវថ្មខៀវ និងការជាន់លើភក់ជ្រាំ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>បន្ទាប់ពីចាកចេញពីច្រកលំដីឥដ្ឋ លីវ សៀនយ៉ាង កំពុងដើរកាត់តូបគ្រូទាយ ស្រាប់តែគ្រូទាយវ័យក្មេងហៅគេ៖ «មកទីនេះយុវជន! ខ្ញុំមើលឃើញថា ឯងមានរាសីដូចជាភ្លើងដែលចាក់សាំងចូលអញ្ចឹង។ នេះពិតជាប្រផ្នូលមិនល្អឡើយ! ប៉ុន្តែកុំភ័យខ្លាចអី ខ្ញុំមានវិធីជួយឯងបញ្ចៀសគ្រោះថ្នាក់នេះបាន!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។ គេដឹងថាគ្រូទាយម្នាក់នេះតែងតែទាយជោគជតាតាមការចាប់ឆ្នោតប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនថារឿងទាយត្រូវឬមិនត្រូវ គេមិនដែលឃើញគ្រូទាយម្នាក់នេះដើរហៅម៉ូយបែបនេះឡើយ។ ជាធម្មតាម៉ូយទៅរកគេដោយខ្លួនឯង។ តើវាអាចទៅរួចទេដែលថាដោយសារការបិទឡដុតភក់ មុខរបរគ្រូទាយក៏រងផលប៉ះពាល់ដែរ ហើយគេកំពុងជួបការលំបាក ទើបត្រូវបង្ខំចិត្តដើរហៅម៉ូយគ្រប់គ្នាបែបនេះ?\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង សើចចំអក៖ «វិធីដែលឯងជួយខ្ញុំបញ្ចៀសគ្រោះថ្នាក់ គឺឱ្យខ្ញុំឱ្យលុយឯង មែនទេ? ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ! ឯងគ្មានថ្ងៃបានកាក់សូម្បីតែមួយចេញពីហោប៉ៅខ្ញុំឡើយ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយវ័យក្មេងនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ រួចស្រែកថា៖ «គ្រប់គ្នាប្រាថ្នាសំណាងល្អ និងភាពចម្រើន ប៉ុន្តែតើនរណាដឹងថាទុក្ខលំបាកអ្វីខ្លះកំពុងរង់ចាំ? មនុស្សនឹកដល់ព្រះតែពេលមានរឿងមិនល្អកើតឡើង ប៉ុន្តែដើម្បីរស់នៅដោយសុវត្ថិភាព និងស្ថិរភាព ម្នាក់ៗគួរតែឧស្សាហ៍អុជធូបថ្វាយដល់ទេវតា។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ស្រាប់តែងាកក្រោយ រួចស្ទុះទៅរកតូបគ្រូទាយដូចជាខ្យល់ព្យុះ ដោយធ្វើទឹកមុខកាចសាហាវ៖ «ឯងចង់ឱ្យខ្ញុំអុជធូបមែនទេ? ចាំមើលខ្ញុំដុតតូបឯងចោលមុនវិញ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយពិតជាភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ចំពោះការគំរាមកំហែងនេះ ហើយក៏ប្រញាប់រត់គេចខ្លួនភ្លាម ដោយទុកតូបចោលនៅទីនោះ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ឈរក្បែរតូប សើចក្អាកក្អាយនឹងភាពកំសាករបស់គ្រូទាយ។ បន្ទាប់មក គេក៏ឃើញបំពង់ឆ្នោតនៅលើតុ រួចក៏រុញវាឱ្យដួល។ ឆ្នោតទាំងអស់នៅក្នុងនោះបានកំពប់រាយប៉ាយពេញលើតុ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លីវ សៀនយ៉ាង ចង្អុលទៅគ្រូទាយដែលឈប់នៅចម្ងាយបន្តិច រួចគំរាមថា៖ «ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំនឹងវាយឯងរាល់ពេលដែលខ្ញុំឃើញមុខឯង!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយវ័យក្មេងបានត្រឹមតែលើកដៃសំពះសុំមេត្តា។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ចុងក្រោយ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏ព្រមលែងឱ្យគេទៅ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>លុះត្រាតែ លីវ សៀនយ៉ាង ដើរទៅឆ្ងាយបាត់ ទើបគ្រូទាយហ៊ានត្រលប់មកអង្គុយវិញ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «សម័យកាលនេះពិតជាពិបាកណាស់។ មនុស្សលែងមានចិត្តសប្បុរស និងយោគយល់ដូចពីមុនទៀតហើយ ហើយការរកស៊ីក៏កាន់តែពិបាកទៅៗ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ភ្លាមៗនោះ ភ្នែករបស់គេក៏ភ្លឺឡើង រួចគេក៏ប្រញាប់បិទភ្នែកសូត្រថា៖ «មនុស្សតែងតែបន្ទោសរឿងខាងក្រៅដែលរំខានដល់សេចក្តីសុខរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែការពិតការរំខានពិតប្រាកដគឺចេញពីក្នុងចិត្តទៅវិញទេ។ ជោគជ័យគឺមិនខុសពីស្លឹកឈូកលើទឹកឡើយ ដែលរសាត់ទៅតាមខ្យល់បក់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>យុវជនមួយគូដែលកំពុងដើរកាត់ ពិតជាបានឮសម្តីគេ ប៉ុន្តែជាអកុសល ពួកគេមិនមានបំណងឈប់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយបើកភ្នែកបន្តិច ហើយឃើញថាម៉ូយដែលប៉ាន់ស្មានទុកហៀបនឹងដើរហួសបាត់ គេក៏ប្រញាប់ទះតុមួយដៃយ៉ាងខ្លាំង រួចលើកសំឡេងបន្តថា៖ «អ្នកប្រាជ្ញ និងសេនាបតីធំៗ សុទ្ធតែជាមនុស្សធម្មតាមុនពេលពួកគេល្បីល្បាញ។ ការមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ នាំមកនូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងភាពជឿជាក់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ នៅតែបន្តដើរទៅមុខដោយមិនឈប់ឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង រួចរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ «ចប់ហើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>ស្រាប់តែភ្លាមៗនោះ សុង ជីស៊ីន ងាកក្រោយមកវិញដោយគ្មានការព្រមាន រួចបោះកាក់មួយទៅឱ្យគ្រូទាយពីចម្ងាយទាំងញញឹម៖ «អរគុណសម្រាប់ពាក្យជូនពរ!»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយប្រញាប់ចាប់កាក់នោះ រួចលាតដៃមើល ក៏ឃើញថាវាគឺជាកាក់ដែលមានតម្លៃតូចបំផុត ដែលធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់គេមិនបានធូរស្រាលឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយដាក់កាក់នោះលើតុថ្មមៗ ស្រាប់តែមានសត្វសារិកាមួយក្បាលហោះចុះមកលើតុយ៉ាងលឿន រួចចឹកកាក់នោះដោយចំពុះរបស់វា។ បន្ទាប់មក វាសម្លឹងមើលគ្រូទាយដោយភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លា និងឆ្លាតវៃ ដែលមិនខុសពីភ្នែកមនុស្សឡើយ។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយដកដង្ហើមធំ៖ «ទៅចុះ។ ទីនេះមិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់ឯងឡើយ។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>សត្វសារិកានោះក៏ហោះចេញទៅបាត់មួយប៉ព្រិចភ្នែក។\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គ្រូទាយសម្លឹងមើលទៅជុំវិញខ្លួន ហើយចុងក្រោយ ភ្នែករបស់គេក៏ឈប់នៅខ្លោងទ្វារដ៏ខ្ពស់នៅចម្ងាយ។ គេកំពុងបែរមុខទៅរកផ្ទាំងស្លាកដែលសរសេរថា «កម្លាំងធាតុដែលគ្មានគូប្រៀប» រួចគេក៏គិតថា៖ «ពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់។»\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>\u003Cbr>\u003C\u002Fdiv>\u003Cdiv>គេក៏បន្ថែមទៀតថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំអាចយករបស់នេះទៅលក់នៅខាងក្រៅបាន វាយ៉ាងហោចណាស់ក៏បានប្រាក់ពី ៨០០ ទៅ ១,០០០ តម្លឹងដែរ។»\u003C\u002Fdiv>","free",0,"","published","2026-02-02T15:41:16.893Z","2026-02-11T13:20:50.205Z","6980c59c02cca57161ea5e44","អមតៈភាពនៃដាវ","sword-of-coming",[],false,{"previous":21,"next":25,"position":6,"total":29},{"id":22,"number":23,"title":24},"6980c4b102cca57161ea5e3a",3,"ព្រះអាទិត្យរះ",{"id":26,"number":27,"title":28},"6980c69d02cca57161ea5e4e",5,"វិវរណៈ (ការបើកបង្ហាញ)",84,1790177356395]